• johnrit
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kajohnrit@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-07-02
  • จำนวนเรื่อง : 228
  • จำนวนผู้ชม : 351293
  • ส่ง msg :
  • โหวต 64 คน
kajohnrit
ว่าด้วยเรื่องการเขียนและการอ่าน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/kajohnrit
วันอาทิตย์ ที่ 29 พฤษภาคม 2554
Posted by johnrit , ผู้อ่าน : 2284 , 20:21:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน BlueHill , สายลมพัดที่บ้านนอก และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

ทำไมต้องเรียนรู้ท้องถิ่นและเพื่อนบ้านอุษาคเนย์
โดย ขจรฤทธิ์ รักษา

เรียนท่านผู้มีเกียรติทุกท่านที่ได้มาร่วมอยู่ในที่ประชมแห่งนี้ครับ

อุษาคเนย์ ใช้แทนคำว่า เอเชียอาคเนย์ หรือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วย๑๑ ประเทศ
คือบรูไน กัมพูชา ติมอร์ตะวันออก อินโดนีเซีย ลาว มาเลเซีย พม่า  ฟิลิปปินส์  สิงคโปร์ เวียดนาม ไทย

ทำไมเราต้องสนใจหรือต้องเรียนรู้เพื่อนบ้านเหล่านี้ มีคนบอกว่า ถ้าเราจะรู้จักถึงความคิดความอ่านของพวกเขา หรือคนในประเทศของเขา เราต้องอ่านงานวรรณกรรม  เพราะวรรณกรรมนั้นฉายหรือสะท้อนให้เห็นถึงความคิด ความอ่าน รวมทั้งวิถีชีวิตของพวกเขาทั้งหลาย

นักปราชญ์คนหนึ่งเคยพูดว่า ถ้าอยากเห็นก็ให้เดินทาง แต่ถ้าอยากรู้อะไรให้อ่านหนังสือ

 แต่ก็มีบางท่านก็พูดว่า  ชีวิตคนไม่มีอะไรนอกจากรักโลภโกรธหลง  แต่ความจริงก็คือว่า ชีวิตของแต่ละคนนั้นมีรายละเอียดที่แตกต่างกัน  เรื่องของคนอื่นนั้นสามารถเป็นแบบอย่างหรือข้อเตือนใจให้เราได้ฉุกคิด ให้เราได้รู้จักความไม่ประมาท ให้เรารู้จักเมตตาและสงสารเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน การอ่านวรรณกรรมก็เหมือนการได้เรียนรู้ชีวิตของคนอื่นและสามารถนำมาปรับใช้กับชีวิตของตนเอง

ทุกชีวิตมีเรื่องใหม่ ๆ แปลก ๆ เกิดขึ้นเสมอ เหมือนที่ตอลสตอยกล่าวไว้ในหนังสืออันนาคาเรนินาว่า “ครอบครัวที่มีความสุขล้น สุขเหมือน ๆกัน แต่ครอบครัวที่มีทุกข์ย่อมทุกข์ตามวิถีตน”

วรรณกรรมคือเครื่องมืออย่างหนึ่งในการค้นหาความหมายของมนุษย์

วรรณกรรมชั้นยอดสามารถยกระดับคุณภาพชีวิตของผู้อ่านขึ้นสู่สิ่งที่ดีกว่าได้

และ วรรณกรรมนั้นสามารถส่องแสงให้เห็นทั้งด้านมืดและด้านสว่างของมนุษย์

นากิบ มาห์ฟูซนักเขียนรางวัลโนเบลชาวอียิปต์เคยตั้งคำถามไว้ว่า ทำไมคนเราต้องอ่านนิยาย ท่านก็ให้คำตอบว่า เพราะนิยายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติมนุษย์ และเป็นการนำเสนอสถานภาพของสังคมอย่างแท้จริง

ผมจำได้ว่า เมื่อปี๒๕๓๐ ทางญี่ปุ่นต้องการให้ไทยได้เรียนรู้ หรือได้ทำความรู้จักคนญี่ปุ่น เขาจึงสนับสนุนผ่านมาทางมูลนิธิโตโยตาให้คนไทยที่มีความรู้ภาษาญี่ปุ่นหรือภาษาอังกฤษเป็นอย่างดีให้แปลงานวรรณกรรมที่เด่น ๆ อย่างเช่นผลงานของนักเขียนโนเบล ยาสึนาริ คาวาบาตะของญี่ปุ่นออกมาเป็นภาษาไทย

ก่อนหน้านี้สมัยที่ยังมีสงครามเย็นระหว่างโลกเสรีกับโลกคอมมิวนิสต์ ก็มีการส่งเสริมให้เราได้อ่านงานวรรณกรรมของรัสเซีย ได้รู้จักงานดี ๆ ของบอริส วาสชิเลียฟ หรือดอสโตเยฟสกี้ ขณะเดียวกันทางอเมริกันก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ได้สนับสนุนเงินทุนผ่านทางยูเสดให้มีคนแปลงานวรรณกรรมยอดเยี่ยมอย่างของจอห์น สไตน์เบ็ค หรือเฮอร์เนส เฮมมิวเวย์ให้เราได้ศึกษา ได้เรียนรู้ชีวิตที่มีเลือดมีเนื้อของอเมริกันควบคู่กันไป ทั้งสองยักษ์ใหญ่ได้สนับสนุนทั้งการแปลกและการจัดพิมพ์หนังสือ

แต่เท่าที่รู้ ประเทศไทยเรา ยังไม่เคยมีโครงการอย่างนี้ เราได้แต่นำเข้า แต่ไม่เคยส่งออก ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ที่จริงเราน่าจะมีการส่งเสริมให้มีการแปลวรรณกรรมดี ๆ ชั้นยอดของเราออกไปสู่ประเทศเพื่อนบ้านบ้างอย่างเช่นกัมพูชา ลาว มาเลเซีย พม่า ผ่านทางองค์กรเอกชนไหนก็ได้ เหมือนที่ญี่ปุ่นให้การสนับสนุนผ่านทางมูลนิธิโตโยตา ถ้าเราสามารถทำได้อย่างนั้น ข้อดีที่เห็นได้ชัดเลย ก็คือ เขาจะได้รู้จักคนไทยมากขึ้น คนไทยไม่ได้เลวร้าย หรือคนไทยไม่ได้ขี้โกง อย่างที่เขาคิด

ผมคิดว่าวรรณกรรมกรรมจะเป็นเครื่องมืออันสำคัญที่จะทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกร่วม เกิดความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน เกิดความเข้าใจ เกิดความสมานฉัน เกิดความรักต่อกันและกันได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด เพราะว่า ทันทีที่เรางานอ่านวรรณกรรมนั่นเท่ากับเราได้อ่านชีวิตของคนอื่น เพราะวรรณกรรมคือการสะท้อนภาพชีวิตของผู้คน ผ่านการบอกเล่าที่เต็มไปด้วยศิลปะ นักเขียนที่มีความสามารถได้ทำให้เรื่องเล่าของเขามีอิทธิพลต่อผุ้อ่าน มีอำนาจเหนือผู้อ่าน ทำให้เราร้องไห้ก็ได้ หัวเราะก็ได้

 เมื่อหลายสิบปีก่อนเรามักได้ยินเรื่องอำนาจของวรรณกรรม บัดนี้อำนาจนั้นยังมีอยู่ เพียงแต่ว่ามีน้อยลง เพราะเราไม่ค่อยจะมีเวลาอ่าน กิจกรรมอื่น ๆ เช่นโทรศัพท์ โทรทัศน์ สื่ออินเตอร์เน็ตอย่างเฟสบุ๊คได้แย่งชิงเวลาที่จะอ่านหนังสือของเราไปแทบจะหมด

 อำนาจของวรรณกรรมจะมีได้อย่างไร ถ้าเราไม่มีเวลาอ่านอีกเลย

ผมยกตัวอย่าง หนังสือของประเทศอุษาคเนย์ให้ท่านทั้งหลายได้รับรู้ว่า เรามีงานวรรณกรรมชั้นดีที่แปลออกมาแล้วเกือบทั้งสิบเอ็ดประเทศ ดูเหมือนมีแต่ตะมอร์ตะวันออกเท่านั้นที่เรายังไม่เห็น

ประเทศมาเลเซียนั้นเราได้อ่านงานวรรณกรรมเด่น ๆ อย่างเช่นเรื่องทาษแผ่นดินของซะนูน อาหมัดมาตั้งแต่ปี๒๕๒๓ ในปี๒๕๕๐ เราก็ได้อ่านภูเขาอาถรรพณ์ และก็ในปี๒๕๕๒ เราก็ได้อ่านงานวรรณกรรมที่ทรงพลังที่สุดอีกเล่มหนึ่งของเขาคือ โทรทัศน์ ที่บอกเล่าถึงความเลวร้ายต่าง ๆ นานาที่ผ่านเข้ามาในสื่อโทรทัศน์

ที่จริงนักเขียนมาเลเซียหลายคนที่มีผลงานแปลเป็นภาษาไทยเช่นอันวา ริดวานที่เขียนเรื่องกระแสชีวิต เล่าเรื่องถึงการต่อสู้ของชาวบ้านกับความชั่วร้ายผ่านสัญลักษณ์อย่างจระเข้ตัวหนึ่งซึ่งได้พรากเอาชีวิตของคนในหมู่บ้านไปคนแล้วคนเล่า

จากมาเลเซียก็มาสู่อินโดนีเซีย เขามีนักเขียนชื่อก้องอยู่คนหนึ่งคือ ปราโมทยา อนันตา ตูร์ ผู้เขียนเรื่องแผ่นดินของเรา รอยย่างก้าว และผู้สืบทอด นิยายไตรภาคที่มีความหนาหลายพันหน้า
ว่ากันว่าชื่อของปราโมทยานั้นได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลโนเบลอยู่หลายครั้งหลายหน แต่ก็พลาดไปเสียทุกครั้ง เขาเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ของโลก มีคนบอกว่า “เขาเป็นนักประพันธ์ที่ต้องทนทุกทรมานเพราะความเชื่อของตนเองมากที่สุดในโลก”

นิยายที่ทรงพลังของเขาทั้งสามเล่ม เขียนมาจากในคุก เป็นการบอกเล่าด้วยปากเปล่าหลายสิบครั้งก่อนจะลงมือเขียน  ปราโมทยาติดคุกยาวนานถึงแปดปี และทางการไม่ยอมให้เขามีกระดาษกับปากกา แต่เขาก็ยังสร้างสรรค์ผลงานถึงสิบเอ็ดเรื่อง แต่น่าเสียดายที่ถูกพัสดีทำลายไปเสียหกเรื่อง เหลือเพียงห้าเรื่องเท่านั้นที่อยู่รอดปลอดภัย

มาที่ประเทศฟิลิปิน เราก็มีวรรณกรรมที่โดดเด่นที่สุดอยู่เล่มหนึ่งคือหญิง สองสะดือ พิมพ์เมื่อปี๒๕๓๕โดยมูลนิธิเสถียรโกเศศ นาคะประทีป เป็นโครงการแปลวรรณกรรมเพื่อนบ้าน ดูเหมือนว่าปีนั้นจะมีหนังสือวรรณกรรมเพื่อนบ้านพิมพ์ออกมาหลายเล่มเช่นรวมเรื่องสั้นของม็อกตา ลูบิส นักเขียนอินโดนีเซีย รวมบทกวีของพม่า รวมเรื่องเยาวชนลาวยุคใหม่  นิทานลาวนางตันไต คุกการเมืองบันทึกของผุ้แสวงหาอินสภาพชาวเขมร อนุทินจิ้งหรีด วรรณกรรมเวียดนาม และรวมเรื่องสั้นของนาวกาวจากประเทศเวียดนาม

หญิงสองสะดือ เขียนโดยนิค จาควิน เป็นการสะท้อนความสับสนซับซ้อนของสังคมชนชั้นกลางและชั้นสูงของฟิลิปปินส์ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง

ประเทศเวียดนามซึ่งเคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเรามายาวนาน แต่เราก็มีผลงานแปลจากประเทศเขาหลายเล่มที่โดดเด่นที่สุดเห็นจะเป็นรวมเรื่องสั้นของนามกาว ทำให้เราได้รู้จักว่าเขาเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในยุคนั้น นามกาวเกิดเมื่อปี ๑๙๑๗ เขาเป็นครูนักเขียนที่โดดเด่นที่สุดและโดนยิงตายเมื่อ๑พย.ปี๑๙๕๑ขณะที่ลักลอบจรยุทธิข้ามเขตเพื่อเข้าร่วมการรณรงค์เก็บภาษีทางเกษตรกรรมหลังแนวข้าศึก ขณะอายุได้แค่๓๔ปี เขาฝากผลงานเรื่องสั้นเอาไว้เป็นจำนวนมาก เรื่องสั้นของเขาสะท้อนปัญหาของชาวบ้านในประเทศของตัวเอง ถือเป็นคลื่นวรรณกรรมลูกใหม่ในการต่อสู้เพื่อประเทศชาติ เขาเป็นทั้งนักเขียนและนักปฏิวัติแนวมาร์กซิสด้วย ผลงานเล่มนี้ทำให้คนไทยได้รู้จักคนเวียดนามอย่างลึกซึ้งมากขึ้น

ต่อมาในปี๒๕๔๓ สำนักพิมพ์คบไฟได้จัดพิมพ์ผลงานงานของเดือง ทู เฮือง ชื่อ ม่านมายา ขึ้น เดือง ทู เฮือง เกิดปี๒๔๙๐เคยเป็นผู้นำหน่วยยุวชน คอมมิวนิสต์ที่ถูกส่งไปแนวหน้าในช่วงสงครามเวียดนาม เป็นหนึ่งในสามของอาสาสมัครสี่สิบคนที่รอดชีวิต เธอเป็นปากเสียงสำคัญในด้านสิทธิมนุษยชนและการปฏิรูปประชาธิปไตย จึงเป็นเหตุให้ถูกขับออกจากพรรคคอมมิวนิสต์ในปี ๒๕๓๓ หลังจากนั้นไม่นานก็ถูกจับกุมขังโดยไม่ขึ้นศาลเป็นเวลา ๗ เดือน ผลงานเล่มนี้ของเธอได้สะท้อนชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่หมดรักสามีที่เป็นนักหนังสือพิมพ์ เนื่องเพราะเขาทรยศต่ออุดมการณ์ของตนเอง ยอมเขียนข่าวเท็จเพื่อให้ตัวเองมีความเป็นอยู่ที่สะดวกสบายขึ้น อ่านแล้วทำให้เราได้รู้ว่า คนเวียดนามนั้นยึดมั่นในอุดมการณ์ยิ่งกว่าสิ่งใด

ในช่วงเวลาเดียวกัน ไทยก็ได้อ่านผลงาน “ปวดร้าวแห่งสงคราม”ของนักเขียนเวียดนามชื่อดังอีกคนคือ เบ๋านินห์ เขาเกิดปี ๒๔๙๕ที่กรุงฮานอย ในช่วงสงคราม เขาได้เข้ารับใช้ชาติโดยเป็นทหารอยู่ในกองพลน้อยยุวชน ในบรรดาทหาร๕๐๐นายที่ออกไปรบทางใต้ มีเขากับเพื่อนแค่สิบคนเท่านั้นที่รอดชีวิตกลับมา

เรื่องปวดร้าวแห่งสงครามเบ๋านินห์ได้เล่าถึงประสบการณ์ในการเป็นทหารของเขาว่าผ่านทุกข์ยากลำบากมาอย่างไรบ้าง ตัวละครแต่ละตัวที่เขาถ่ายทอดออกมานั้น ทั้งสิ้นหวังและน่าหดหู่ หนังสือเล่มนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษจำหน่ายไปทั่วโลก

ส่วนประเทศเขมรนั้น ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีวรรณกรรมรวมเล่มออกมาให้แปลให้เราอ่าน เท่าที่พอจะหาได้ก็มีแต่หนังสือ”ร้อยมาลัยร้อยใจพรมแดน”ที่สมาคมนักเขียนได้จัดรวมรวมวรรณกรรมไทยกัมพูชาขึ้นเล่มหนึ่งเมื่อปี๔๙ ทำให้เราได้รู้จักนักเขียนและกวีของประเทศนี้อย่างน้อย๑๐ คน ในเล่มมีประวัติของนักเขียนแต่ละคนไว้อย่างน่าสนใจ เช่น ซู จอมเริน เกิดปี ๒๔๙๒  มีผลงานเพลงกว่าสี่ร้ยเพลง มีนิยายมากกว่าสามสิบเล่ม เป็นสมาชิกคณะกรรมการกลางสมาคมนักเขียนกำพูชา

ปล ปีเซีย เกิดปี ๒๕๐๑ เป็นนักเขียนสตรี เขียนบทละครวิทยุและโทรทัศน์ ปัจจุบันเป็นหัวหน้าฝ่ายเขียนบทในสำนักงานบริการความรู้ด้านสาธารณสุข

ยิว เซงวันซาย เกิดปี ๒๕๑๒ จบการศึกษาปริญญาตรี จากพนมเปญ ปัจจุบันเป็นอาจารย์ด้านวรรณกรรมเขมร

ยู โบเกิดปี ๒๔๘๕ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี เป็นอาจารย์ในระดับมัธยมศึกษา เคยแต่งบทกวีไว้หนึ่งเล่ม นวนิยายอีก ๙ เรื่อง

แวนซน เกิดปี ๒๔๘๒ เป็นกวีกัมพูชา เคยได้รับเหรียญทองจากกระทรวงวัฒนธรรม และเคยได้รับรางวัลจากสมาคมนักเขียนกัมพูชา เคยเป็นอาจารย์สอนด้านการแต่งคำประพันธ์ในคณะนาฎศิลป์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยภูมินทร์วิจิตรศิลป์

เนื้อหาที่นักเขียนเขมรได้อ่ายทอดออกมา เนื้อหามักจะพูดถึงเรื่องความโหดร้ายของสงคราม และพูดถึงความยากจนของคนในประเทศ

หลังจากนั้น สมาคมนักเขียนภายใต้การบริหารของนายกชมัยภร แสงกระจ่างก็มีวรรณกรรมร่วมไทยมาเลเซียเกิดขึ้นอีกเล่มคือ “โลกไร้พรมแดน” ทำให้นักอ่านที่สนใจได้รู้จักกับนักเขียนมาเลเซียเพิ่มขึ้นอีกหลายคน เช่น บาฮาเซ้น อาหมัด รอซาลี ซำซุดดิน อุสมาน อะมีรุล ฟากีร นัสสุรี อิบราเอ็ม

เมื่อ๑๘ กพ.๒๕๕๓ ได้มีการจัดสัมมนานักเขียนไทยมาเลเซียขึ้นครั้งหนึ่ง ที่น่าสนใจก็มีนักเขียนจากประเทศบรูไนเข้ามาร่วมสังเกตการณ์ด้วย ผมจำชื่อเขาไม่ได้ แต่ที่จำได้แม่นก็คือเขาลุกขึ้นมาอภิปรายว่า ประเทศไทยโชคดีที่มีกิจกรรมแบบนี้ขึ้นมาด้วยการสนับสนุนของรัฐ แต่ในประเทศของเขา รัฐจะสนับสนุนกิจกรรมที่จะเป็นประโยชน์ต่อกิจการของรัฐหรือกิจกรรมของราชสำนักเท่านั้น ทุกเรื่องราวที่ราชสำนักพิมพ์หรือเชื้อพระวงศ์ไม่เห็นด้วยก็จะไม่มีการจัดขึ้น เขาเป็นนักเขียน แต่ไม่มีผลงานลงตีพิมพ์ เพราะมีความขัดแย้งกับรัฐในเรื่องสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์ในการที่จะคิดและเขียน

ทุกคนที่ได้อยู่ในห้องประชุมในวันนั้นต่างพากันอึ้ง เพราะคิดว่าบรูไนเป็นแระเทศร่ำรวยนักเขียนน่าจะอยู่สุขสบายมากขึ้น แต่ปรากฏว่าไม่ใช่อย่างที่คิด นักเขียนในบรูไนมีหน้าที่เพียงเขียนประจบสอพลอหรือเขียนอะไรก็ได้ แต่อย่าเล่าถึงความเป็นจริงในประเทศของตนเองให้คนอื่นรู้

มาที่ประเทศพม่า เรารู้จักนักเขียนพม่าหลายคน เคยมีผลงานจากพม่าอยู่หลายเล่ม  “โมเอ”  หรือนักเขียนพม่าเชื้อสายปะด่องหรือกะเหรี่ยงคอยาว อย่างปากัส ขู เชว ที่เล่าถึงความโหดร้ายที่รัฐบาลพม่ากระทำต่อชนกลุ่มน้อย เขาเป็นนักศึกษาเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตออกมาจากในป่าลึก

ปากัสเป็นนักศึกษาวรรณคดีอังกฤษในกรุงย่างกุ้ง ที่นั่นไม่มีหนังสืออ่าน จอห์น เคซี่เดินทางจากอังกฤษไปเที่ยวหม่า ได้เจอนักศึกษาคนนี้

จอห์น เคซี่ เล่าว่า ปากัสมีเพื่อนอยู่สามสี่คน พวกหนังสือดิโอลแมนแอนเดอะซีของเฮมิงเวย์ไว้เล่มหนึ่ง  ห่อด้วยผ้าไหมอย่างดี เขาแบ่งกันอ่านจนหนังสือเปื่อย

หลังสงครามล้างเผ่าพันธุ์ ปากัสรอดชีวิต และลงมือเขียนนิยายเรื่องนี้ ส่งให้จอห์น เคซี่ เขาอ่านด้วยความตกตะลึงในเรื่องเล่าที่แสนมหัศจรรย์ของชายคนหนึ่ง เคซี่จึงจัดการพิมพ์หนังสือเล่มนี้ขึ้นในอังกฤษและกลายเป็นหนังสือที่ขายดีไปในทันที จอห์นกล่าวว่า “ เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่แม้แต่จะฝันก็ยาก ที่คนผู้หนึ่งจากชาวเขาเผ่าเล็ก ๆ ในพม่า ซึ่งเกือบจะเป็นศพเปื่อยอยู่ในป่าเมื่อสองปีที่แล้ว จะกลายเป็นนักเขียนอังกฤษระดับคุณภาพได้ แต่เขาก็ทำได้”

มีเรื่องเล่าจากหนังสืออีกเล่มที่เขียนโดยนางอองซานซูจี ชื่อเรื่อง “จดหมายจากพม่า” นางอองซานเล่าไว้ตอนหนึ่งว่า รัฐบาลทหารพม่าเป็นรัฐบาลที่หวาดระแวงและขี้กลัวมากที่สุด เขาจับ
ชาวบ้านเข้าคุกเป็นว่าเล่น เพียงแค่สงสัยว่าชาวบ้านจะเป็นภัยต่อการปกครองของเขา จับทั้งหญิงและชาย จับทั้งคนแก่และเด็ก นางอองซานเล่าว่า คุกไหนที่ขังบรรดาแม่ ๆ ไว้ จะมีลูกขอเข้าไปเยี่ยมไม่ได้ขาด แต่ละคุกก็จะมีมุ้งลวดหนาแน่น ไม่ยอมให้แม่ลุกได้สัมผัสหรือถูกเนื้อต้องตัวกัน แต่อย่างไรก็ตาม ก็มักจะมีรูเล้ก ๆ เท่าปลายนิ้วก้อยเกิดขึ้นบนตาข่ายนั้นอยู่เสมอ พวกลูก ๆ จะเอาปลายนิ้วทิ่มเข้าไป เพื่อให้ได้ถูกตัวหรือสัมผัสแม่แม้สักนิดก็ยังดี นี่เป็นภาพที่เราได้เห็นและได้อ่านจากงานวรรณกรรมทั้งหมด

วรรณกรรมเหล่านี้เป็นเครื่องมือที่ทำให้หัวใจของมนุษย์อ่อนโยน ได้ร่วมทุกข์ ร่วมสุขไปกับชีวิตของพวกเขา

การอ่านงานวรรณกรรมชั้นดีจะทำรู้จักเพื่อนร่วมโลกของเรา วรรณกรรมเป็นเครื่องมือสำคัญที่ทำให้เราได้เข้าไปสู่ความคิดของผู้อื่น ทำให้เราได้รับรู้ถึงเรื่องราวผ่านมุมมองของเขา เมื่อเรารู้ เราก็จะได้ทำความเข้าใจ ได้เกิดความเห็นอกเห็นใจ

ผมขอบขอบพระคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมานั่งรับฟังตั้งแต่ต้น ผมขอจบด้วยคำพูดของท่านลาไล ลามะด้วยพระโยคที่ว่า “ธรรมชาติของมนุษย์นั้นคือความอ่อนโยน เราอยู่ในโลกนี้ก็ด้วยความกรุณา”

 และผมขออนุญาตเสริมอีกนิดนะครับว่า เราสามารถค้นพบความอ่อนโยนและความกรุณาได้จากการหยิบงานวรรณกรรมดี ๆ ขึ้นมาอ่านสักเล่มหนึ่ง เราจะเรียนรู้ชีวิตของเพื่อนมนุษย์ได้ง่ายดายยิ่งขึ้น

ขอบพระคุณครับ

หมายเหตุ: พูดที่โรงเรียนนครพนมวิทยา ในงานสัมมนาวิชาการ “ร่องรอยกาลเวลา อ่าน เขียน เรียนรู้เพื่อนบ้านอุษาคย์” วันที่๒๖ พฤษภาคม ๒๒๕๕๔






อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
อยากเชื่อเธอสักครั้งหนึ่ง วันที่ : 29/05/2011 เวลา : 21.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/madamemook
อ่ะจริงดิ

ดีจัง เด็กๆมีโอกาสได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับวรรณกรรมด้วย

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
สายลมพัดที่บ้านนอก วันที่ : 29/05/2011 เวลา : 21.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/myhomemydream
สบายๆที่บ้านนอก

ขอบคุณครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
สายลมพัดที่บ้านนอก วันที่ : 29/05/2011 เวลา : 21.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/myhomemydream
สบายๆที่บ้านนอก

ขอบคุณครับ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ศณีรา วันที่ : 29/05/2011 เวลา : 21.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/localbetong
  สิ่งเดียวที่จะทำให้คนชั่วชนะก็คือ " การที่คนดีนิ่งดูดาย "     

คิดตรงกันครับ..

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน