• johnrit
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : kajohnrit@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-07-02
  • จำนวนเรื่อง : 412
  • จำนวนผู้ชม : 495165
  • ส่ง msg :
  • โหวต 64 คน
kajohnrit
ว่าด้วยเรื่องการเขียนและการอ่าน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/kajohnrit
วันเสาร์ ที่ 11 กันยายน 2564
Posted by johnrit , ผู้อ่าน : 273 , 10:26:35 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน อดุลย์ , Chaoying โหวตเรื่องนี้

18 สิงหาคม
เข้าครัวทุกวันจนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพ่อครัว หรือมีอาชีพเป็นเชฟ เจ้านายคือลูกกับภรรยา ต้องคอยฟังคำสั่งว่าวันนี้ใครอยากกินอะไรบ้าง คนหนึ่งอยากกินราดหน้า คนหนึ่งอยากกินผัดซีอิ้ว อีกวันบอกอยากกินแกงส้ม มื้อต่อไปอยากกินหมูทอดกระเทียมพริกไทย

เดิมทีนั้นผมไม่ค่อยจะอยู่บ้านเท่าไรนัก มีกิจกรรมนอกบ้านแทบจะเรียกว่าทุกวัน ไม่ไปวิ่งก็ออกไปสนามกอล์ฟ ไม่นัดคนนั้นก็มีคนนี้ให้ต้องไปหา หากวันไหนว่างจริง ๆ ก็จะออกไปสิงสู่่อยู่ตามร้านหนังสือ หรือไม่ก็หอบหิ้วหนังสือไปอ่านอยู่ตามร้านกาแฟในห้าง บางวันก็หาร้านแพง ๆ ที่คนไม่เยอะนั่งชิวไปจนถึงเย็น แล้วก็เปลี่ยนชุดวิ่งในรถ ออกไปซ้อมตั้งแต่ห้าโมงจนถึงสามทุ่ม สี่ทุ่มถึงบ้านแล้วอาบน้ำนอน ตืนตีสี่ตีห้าออกไปไปวิ่งอีก พูดได้ว่าอยู่บ้านน้อยมาก

เรื่องเข้าครัวนั้นยิ่งน้อยลงไปอีก ไม่ค่อยจะสังเกตว่า ซี้อี้วดำอยู่ตรงไหน มีดทำครัวมีกี่เล่ม คมหรือทื่อ กระปุกกะปิยี่ห้ออะไรยิ่งไม่สนใจ เครื่องแกงนั้นก็ไม่เคยรู้ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย ใช้ชีวิตด้วยการสั่งของกินตามร้าน ถ้าไม่มีอะไรจริง ๆ ก็ต้มไข่ เจียวไข่ กินกับพริกน้ำปลา หรือถ้าไม่มีก็กินกับน้ำปลาก็ได้เหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่ถ้าหิวก็ออกไปข้างนอก ไปหาร้านเย็น ๆ นั่งกิน แถวบ้านก็มีร้านให้เลือกอยู่ไม่น้อย กินเสร็จก็จ่ายเงิน แล้วก็ไปต่อที่ร้านกาแฟ

ลูกสาวนั้นตื่นแต่เช้าตรู่ขับรถออกไปทำงาน กลับบ้านก็สามทุ่มสี่ทุ่ม วัน ๆ แทบไม่ได้เจอหน้ากัน บางครั้งไม่ได้คุยกันยาว ๆ เป็นอาทิตย์ มีอะไรก็พูดฝากแม่ไว้ เช่นพรุ่งนี้ต้องไปดอนเมืองตอนตีสี่ ให้ไปส่งหน่อย หรือกลับจากภูเก็ตสามทุ่มให้ไปรับที่สนามบินด้วย

มานั่งนึกดู ผมพูดกับหมามากกว่าพูดกับลูกสาว

แต่ช่วงโควิดตั้งแต่ปี 2563 รัฐบาลประกาศให้ล็อคดาวน์เป็นช่วง ๆ และการระบาดครั้งที่สามนี่หนักสุด มีตัวเลขผู้ป่วยพุ่งสูงขึ้นวันละเป็นหมื่น คนตายวันละเป็นร้อย ลูกก็ต้องอยู่บ้านเวิค ฟอร์ม โฮม ผมก็เหมือนลูก ปกติก็เวิคฟอร์มโฮม อยู่ตั้งแต่เริ่มทำงาน เราสองคนก็ต้องอยู่ด้วยกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ลูกทำงานอยู่ชั้นบน ผมทำงานอยู่ข่างล่าง

งานของผมนั้นเป็นงานที่ไม่ทำเงิน ไม่มีใครกำหนดกฎเกณฑ์หรือออกคำสั่ง งานที่ผมทำเป็นประจำคือ ถ่ายรูปดอกไม้ ถ่ายรูปหมา เขียนหนังสือ อ่านหนังสือ และที่เพิ่มมาจนกลายเป็นความเคยชินอีกอย่างคือ งานครัว ผมเป็นเชฟ หรือเป็นพ่อครัวประจำบ้าน(ถ้าในงานวรรณกรรม ผมคือพ่อครัวใหญ่อยู่ในประสาทวุธเธอริงไฮตส์ของคุณนายแคธเธอรีน เฮิร์นชอว์)

ชีวิตผมตั้งแต่เช้าวนเวียนอยู่แต่ในครัว ตอนนี้ผมรู้ว่าที่บ้านมีมีดทำครัวทั้งหมดห้าเล่ม คือมีดอีโต้หนึ่ง มีดหั่นเนื้อหนึ่ง มีดหั่นผักสองเล่ม และมีดปอกผลไม้อีกหนึ่ง มีดทั้งห้าเล่มนี้ส่วนใหญ่จะทื่อจนตัดนิ้วตัวเองไม่เข้า ผมก็เลยหาที่ลับมีด และพบวามันซุกอยู่ในกล่องใบหนึ่งใต้เคาน์เตอร์ ผมลับมีดอย่างช้า ๆ จนคมกริบขนาดตัดเส้นผมขาดแล้วเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ เวลาหั่นไก่ หั่นหมู หั่นผัก ใช้มีดคม ๆ แล้วมีความสุข แล่ไก่เป็นชิ้นบาง ๆ ไว้ทอดกระเทียม หรือหั่นหมูเป็นลูกเต๋าไว้ทำแกงคั่ว ผักต่าง ๆ ก็ต้องไปหาซื้อมาแช่ตู้เย็นไว้ ส่วนใหญ่ก็มีผัดกาดขาวไว้ต้มจืด กวางตุ้ง คะน้า กะหล่ำปลี พริกหวาน ต้นหอม ผักชี กุ้ยช่าย หอมกระเทียมนี่ขาดไม่ได้ หอมใหญ่ พริกหยวก ข่า ตะไคร้ แครอด ผักสลัด ไข่ ไก่ หมู กุ้ง นี่ต้องมีไว้เสมอ

มีบางวันที่ไปซื้อบวบมาผัดกับหมู บวบนี่ต้องมีที่ปอกเปลือกของมันเฉพาะ อย่าใช้มีด เพราะถ้าใช้แล้วจะกินเนื้อบวบจนแทบจะไม่เหลือเอาไว้ผัดอีก ช่วงหลังผมปอกบวบจนชำนาญ

หัวไชเท้านี่ก็เหมือนกัน ต้องปอกด้วยมีดที่ใช้ปอกมะม่วงหรือมะละกอ จะเอามีดอีโตมาปอกก็ไม่ได้ หรือปอกได้แต่ก็ไม่ควร

ผมทำกับข้าวเป็นหลายอย่าง อะไรที่ไม่เคยทำ ไม่เคยรู้ หรือไม่ชำนาญมาก่อนก็เปิดยูทูป ดูสักรอบสองรอบก็ทำเป็น เตรียมเครื่องปรุงหรืออุปกรณ์ต่าง ๆ ให้พร้อมแล้วก็ค่อยทำไปตามที่ครูสอน ช่วงหลังนี่ผมทำเป็นหลายอย่าง เฟร๊นฟรายนี่ผมทอดจนเหลืองกรอบด้วยหม้ออบไอน้ำ สเต็กเนื้อ สเต็กไก่ หรือสเต็กหมูนี่ก็ง่าย มีหม้อวิเศษนี้ใบเดียวทำได้ทุกอย่าง

ส่วนพวกทอดพวกผัดนั้นยิ่งไม่ยาก ผมทำเป็นแม้กระทั่งราดหน้า และไม่ใช่ทำเป็นอย่างเดียว ยกหางตัวเองได้โดยไม่อายว่าอร่อยด้วย

เวลาทำอาหารแล้วผมนึกถึงเพื่อนสองคนคือ หนึ่ง กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เขาเป็นคนชอบทำอาหาร ชอบเข้าครัว และแกงส้มแกงเนื้อผัดผัก ต้มผัก เจียวไข่มาให้เพื่อนกิน ตอนนั้นผมยังไม่รู้รสชาติของความสุขในการทำอาหารให้เพื่อนกิน ก็เลยทึ่งกับวิถีชีวิตของเขามาก ผมเพิ่งรู้ว่าการทำอาหารให้เพื่อนกินนั้นเป็นการแสดงออกถึงความรักอย่างสุดซึ้งเลยทีเดียว เหมือนที่เราไปบ้านใครสักคนแล้วเจ้าของบ้านเข้าครัวด้วยตัวเองแล้วทำอาหารมาวางเรียงให้เรา

จงรู้เกิดว่าเขารักเรามากเหลือเกิน

ไม่เหมือนกับการที่เขาพาไปนั่งตามร้าน อันนั้นมันธรรมดา ใครมีสตังค์ก็ทำได้ทุกคน

เวลาไปบ้านญาติที่มีคนแก่ ๆ รออยู่ ย่ายายเหล่านั้นก็บอกว่ากินข้าวหรือยัง กินที่นี่นะ เดี๋ยวป้า เดี๋ยวยายจะไปทำให้กิน อาหารที่ออกมาจากครัวไม่ว่าจะเป็นปลาทูทอด น้ำพริกกะปิ ผักต้ม หรือไข่เจียวนั้นอร่อยทุกอย่าง

ที่มันอร่อยจนเกือบจะลืมไม่ลง จงรู้เถิดว่าเขาใส่ความรักลงไปอย่างหมดหัวใจ

กนกพงศ์เพื่อนผมก็เช่นเดียวกัน เวลาเขามากรุงเทพฯ เขาจะโทรถามว่าอยากกินอะไร แล้วเขาก็จะชวนไปบ้านจตุพล ใช้ครัวของเพื่อนแล้วก็ทำกับข้าวที่เตรียมมาให้เพื่อนนั่งล้อมวงกันกิน

เป็นภาพที่ผมจดจำได้ไม่เคยลืม

เพื่อนอีกคนเป็นหญิง ชื่อแพร จารุ ผมไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่มากนัก แต่ไปทุกครั้งก็จะต้องได้กินอาหารฝีมือเธอ แพร จารุนี่เขาเป็นแม่ครัวเอก หยิบจับอะไรใส่ลงไปในหม้อนี่อร่อยหมด ไข่เจียว ไข่ดาวที่ว่าง่ายและทำไม่ยาก แต่เวลาเธอทำนั้นจะอร่อยพิเศษกว่ากินในร้านหรูเป็นร้อยเท่าพันเท่า

แพร จารุตำเครื่องแกงเอง ใส่กระเทียม พริก ขมิ้น หอม กะปิ อะไรต่อมิอะไรแล้วเอาใส่ครก ตำโขลก ๆ ไม่กี่ทีก็เป็นเครื่องแกงที่รสชาติเป็นเลิศ ผมจำได้ว่าเธอเคยเอาใจเพื่อนด้วยทำแกงเนื้อใส่มะเขือพวงให้กิน มีปลาทูทอดอีกสองตัว ผักจานใหญ่วางอยู่ข้าง ๆ มื้อนั้นผมตักข้าวเพิ่มและพูดแบบไม่อายว่า "ขอกินอีกนะ อร่อยมากเลย"

เพื่อนคนอื่นก็ไม่ค่อยทำกับข้าว หรือทำผมก็ไม่เคยไปกิน

จตุพลนี่ก็ให้ภรรยาเป็นคนทำ ผมไปกินบ่อย ภรรยาของเขาทำอาหารปักษ์ใต้เก่ง แกงคั่ว แกงหอย แกงปลาดุกอะไรนี่อร่อยหมด บางวันไปกินตอนค่ำ นั่งโม้กันจนหมดน้ำลาย ขากลับภรรยาเขาตักแกงใส่ถุงกลับมาให้กินที่บ้านอีก มีบางวันผมถึงขนาดบอกว่าอยากกินนั่นกินนี่ เขาก็ให้ภรรยาทำให้กินทุกครั้ง

แต่ฝีมือเขานั้นผมไม่เคยชิม ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเขาต้มไข่เป็นหรือเปล่า

ส่วนพี่เจนพี่ชายของกนกพงศ์นั้นเป็นนักบริหาร มีบริวารแวดล้อม อยากกินอะไรก็แค่กระซิบเสียงเบา ๆ สั่งเอา ก็มีคนหาหรือจัดการมาให้ ไปออฟฟิศนาครบ่อย ไปทีไรก็ได้กินข้าวด้วยกันเสมอ สมัยก่อนมีแม่ครัวชื่อน้าเลื่อน พี่เจนสั่งตรงมาจากพัทลุงให้มาประจำการอยู่ที่สำนักพิมพ์ พวกผมไปทีไรก็ได้กินอาหารฝีมือน้าเลื่อนทุกครั้ง

ตอนหลังได้ข่าวว่าน้าเลื่อนบินไปอยู่ต่างประเทศกับลูก ๆ ไปหาพี่เจนก็มักจะชวนกันไปกินข้าวกันตามร้านอาหารทั่วไป

แต่ก็จำได้ว่าครั้งหนึ่ง ชวนกันไปเล่นกอล์ฟ ถามว่า ทำไมมาสาย เขาบอกว่า ตื่นมาทำอาหารให้ลูกกินก่อนก็เลยมาช้า

แสดงว่าเขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เข้าครัวทำอาหารเป็น เพียงแต่ไม่เคยทำให้เรากินเท่านั้นเอง

ช่วงโควิดติดอยู่ในบ้าน ผมเข้าครัว ล้างจาน ล้างหม้อ ล้างกระทะ จนชำนาญ รู้จักน้ำยาล้างจานด้วยว่ายี่ห้ออะไรมีกินกลิ่นหอม ยี่ห้ออะไรล้างสะอาดกว่า กระทะนั้นควรล้างทีหลัง หม้อก็เหมือนกัน เราควรล้างถ้วยจานล้างแก้วให้เสร็จเรียบร้อยก่อน ถามว่าเพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คิดว่าน่าจะเป็นการปิดจ๊อบครั้งสุดท้าย คว่ำหม้อ คว่ำกระทะเสร็จก็จบ

ที่เหลือก็คือทำความสะอาดเคาน์เตอร์ เตาไฟ เอาผ้าที่ใช้เช็ดโดยเฉพาะมาจัดการให้สะอาดเอี่ยมขึ้นเงาวับเหมือนครัวในโรงแรม เสร็จแล็วก็เก็บผ้าเช็ดเคาน์เตอร์ไปซักตากให้ถูกแดดจัด ๆ จะได้ไม่มีกลิ่นเหม็นและมีเชื้อโรค ผ้าเช็ตเคาน์เตอร์นั้นควรจะมีติดไว้สักสี่ห้าผืน สลับกันใช้ ถ้ามีผืนเดียวก็จะไม่แห้งและส่งกลิ่นไม่น่าดม

เรื่องความสะอาดนี่ถือเป็นหัวใจหลัก เป็นความสำคัญลำดับต้น ๆ ของการทำอาหาร

ครัวใครสกปรก มีขยะอยู่ในอ่างล้างจาน หรือมีจานสกปรกนอนแอ้งแม้งอยู่ในกาละมัง ครัวนั้นถึงอร่อยก็ไม่น่ากิน

อยู่บ้านทำครัวทุกวัน บางมื้อก็ทำแล้วก็คิดถึงเพื่อนว่า โควิดหายเมื่อไร เราน่าจะทำอาหารเลี้ยงเพื่อนบ่อย ๆ ถ้าเพื่อนไม่ว่างมากินที่บ้าน เราก็ทำใส่กล่องไปส่งให้เขา หรือไม่เวลานัดทานข้าว นัดประชุม เรื่องอาหารนี่ไม่ต้องสั่งมาจากร้าน เราลงมือทำไปให้เลยน่าจะดีกว่า

วันนี้ผมทำราดหน้า ยกไปเสิร์ฟให้ลูกถึงโต๊ะทำงาน ลูกกินคำแรก ตะโกนลงมาว่า "พ่อสั่งร้านไหน อร่อยมากเลย"

ผมก็ได้แต่ยิ้มสิครับ ในใจก็ตะโกน ฝีมือพ่อล้วน ๆ

ทำอาหารแล้วมีความสุขจริงดังที่เพื่อนว่า "เราบอกรักคนอื่นด้วยการทำอาหาร"
.... 




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน