*/
  • เคนจิ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-08-11
  • จำนวนเรื่อง : 8
  • จำนวนผู้ชม : 9093
  • จำนวนผู้โหวต : 4
  • ส่ง msg :
  • โหวต 4 คน
วันอังคาร ที่ 18 สิงหาคม 2552
Posted by เคนจิ , ผู้อ่าน : 343 , 18:11:53 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

จนเพื่อนกลับห้องไปกันหมด  เราอยู่กันสองคน  เธอนั่งกอดชักโครกอาเจียนอยู่ให้ห้องน้ำ  หมดสภาพคนสวยของฉันไปเลย  โดนฝาชักโครกตีหัวซะบวมปูด.....ฮ่าๆๆๆ... ฉันทำได้ก็แค่ดูแล  ลูบหลังให้  อาบน้ำให้  แล้วก็แบกเธอไปนอนที่เตียง

จนเช้า.... เราก็ออกไปเล่นน้ำกันทิ้งท้าย (ยังมีแรงเน๊อะ!!) ก่อนที่จะเช็คเอ้าท์ตอนเที่ยงแล้วก็นั่งรถออกมาที่หาดทรายแก้ว 

เราขึ้นเรือกลับมาที่ฝั่งก็เกือบเย็น  พระอาทิตย์กำลังตกรำไรๆ  แสงแดดกำลังสวยเลย  ถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อย  ก็มีรถตู้มารับเรากลับกรุงเทพฯ

พอกลับมาถึงกรุงเทพฯ ทุกอย่างก็เลยกลับไปเป็นเหมือนเดิม  เธอเตรียมตัวจะไปออกค่ายสิ้นเดือน  แล้วก็บอกให้เราเป็นเพื่อนกันวันที่ 19 เมษายน

วันนั้นฉันนอนกอดเธอตามปกติ  แต่เธอไม่กอดตอบ  ฉันจึงถามเธอว่ามีอะไรจะบอกมั๊ย  เธอร้องไห้  แล้วเธอก็บอกให้เราเป็นเพื่อนกันนับแต่วันนั้น 

เย็นวันนั้นเราไปที่มอ. เพื่อที่จะเตรียมของไปค่ายอาสา  แล้วก็ไปรับแจกเสื้อที่เราไปซื้อด้วยกันที่โรงเกลือ  วันนั้นเราพูดคำว่าเพื่อนกันเต็มปาก  แต่มันก็ยังทำให้ฉันเสียใจ  เพราะไม่อยากใช้คำๆนี้อีก

แล้วเธอก็เดินทางไปชัยนาทวันรุ่งขึ้น  ฉันก็ยังจะรอเธอ  รอให้เธอกลับมาเจอกันอีกครั้ง  เป็นครั้งสุดท้าย  แต่เธอก็พยายามที่จะไม่มาเจอกัน 

จน....เราเจอกันจนได้  เราไปกินข้าวด้วยกันครั้งสุดท้าย  เธอจะส่งฉันขึ้นรถหน้ามอ.กลับบ้าน  แต่ฉันก็ยังดื้อที่จะขอไปส่งเธอในมอ. จนทำให้เธอร้องไห้  แต่สุดท้าย  ก็ต้องตัดใจเดินกลับออกมาจริงๆ ทั้งๆที่ไม่อยากเห็นเธออยู่ในภาพแบบนี้ก่อนที่เราจะจากกันเลย

ฉันบอกให้โบร่ำช่วยดูแลเธอหลังจากที่ฉันกลับมาแล้ว  ฉันนั่งรถมาถึงแปดริ้ว  เธอโทรมา  ร้องไห้  ฉันบอกเธอว่า...

ฉัน -  เค้าก็ไม่ได้ไปไหนซักหน่อยก็คิดซะว่า  เค้ากลับมาทำงาน  แล้วเดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีก  ยังงัยเราก็ยังเจอกันได้เหมือนเดิมนั่นแหล่ะ

เธอ – (ได้แต่ร้องไห้)

แล้วหลังจากนั้นฉันก็พยายามที่จะโทรหาเธออยู่เรื่อยๆ  แต่ก็ต้องเจอกับน้ำเสียงอันเฉยชาของเธอ

แล้ววันนึงต้นเดือนพฤษภาคม  ฉันโทรไปหาเธอแล้วก็รู้ว่า  เธอกำลังจะกลับชัยนาท  โดยที่มีคนๆนั้นไปส่งขึ้นรถ  ฉันถามเธออีกครั้งว่าเธอยังรักฉันอยู่มั๊ย??... แต่เธอตอบว่า “ไม่”  มันทำให้ฉันเสียใจมาก  จนวันนั้นฉันไปดื่มโดยที่มีก๊ะกับน้องคนนึงไปด้วย

ฉันเมามาก  ถึงขนาดไม่รู้ตัวเลย  ขึ้นไปร้องเพลง “กลับมารักกันได้ไหม” ที่ฉันชอบร้อง  ร้องไปร้องมา  ก็เลยร้องไห้บนเวทีซะเลย  ทำเอาคนในร้านงงกันไปเป็นแถบๆ

น้องบอกว่า  วันนั้นฉันพยายามจะวิ่งออกไปให้รถชน  ซึ่งฉันก็ยังงงๆ ว่าทำแบบนั้นไปได้ไง  ก๊ะสงสารฉันถึงกับร้องไห้เป็นเพื่อนเลยทีเดียว

แต่หลังจากนั้น...  ตื่นเช้ามาทุกอย่างที่ผ่านมาทำให้ฉันคิดอะไรได้มากขึ้น  ทำใจได้มากขึ้น  แล้วก็เป็นผู้เป็นคนมากขึ้น

ฉันได้เข้ามากรุงเทพฯ บ่อยๆ เพราะต้องเข้ามาประชุมที่บริษัทที่ฉันทำงานอยู่  เราได้เจอกันประมาณครั้งนึงหรือสองครั้ง  ก่อนที่เราจะได้เจอกันอีกครั้งวันที่เธอป่วยจนเข้าโรงพยาบาล

วันนั้นฉันมาประชุม  ซึ่งมาหลายวัน  เพราะมีประชุมใหญ่ของบริษัท  ตอนเย็นฉันตั้งใจจะโทรไปหาพี่บี  เพราะจะชวนไปทานข้าว  แต่ก็บังเอิญไปรู้ว่าเธออยู่ไอซียู  ก็เลยตีรถไปหาเธอที่โรงพยาบาล  แล้วก็ไปอยู่เป็นเพื่อน  จนเธอขึ้นไปที่ห้องดูอาการผู้ป่วยวิกฤติ (ไอซียูนั่นแหล่ะ)  แล้วก็แน่ใจว่าเธออยู่ใกล้พยาบาลแล้วก็ทำให้ฉันไม่ต้องห่วงอะไรมากเหมือนเดิม  เพราะอยู่ในขั้นปลอดภัยแล้ว

คืนนั้นหลังจากที่ฉันกลับมาถึงที่ห้อง  ฉันโทรเช็คที่โรงพยาบาลอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเธอหลับแล้ว  แล้วก็เดินทางไปที่โรงพยาบาลอีกครั้งในตอนเช้า

จริงๆฉันตั้งใจว่าจะกลับวันนี้  แต่เพราะว่ายังไม่มีญาติเธอมา มีก็แต่พี่บีกับเพื่อนๆ ที่ที่ทำงานของเธอ  ก็เลยอยู่เป็นเพื่อนจนย่ากับอาต๋อย  พ่อแล้วก็แม่ของเธอมา  แล้วก็ย้ายเธอไปที่ห้องพิเศษ  ฉันก็เลยขอตัวกลับ

เธอรู้มั๊ย???  ยังไงฉันก็ยังเป็นห่วงเธอเหมือนเดิม  ไม่ว่าเธอจะทำให้ฉันเจ็บหรือว่าเสียใจขนาดไหน  แต่ไม่รู้สิ่...ยังงัยมันก็ยัง “รัก” เธออยู่ดี......

แล้วหลังจากนั้นมา  เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย  แต่ก็ยังได้รู้ข่าวว่าเธอ “เลิก” กับคนนั้นไปแล้ว

(ถึงแม้ว่าฉันจะได้รู้จักคนๆนั้นของเธอมาไม่นาน  แต่ฉันก็รู้ว่าเป็นคนยังงัย  และฉันก็เคยเตือนเธอแล้ว  แต่ก็ไม่เป็นผล  จนเธอต้องเสียใจเพราะ “มัน”)

เรายังคงคุยกันบ้าง  ทุกๆวันสำคัญที่เกี่ยวกับเธอหรือว่าเกี่ยวกับเรา..มันยังคงเป็นวันสำคัญสำหรับฉันเสมอ.....นะ

แต่สำหรับเธอ....ทุกอย่างและทุกๆวัน  มันคงไม่มี..........อะไรเลย....

(ใช่มั๊ย??)

 

และไม่ว่าจะยังไง หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปในอนาคต  ฉันอยากให้เธอรู้ว่า....

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
dhanawatana วันที่ : 18/08/2009 เวลา : 18.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dhanawatana


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน