• กวิสรา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-05-11
  • จำนวนเรื่อง : 27
  • จำนวนผู้ชม : 41015
  • ส่ง msg :
  • โหวต 90 คน
บทกวี
เรารักกันปานใดหนอมนุษย์
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/kavisara
วันพฤหัสบดี ที่ 31 พฤษภาคม 2550
Posted by กวิสรา , ผู้อ่าน : 1076 , 13:33:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฝากตามเสียงลมลำเลียงกวีบทหนึ่งฝากไปถึงบางใครใต้แสงหวานอาบอุ่นไอดอกไม้ผลิใบบานสีสันฤดูกาลช่างน่ารักเหงาวันใดก็พักนะนักฝันห้วงหัวใจจากฉันจะคอยถักทอฝนร่ำระบายไปทายทักเป็นเพลงผลักเธอก้าวคราวท้อแท้อย่าให้น้ำตาใสไหวหยาดวามใจฉันจะขาดตามเธอแน่แน่ยามเธอปล่อยฝันพ่ายไม่ดูแลใจฉันแทบเป็นแค่ฝุ่นธุลีจากเส้นฟ้าตัดเส้นฟ้ากว่าเราพบแสงทองกลบขาวระลอกหมอกม่านคลี่อาจตื้นตันหวั่นไหวในนาทีก่อนแสงจะเคลื่อนที่สลายไปเธอปรารถนา....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 30 พฤษภาคม 2550
Posted by กวิสรา , ผู้อ่าน : 837 , 16:57:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 ปีกของนกโผผกจากพุ่มไม้สู่ปลายรุ้งหมอกพรมลมคล้อยคอยพยุงข้ามทุ่งเถื่อนท่าวเนจรไร้เพื่อนไร้รังยังหวังว่าร่มไม้ชายป่าต่างบรรถรตะวันเอื้ออุ่นไออาทรเพลงพรจากทะเลบรรจบทรายปีกบางร่างเล็กใช่เหล็กกล้าตากฟ้าน้ำค้างกลางป่าฝ้ายหนาวเหน็บเก็บงำมาเดียวดายพรุ่งนี้ไม่ตายคงได้บินนกฟ้านักฝันต่างกันไหมหวาดไหวศรัทธาจะสูญสิ้นลมร้ายเกรียวกรูอยู่อาจิณบ่อยครั้งหยาดน้ำรินจากตานกฟ้านักฝันฉันเธอเขาโดดเดี่ยวเพียงเราแสวงหาใครบ้าง....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 13 พฤษภาคม 2550
Posted by กวิสรา , ผู้อ่าน : 956 , 13:54:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สายลมฟ้อนอ้อนยอดไม้ระบำระบัดปรากฎชัดงามทำนองของเคลื่อนไหวอ่อนโยนยามปลิดใบไม้แช่มช้าละไมลมอุ้มดั่งกล่อมไกวในอ้อมเปลระเบียงเก่าเช้าใหม่ในวสันต์ร้อยพฤกษ์พันธ์พร้อมพรักจักขับเห่จากภูผาตะวันถึงจันทร์ทะเลฉันกำลังลอยเร่ในหัวใจการเดินทางนานยาวถนนชีวิตวิปริตมรสุมรุมเผาไหม้ปวดและปร่าพร่าและลบภพแห่งไฟนานเพียงใดไม่ได้เสพสุนทรีย์ทั้งที่ลมนั้นฟ้อนอ้อนยอดไม้ผ่านเช้าเก่าเช้าใหม่งามพอที่ปลุกหัวใจรานแหลกไม่มีดีลืมตาพบ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 11 พฤษภาคม 2550
Posted by กวิสรา , ผู้อ่าน : 1122 , 01:00:15 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เธอถามฉันวันวานหายไปไหนฉันหายไปราวลมรำเพยผ่านแล้วกลับมาพร้อมแสงดาวบนสายธารและกรุ่นกลิ่นดอกไม้หวานจากภูดอยฉันหายไปค้นหาเวลาชีวิตหลังอยู่กลางความมืดมิดอันเศร้าสร้อยท่ามกลางตึกระฟ้าระดะรอยฉันรอคอยกลิ่นหญ้าระคนกันฉันหายไปนั่งนิ่งในคืนเพ็ญลมพัดเย็นชวนเรไรมาสังสรรค์ฉันนั่งฟังเพลงผิวจากป่าชันที่กระท่อมลานจันทร์ตลิ่งดาวฉันนั่งคิดชีวิตตอนเป็นเด็กโลกใบเล็กอุ่นไอไม่เหน็บหนาวแหงนมองฟ้าคราใดใจเต้นราวโลกกว้างขึ้นท....

อ่านต่อ


/1