• mayjune
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : juney_cu@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-02-06
  • จำนวนเรื่อง : 245
  • จำนวนผู้ชม : 366644
  • จำนวนผู้โหวต : 280
  • ส่ง msg :
  • โหวต 280 คน
<< พฤศจิกายน 2008 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันศุกร์ ที่ 14 พฤศจิกายน 2551
Posted by mayjune , ผู้อ่าน : 2017 , 13:46:09 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน


(ถ่ายเมื่อคืนวันลอยกระทง)

 

สวัสดีค่ะทุกท่าน ฉันรอดชีวิตกลับมาแล้ว
หลังจากหายหัวไปเป็น "burn คนไฟลุก" เผางานแบบไฟลนก้นมาพักใหญ่
ที่จริงช่วงเวลาที่ผ่านมามีเรื่องจะเล่าเยอะแยะเลย (เหมือนที่โฆษณาชวนเชื่อไว้ในเอนทรีที่แล้ว)
แต่พอไม่มีเวลามีเรียบเรียงคำ ความคิดมันก็เหมือนจะหล่นหายไปตามเวลาด้วย
อีกทั้งยังมีเรื่อง tag ที่พี่สายลมฯ น้องบุญอิ๋ว ส่งมาให้อีก
แล้วไหนจะของฝากจากเสียมเรียบ ยกยอดไว้เอนทรีหน้าละกันนะคะ
วันนี้ขอเรื่องร้อนอกร้อนใจในตอนนี้ก่อน ^^ (แต่ต้องเกริ่นที่มาก่อนนะ อิอิ)

.
.
เมื่อคืนนี้เป็นหนึ่งในหลายๆ คืนก่อนหน้าที่ฉันอพยพข้าวของไปนอนค้างที่โรงพยาบาล
และก็นับเป็นครั้งแรกที่ต้องฝืนคำสอนแม่ ดิ้นรนไปนอนค้างอ้างแรมกับผู้ชาย o_O"
ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล "ลุง" เราเอง เอิ๊กๆ

"ลุงเสริฐ" เป็นพี่ชายคนที่สามจากพี่น้อง 7 คนของพ่อ (พ่อเป็นคนที่ 5) --> เหมือนเคยเล่าไปแล้ว อีกรอบละกัน?
ลุงมาหาฉันที่อพาร์ทเม้นท์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
และนั่นทำให้ฉันได้พบพี่ชายซึ่งไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยสักครั้ง
ตอนนั้น ลุงเพิ่งเกษียณอายุราชการมาได้ไม่นาน กะจะเป็นคนสูงวัยไปใช้ชีวิตกินบำนาญที่บ้านสวน
ทว่าร่างกายลุงตอนนั้นก็ไม่สู้แข็งแรงนัก ลุงเดินช้ากว่าเคย ราวกับเหนื่อยกับการทรงตัว
เนื้อตัวซูบซีดนั่นรับกับผมสีดอกเลา ทำให้ลุงดูแก่กว่าเดิมมาก

สามเดือนให้หลัง ลุงเริ่มมีอาการทรงตัวไม่ได้หนักขึ้น หมอบอกว่าเป็นอาการของความดันโลหิต
ลุงต้องกินยาต่อเนื่อง และระวังรักษาสุขภาพ พี่น้องต่างก็เสาะหาหมอดีดีมาดูแลลุง
ลุงกลับมาอยู่กรุงเทพฯ ถาวรอีกครั้ง เนื่องจากที่นี่ใกล้หมอ
สิ่งที่ลุงห่วงมากที่สุดคือน้องคนเล็กที่ต้องอยู่บ้านสวนคนเดียว
และเมื่อเดือนกรกฎาคม ลุงก็เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ด้วยอาการเส้นเลือดในสมองตีบ

ก่อนหน้านี้ ลุงเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งย่านนนทบุรี ซึ่งหมอบอกว่ามีอาการความดันโลหิตสูง
การรักษาครั้งนั้น หมอให้ยาควบคุมความดันโลหิต เพื่อควบคุมระดับความดันโลหิตให้เป็นปกติ
ส่งผลให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่เพียงพอ ทำให้ลุงมีอาการขากรรไกรค้าง ลิ้นแข็ง เขียนหนังสือไม่เป็นตัว
หมอที่ รพ.จุฬาฯ บอกว่า การที่ความดันโลหิตสูงมาก เป็นเพราะเส้นเลือดสมองตีบ
ร่างกายจึงต้องพยายามสูบฉีดเลือดอย่างหนัก เพื่อให้มีแรงดันเลือดมากพอไปเลี้ยงสมอง
(และนี่ก็อาจทำให้เส้นเลือดสมองแตก ถึงแก่ชีวิตได้)

เข้าโรงพยาบาลครั้งนั้น หมอพูดตรงๆ ว่า "ถ้าลุงยังอยากอยู่กับลูกหลาน ก็ต้องเลิกเหล้า บุหรี่"
และนั่นทำให้ลุง "หักดิบ" เลิกเด็ดขาดทั้งหมด ทั้งที่เสพมันมานานกว่า 40 ปี
แต่แทนที่ลุงจะอาการดีขึ้น ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่เราคาดการณ์ ลุงเริ่มทรุดลงเรื่อยๆ ด้วยอาการของโรคต่างๆ
ลุงมีอาการที่สมอง ปอด และตับ ป้าซึ่งเป็นคู่ทุกข์คู่ยากพาลุงเทียวเข้าเทียวออกโรงพยาบาลเฉพาะทางต่างๆ
กระทั่งท้ายที่สุด ลุงก็มานอนนิ่งอยู่ที่โรงพยาบาลพร้อมมิตร ด้วยโรคมะเร็งที่ขั้วปอดระยะสุดท้ายและตับแข็ง

ร่างกายซูบซีดจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แก้มตอบ ผมทั้งศีรษะขาวโพลน
ขยับเคลื่อนไหวร่างกายได้เพียงเล็กน้อย หลงๆ ลืม ทำให้พวกเราเตรียมใจเผื่ออนาคต
หมอบอกว่า "ลุงเก่งมาก แต่ก็อาจอยู่ได้ไม่เกิน 4 เดือนเท่านั้น ญาติต้องทำใจนะ"
ฉันรู้ว่าลุงไม่กลัวความตาย ลุงไม่กลัวความลำบาก แต่สิ่งที่ยื้อชีวิตลุงไว้คือครอบครัว

ลุงทำงานหนักมาทั้งชีวิต ลุงเป็นคนเงียบขรึม และใจเย็น
ลุงไม่เคยดุลูกหลานแม้เพียงสักครั้ง ขณะที่ให้ได้ทุกอย่างเท่าที่ให้ได้ ทุกคนจึงรักลุงมาก
ฉันเองก็เป็นเหมือนลูกสาวลุงอีกคน ลุงเลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็กๆ รวมทั้งส่งเสียให้เรียน และเอาใจใส่ดูแลอย่างดี
.
.
"กูอยากกลับบ้าน กูจะไปตายที่บ้าน" ลุงที่คอแข็งเกร็ง ปกติพูดงึมงำในลำคอ กลับตะเบ็งออกมาสุดเสียงจนฟังได้ชัด
ฉันต้องกลั้นน้ำตา จับมือลุง แล้วฝืนหัวเราะบอกว่า "อยู่นี่ดีกว่า อยู่บ้านน่าเบื่อ ถ้าลุงอยู่นี่ หนูมาหาได้ทุกวันเลย"
ลุงน้ำตาซึมหยดลงหางตา อ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น มือไม้เกร็งแข็งขืน
ฉันรู้ว่าลุงเครียด และลุงกำลังเหนื่อยอย่างสาหัสเมื่อร่างกายต้องต่อสู้กับโรค
ลุงค่อยๆ ชักมือออกแล้วพยายามยกขึ้นกดบีบศีรษะตัวเอง "นอนก่อนนะลุง"
ฉันจับแขนลุงลูบไปตามผิวหนังแห้งผากราวกับไร้ชีวิตนั้นเบาๆ จนกระทั่งลุงหลับตาลง

ฉันพะวงคิดไปเองว่า หากคนที่นอนอยู่ตรงหน้าตอนนี้เป็นพ่อฉัน ครอบครัวฉันจะเป็นอย่างไร
พลันรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ลุงลืมตาขึ้นอย่างคนหลับไม่สนิท ลุงปรือตาดูว่าฉันยังอยู่ไหม
ฉันจับมือลุงไว้ ลุงเองก็ส่งแรงเท่าที่มีบีบมือฉันไว้ ราวกับกลัวว่าจะไม่มีใครอยู่เคียงข้าง
ลุงกลัวว่าจะต้องอยู่ลำพังคนเดียว...

ป้าจ้างเด็กมาเฝ้าดูลุงที่โรงพยาบาล และผลัดเปลี่ยนกันมาดูแลลุงช่วงที่ว่างจากงาน
ฉันไม่อยากตำหนิพวกเขาอย่างที่ญาติๆ ของเราทำ................เพราะ...................
ป้าอายุ 67 (แก่กว่าลุง แต่ยังแข็งแรง) ต้องทำงานจิปาถะอันเป็นธุรกิจของป้า รวมทั้งงานสอนพิเศษ
ส่วนพี่สาวสองคน (ลูกเลี้ยง) ก็ต้องดูแลครอบครัว และพี่ชายสองคนต่างก็ต้องทำงาน
แม้จะมีเด็กที่จ้างมาดูแล ซึ่งลุงเรียกหามากกว่าคนในครอบครัวดูแลอยู่แล้วก็ตาม
แต่พ่อก็กำชับฉันว่า ให้มาหาลุงบ่อยๆ มาอยู่ใกล้ๆ ในยามที่ญาติๆ คนอื่นมาไม่ได้ เพราะทุกคนอยู่ต่างจังหวัด
ฉันซึ่งเดินทางสะดวกที่สุดแล้ว จึงต้องพยายามไปหาลุงบ่อยๆ และเป็นกระบอกเสียงให้ญาติๆ รู้ว่าลุงเป็นอย่างไร

"นี่อะไร" ลุงจับกระดิ่งข้างเตียง สั่นเล่นกรุ๋งกริ๋ง แล้วถามฉัน
ฉันพอจับใจความได้ว่าลุงถาม ก็ยิ้มแล้วบอกว่า "กระดิ่งไง ที่ป้าแขวนไว้ให้เอาไว้เรียกหนู"
ลุงนิ่งแล้วเล่นกระดิ่งต่อ จนในที่สุดก็ต้องเอาออก เพราะมันส่งเสียงทั้งวัน

"ลุงดูไรอยู่ มาคุยกับหนูดีกว่า" ฉันแกล้งยืนบังทีวีเมื่อไปถึง แล้วส่งเสียงทักลุง
ลุงมองหน้าฉันนิ่ง ขยับปากเหมือนพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง
"ลุงจำหนูได้ป่าวเนี่ย จูนไงคะ" ...จบประโยค ลุงก็สั่นหน้าเบาๆ พลางกลอกตาไปมาหาคนที่ลุงจำได้

"ลุงเดี๋ยวหนูอ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟัง..." ฉันเริ่มประโยคแรกและอ่านต่อไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งลุงหลับ ฉันจึงพับหนังสือพิมพ์เก็บ ทว่ายังไม่ทันลุก ลุงก็ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาอีกหน

"ลุงกินน้ำมั้ย" ลุงพยักหน้าเบาๆ ฉันดูดน้ำเปล่าใส่ไซริงค์ฉีดเข้ามุมปากลุง
ลุงต้องอมน้ำนั้นไว้สักพักจึงกลืนลงคอได้ และก็จะกินเพียงทีละอึกสองอึกเท่านั้น แต่ต้องกินบ่อยๆ
เช่นเดียวกับอาหาร ถ้าเมื่อไรที่ลุงไม่ยอมกลืน หมอก็จะสอดสายยางเข้าทางโพรงจมูก ซึ่งลุงไม่ชอบเลย

"ลุงต้องพยายามกินนะ ไม่งั้นหมอจะสอดสายยางอีก" ลุงพยักหน้า แล้วขย้อนกลืนโจ๊กเหลวๆ ลงคออย่างลำบาก
"หมอให้กินเป็นเวลา พอถึงเวลากินก็ต้องกิน กินไม่หมดเดี๋ยวหนูช่วยกิน หมอจะได้ไม่ดุ 55+"
ลุงพยักหน้า แล้วถามว่า "กินข้าวยัง" ................อ้าว จะแบ่งฉันจริงๆ เรอะ -''-

"พรุ่งนี้พ่อจะมาหาลุงแหละ ดีใจป่ะล่ะ อิอิ" ลุงพยักหน้าเช่นเคย แววตาดูมีประกายมากขึ้น

เมื่อพ่อมาถึงและนั่งชิดขอบเตียง พ่อจับมือลุงไว้พลางส่งแรงบีบเบาๆ "เป็นไงเสริฐ ยังดูดีนี่หว่า 55+"
ลุงมองหน้าพ่อ ขยับปากเหมือนจะพูดบ้าง แล้วยกมือขึ้นราวกับจะชี้ให้พ่อดูอะไร
ลุงส่งเสียงในลำคองึมงำที่เราฟังไม่รู้เรื่องเหมือนเคย บางครั้งลุงก็โมโหเกรี้ยวกราดที่เราไม่เข้าใจ
ฉันจึงต้องส่งประโยคคำถามเดาใจลุงบ่อยๆ อย่างน้อยก็คงถูกสักประโยค

ก่อนที่พ่อจะกลับ แววตาลุงก็หม่นหมองลงอีกครั้ง
"ไม่ต้องห่วงอีเล็กมันหรอก ช้อยเค้าดูอยู่ ผมก็ไปหามันเหมือนกัน" พ่อบอกลุง ลุงเริ่มกะพริบตาถี่ๆ ราวกับจะไล่หยดน้ำตา
พ่อลูบหัวฉันแล้วบอกว่า "หลานก็ไม่ต้องห่วง ห่วงตัวเองก่อน หลานมันอยากอยู่ดูลุงนานๆ" ลุงกะพริบตาอีกครั้ง
ฉันออกมาพร้อมพ่อ สักพักจึงโทรเข้าไปถามเด็กที่เฝ้าอยู่ว่าลุงเป็นอย่างไรบ้าง
"คุณตาเค้าซึมอีกแล้วพี่ พับผ้าเล่นอีกแล้ว ไม่คุยกับหนูด้วย"

เมื่อคืนนี้... ฉันอยู่กับลุงหลังจากที่ป้าและพี่ชายกลับกันไปแล้ว
ฉันเริ่มชวนลุงคุยอีกครั้ง และพยายามให้ลุงได้พักผ่อนตามเวลา จะได้ชินและเริ่มหลับเอง
แต่คืนนี้ก็เป็นเหมือนทุกคืน ลุงไม่ยอมหลับตาลงง่ายๆ ราวกับสนุกกับทุกเรื่องราวที่ฉันเล่าให้ฟัง
บ่อยครั้งที่ลุงเผลอหลับไป แต่ไม่นานนักลุงก็จะขยับเปลือกตาขึ้นมาดูว่ามีใครอยู่บ้าง
ฉันนั่งชิดขอบเตียงนานกว่าทุกครั้ง ไม่กล้าผละจากลุงไปนอนที่โซฟา

ลุงบอกให้เปิดไฟ (ซึ่งฟังอยู่นานมากกว่าจะรู้ว่าต้องการอะไร) แล้วลุงก็นอนมองนาฬิกาที่ผนังปลายเตียง
"ตีสามกว่าแล้วค่ะ ลุงนอนเหอะ" ลุงยังคงจ้องนาฬิกาแล้วพึมพำประโยคยาวๆ ที่ฉันไม่เข้าใจ
"ลุงนอนไม่หลับเหรอ?"
"ให้หนูไปนอนก่อนเหรอ?"
"ปิดไฟมั้ย ดึกแล้ว?"
"ปวดหัวหรือเปล่า? กินน้ำ? หิว? ปวดฉี่? เรียกพยาบาล????"
ฉันต้องเล่นเกม 20 คำถามกับลุงอีกครั้ง กระทั่งที่สุดก็ยังไม่ได้คำตอบ
ฉันบีบมือลุงเบาๆ กระทั่งลุงผล็อยหลับไปอีกครั้ง จึงค่อยลุกเดินไปปิดไฟ
รอบกายถูกความมืดกลืนกินอีกครั้ง ได้ยินเพียงเสียงครางของเครื่องปรับอากาศ
ฉันคิดว่าคงได้เวลานอนของฉันบ้างแล้ว...

ฉันเอื้อมมือรั้งชายผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ลุง พลันลุงก็ลืมตาขึ้นอีกหน
ฉันลุกขึ้นหยิบผ้าห่มมาคลุมไหล่ตนเองบ้าง แล้วทรุดนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงอีกครั้ง
ใจก็อยากโทรหาพ่อหรือป้า หรือไม่ก็กดเรียกพยาบาลว่า ลุงไม่ยอมนอนอีกแล้ว
ฉันสอดมือเข้าใต้ผ้าห่ม แล้วจับมือลุงไว้ ไม่พูดคุยอะไรอีก เพื่อให้ลุงได้พักผ่อน

ฉันเผลอหลับไปเมื่อไรไม่รู้ พลันสะดุ้งตื่นมาอีกทีเมื่อลุงดึงมือออกจากมือฉัน
พร้อมกับพยายามเอื้อมอีกข้างหนึ่งข้ามหัวฉัน ทั้งที่ไม่มีแรงมากพอขนาดนั้น
"หนาวมั้ยลุง" ลุงส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วเมินไปนอนมองเพดานอีกครั้ง
ฉันเพิ่งสังเกตว่าผ้าห่มที่ตัวฉันเลื่อนหลุดลงไปและลุงคงพยายามจะห่มผ้าให้

"ลุงตื่นแต่เช้าเชียว ดูทีวีมั้ย" ฉันกลั้นน้ำตาอีกหนแล้วหมุนตัวลุกขึ้นไปเปิดทีวี
ลุงยังคงนอนมองเพดานนิ่ง ปล่อยให้เสียงจากทีวีแทรกตัวเข้าโสตประสาทแล้วเงียบหายไปอย่างนั้น
"อีกสักพักแตคงมา เดี๋ยวลุงกินข้าวเช้าก่อน หนูถึงจะไปทำงาน" ลุงละสายตาจากเพดานกลับมามองดูฉันพับผ้าห่ม
ฉันไม่รู้ว่าลุงอยากจะพูดอะไรอีก แต่หากเป็นฉันคงมีคำพูดเป็นล้านที่อยากตะโกนออกมาในยามที่สื่อสารกับใครได้ยากแบบนี้

เด็กมาเปลี่ยนเวรแล้ว พอดีกับที่ฉันจัดการตัวเองเรียบร้อย พร้อมไปทำงานต่อ
ฉันมองดูแตป้อนข้าวลุง อาหารเช้ายังคงเป็นโจ๊กเหลวเละไม่น่าอร่อยเช่นเคย
ฉันนับนิ้วคร่าวๆ ลุงต้องกินโจ๊กเละๆ นี่มานานกว่า 2 เดือนแล้ว รวมแล้วก็กว่า 90 มื้อ น่าเบื่อจริงๆ
ไม่แปลกใจเลยที่ลุงกินน้อยลงทุกวัน...

ฉันกระซิบกระซาบกับพยาบาลเรื่องที่ลุงไม่ยอมนอน กระทั่งได้ผลสรุปว่า "ต้องฉีดยาให้หลับ"
ฉันไม่ได้อยู่รอดูลุงหลับ (แต่ลุงคงดูฉันหลับเมื่อคืนนี้) เพราะต้องออกไปทำงานให้ทัน
ฉันก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูลุง "หนูต้องไปแล้ว เดี๋ยวจะมาใหม่นะคะ ลุงนอนพักมากๆ ล่ะ จะได้มีแรงคุยกัน"
แทนที่ลุงจะพยักหน้าเหมือนทุกครั้ง ลุงกลับส่ายศีรษะ แล้วพึมพำบางอย่าง
ฉันก้มหัวลงแนบหูกับปากลุงอีกครั้งเพื่อฟังว่าลุงพูดอะไร
แต่จับใจความได้เพียงประโยคหลังว่า "ไปทำงานเหอะ"

ฉันจำต้องผละออกมาอีกครั้ง โดยมีสายตาลุงมองตามออกมาส่งถึงประตู
ฉันอยากรู้ว่าลุงคิดอะไร อยากพูดอะไร และยังอยากทำอะไรอีก
คนที่ใช้ชีวิตเงียบๆ ไม่ค่อยออกปากกับใครอย่างลุง
เมื่อถึงเวลาที่อยากพูดแต่พูดไม่ได้ คงมีถ้อยคำเป็นล้านอัดแน่นในใจ

พ่อบอกฉัน วันที่ฉันบอกว่าต้องไปโรงพยาบาล และคงไม่ได้กลับไปหาพ่อกับแม่ในวันเกิดแม่ว่า
"ดูแลลุงเท่าที่ทำได้ พูดคุย และไปให้ลุงเห็นหน้า ให้อุ่นใจว่ายังมีคนห่วงใย...ลุงคงอยู่ได้อีกนาน ถ้ากำลังใจดี
ลุงตอนนี้อีกแค่ก้าวครึ่งก้าวก็จะถึงเชิงตะกอนแล้ว คงไม่มีปัญญาทำอะไรให้ใคร
 ได้แต่รอว่าจะมีใครอยู่ส่งแกจนวันสุดท้ายเท่านั้น พ้นจากลุงก็ยังมีพ่อ มีอา ให้หนูดูแลอีก
ตอนนี้พ่อยังดูแลหนูได้ ดูแลตัวเองได้ หนูไปอยู่ดูแลลุงก่อนเหอะ ไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่"

ฉันได้แต่ตอบตัวเองว่า...จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
และพรุ่งนี้ฉันก็จะไปเยี่ยมลุง ใครจะฝากของเยี่ยมมั้ยคะ ^^


ดูดนิ้วเนื่องจากกำลังควักขนมกิน -''-



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
feng_shui วันที่ : 15/11/2008 เวลา : 08.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/buzz
feng_shui

แอบดู คาเมรา แคสติ้งของจุ่นจู้นแล้ว รู้สึกฮา บวกน่ารักค่ะ

หุ หุ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
สายลมที่ผ่านมา วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 17.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/swongviggit
“เพียงสัจจะ ชนะได้” (Truth alone triumphs.)  


คนตายก็ตายไป คนอยู่ก็คุยกัน

แต่ถ้ายังไม่ตาย ดูแลได้ก็ดูแลกันไป

คนเราจะเห็นใจกันก็ช่วงนี้หละ.......

ฝากเทปธรรมะไปเปิดให้ลุงฟังหน่อยสิ

แกจะได้สบายใจขึ้น อย่างน้อยที่สุด

วาระสุดท้าย ก้าวสุดท้ายที่ขึ้นสู่เชิงตะกอน

อย่าน้อยก็ยังรำลึกได้ถึงพระธรรมและ ให้แสงธรรมส่องทาง ..... ไปอย่างสงบ

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
Yamalee วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 15.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/MusicAndMovie
S-S-Say Say Say Say what you wanna say ^^   

ทุกคนน่ารักกับคุณลุงขนาดนี้

คุณลุงมีกำลังใจดี แน่ๆค่ะ

^^

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
บุญชัย วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 15.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/boonchai
 

เป็นกำลังใจให้นะครับ..

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
AJ.p วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 15.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TheTaleOfFourTribes
- - " หูยาว จ้าวป่า " - - (นะจ๊ะ)

นานๆมาที...เล่นซะน้ำหูน้ำตาไหลท่วมคีย์บอร์ดเรยพี่จุ่น

เขียนดีอ่ะ...ไปเรียนหลักสูตรไรมาป่าว เอามาแนะนำบ้างจิ..

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
mayjune วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 15.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/juney
 บ้านหลังที่ ๒ เลขที่ - - http://www.oknation.net/blog/emotions

พี่เตี้ย ลุงหนูกินเหล้าสูบบุหรี่มา 40 ปีเอง

พี่เตี้ยดื่ม-สูบมากี่ปีแล้วคะ

- -'

ถ้าน้องเฟิร์สรังเกียจที่จะดูแล

เด๋วหนูไปดูแลเอง

ย้ำ... ดู และ แล เท่านั้นนะคะ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
iheartia วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 15.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iheartia
...Live is Beautiful...Enjoy Your Life Now!...

เศร้าอ่ะ

น้องเตี้ยก็ได้แต่หวังว่า หากวันข้างหน้า...

น้องเตี้ยเกิดเป็นแบบ "คุณลุง" ของจุ่นศักดิ์

หลานสาวสุดที่รักของน้องเตี้ย จะทำกับคุณน้าเตี้ย

ได้แบบเดียวกับที่จุ่นศักดิ์ทำให้คุณลุง ก็นอนตายตาหลับแล้ว

เฮ้อ...เครียดเลย ไปหาเหล้ากินเย็นนี้ดีกว่า

แต่ก่อนอื่น เมนท์เสร็จไปอัดบุหรี่ซักมวนน่าจะดี


ความคิดเห็นที่ 13 (0)
mayjune วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/juney
 บ้านหลังที่ ๒ เลขที่ - - http://www.oknation.net/blog/emotions

ขอบคุณค่ะพี่หมี
ที่จริงหนูชอบไปเยี่ยม แต่ไม่อยากไปนอนเฝ้าเลย
มันทรมานไงไม่รู้ T^T

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
apooh วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

ไม่มาอ่านอีกแล้วนะ น้ำตานองท่วมห้องแล้ว

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
apooh วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bedtaled
Reduce..Re-use..Re-cycle

ต่อมน้ำตาแตกกระจาย ยิ่งพอถึงตอนที่ลุงพยายามเอื้อมมือมาห่มผ้าให้น้องจูน ยิ่งทะลักเลย นึกถึงป๊าตอนที่ใส่เครื่องช่วยหายใจครั้งแรก แล้วพี่ไปดูแกที่โรงบาล ตาบวมไปให้ป๊าเห็นหน้า พอแกเห็นแกก็เอื้อมมือมาลูบหัว แล้วมองตาเหมือนจะบอกว่า ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้อง ป๊าไม่เป็นไร ..

ทำตอนนี้ให้ดีที่สุดนะ น้องจูน มันเป็นตอนเดียวที่อยู่กับเราจริงๆๆ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
mayjune วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/juney
 บ้านหลังที่ ๒ เลขที่ - - http://www.oknation.net/blog/emotions

ขอบคุณพี่เรือรบ พี่แสน พี่หนุ่ม พี่ชัย พี่กุ้ง และน้องนอซจ้ะ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
roselobster วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Memyself
 º°” ไม่มีความรักใดในโลกจะยิ่งใหญ่เท่าคนไทย รักในหลวง””°

" ลุงเสริฐ "
คงได้กำลังใจจากน้องจูนนี่ล่ะ
ที่มาทำหน้าที่ดูแล ไม่ห่าง
ทำไปเถอะ กับตอนที่กำลังมีชีวิตอยู่
ลุงแกจะได้มีความสุข..ที่ีลูกหลานอยู่ดูแล
.
.
น้องจูนทำดีแล้วจ๊ะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
Nozz วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nozzila
:A40: คืออะไร หาคำตอบได้ที่http://www.oknation.net/blog/nozzila/2008/04/25/entry-1

เย้ๆๆๆ อัพใหม่ซะที แวะมาด้วยความคิดถึงครับ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ดีแล้วครับ...ที่ไปดูแลลุง ...เพื่อพ่อ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
mayjune วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/juney
 บ้านหลังที่ ๒ เลขที่ - - http://www.oknation.net/blog/emotions

เอ๊ะ หนูเขียนยาวขนาดนี้เลยเหรอ ตายจริง!

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
kamolnum วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 14.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

เขียนได้ดีจังเลย อ่านแล้วสะเทือนใจพร้อมทั้งดีใจไปด้วย

ฝากอะไรไปให้ลุงดีล่ะ ฝากจุ๊บแล้วกัน ลุงคงดีใจ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
kamolnum วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 13.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamolnum

มาเสนอหน้าก่อน

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
นายสิบหมื่น วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 13.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namsean
หากแม้นไม่ตายเสียก่อน...ฉันจะคืนสู่รากเหง้าลูกชาวนา

เป็นกำลังใจให้ครับจูน
ดูแลลุงเท่าที่เราทำอย่างเต็มความสามารถ
แค่นี้ผมคิดว่าลุงคงดีใจแล้วครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
เรือรบเมืองมั่น วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 13.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ruarob

ขอให้ลุงมีชีวิตอีกยาวนาน ได้รับการมาเยี่ยมของหลานในครั้งหน้าอีกนะครับ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
เรือรบเมืองมั่น วันที่ : 14/11/2008 เวลา : 13.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ruarob

ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน