• johnrit
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kajohnrit@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-07-02
  • จำนวนเรื่อง : 289
  • จำนวนผู้ชม : 394551
  • ส่ง msg :
  • โหวต 64 คน
kajohnrit
ว่าด้วยเรื่องการเขียนและการอ่าน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/kajohnrit
วันพุธ ที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564
Posted by johnrit , ผู้อ่าน : 238 , 12:09:49 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน สำรวจฟ้า , อดุลย์ โหวตเรื่องนี้

วันอาทิตย์ เป็นวันที่ไม่ค่อยจะออกไปไหน นอกจากไปซ้อมวิ่งตอนเช้าและรีบกลับมาตอนสาย ๆ หรือไม่ก็อยู่บ้านไปจนกระทั่งเย็นจึงจะขับรถไปวิ่งที่สวนสาธารณะและก็กลับมาไม่เกินสองทุ่ม

ช่วงที่เข้าตารางซ้อมหนัก ๆ ส่วนใหญ่โปรแกรมวิ่งยาวเกินสิบห้ากิโลมักจะถูกจัดไว้วันเสาร์หรือวันอาทิตย์ ดังนั้นออกนอกบ้านทีหนึ่งก็วิ่งกันจนขาแข็งเป็นหิน วิ่งจบแล้วต้องยืดเหยียดกันอยู่นาน แล้วจึงค่อยขึ้นรถขับกลับบ้าน

ช่วงนี้ก็ไม่ได้เข้าตารางซ้อมแล้ว เอาที่สบาย ยึดความสะดวกเป็นที่ตั้ง งานวิ่งที่จะถึงก็จะเป็นปลายเดือนมีนาคม คิดว่ายังพอมีเวลาซ้อมอีกเดือนกว่า สะดวกวันไหนก็ซ้อมวันนั้น เช้า เที่ยง เย็น ซ้อมได้หมด รองเท้ากับชุดวิ่งมีอยู่ในรถ ไปธุระตรงจุดไหน เสร็จธุระแล้วก็วิ่งได้ทุกเวลา วิ่งจบก็ขับรถกลับบ้าน

ยังนึกถึงตอนเข้าตารางซ้อมร้อยโลเมื่อปีที่แล้วได้ ซ้อมเสียจนปวดหลัง และก็ต้องหยุดพักยาวเป็นเดือน วิ่งวันละ15 กิโล วันไหนซ้อมยาวก็เพิ่มเป็นสามสิบหรือสามสิบห้า วันหนึ่งนัดน้องนักวิ่งไปซ้อมกันที่สวนสมเด็จ ปรากฎว่าวิ่งได้แค่ 18 กิโลก็ปวดหลังจนต้องเดิน และในที่สุดก็บอกว่าไม่ไหวแล้ว กลับบ้านมานอนพัก อาการปวดหลังก็ไม่หายดี ในที่สุดก็ต้องไปหาหมอจนได้ หมอฉีดยาให้เข็มหนึ่งและกำชับว่าอย่าเพิ่งวิ่งจนกว่าจะหายดี

ตอนนั้นพักยาวไปเกือบเดือน งานวิ่ง100 โลที่เขาใหญ่ก็ใกล้เข้ามาทุกที ถึงวันงานก็รู้ตัวว่าซ้อมไม่พอ แต่คิดว่าไหน ๆ ก็สมัครแล้ว ไปดูบรรยากาศเสียหน่อยก็ดี วิ่งได้แค่ไหนก็พอแค่นั้น แต่พอเริ่มวิ่งเข้าจริง เกิดความคิดใหม่ว่าจะเอาให้จบ สุดท้ายก็ได้แค่56 โล ขาตาย ยกไม่ขึ้น ต้องบอกทีมการ์ดที่ขี่จักรยานตามหลังว่า พอแล้วขอดีเอ็นเอฟ กลับที่พักไปนอนเชียร์คนอื่นดีกว่า ปีหน้าถ้าเขาจัดอีก ก็จะขอแก้มืออีกสักหน

จำได้ว่ามีนักวิ่งดีเอ็นเฟแค่ห้าคนเท่านั้น คนที่ได้ที่หนึ่งวิ่ง100 โลใช้เวลาแค่ 8 ชั่วโมงเศษ ๆ เป็นนักวิ่งที่ซ้อมสนามเดียวกับผม เห็นหน้ากันบ่อยแต่ไม่เคยรู้จักกัน

ส่วนที่1 ผู้หญิงนั้นก็เป็นหมอ ตัวเล็ก ๆ เธอให้สัมภาษณ์ว่าซ้อมทุกวัน วันละไม่มาก สิบโลยี่สิบโล แต่ระหว่างซ้อมก็ไปลงวิ่งเทรลบ่อย ๆ จนกระทั่งคว้าแช้มป์ร้อยโลมาเป็นของตัวเองได้

เวลานึกถึงร้อยโลทีไรก็คิดถึงการซ้อมว่า ต้องจริงจังสักขนาดไหน นอกจากซ้อมให้ร่างกายพร้อมแล้ว จิตใจต้องพร้อมด้วย เราไม่ใช่นักวิ่งขาแรงก็ต้องวางแผนแบ่งเฉลี่ยเรี่ยวแรงเอาไว้ให้ดี ผมคิดอยู่เสมอว่า ถ้าพร้อม ไม่ปวดหลังอีก ผมก็อยากจะสู้อีกสักรอบ

วันก่อนดูคลิปที่ผู้จัดงานอัลตร้าเขาใหญ่นำมาออกทางเฟซบุ๊ค เขาบอกว่า ปีนี้จะจัดอีก และจะให้เกียรตินักวิ่งที่เคยสมัครเมื่อครั้งที่แล้วได้ตัดสินใจก่อน ผมรีบส่งข้อความหาหมอภานุ เพื่อนนักวิ่งที่ดีเอนเอฟด้วยกัน ถามว่าหมอจะแก้ตัวไหม หมอบอกว่าคิดอยู่ ผมก็ว่า ถ้าหมอสู้ ผมก็จะสู้และเราจะวิ่งให้จบ100 โลด้วยกัน หมอว่า ตกลงตามนี้

เรื่องวิ่ง 100 โลนี่ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร คนที่ไมใช่นักวิ่งก็อาจจะคิดแบบนี้ เอาไปอวดใครก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่สำหรับนักวิ่งแล้ว ร้อยโลเป็นเรื่องที่ท้าทายอย่างสูงยิ่ง เพราะว่าระยะทางที่ยาวไกลนั้น เราไม่ได้สู้กับคนอื่น ไม่ได้แข่งขันกับใคร วิ่งจบแล้วก็ไม่ได้อะไร แต่มันเป็นอะไรที่อยากทำให้ได้ อยากวิ่งให้จบ เวลาเห็นคนอื่นเขารับเสื้อฟินิชเชอร์ และรับเหรียญร้อยโลมาคล้องคอด้วยน้ำตาไหลพราก ๆ บางคนร้องไห้โฮ คนไม่วิ่งเขาคงหาว่าบ้า แต่คนที่วิ่งนั้นอยากร้องไห้ตามไปด้วย มันเป็นอะไรที่ประทับใจและซาบซึ้งในความพยายามของตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

ตอนที่ผมเห็นนักวิ่งร้อยโลเข้าเส้นชัยแล้วร้องไห้นั้น ผมแทบจะปล่อยโฮและเข้าไปกอดด้วยความยินดี วิ่งตั้งแต่ดึกยันค่ำ วิ่งไปกินไป วิ่งไปร้อนไป วิ่งไปท้อไป นั้นเป็นความมหัศจรรย์ของชีวิตอย่างบอกไม่ถูก

วันนี้หลังคุยกับหมอนุจบ ก็คิดวางแผนเรื่องการเตรียมตัวว่าจะต้องซ้อมอย่างไรเพื่อพาตัวเองให้ถึงเส้นชัยให้ได้

น้องคนหนึ่งถามว่า มีรายการต่อไปที่ไหน

ผมตอบว่าที่บุรีรัมย์

น้องเขาวว่า เอาที่บุรีรัมย์ให้จบสวย ๆ ก่อนนะ แล้วค่อยคิดถึงร้อยโลต่อไป

ผมว่า ครับ

น้องว่าวันนี้ซ้อมหรือเปล่า

ผมว่า วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ขอหยุดสักวัน

น้องว่า นั่นไง...ข้ออ้างที่จะทำให้วิ่งไม่จบ...




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน