• johnrit
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kajohnrit@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-07-02
  • จำนวนเรื่อง : 228
  • จำนวนผู้ชม : 355182
  • ส่ง msg :
  • โหวต 64 คน
kajohnrit
ว่าด้วยเรื่องการเขียนและการอ่าน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/kajohnrit
วันพุธ ที่ 21 ธันวาคม 2559
Posted by johnrit , ผู้อ่าน : 716 , 20:26:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน ลูกเสือหมายเลข9 โหวตเรื่องนี้

 

เมื่อผมเล่นกอล์ฟ รู้จักหาความสนุกจากเกมกีฬาชนิดนี้ แน่นอน ผมก็เหมือนนักกอล์ฟท่านอื่น ๆ ที่อยากแสวงหาประสบการณ์จากสนามใหม่ ๆ อยู่เสมอ เพราะว่าแต่ละสนามนั้นมีการออกแบบแตกต่างกันออกไป บางแห่งอยู่ติดทะเลลมพัดแรง บางแห่งอยู่ติดภูเขา ภูมิประเทศสูง ๆ ต่ำ ๆ สองข้างแฟย์เวย์เต็มไปด้วยป่ารก แถมยังเดินขึ้น ๆ ลงๆ บางแห่งอยู่กลางทุ่งนา เต็มไปด้วยบ่อน้ำและบังเกอร์เป็นอุปสรรคให้นักกอล์ฟคิดถึงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ผมจำได้ว่า เมื่อสองปี ตอนที่ได้ไปเห็นสนามกอล์ฟหลวงหัวหินเมื่อช่วงสงกรานต์ ผมตื่นเต้นมากกับพื้นหญ้าอันราบเรียบ ท่ามกลางต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีอายุมากกว่าร้อยปี แฟร์เวย์ที่มีทั้งขึ้นสูงลงต่ำ กรีนบางแห่งอยู่บนเนิน แท่นทีออฟบางหลุมอยู่สูงเท่ากับยอดไม้ ต้องหวดลูกข้ามเหวให้ไปตกอยู่กลางกรีนซึ่งมีระยะไกลกว่าร้อยห้าสิบหลา ถ้าใจสั่นตีพลาด แน่นอนลูกหายไม่ต้องลงไปตามหา แต้มจะเพิ่มขึ้น

ยิ่งรู้ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสนามกอล์แห่งแรกในประเทศไทย มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน มีผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมืองได้ลงไปเล่นในสนามนี้มาเป็นจำนวนมาก ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ขึ้นแท่นทีออฟที่หลุมหนึ่ง พยายามสะกดความประหม่าของตัวเองให้อยู่นิ่ง ๆ แต่ก็ตีลูกเกือบหลุดเข้าป่า แคดดี้สาวใหญ่อายุห้าสิบกว่าก็พูดย้ำแล้วย้ำอีกว่าเคยมีงูเห่าตัวเท่าต้นหมากออกจากป่ามาเล่นน้ำฝนอยู่บนกรีนบ่อย ๆ เดินไปกลางสนามก็อดเหลียวมองไปสองข้างทางไม่ได้ กลัวว่าพญางูจะเลื้อยออกมาทักทาย

หรือตอนไปเล่นที่สนามเขื่อนภูมิพล จังหวัดตาก ความรู้สึกก็ไม่ได้แตกต่างกัน เห็นภูมิประเทศเป็นภูเขา แฟร์เวย์กว้าง แวดล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่หลายคนโอบที่ขนาบไปทั้งสองข้างของแฟร์เวย์ สนามแห่งนั้นนักกอล์ฟไม่อาจเดินได้ครบจนจบสิบแปดหลุม ทางสนามบังคับให้ทุกคนต้องใช้รถกอล์ฟ แฟร์เวย์บางหลุม ทั้งสูงทั้งชัน สนามแห่งนี้โอบล้อมไปด้วยภูเขาสูง แคดดี้บอกว่า หน่อไม้ชุก ไปเล่นที่สนามแห่งนั้นก็อดใจไม่ไหวที่จะเหลียวซ้ายแลขวาดูแต่หน่อไม้ เรื่องการทำสมาธิให้นิ่งจดจ่ออยู่กับการเล่นตามแบบเรียนนั้นไม่เคยทำได้ ตีลูกผิดทิศ ลูกลอยกระเจิดกระเจิง ทำสกอร์สูงปรี๊ดขึ้นไปถึงเลขหกอยู่เสมอ

จากนั้นก็ได้ไปออกรอบตามสนามต่าง ๆในกรุงเทพฯและปริมณฑลอยู่หลายแห่งทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัด ขยายก๊วนอีกไปอีกหนึ่ง มีเพื่อนนักกอล์ฟเพิ่มขึ้นอีกสี่ ภาระกิจในการเล่นกอล์ฟจึงแน่นตกสัปดาห์ละสองสามครั้ง จนภรรยาค้อนเอาหลายครั้ง

จนกระทั่งถึงเดือนกรกฎาคม ผมนัดหมายจะนั่งเครื่องตามคุณคามิน คมนีย์ ไปดูตะกร้อชินลงในเทศกาลวาโซที่มัณฑะเลในประเทศพม่า นักเขียนท่านนี้มีน้ำใจกับผมมาก เขารู้ว่าผมเล่นตะกร้อไม่เป็น ที่ไปพม่ากับเขาก็เพราะอยากเชียร์ อยากไปเที่ยว และอยากไปให้กำลังใจเขาอย่างเดียว คามินจึงขอให้อองมูวินเพื่อนชาวพม่าของเขาจัดให้ผมเล่นกอล์ฟในสนามของประเทศพม่าถึงสองแห่ง

คามิน คมนีย์เป็นนักเขียนดาวรุ่ง เคยได้รับรางวัลยอดเยี่ยมนายอินทร์อวอร์ดถึงสองครั้งติดต่อกัน มีผลงานโด่งดังหลายเล่ม เช่นลอยนวล ไปเป็นเจ้าชายในแคว้นศัตรู เย็นวันเสาร์เช้าวันอาทิตย์ เขาเป็นนักกฎหมายจบจากมหาวิทยาลัยคอแนล พูดไทย อังกฤษและพม่าได้คล่อง เป็นนักวิ่งมาราธอนที่ได้ถ้วยรางวัลมากองไว้บนโต๊ะนับสิบใบ เป็นนักตะกร้อวงที่โด่งดังของไทย เคยทำงานในหน่วยงานภาครัฐหลายแห่ง ก่อนที่จะทิ้งเงินเดือนสูงถึงหกหลักมาเพื่อจะเขียนหนังสืออย่างเดียว

ผลงานของเขาเป็นที่ชื่นชอบของนักอ่านจำนวนมาก ผมเป็นคนหนึ่งที่ติดตามงานผลงานของเขามาจนครบทุกเล่มโดยเฉพาะเล่มที่เขาเขียนถึงประสบการณ์การเล่นตะกร้อชินลงในประเทศพม่า อ่านหนังสือเล่มนี้จบลง รู้สึกผูกพันกับเขาเหมือนเพื่อน เหมือนญาติ เหมือนน้องชายคนหนึ่ง

เมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้ว ผมก็เคยตามเขามาย่างกุ้งดูชินลงกับเขาครั้งหนึ่ง ตอนนั้น เขาเพิ่งได้รับรางวัลชนะเลิศนายอินทร์อวอร์ดใหม่ ๆ จากผลงาน “ไปเป็นเจ้าชายในแคว้นศัตรู” ผมได้หนังสือเขามาพร้อมลายเซ็น ตะลุยอ่านสองคืนจนจบ อ่านแล้วรู้สึกประทับใจอย่างบอกไม่ถูก เขาเขียนถึงผู้คนในพม่าอย่างเข้าอกเข้าใจ ให้ความรู้สึกเป็นมิตร แถมยังเล่าได้ละเอียด เป็นกันเอง ทั้งเรื่องไปเตะตะกร้อ ไปทานข้าวบ้านเพื่อนของเขา อ่านจบจึงส่งอีเมล์ไปชื่นชมเขาเสียยาวเหยียด และถามเขาว่าเป็นไปได้ไหมที่จะขอตามไปเที่ยวพม่ากับเขาด้วย อยากไปดู “ชินลง” ให้เห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง

เขาตอบว่าได้ และจัดการหาตั๋วเครื่องบิน ขอวีซ่าเข้าประเทศพม่าให้ผมเป็นที่เรียบร้อย ผมร่วมไปกับทีมเพื่อนนักตะกร้อของเขา๘คน

ผมเป็นหนึ่งเดียวที่เล่นตะกร้อไม่เป็น

ผมไม่เคยนั่งเครื่องบินไปย่างกุ้งมาก่อน พม่าในสายตาของผมอยู่ที่เมืองเชียงตุง เมืองลาเมืองม้าแถวชายแดนจีน ผมเคยไปเที่ยวที่นั่นกับบริษัททัวร์อยู่สองครั้ง นั่งรถขึ้นเขาลงดอยจนเบื่อแล้วเบื่ออีก แต่เมืองหลวงของพม่าหรือเมืองดัง ๆ อย่างหงสาวดี มัณฑะเลย์ ตองอู ย่างกุ้ง นั้นได้ยินแต่ชื่อ เคยดูแต่ในหนังของท่านมุ้ย ของจริงไม่เคยได้สัมผัส การได้เดินทางไปกับคณะตะกร้อถือว่าเป็นเรื่องของความโชคดี

ผมจำได้ว่าวันนั้น ลงจากเครื่อง เดินออกจากสนามบิน มีคณะนักตะกร้อชินลง เพื่อนและอาจารย์ของคามินมารับถึงปากประตู ทุกคนเข้าไปทักทายและโอบกอดกัน ผมรู้จักแทบทุกคน เพราะอ่านทั้งเรื่องและเห็นทั้งรูปในหนังสือที่คามินเขียน คนท้วม ๆ นั้นคืออูจอเด็นอาจารย์ นั่นอองมูวินสวมโสร่งสีน้ำตาล ยิ้มให้มาแต่ไกล อีกคนที่สูงโปร่งกว่าใครคือท่านนายพลอูมองเด็น

วันนั้นเพื่อนนักตะกร้อชาวพม่าเอารถสองแถวมารับเราไปกินข้าวที่ร้านชื่อลักกี้ อาหารพม่ามีทั้งซาลาเปา ข้าวเหนียวปิ้ง มัสมั่นไก่ สลัดพม่า รสชาติคล้ายอาหารอินเดีย ทั้งไทยและพม่านั่งกันเป็นแถวยาว ผมนับได้๑๙คน จากอาหารมื้อนั้นแล้ว ผมก็จำได้แต่เพียงอย่างเดียวว่า พวกเขาไม่ทำอะไรอื่นกันเลย นอกจากซ้อม เรียนและก็เล่นตะกร้อกันทั้งวันทั้งคืน มีการเชิญซุปเปอร์สตาร์มาจากมัณฑะเลย์มาโชว์ให้ดูตอนกลางคืน ผมจำสองสาวนั้นได้แม่น ตอนสวมผ้าถุงเดินไปเดินมาเธอสองคนก็เหมือนสาวชาวบ้าน ไม่มีอะไรให้สะดุดตา แต่พอเปลี่ยนเป็นชุดนักตะกร้อและขยับเข้าไปกลางวงตะกร้อเท่านั้นเอง รัศมีของเธอก็เจิดจ้ากลายเป็นเทพธิดาขึ้นมาทันที คนพี่ชื่อมะซาซามอ คนน้องยังโสดชื่อมะธิดา ตอนที่เธอเล่นตะกร้ออยู่ตรงกลางด้วยลีอันแสนมหัศจรรย์ ผมจำอย่างอื่นไม่ได้เลย นอกจากเห็นตัวเองนั่งอ้าปากหวอ ตาค้างนิ่งสนิทอยู่กับที่เหมือนคนไม่สมประกอบ

ผมไม่เคยพลาดแม้แต่ครั้งเดียว ตื่นแต่ไก่โห่ ขึ้นรถตามไปดูเขาซ้อม ตามไปดูเขาเล่น ตามไปกินข้าวกับเขา พวกเขาไปไหนผมไปด้วย แต่ตอนเล่น ผมนั่งดู ตอนนั้นผมยังไม่เล่นกอล์ฟ จึงไม่คิดที่จะตีกอล์ฟ ทุ่มเทเวลาและสมาธิทุกอย่างให้กับการดูชินลง และก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่า อยากเล่นตะกร้อไหม คำตอบคือไม่ เพราะมันยากเกินไป

เจมส์นักตะกร้อจากไทยบอกผมว่า กว่าเขาจะเล่นได้ดีต้องใช้เวลาฝึกซ้อมถึงสองปี ส่วนคนที่เล่นเก่งอย่างจอนนี่ และเจี๊ยบนั้นต้องซ้อมหนักกันมาเป็นสิบปี 
ผมคำนวณอายุตัวเอง สิบปีช้าไป ผมแก่เกินกว่าที่จะรอเวลายาวนานอย่างนั้นได้อีกแล้ว ผมจึงได้แต่เป็นผู้ชม ส่งเสียงเชียร์และปรบมือจนฝ่ามือทั้งสองข้างเป็นปื้นแดง

สี่วันที่อยู่ในพม่ากับพลพรรคนักตะกร้อของคามิน ถือได้ว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ ๆ ของชีวิต ว่างจากการโหมเตะตะกร้อคามินยังได้พาเราไปเที่ยวเมืองหงสาวดี ไปดูวังของบุเรงนอง และกลับมาย่างกุ้งพาขึ้นไปเที่ยวดูเจดีชะเวย์ดากอง ผมไปนั่งทำสมาธิดูก้อนเมฆกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนนั้นนานสองนาน 
กลับมาจากพม่าเที่ยวนั้น ผมบอกคามินว่าปีหน้าขอตามไปอีกนะ เขาบอกด้วยรอยยิ้มว่าได้เลยอีกเหมือนเดิม

ผมเจอคณะนักตะกร้อที่สนามบินสุวรรณภูมิ แม้จะห่างหายกันไปหลายเดือน แต่ผมจำทุกคนได้ เริ่มตั้งแต่เจมซึ่งเป็นเจ้าของร้านประดับยนตร์และเป็นเจ้าของโรงแรมหัวหินเรสซิเดน ปีที่แล้ว เขาคุยกับผมมากที่สุด เราคุยกันหลายเรื่องทั้งเรื่องธุรกิจและปัญหาชีวิตครอบครัว เจมเป็นนักธุรกิจแต่มีความรู้เรื่องปรัชญาชีวิตมาก

คุณมนัส เป็นเจ้าของโรงน้ำแข็ง เคยเป็นนายธนาคารมาก่อน เขายิ้มสวย แต่งกายเนี๊ยบ ลีลาตะกร้อออกแนวหวาน ผมเห็นคุณมนัสทีไรรู้สึกดีกับเขาทีนั้น
 ส่วนคุณเจี๊ยบเป็นพนักงานบริษัท คุณจอนนี่เป็นข้าราชการ คุณลิขิตนี่เป็นครู และเป็นคนปักษ์ใต้เหมือนผม เที่ยวที่แล้วเขาไม่ได้มา เจอกันครังแรกพอรู้ว่าเป็นคนใต้ก็แหลงภาษาเดียวกันทันที ผมจึงรู้เพิ่มเติมว่า พ่อของเขาเป็นนักสานตะกร้อมหวาย เขาเล่นตะกร้อมาตั้งแต่เด็ก และเป็นคนที่ชักนำให้คามินสนใจเตะตะกร้อวงเป็นคนแรก สองคนนี้อยู่จังหวัดเดียวกัน นับญาติกันไปนับญาติกันมาปรากฏว่าเขามีศักดิ์เป็นหลานห่าง ๆ ของคามินด้วย

พวกเขาทั้งหกคนมาพบกันเพราะตะกร้อ รักกัน นับเป็นเพื่อนกันก็เพราะกีฬาชนิดนี้ เจอหน้ากันก็แทบไม่ได้คุยเรื่องอื่น นอกจากตะกร้อและตะกร้อ

ผมไม่มีความรู้เรื่องตะกร้อมากนัก จึงตั้งใจฟังทุกเรื่องที่เขานำมาเป็นหัวข้อในการพูดคุย

เจมถามผมว่า พี่สบายดีไหม ไม่ได้เจอพี่เสียนาน เมื่อไรพี่จะไปนอนที่โรงแรมผม

ผมว่า สบายดี และก็โม้อีกเหมือนเดิมว่าไปหัวหินบ่อย แต่ไม่ได้ไปพักโรงแรม เพราะมีคอนโดฯของเพื่อนอยู่ห้องหนึ่ง

เจมบอกว่า ถ้าไปเล่นกอล์ฟที่หัวหินกันหลาย ๆ คนก็ขอให้ไปใช้บริการที่โรงแรมเขาได้ทุกเมื่อ โทรบอกเขานิดเดียว เขาจะอำนวยความสะดวกให้เป็นพิเศษ

