• marttrinii
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : marttrinii@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2017-06-09
  • จำนวนเรื่อง : 272
  • จำนวนผู้ชม : 39406
  • ส่ง msg :
  • โหวต 2 คน
jjy
ลองวาดฝันเท่าที่มือไป ในขณะที่โลกทรรศน์มีสิทธิ์งง... ตอนแวบกันนิดนึง ณ.จุดบังเอิญ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/jjy
วันพฤหัสบดี ที่ 12 กรกฎาคม 2561
Posted by marttrinii , ผู้อ่าน : 239 , 02:02:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 

สุนิพบเอกสารใหม่อีกเป็นบันทึกชีวิตของเพื่อนรักแต่ต่างเพศวัยทอง
มี
ฐานะและประวัติชีวิตคล้ายกันแบบ
ทางครอบครัวคล้ายกัน
เพียงต่างเพศเท่านั้นที่ต่างกัน
หลายคนอาจมองผิดเป็นคนรักกันหรือชู้แต่ที่จริงไม่ใช่

 

เอกสารกล่าว่าเป็นจดหมายหลายฉบับมีฉบับบหนึ่งกล่าวว่า


สนิเองอ่นแล้วนึกสงสารเพื่อนมนุษย์แต่ก็ทำใจได้เพราะสุนิเองมีการศึกษาสูง
แม้มีสามีคือเคมีไปทำงานต่างแดน
แต่สุนิไม่เคยเงียบเหงาเพราะทำใจได้และมีปรัชญาที่เรียนมา
ทุกอย่างปกติและธรรมดาสุนิคิดอย่างนั้นทุกอย่างลงตัวเมืองใช้กฎทองคือกลางๆกับความเป็นจริง


จุดหมายมีดังนี้เป็นคำโต้ตอบระหว่างเพื่อนรักต่างเพศและต่างวัยแต่เข้ากันได้ดี
แม้จุดจบคงไม่พ้นการฆ่าตัวตายแต่เพื่อนรักเพื่อที่มีระดับจิตใจที่สูงก่าจะพยายามกีดกั้นเอาไว้


โสนีเป็นคนมีภาะซึมเศร้า แม่ตายตอนเด็กสนีจึงอยู่ในคามอบอุ่นของคนที่มิใช่เพศแม่ตลอดมา
จนเรียนจบปริญญาก็มิใช่แม้แท้ๆที่ส่งเสีย พ่อนั้แก่แล้วบำนาญไม่บอกว่าอาชีพอะไรในจดหมาย
แเก่งเรื่องการรักษาสุขภาพและอนามัยระดับหมอๆทั้งหลาย
แต่ผ่าตัดไม่เป็นเห็นเลือดมากอาจเป็นลม


โสนีเลิอกรักแต่ไม่สมหวังรักสุดท้ายจนมีบุตรหนึ่งคนแล้แยกทางกันเดินกับสามีคนนี้
เพาะคิดว่าจะดีแต่ตรงกันข้ามเปลี่ยนจากความรักที่สุดในโลกกลายมาเป็นความเกลียดที่สุดในโลก
รักเกิดที่คาราโอเกะคืนหนึ่งและฝนตก ไม่มีทะเบียนสมรสเรื่องจบลงด้วยภาวะซึมเศร้าและเครียดจัด
แะเธอต้องกินยานอนหลับเสมอจนเกินขอบเขต ที่หมอสั่ง
เพื่อนชายคนนี้มิใช่คนรักแต่โสนิรักเพื่อนคนนี้เหมือนผัว
แต่ธัญญามีเมียแล้วเมียต่างแดน โสนิจึงขอเป็นเมียน้อยเทียม
แต่ทว่าธัญญาว่าเราขอเป็นเพื่อนกันก็พออย่าคิดไกลเรื่องผัวๆเมียเลย
ป่านน้แล้วเราเป็นวัยทองคำนี้คือคำที่โสนิได้ยินเสมอจากที่ธัญญากล่าวให้เธอฟัง
และเน้นย้ำ
เพราะวัยทองแล้วคำรักฉันผัเมียนั้ฟังแล้วไม่กลมกล่อมและกลมกลืน

โสนิเธอคงเข้าใจ
อย่างไรก็ตามธัญญารู้สภาะจิตของหญิงดี เพาะตนเองเรียนมาในระดับสูงที่หาลัยมาก่อนทั้งในประเทศคือที่เมืองเมจิและในต่างประเทศ
และจบสมบูรณ์ ส่วนธัญญานั้นไม่จบสมบูรณ์แต่ก็ถือ่าจบเพราะก่อนจบเธอไม่จ่ายค่าเทอมงวดสดท้ายและไม่ขอจบ แต่ท่จริงเธอจบแล้ว
แล้วปัญหาชีวิตของโสนิก็มีมาตั้งแต่บัดนั้นเป็นรอบสองในตัวเธอเอง
จะเรียนอะไรต้องเอาให้จบจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็เอาให้จบนี่คือปรัชญาของธัญญา
ตอนธัญญาจะจบมหาลัยจำได้ว่า เธอเยนิทยานิพนธ์ขอจบท่ามกลางมสุมชีวิตอันร้อนระอุและจบลงได้
กล้่าคือธัญญาต้องพยาบาลแม่และอซึ่งชราภ่พและใกล้จะตาย และยะทางในการติดต่อระห่างที่เรียนและ
ที่บ้านพยาบาลพ่อแม่นั้นแสนไกลสี่ชั่วโมงรถวิ่งถึงกันได้

ท้ายสุดธัญญาสามารถเรียนจนจบรับปริญญา
หลายคนชมและหลายคนนึกอิจฉา
จะเป็นเช่นนี้อาจเพาะธัญญาเคยเรียนภาษาลาตินและกรีกกระมัง
แอันนี้ธัญญาเดาเอา


โทรมือถือดังมาและพูดว่า เหงาอยู่คนเดียว เสียงองโสนิก้องออกมา
จนธัญญาแทบสะอึกและร้องให้
ธัญญาใน
ฐานะเพื่อนไม่มีเวลาเพราะงานตนเองผูกมัดและระยะทางแสนไกลที่จะไปพบโสนิถ้าจะเดินทางไประงับความเหงาให้โสนิสงบลงได้
มิใช่เรื่องทางเพศหรือทางกามที่ธัญญารู้ใจโสนิดีเพราะโสนิอย่ในวัยทองและเคยผ่านโลกมาแลบ้ว
ประเด็นแก
ประเด้นรองคือโสนิแยกทางดินกับสามีนอกสมสมีลูกติดที่กำลังมีปัญหาอยู่เพราะเด็กและวัยเรียน
หมายความว่าตามสูตร ถ้าธัญญาตอบสนองอารมณ์และเสียงเรียกร้องจากโสนิ
เท่ากับเป็นการมีชู้กับโสนิในมมมองของคนตาสับปะรดทั้งหลาย
แต่โสนิก็คงยืกราน่าตนเองไม่มีทะเบียนสมรสและคำว่าสามร้อยหกสิบห้าแยกจากกันสมบูรณ์
โสนิและธัญญาจึงมาอยู่ร่วมและใกล้ชิดกันได้แบบถนัด โดยไม่มีคำว่าเพศเข้าไปเกี่ยวข้องในสายตาของคนตาสับปะรดที่อยู่
รอบข้างชีวิตของโสนิแลธัญญา

ข้อยติคือธัญญาไดเฝ้าปลอบเล้าโสนิต่างๆนา
จนโสนิได้เข้าฝึงานทำงานในบริษัทฝรั่งผิวขาวแห่งหนึ่ง
ที่สนามกอฟล์ชั้นเยี่ยมของเมืองเมจิ


โสนิฝึกงาน การเงินมในการสมัครค่าชุด ธัญญาให้เงินโสนิยืมแล้วไว้ค่อยใช้ทีหลัง
กาปฏิบัติแบบถ้อยทีถ้อยอาสัยดังนี้ ในฐานะเพื่อนรักต่อกัน แต่กระนั้นเงินมากมายที่จะให้ธัญญาจากกระเป๋าของโสนินั้นคงเป็นไปไม่ได้
เพราะธัญญามีรายจ่ายมากกว่ารายได้มาค้างปีแล้ว
ตอนนี้เศรษฐกิที่เมืองเมิกต่ำทุกอย่างถูกลง ของแพงขึ้น ค่าแรงงานสูงขึ้นที่เมืองเใมิ
เพาะฉะนั้นที่เมืองนี้ทุกคนกำลังประสบภัย
คนที่อยู่รอดได้คือคนที่ตั้งหลักปักแหล่างมาอย่างน้อยสองร้อยปีจึงจะแก้ปัญหานี้ได้ไม่ต้องพึ่งพาใคร ส่วนนอกนั้นต้องพึ่งพารัฐเมจิ
อย่าหนีไม่พ้น

เงินส่นตัวของพ่อของโสนินั้นมี
แต่่าทกครั้งที่โสนิขอเงินพ่อฉุกเฉินวัวหลายตัวของพ่อของโสนิ
จะต้องถูกนำไปฆ่าเพื่อขายเอาเงินมาให้โสนิใช้ยิม

อันนี้เรื่องเข้าหูธัญญาๆตจงรับเรื่องนี้ไม่ได้จึงตัดสินใให้เงินโสนิยิมใช้ไปพลางก่อน เมื่อทำงานได้แล้ว
จึงนำมาคืนชนิดปลอดดอกเบี้ย

ความรักนั้นไม่มีฉันผัวเมีย

แต่ความจริงใจฐานเพื่อนระหว่างโสนิและธัญญานั้นเลิศล้ำ

โสนิเริ่มอย่ในภาวะซึมเศร้า
ช่วงเมนส์มาเธอปวดหัวหนัก
ช่วงเมนส์หมดไป โสนิเงียบเหงาและเหว่ว้างอันนี้ธัญญารู้ดี แต่ธัญญาไม่คอยฉวยโอกาสหาความสุชทางอารมณ์กับโสนิ
นอกจากความรักความเข้าใจฐานเพื่อนที่ทั้งสองมอบให้ต่อกัน

 

ภาวะซึมเศร้าและเครียด
สู่ภาวะการฆ่าตัวตาย ถ้าการเยียวยาทางจิตใจธัญญาไม่ทันความต้องการทกอย่างที่โสนิเรียกร้องจากธัญญาอาจจะมีขึ้น
หมายความว่าโสนิอาจจะฏ่าตัวตายทุกเม่อ

สนิตกที่นั่งลำบากมีพี่สาก็เอาแต่ตนเองเป็นใหญ่มีพ่อก็แก่และประาทสมองพิการและผ่าตัด
มีมือถือก็ธัญญาหามาให้ พร้อมเติมเงินให้บางครั้ง

ผัวเก่าเมื่อหายจากเมมาเหล้าก็ข้ามางอนง้อกลับคืนดีกัน
แม่การสมรสนี้มีปม แต่เมื่อปมคลายออกมาเป็นเร่องสกปรกนิดนิดๆแม้ล้างแล้ว
ก็คงนำมาสู่การใช้ชีวิตสมรสต่อไปอยู่ดี
โสนิจึงคิดหนักและสาบานว่าตนจะไม่กลับไปสู่ผัวคนล่าสุดของเธอเพราะถ้าเธอกลับไปจะไปเป็นทาสเงียบในครอบครัวของผัวเก่าคนนี้อยู่ดี
ท้ายสุดการแยกทางกันเดินระหว่างงโสนิและผัวของเธอ ที่ชื่อว่า ทีนีอยางสิ้นเชิงชนิดไม่อยากใหเหวนกลับมาคืนดีกันอีกแม่พี่สาและพ่อของโสนิจะร้องขอ
เพราะพ่อและพี่สาวของโสนิไม่อยากมองเห็นปัญหาและตัดความรำคาญออกไป
แต่โสนิแข้งกร้าต่ออุดมการณ์ของตนเอง
นั่นคือว่าโสนิไม่ฟังความคิดเห็นของใครทั้งสิ้นนอกจากตนเองและเพื่อนรัก

เป็นผลให้การติดต่อทางมือถือระหว่างโสนิและธัญญาขัดข้องเสมอช่วงนี้
การจะไปเช่าบ้านอยู่ใกล้ชิดโสนิก็งบของธัญญานั้นมีจำกัด


แต่ภูมิปัญยาในการแก้ปัญหาของโสนิและธัญญายังคงยืนกรานสู้ปัญหานี้ต่อไป
จนกว่าพ่อของโสนิตายลง เมื่อมรดกตกทอดคงจะทำให้โสนคิดมากน้อยลงได้ในชีวิตจริงตอนนี้
แต่การตายของพ่อของโสนิบังคับไม่ได้เพราะมันผิด
ต่อไปลูกติดมาอันนี้เป็นปัญหาที่โสนิคิดหนักอีก
ย่าของเด็กรับเลี้ยง แต่เงินที่จะได้รับจากโสนินั้นเลือนลาง
ผลย่าของเด็กจึงป้อนคามติดใหม่ เพือให่โสนิกลับมาและคืนดีกับลูกชายตนคือทินี
มือถือดังขึ้นย่าของเด็กแจ้งมาว่าลกของโานิอ้อนหาแม่
ธรรมชาติของหญิงผู้เป็นแม่ต้องอ่อนแน่นอน

แต่โสนิรู้ปมนี้ดีจึงใจแข็งไม่ใดีเพราะมีเรื่องความรับผิดชอบและการแบ่งปันความรับผิดชอบที่ร่วมมีอยู่เป็นคำตอบ
แต่โสนิเชื่อว่าเมื่อตนเองได้ทำงานแล้วก็จะส่งเงินไปให้ลูกใช้บ้างที่เหลือจากสิ่งจำเป็นที่เธอต้องใช้
ลูกของเธอชื่อเกวา

 



/1