*/
  • กากะเยีย
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : sainamsailom@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-10-29
  • จำนวนเรื่อง : 28
  • จำนวนผู้ชม : 21574
  • จำนวนผู้โหวต : 5
  • ส่ง msg :
  • โหวต 5 คน
วันอังคาร ที่ 21 ธันวาคม 2553
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 565 , 11:42:41 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ดอกไม้แม้ไร้แจกันพักพิงผีเสื้อร้อยตัวย่อมได้กลิ่น....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 3 ธันวาคม 2553
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 393 , 14:22:22 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หลับไหล ฉันหลับไหลท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและดินปืน ก่ายกอด ฉันก่ายกอดศพนักรบผู้กล้าทั้งในและนอกเครื่องแบบ   เสรีภาพ ฉันพบเสรีภาพนอนเบิกตาโพลง มือของฉัน ฉันใช้มือของฉันปิดเปลือกตาของสรรพศพเหล่านั้น เพื่อให้เขาพบอิสรภาพ นักรบในเครื่องแบบ ฉันว่าพวกเธอคงคิดถึงฉัน ฉัน หัวใจในเครื่องแบบที่พวกเธอไม่ได้เลือก ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 29 พฤศจิกายน 2553
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 429 , 16:02:59 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สายแล้วแม่พลันตื่นตระหนกขณะความหมายของความป่วยไข้เลือกที่จะยื้อยุดแม่ไว้บ้านเงียบสงบ ราวราตรีไร้ดวงดาวท่ามแสงแดดรำพันยามสายขณะความเป็นแม่ยังคร่ำครวญอยู่นอกผ้าห่ม ข้างๆ ยาพาราเซตามอนลดไข้ทุ่งนาวันนั้นดูเหงาแปลกประหลาดพ่อง่วนอยู่กับการไล่ต้อนฝูงควายที่ท้ายทุ่ง หยดน้ำค้างยิบยับเหงื่อไคลของพ่อไหลย้อยแปลกใจพ่อคิดถึงแม่รวงข้าวสีทองโยกล้อลมเดือนธันวาฯแม่ยังคงป่วยไข้ขณะใจของแม่ยังคงรำพึงถึงพ่อสายแล้วพ่อ....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 6 ตุลาคม 2553
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 709 , 12:33:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ณ ห้วงคำนึงหนึ่งฉันพบหญิงสาวขณะในมืออันบอบบางราวผ้าสไบสมัยรัชกาลที่ 4 ของเธอ มีดอกไม้"สงครามทำให้ดอกไม้ไม่มีที่อยู่"แม่บอกฉันแบบนั้นท่ามราตรีห่มคลุม ราวอ้อมกอดหญิงสาวกับดอกไม้"หญิงสาวทำให้ดอกไม้ไม่มีที่อยู่"ฉันพูด ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 2 กันยายน 2553
Posted by กากะเยีย , ผู้อ่าน : 744 , 15:58:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

มองฟ้าฟ้าเปลี่ยนสีมีกลิ่นฝน มองผู้คนผู้คนต่างหลบหลีกหนี มองตัวเราตัวเราจมกับชีวี มองผืนดินผืนดินนี้อิ่มฝนพรำ เหมือนมายาลวงหลอกด้วยเหลี่ยมเล่ห์ คล้ายทะเลเงียบคลื่นเพียงครึ่งค่ำ จึงดูเหมือนโลกหยุดเดินเป็นประจำ หรือโลกซ้ำวันเดือนปีที่โทรมทรุด อาจเพราะความรู้สึกเท่านึกได้ เกิดหล่นหายกลางคันทันได้ฉุด- รั้งซากเสียซ่อมส่วนดีที่ชำรุด ก่อนหล่นหลุดเพียงทรงจำให้ช้ำใจ ขณะสายฝนโชยกลิ่นโรยรินนั....

อ่านต่อ


/6