ผมขอบคุณ วันไหนไปจะโทรหานะ

ก่อนหน้าที่จะร่วมคณะมา ผมอยู่ในช่วงเครซี่กอล์ฟ เล่นกอล์ฟบ่อย อ่านหนังสือกอล์ฟ ติดตามนิตยสารกอล์ฟ ดูรายการกล์ฟจากจอโทรทัศน์อย่างเป็นบ้าเป็นหลัง หรือคุยโม้แต่เรื่องกอล์ฟ คิดว่าไหน ๆ มาอยู่พม่าตั้งหลายวัน นอกจากทำหน้าที่กองเชียร์ชินลงให้ทีมไทยแล้ว น่าจะขอให้คามินจัดให้ผมได้เล่นกอล์ฟในพม่าด้วย ผมจึงเขียนจดหมายไปบอกคามินว่าพอจะจัดให้ผมลงสนามกอล์ฟในพม่าสักครั้งได้ไหม

คามินคงหันไปปรึกษาอองมูวินเพื่อนของเขาอยู่สักพัก วันต่อมาก็บอกว่า ได้ครับ ที่มัณฑะเลมีสนามกอล์ฟอยู่ห้าแห่ง ถ้ามีเงินพอพี่สามารถลงสนามเล่นได้ทุกวันด้วยซ้ำ

ผมบอกว่า ถ้าไม่แพงจนโหด ผมจะขอเล่นสักสองครั้งก็แล้วกัน เล่นเพื่อให้ได้รู้จักสนาม ได้เข้าไปชมว่าสนามของพม่ามีความสวยงาม หรือยากง่ายแตกต่างกับของไทยอย่างไร

ก่อนขึ้นเครื่อมาย่างกุ้งสองวัน คามินส่งรายการเล่นกอล์ฟให้ผมมายาวเหยียด
กำหนดการคณะตะกร้อ/ชินลงไทย

พุธ 13
เช้า ถึงมัณฑะเลย์ เช็คอิน Nylon Hotel
สาย เที่ยว Mandalay Hill
บ่าย ซ้อมชินลง
เย็น 5.530pm ทีม Thai Minda 6 (ไทยล้วน) เล่นในงานวาโซ
ค่ำ ดูชินลง/พักผ่อน

พฤหัส 14
เช้า ทริป กอล์ฟ+ชินลง
สาย ทริป กอล์ฟ+ชินลง
บ่าย ทริป กอล์ฟ+ชินลง
เย็น ซ้อมชินลง
ค่ำ 10-1030pm ทีม Johnny+Nikorn (+นักชินลงลงพม่า) เล่นในงานวาโซ

ศุกร์ 15 Fullmoonวันเพ็ญ
เช้า พิธีไหว้ครูชินลง
สาย พิธีในวัดมหามุนี
บ่าย -12-1230 pm ทีม Thai Minda 6 เล่นในงานวาโซ
เที่ยวสะพาน U Bein
เย็น ซ้อมชินลง
ค่ำ ทีม Nikorn(+นักชินลงลงพม่า) เล่นในงานวาโซ
ดูชินลง

เสาร์ 16
เช้า ทริป กอล์ฟ+ชินลง
สาย ทริป กอล์ฟ+ชินลง
บ่าย ทริป กอล์ฟ+ชินลง
เย็น ซ้อมชินลง
ค่ำ 6.30-7 pmทีม Thai Minda 6 เล่นในงานวาโซ

ผมลองนับดู ทั้งหกวันนั้นคามินจัดมีทั้งกอล์ฟและชินลง ผมเกรงใจเพื่อน ๆ ของเขา เกรงว่าตัวเองจะไปสร้างปัญหาเรื่องเวลาให้ ไปไหนมาไหนผมถือหลักว่า ต้องทำเพื่อคนอื่นก่อน จะไม่ให้ตัวเองเป็นอุปสรรค์ให้แก่ใครอย่างเด็ดขาด จึงกระซิบบอกคามินว่า ไปส่งผมตอนเช้า ๆ แล้วค่อยให้คนไปรับกลับตอนบ่ายก็ได้ อย่าให้นักตะกร้อคนอื่นเขายุ่งยากใจหรือเสียเวลาเพราะผมเลย

คามินบอกว่า กีฬาทั้งสองอย่างสามารถใช้เวลาร่วมกันได้แบบสบาย ๆ เช้าไปส่งผมที่สนามกอล์ฟ และพานักตะกร้อไปซ้อมที่วัดใดวัดหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน จากนั้นค่อยมารับผมในตอนบ่าย

ผมจึงว่า ตามใจ แต่อย่าให้ผมเป็นภาระแก่ใครเด็ดขาด

คามินบอกว่า เราสามารถไปดูการแข่งขันชินลงที่วัดมหามุนีพร้อมกัน ทีมของเขาก็มีรายการลงเล่นแทบทุกวัน เสร็จงานตอนเย็นก็กลับโรงแรม พักผ่อนเอาแรง เพื่อพรุ่งนี้จะได้ลงเล่นกีฬาอีก

ดูรายการที่เขาส่งมาให้แล้วน่าจะสนุก แต่ด้วยความร้อนถึง๓๔องศาของมัณฑะเลย์ ทำให้ผมไม่แน่ใจว่าจะสู้ศึกครั้งนี้ไหวไหม ขืนหักโหม บ้าพลังมากไป เดินส่ายพุงอาด ๆ ให้หัวล้านตากแดดอยู่สี่ห้าชั่วโมง เกิดเป็นลมเป็นแล้งอยู่กลางสนามกอล์ฟ คงเป็นภาระทำความยุ่งยากใจให้กับเพื่อนร่วมคณะไม่น้อย ไม่ว่าด้วยเรื่องอะไร ผมจะไม่พยายามทำให้คนอื่นลำบากใจเพราะผมอย่างแน่นอน

เครื่องของสายการบินแอร์เอเชียร์ลงจอดที่สนามบินย่างกุ้งตอนห้าโมงเย็น ผมถอยหลังเข็มนาฬิกากลับไปครึ่งชั่วโมงตามเวลาท้องถิ่นของพม่า กว่าจะผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองเราต้องใช้เวลานานกว่าคนอื่น เพราะต้องยืนกรอกข้อมูลอยู่ทีละคน อย่างลิขิตเขาเป็นครูสอนหนังสืออยู่ในโรงเรียนแถวฝั่งธน แต่เขายอมรับอย่างหน้าชื่นว่าภาษาอังกฤษของเขาลงหม้อลงไหไปเรียบร้อยแล้ว กรอกอะไรต่อมิอะไรเสร็จก็เดินเข้าแถวเรียงหนึ่งไปให้เจ้าหน้าทีตม.ดูตัว ทุกอย่างผ่านฉลุยไม่มีใครมีปัญหา บริเวณทางออกมีชายชาวพม่านุ่งโสร่งรูปร่างท้วมคนหนึ่งยืนถือป้ายภาษาอังกฤษว่า Johnny รอต้อนรับอยู่

ก่อนหน้านี้คามินเขียนมาบอกแล้วว่า เขาจะรอคณะของเราอยู่ที่มัณฑะเลย์ เขาจะให้เพื่อนของเขามารับที่สนามบินและพาเราไปขึ้นรถทัวร์ที่สถานีขนส่งย่างกุ้ง รถออกสามทุ่ม จะไปถึงมัณฑะเลย์ตอนเจ็ดโมงเช้า เขาจะไปรับเราที่สถานีขนส่งด้วยตนเอง

ดังนั้นคนที่ยืนถือป้ายเคี้ยวหมากหยับ ๆ ยิ้มแฉ่งปากแดงอยู่นั้นต้องเป็นเพื่อนของเขา จอนนี่เข้าไปทัก เขาแนะตัวว่าชื่อโยจีอายุราวสาวสิบปลาย ๆ เขาพูดภาษาอังกฤษได้ไม่กี่คำ แต่เน้นแล้วเน้นอีกว่า เขาเป็นเพื่อนรักของอองมูวินและเป็นเพื่อนของคุณนิกร ดังนั้นเมื่อพวกเราเป็นเพื่อนกับนิกรก็เท่ากับเป็นเพื่อนของเขา

คุณนิกรที่เขาว่าคือชื่อจริงของคามิน ผมรู้จักเขาในฐานะนักเขียนจึงจะเรียกเขาในชื่อของนักเขียนเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่เพื่อนชาวพม่าทุกคนต่างรักเขาเขาว่านิกรเหมือนกันหมด

เราเดินตามหลังโยจีออกไปยังลานจอดรถ เห็นเขามุ่งหน้าไปทางรถตู้ที่จอดอยู่คันหนึ่ง คุณมนัสซึ่งเดินอยู่ข้าง ๆหันมากระซิบว่า ครั้งนี้ได้นั่งรถตู้ดีกว่าครั้งที่แล้วหน่อย นั่งแต่รถสองแถวม้านั่งไม่มีเบาะหุ้ม เจ็บก้นกันทั่ว ผมก็นึกกระหยิ่ม ได้นั่งรถตู้ติดแอร์ย่อมดีกว่านั่งสองแถวแน่นอนอยู่แล้ว

แต่ปรากฏว่าผิดคาดหมาย คุณโยจีเดินผ่านรถตู้คันนั้นไปหน้าตาเฉย เขาเดินข้ามถนนต่อไปอีกนิด เห็นรถสองแถวสีขาวจอดอยู่คันหนึ่ง นอกจากเก่าแล้ว ยังไม่มีม้านั่งอีกด้วย เราต้องถอดรองเท้าไว้ข้างหลังและค่อยคลานเข้าไปนั่งกับพื้นด้านใน ดูท่าจะหนักหนากว่าปีที่แล้วอยู่อีกนิดหนึ่ง

โยจีบอกว่าเขาจะพาไปที่สถานีขนส่ง มีเวลาอีกสามชั่วโมง เขาจะให้เราได้ทานข้าวมื้อเย็นก่อนขึ้นรถ

ระยะทางจากสนามบินไปสถานีขนส่งใช้เวลาราวสี่สิบนาที โยจีให้คนขับจอดหน้าปากซอยและช่วยขนกระเป่าและสัมภาระของเราไปวางไว้บนรถทัวร์สีขาวคันหนึ่ง เขาบอกว่าเอาของฝากไว้ที่นี่ก่อน แล้วค่อยออกไปหาข้าวกิน รถคันนี้เป็นของเขาเองเขาจะล็อกรถไว้ เพราะฉะนั้นเราไม่ต้องกังวลใจให้เรากินข้าวให้สบายใจเลย

ร้านที่โยจีพาไปนั่งนั้นอยู่หน้าปากซอยตรงที่รถสองแถวจอด อยู่ริมถนน เต็มไปด้วยขี้ฝุ่น รถราวิ่งผ่านกันจอแจ เสียงตะโกนเสียงบีบแตรดังแทบทุกวินาที
 โยจีสั่งเบียร์พม่ามาเลี้ยง เปิดทีเดียวสามขวด และสั่งข้าวกะเพราไก่ไข่ดาวมาให้คนละจาน มีน้ำซุบแถมมาให้คนละถ้วย ตอนหิวอะไรก็อร่อยไปเสียหมด ผมพะวงเรื่องการลดน้ำหนักมาตลอด แต่มื้อนี้เผลอกินไปจนหมดจาน กินแล้วก็รู้สึกผิดแทบจะเอาจานฟาดหัวตัวเอง

มีใครคนถามว่าโยจีว่าบนรถมีห้องน้ำไหม เผื่อปวดท้องฉี่เพราะดื่มเบียร์ไปหลายแก้ว

โยจีบอกว่า ด๊อนวอรี่ โนพร็อบเบ้ม ไม่ต้องกังวล ไม่มีปัญหา ปวดฉี่ก็ลุกขึ้นเดินไปบอกคนขับเขาจะจอดให้ทันที ปวดกี่หนก็ได้ ไม่มีปัญหา

โยจีพูดด้วยสองประโยคนี้ทุกครั้งที่ถูกตั้งคำถาม เช่น บนรถทัวร์มีแอร์ไหม ดอนวอรี่ โนบร๊อบเบม แอร์อย่างดีจนหนาวเลยล่ะ

มีผ้าห่มให้ไหม

ด๊อนวอรี่ ไม่มีหรอก แต่เอาผ้าอะไรก็ได้เท่าที่มีมาห่มได้ ไม่มีปัญหา

คนที่นี่ขับรถเร็วไหม

โอ้ ด๊อนวอรี่ คนที่นี่ขับรถดีกันทุกคน โนพร็อบเบม

มีจอดพักระหว่างทางไหม

ด๊อนวอรี่ พักเป็นชั่วโมง มีร้านอาหารให้เลือกกินด้วย โนพร็อบเบม

ผมฟังเขาพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้แล้วชอบใจขึ้นมา อะไร ๆ ก็อย่าได้กังวลไปเลย ไม่มีปัญหาหรอก เที่ยวเตร่ให้สบายใจเถอะนะ แถวนายโยจีก็เป็นคนยิ้มแย้ม อัธยาศัยใจคอกว้างขวาง ตอนที่พวกเราบอกว่ายังไม่ได้แลกเงินจั๊ตเลย เขาควักมาให้สองหมื่นจั๊ตบอกว่าเอาไปใช้ก่อน แล้วค่อยว่ากัน อาหารมื้อนั้นเขาก็เป็นคนควักสตางค์ออกมาจากเลี้ยงเขาว่าเพื่อนกันอย่าคิดมาก ดอนวอรี่ โนพร็อบเบม

หลังจากอิ่มข้าวราดไข่ดาวกันคนละจานแล้ว โยจีชวนเราออกไปเดินเล่นบริเวณรอบ ๆ สถานีขนส่ง ซึ่งออกจากมืด ไฟฟ้าของทางการดับ ร้านที่ให้บริการขายของก็จึงติดเครื่องปั่นไฟของตัวเองขี้นมา มีแสงสว่างวอมแวมจากตรงนั้นตรงนี้ เด็กวัยรุ่นตั้งวงตะกร้ออยู่ข้างถนน แม่ค้าขายเครื่องในลวกตั้งแผงอยู่หน้ารถทัวร์คันหนึ่ง รถโดยสารคันเล็ก ๆ วิ่งเข้าวิ่งออก เสียงคนตะโกนหากันดังเป็นระยะ ร้านตัดผมยังคงเปิดให้บริการ ติดกับร้านของของชำ เดินไปอีกหน่อยตรงหัวมุมมีร้านโต๊ะสนุก พวกวัยรุ่นสุมกันอยู่จนแน่น ข้างในมีโต๊ะเก่าวางอยู่สองโต๊ะ พวกเขาหยุดเล่นและหันมาดูเรากันเป็นตาเดียว โยจีน่าจะเป็นคนกว้างขวางแถวนี้ เขาโบกมือส่งเสียงคุยกับเจ้าของร้านแทบทุกแห่ง คงบอกว่าเราเป็นใครและจะไปทำอะไรที่ไหน

เดินกันจนเป็นวงกลม ครบหนึ่งรอบ โยจีเดินนำไปที่รถ เวลายังเหลืออีกเกือบชั่วโมง เขาให้เราขึ้นไปนั่งบนรถทัวร์ของเขา ติดเครื่อง เปิดแอร์ และเปิดเพลงสวดของพม่าให้เราฟัง เสียงดังลั่น และเขาก็นอนหลับตาพักผ่อน ให้เราดูเป็นตัวอย่าง ก่อนหลับตาเขาบอกว่า ด๊อนวอรี่ ถึงเวลาเขาจะปลุกเราเอง
สองทุ่มสี่สิบนาที โยจีบอกให้เราลุกขึ้น เขาปิดเพลงสวด ปิดแอร์ ดับเครื่องยนต์ บอกให้เราขนของลงจากรถให้หมด เขาจะพาไปขึ้นรถทัวร์แล้ว
เราเอาของลงจากรถ ใครมีเป้สะพายเป้ ใครมีกระเป่าก็หิ้วออกไป โยจีเดินนำหน้า ไปถึงที่รถทัวร์คันสีขาวเก่า ๆ เขาเดินไปบอกคนขับว่าคณะของเราเป็นใคร คงจะฝากฝังให้เราได้รับการดูแลอย่างดี เอาของขึ้นรถ โยจีขึ้นมากล่าวลาทีละคน เขาบอกว่าให้เดินทางด้วยความปลอดภัย ขอให้เที่ยวให้สนุก แล้วหวังว่าคงจะได้พบกันอีก ดอนวอรี่ โนพร็อบเบม

สามทุ่มตรงรถออกจากสถานี ผมนั่งหลับ ๆ ตื่นๆ ไปตลอดทาง ตีหนึ่งกว่า รถจอดที่จุดพักรถระหว่างทาง ให้คนเข้าห้องน้ำ ถ้าใครหิวก็มีร้านอาหารให้เลือกอยู่หลายแห่งตามที่โยจีว่าไว้จริง ๆ

จากนั้นรถก็วิ่งรวดเดียว มาจอดอีกครั้งที่สถานนีขนส่งมัณฑะเลย์ตรงเวลาที่กำหนดไว้ไม่ขาดไม่เกิน

ด๊อนวอรี่ จริง ๆ





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 22/12/2016 เวลา : 08.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน