*/
  • k-night
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : k.night_run@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-11-29
  • จำนวนเรื่อง : 34
  • จำนวนผู้ชม : 91040
  • จำนวนผู้โหวต : 17
  • ส่ง msg :
  • โหวต 17 คน
<< กุมภาพันธ์ 2009 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28

[ Add to my favorite ] [ X ]


คุณชอบเรื่องสั้นแนวไหน
แนวชวนฝัน+กำลังใจ
3 คน
แนววิทยาศาสตร์+จินตนาการ
4 คน
แนวประชดสังคม
0 คน
แนวนอน
2 คน
หนูไม่รู้อ่านหนังสือไม่ออก
0 คน

  โหวต 9 คน
วันอังคาร ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by k-night , ผู้อ่าน : 2027 , 19:34:26 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

กระบี่หยามยุทธภพ

งานชุมนุมชาวยุทธปีนี้จัดยิ่งใหญ่กว่าเดิม จุดประสงค์คือการชิงตำแหน่งจ้าวยุทธภพ ในเมืองมีผู้คนพลุ่งพล่านไปหมด มีทั้งจอมยุทธแท้ที่มีพลังและวิชาอันพิสดาร ทั้งจอมยุทธเทียมที่ไร้พลังแต่มีวิชาไว้หลอกคนหากิน ทั้งพ่อค้าที่ไม่รู้เรื่องวิทยายุทธแต่มีพลังทรัพย์ที่แข็งแกร่ง ทั้งขอทานที่ดูจะไร้ทุกสิ่งก้มีพลังชีวิตเปี่ยมล้นมากกว่าใครๆ

ซูงซ่ง จอมยุทธหนุ่มน้อยที่สำเร็จวิชาจากหลายสำนัก ด้วยอายุน้อยที่สุดและใช้เวลาฝึกน้อยที่สุดในทุกสำนักที่เข้าไปฝากตัวเป็นศิษย์ ใครๆต่างก็มุ่งหวังให้เขาเป็นจ้าวยุทธภพ แต่มีข้อจำกัดหลายข้อเช่นระบบอาวุโส จึงยังไม่ถึงเวลาของเขา ปีนี้เขาจึงมาสังเกตการณ์เช่นเคย

สายตาของซูงซ่งจับจ้องไปที่ชายชราผู้นั้นมานานแล้ว ชายชราผมหงอกขาว ร่างเล็กผอมโซ ที่เดินลัดเลาะไปตามโต๊ะต่างๆ ในโรงเตี๊ยมที่แออัดไปด้วยผู้คน ถ้าเดินไปชนผู้ใดจนเกิดเหตุให้ศีรษะกระเด็นไปก็คงไม่น่าแปลกใจ แต่ชายชราก้ยังเดินไปมาพร้อมถ้วยชาม ขวดเหล้าในมือไปวาง และเก็บถ้วยชามที่เหลือกลับไปหลังร้านอย่างคล่องแคล่ว ไม่หวาดหวั่นประการใดผิดกับอายุและรูปร่างภายนอกที่เห็น ซูงซ่งคิดว่าชายชราคือยอดยุทธคนนึง

ซูงซ่งรอจนดึก ร้านยังไม่ปิดแต่ชายชราก็เดินออกจากร้านไป เขาออกเดินตามจนออกนอกเมือง ชายชราหยุดรอเขาจึงได้เข้าไปสนทนา “ข้าน้อยชื่อซูงซ่ง” ชายชรามองสำรวจเขา ยิ้มแล้วว่า “ข้าชื่อจาง ท่านจอมยุทธน้อยมีเรื่องอันใดกับข้ารึ?” ซูงซ่งลดตัวลงคุกเข่าด้วยคารวะ “รับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถิดท่านผู้เฒ่า” 

เฒ่าจางนิ่งงันไปแล้วนั่งลงข้างๆซูงซ่ง “ใครๆต่างก็รู้จักท่านทั้งนั้น ลำพังฝีมือท่านตอนนี้ถ้าอยากเป็นจ้าวยุทธภพก็คงไม่ยากเกินไป  ส่วนข้าเป็นเพียงคนแก่ผู้ยากไร้ แล้วข้าจะเอาอะไรไปสั่งสอนท่านกันละ” ซูงซ่งสบตาชายชราแล้วเล่าถึงการเฝ้าดูของตน “ท่านหลงคิดไปเองกระมัง เพราะข้าเกรงกลัวจึงหลบเลี่ยงที่จะชนกับผู้อื่น”แต่ซูงซ่งก้ยังยืนยันเช่นเดิม เฒ่าจางเอนลงนอนราบหงายมองดวงดาวพราวบนฟากฟ้าดำมืด แล้วชวนซูงซ่งให้ทำตาม ยามนั้นซูงซ่งได้รับรู้ทั้งความงาม ความยิ่งใหญ่ของท้องฟ้า ทั้งความเล็กกระจ้อยของตนเอง จนดึกมากน้ำค้างลง เฒ่าจางจึงชวนซูงซ่งไปพักที่กระท่อมอันแสนทรุดโทรม

เช้ามืดซูงซ่งสะดุ้งตื่น เพราะความหูไวจากการฝึกฝน แต่นี่มันเช้ากว่าที่เขาเคยตื่นขึ้นมาในสำนักที่เข้าไปฝึกอีก พอมองไปเห็นเฒ่าจางแบกตะกร้าใบใหญ่ไว้บนหลัง เขาก็ลุกขึ้นตามไป “ท่านอาจารย์จะออกไปไหนแต่เช้ามืด” เฒ่าจางยิ้มบางๆ “บอกแล้วว่าข้าเป็นคนแก่ธรรมดา เรียกว่าจางก็พอ” ซูงซ่งยกมือคารวะ “ครับ อาจาง” เฒ่าจางส่ายหน้า

เฒ่าจางกับซูงซ่งจะไปเก็บสมุนไพรในป่าหลังเขา พอเฒ่าจางชี้จุดหมายซูงซ่งก็เร่งพลังยุทธแปรเปลี่ยนเป็นพลังกาย โผนพลิ้วไปตามยอดไม้หายลับไปด้วยความรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นฟุ้ง เสียงผ้ากระพือกับรอยกระทืบแรกเท่านั้น เฒ่าจางได้แต่มองตามตาละห้อย แล้วก้าวเดินขโยกเขยกไปช้าๆ สักพักซูงซ่งก้กลับมา “ทำไม อาจางจึงมัวเดินเช่นนี้ หนทางตั้งยาวไกล” เฒ่าจางไม่ต่อปาก ตบขาตัวเองเบาๆแล้วเดินต่อไป

พอเข้าเขตป่าไม้รกเฒ่าจางจึงชี้ไปที่ต้นสมุนไพรชนิดต่างๆเอ่ยว่า “จุดหมายปลายทางเป็นสิ่งสำคัญก็จริง แต่ระหว่างทางก็มีสิ่งที่สำคัญไม่น้อยไปกว่ากัน” ซูงซ่งยกมือคารวะ “ครับ อาจาง” ทั้งสองเก็บสมุนไพรได้จนเต็มตระกร้าหลังแล้วจึงกลับ วันนั้นซูงซ่งได้ร่ำเรียนเรื่องสมุนไพรง่ายๆหลายอย่าง และเป็นวันแรกที่เขาไม่ได้ใช้พลังยุทธเลย

ตอนสายเอาสมุนไพรที่ตากแห้งแล้วไปขายที่ตลาด ก็เห็นอันธพาลกำลังรังแกหญิงสาว ซูงซ่งโดดเข้าไปขวาง พร้อมชักกระบี่คมใสออกจากฝัก แต่กลับเหมือนไปยั่วยุพวกนั้นเข้าอีก ต่างชักอาวุธตนออกมาเตรียมพร้อม ทันใดนั้นเฒ่าจางก็ผวาออกมาระหว่างกลางกลุ่ม คุกเข่าหมอบติดพื้นดิน “ได้โปรดอภัยให้พวกข้าด้วยเถิด” จะด้วยว่าอันธพาลกลุ่มนั้นจำซูงซ่งได้ หรือว่าพอใจกับการคารวะของเฒ่าจางก็ตาม ต่างก็แยกย้ายกันไปโดยดี ซูงซ่งเก็บดาบแล้วพยุงเฒ่าจางขึ้น “แค่อันธพาลกวนเมือง ทำไมอาจางต้องไปก้มหัวให้มัน” เฒ่าจางไม่แม้แต่จะปัดฝุ่นออก ชี้ไปรอบตัวในตลาดที่ผู้คนยังแออัด “แน่นอนว่ากระบี่เจ้ากำหราบพวกอันธพาลได้โดยง่าย แต่คนพวกนั้นละจะปกป้องตัวเองยังไง ถ้าเรื่องลุกลามใหญ่โตมากไปกว่านี้ ถ้าแค่เข่าคนแก่อย่างข้าจะทำให้เรื่องมันจบ มันก้คุ้มพอแล้ว” ซูงซ่งยกมือคารวะ “ครับ ข้ามันสิ้นคิดต้องให้อาจางสอนสั่ง” แล้วจึงเอากระบี่ฝากไปที่บ้านตน เป็นวันแรกที่เขาอยู่ห่างกระบี่

ถึงเฒ่าจางจะยืนยันว่าไม่มีอะไรจะสอน แต่ซูงซ่งก็ยังอยู่กับเฒ่าจางอีกหลายสัปดาห์ ได้แต่ช่วยทำงาน เช่นหาสมุนไพร ของป่า ตักน้ำ ผ่าฟืน ซูงซ่งไม่ปริปากเขายังเชื่อว่าเฒ่าจางเป็นยอดฝีมือที่เร้นกาย จนกระทั่งบิดาเขาล้มป่วย สำนักขาดผู้สืบทอดดูแล เขาจึงจำใจต้องจากเฒ่าจางในที่สุด

เฒ่าจางมาส่งซูงซ่งถึงหน้าเมือง รำลากันพอเป็นพิธีแล้วก็แยกกันไป ซูงซ่งได้ยินเสียงสั่งลาว่า “จงลืมทุกสิ่งที่เรียนมาให้หมด” เขาหันกลับไปไม่มีแม้แต่ฝุ่นฟุ้ง ไม่มีแม้เสียงผ้ากระพือ รอยเท้าก็ไม่มีให้เห็น เฒ่าจางหายไปอย่างไร้ร่องรอยจริงๆ ซูงซ่งคุกเข่าลง “ขอบคุณ อาจางที่สอนสั่ง”

ซูงซ่งมอบสำนักให้คนอื่นดูแล แล้วเก็บตัวทำตามที่เฒ่าจางสั่งนั่นคือ “จงลืมทุกสิ่งที่เรียนมาให้หมด” ครั้งนี้เขาใช้เวลาฝึกมากกว่าครั้งใดๆ เพราะมันยากที่จะลืม ทั้งยังไม่รู้ว่าลืมแล้วจะได้อะไรกันแน่ แต่เขาก็ยังทำต่อไป จนกระทั่งหลายปีผ่านไปเขาจึงออกสู่โลกภายนอก ได้ประลองกับผู้อื่นจึงได้รู้ ได้ประหลาดใจในตัวเอง

ซูงซ่งแน่ใจว่าตนลืมทุกสิ่งแล้ว ทั้งกระบวนท่าวิชา ทั้งเคล็ดลับต่างๆ แต่ร่างกายกลับตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เป็นธรรมชาติ ยามรุกไร้กระบวนท่าจึงยากที่อีกฝ่ายจะรับมือ ยามรับไร้กระบวนท่าจึงไร้จุดอ่อน แม้โดนโจมตีก้ปล่อยให้พลังไหลผ่านร่างไป ลมหายใจต่อเนื่อง สมองปลอดโปร่ง พลังแทบจะไร้ขีดจำกัด นี่คือพลังของ “ความว่าง”แน่นอนว่าซูงซ่งได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแล้ว

สิ่งเดียวที่ติดค้างในใจคืออาจางเป็นใครกัน?

 

 

 

 


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
หมอเสริม วันที่ : 13/03/2009 เวลา : 08.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/doctorserm

อ่านแล้วครับ ความว่างเป็นประโยชน์จริงๆ โดยเฉพาะเรื่องกำลังภายใน

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
นิรันดร์รัก วันที่ : 20/02/2009 เวลา : 19.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/niranrak

แวะมาทักทายค่ะ สบายดีนะหัวใจ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
adisonarch วันที่ : 18/02/2009 เวลา : 20.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/adisonarch

นับถือ ๆ เอาอีก ๆ อัพบล็อกเมื่อไหร่มาตามผมที่บ้าน หรือส่งข้อความมาก็ได้

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ณัฐฐา..รายา วันที่ : 17/02/2009 เวลา : 21.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Nattanun

ขอคารวะ
1 โหวต

นับถือ นับถือ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน