*/
  • khunrin
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-07-11
  • จำนวนเรื่อง : 120
  • จำนวนผู้ชม : 263379
  • จำนวนผู้โหวต : 136
  • ส่ง msg :
  • โหวต 136 คน
T-Bone

น้องทีโบนผู้เมตตา ชอบให้อาหารปลาเป็นนิจ

View All
<< กันยายน 2007 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอังคาร ที่ 11 กันยายน 2550
Posted by khunrin , ผู้อ่าน : 1230 , 14:41:00 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

9 ก.ย. 2550

ภารกิจที่ล้มเหลว

 

หลังจากเคลียร์งานที่ กทม.จนเสร็จสิ้น  7 ก.ย. 2550 ผมรีบเดินทางกลับบ้านเพื่อไปดูแม่  บอกไม่ถูกว่าทำไมช่างเป็นความรู้สึกของการกลับบ้านที่เดียวดายชอบกล

หลายความคิดทะลักทะลายเข้ามาในสมองขณะที่ขับรถ  สลับกับการพยายามเรียกสติกลับคืนมาทุกๆครั้งที่รู้สึกตัว  เพราะการขับรถแล้วคิดอะไรมากมายเช่นนั้นมีอันตรายที่ต้องใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน

ตอนเที่ยงสายเรียกเข้าโชว์ชื่อพี่สาว  ถามว่าผมเคลียร์งานเสร็จหมดหรือยัง  ผมตอบว่ากำลังเดินทางกลับ เมื่อถามถึงอาการของแม่  ยังคงไม่ยอมกินอะไรเช่นเดิม  แม้กระทั่งน้ำ  เมื่อสัก 2 วันก่อน  แม่เริ่มทักทายญาติหลายคนไม่ว่าจะเป็นพ่อที่เสียชีวิตไปเมื่อปีก่อน  ลุงที่เสียชีวิตไปนานแล้ว  แม้กระทั่งคนที่เคยมาทำงานที่บ้านพี่สาวที่เสียชีวิตไปแล้วเช่นกัน  และพี่สาวไม่เคยบอกแม่ว่าเขาเสียชีวิตไปแล้ว  แม่ก็ทักทายว่าพวกเขามาเยี่ยม

การทักทายของแม่นั้นอยู่ในสภาพที่ไม่ได้เกิดขึ้นขณะหลับแล้วฝัน  แต่เป็นการทักทายในสภาพของการตื่นอยู่  ไม่ว่าเหตุผลของการเกิดเหตุการณ์เช่นนี้จะคืออะไร  แต่มันทำให้ผมยิ่งหดหู่ไปกว่าเดิม

ผมตรงดิ่งไปโรงพยาบาลทันที  โผล่เข้าไปในห้องถามว่าจำได้มั้ยว่าใคร.. “ลูกแม่”  ฝีปากที่เผยอพูดแทบจะไร้เสียงออกมา

แม่ดูซูบมากกว่าเมื่อตอนที่ผมกลับไป กทม.อย่างเห็นได้ชัด  และดูอิดโรยอย่างมาก

“ตาย...จะตาย...”เสียงแหบแห้งของแม่พูดออกมา  มือไขว้คว้าหาผม  ผมก้มลงไปกอดแม่ไว้  แม่กอดผมไว้เช่นกัน

“ไม่ตายหรอก ไม่ตาย  แม่นอนพักเอาแรงเถอะ  อย่าพูดเลยเหนื่อยเปล่าๆ”

เราต่างกอดกันอยู่นาน  แม่คงอ่อนแรงมากเพราะท่อนแขนที่โอบอยู่บนแผ่นหลังของผมนั้นมันสั่นเทาจนรู้สึกได้ถึงความพยายามในการออกแรงอย่างมาก

ผมบอกแม่ว่า “ไม่ต้องห่วงผม  ไม่ต้องห่วงบ้าน  ผมจะช่วยดูแลให้  ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งสิ้น  นอนหลับให้สบาย  นอนเอาแรงเถอะนะ...”  แม่พยักหน้าตอบรับก่อนค่อยๆคลายมือออกจากผม

...................

สายวันที่ 8 ก.ย. 2550 ผมไปที่โรงพยาบาลตามเวลาปกติ  แม่ยังคงดูอิดโรย  แต่ก็พยายามจะพูด  ฟังไม่ออกว่าแม่พยายามจะพูดอะไร  เพราะแต่ละคำนั้นแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา  หรือมีก็เพียงเสียงที่ฟังไม่รู้เรื่องว่าหมายถึงอะไร  ผมได้แต่พยายามบอกให้แม่นอนพักเฉยๆ

ช่วงเย็นผมกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง หลังจากช่วงบ่ายกลับไปนั่งทำงานที่บ้าน  แม่หลับอยู่ตอนที่ผมไปถึง  ดูเหมือนว่าเป็นความอิดโรยสุดๆที่ทำให้แม่หลับสงบนิ่งจนพยาบาลมาวัดความดันเรียกก็ไม่ตื่น  ผมเลยบอกให้วัดโดยไม่ต้องปลุก  เพราะคงเหนื่อยมากถึงหลับลึก

....................

คืนนั้นผมหลับไปด้วยหัวสมองที่ว้าวุ่น และฝันอะไรมากมายที่จับเนื้อหาใจความใดๆไม่ได้  มารู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่เสียงโทรศัพท์ดัง  สะดุ้งตื่นขึ้นมารับสาย  ฟ้ายังมืดอยู่  เหลือบดูนาฬิกาเกือบหกโมงเช้า  นาทีนั้นรู้สึกเย็นวาบขึ้นมา  แทบจะเดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เสียงพี่สาวกรอกตามสายมาว่ารีบไปโรงพยาบาลกันเถอะ  ผมตอบรับแล้วกดสายทิ้งก่อนที่จะคว้ากุญแจรถกุญแจบ้าน  ใส่เสื้อผ้าลวกๆแล้วรีบออกไป

....................

ผมถึงโรงพยาบาลหกโมงเช้า  ตลอดเส้นทางพระกำลังบิณฑบาตร  นานมากแล้วที่แม่ไม่มีโอกาสได้ใส่บาตร  ผมจำได้ว่าตั้งแต่เล็ก  แม่สอนให้ผมใส่บาตร  แม่ชอบทำบุญ  แม้กระทั่งตลอดเดือนเศษที่ผ่านมาพวกเราก็จะบอกแม่ว่ากินอาหารเยอะๆจะได้มีแรง  เพราะใกล้เทศกาลกินเจแล้ว  จะได้ออกไปกินเจ

ผมกดลิฟท์ซ้ำๆ  วันนี้ลิฟท์ช้ามาก..ก็คงด้วยความร้อนลนในใจที่กำลังประดังกันดันขึ้นมาจนผมรู้สึกคล้ายจะเป็นลม

ผลักประตูห้องเข้าไปภาพที่ผมเห็นตรงหน้า  แม่นอนราบในชุดกินเจสีขาวที่แม่ชอบ  เสื้อสีขาวบริสุทธิ์ลายลูกไม้  และกางเกงที่หลวมจนเห็นได้ชัดว่าแม่ผ่ายผอมลงไปแค่ไหน  หน้ากากออกซิเจนครอบอยู่บนใบหน้า  ด้วยจังหวะของลมหายใจที่รวยริน  กล้วยไม้ช่อใหญ่ที่พี่เขยตัดจากต้นมาใส่แจกันไว้ให้แม่  ถูกน้าสะใภ้นำมาใส่ไว้ในมือแทน

เหมือนเป็นเหน็บชาที่ขาอย่างรุนแรงและฉับพลัน  ผมแทบจะก้าวเดินไม่ออก  เสมือนมีก้อนอะไรใหญ่ๆดันขึ้นมาจุกที่คอ

“เป็นยังไง”  ผมถามพี่เลี้ยงและน้าสะใภ้ที่เฝ้าแม่อยู่ทั้งคืน

“ตั้งแต่เย็นวานที่พี่มาเจอคุณยายหลับ  ก็นอนอยู่ท่านี้มาตลอดโดนไม่ได้ตื่นทั้งคืน  พยาบาลมาวัดความดันตอนดึกแล้วพบว่าเริ่มจะลดลง  และหลังตีสองเป็นต้นมายิ่งลดลงอย่างต่อเนื่อง  จนอ่อนมากแล้ว”  พี่เลี้ยงตอบ

น้าสะใภ้บอกให้ผมไปขอขมาแม่  ผมเดินไปกราบแทบเท้ากลืนน้ำลายแรงๆหลายที  เพราะไม่อยากให้น้ำตาต้องไหลเปียกเท้าแม่  ได้แต่บอกว่าไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น

ชั่วครู่พี่สาวก็มาถึง  ตามมาด้วยพี่สะใภ้และป้า  ป้ามองหน้าน้องสาวของเขาด้วยน้ำตาที่ค่อยๆเอ่อท่วมหน้า  เหมือนเวลาแต่ละนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ผมอยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนั้น  แต่สิ่งที่แทบจะหยุดก่อนเวลาคือลมหายของผมที่มองอาการหายใจเข้าออกของแม่จนแทบลืมหายใจ

6.43 น. ลมหายใจที่แผ่วลงเรื่อยๆก็มีอาการสะดุดแล้วหยุดนิ่งไป...

... “คุณยายไปแล้ว”  พี่เลี้ยงบอกทุกคน

ความเงียบสนิทปกคลุมทั้งห้อง  ไม่มีน้ำตาสักหยดที่จะไหล  แต่เหมือนหูอื้อ  ตาพร่า  และมีก้อนที่โตกว่าเดิมจุกขึ้นมาที่ลำคอ  นาทีนั้นแม้แต่น้ำลายก็กลืนได้ยากเต็มทน

แต่ที่กลืนไม่ลงเลยตอนนั้นก็คือ..ความรู้สึกสูญเสียที่กำลังเอ่อนองท่วมหัวใจ

แล้วทุกคนก็พูดได้เพียง “ไปดี  ไม่ต้องห่วงอะไร  หลับให้สบาย”

ผมรู้ดีว่าสัจธรรมของชีวิตคืออะไร  แต่ความคลางแคลงใจก็ปริ่มล้นความรู้สึก  ผมเดินไปกุมมือแม่บีบเบาๆ  ได้แต่มองหน้าแม่  อยากมองให้นานแสนนานเพื่อบันทึกทุกรายละเอียดลงในความทรงจำ

อดไม่ได้ที่จะเอื้อมนิ้วไปกดชีพจร  มือซ้ายก็นิ่ง  กดที่มือขวาก็นิ่ง  ผมเข้าใจสัจธรรมของชีวิตดี  แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปกดชีพจรที่คอเพื่อยืนยัน  แล้วท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอานิ้วไปรอที่จมูก

ไร้ชีพจร  ไร้ลมหายใจ...

นับจากวันที่ 9 ส.ค.  ที่หมอบอกกับผมว่า  แม่จะอยู่ได้ไม่เกิน 3 เดือน จนถึงวันนี้เพียงแค่ 1 เดือนเท่านั้นเอง  ภารกิจยื้อชีวิตแม่ครั้งนี้ล้มเหลวลงอย่างสิ้นเชิง

แม้ว่านับแต่บัดนี้เป็นต้นไปแม่จะไม่มีชีพจร  แม่จะไม่มีลมหายใจ  แม่จะไม่มีความรู้สึกทุกข์ร้อนใดๆอีกแล้ว  แต่สำหรับผม..คนที่ยังอยู่  ผมจะไม่มีวันที่ลืมภาพดีๆของวันเวลาที่แม่ยังมีชีพจร  ยังมีลมหายใจ

..ถึงผมจะมีโอกาสมอบพวงมาลัยให้แม่เพียงวันแม่เดียว  แต่ทุกๆวันของผมคือวันแม่..ตลอดไป..

ขอให้แม่ไปสู่สุขคติ...ผมรักแม่ครับ...


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
Rosefinchy วันที่ : 07/08/2008 เวลา : 18.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Rosefinchy
::: Live EveryDay as if It wereYour LasT :::

รัตน์เพิ่งจะได้มาอ่านภารกิจนี้จนจบ ก็เมื่อเวลาผ่านไปจะครบปีแล้ว อ่านแล้วอดร้องไห้ไม่ได้ (จนน้องในออฟฟิศสงสัยว่าเป็นอะไร) ตอนนี้คุณแม่คงหลับสบาย เฝ้ามองลูกหลานอย่างสบายใจ ไม่เจ็บปวด ขอเทิดทูนพระคุณแม่ในเดือนของวันแม่แห่งชาติค่ะ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
วิตามินบี วันที่ : 18/09/2007 เวลา : 22.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ
ขอให้ดวงวิญญาณท่านไปสู่สุขคติ
เข้มแข็งนะคะ คุณได้ทำให้ท่านในฐานะลูก
อย่างดีที่สุดแล้ว
แม่ไม่ได้จากไปไหนไกล
แต่แม่จะอยู่ในทุกลมหายใจเข้าออกของเราค่ะ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
SukJai วันที่ : 18/09/2007 เวลา : 21.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ImSukJai
-- SukJai --


ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ
ขอให้คิดว่า เราต้องมีวันนี้กันทุกคน

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
lady วันที่ : 18/09/2007 เวลา : 21.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ladystudio

เสียใจด้วยนะค่ะ แต่ชีวิตต้องเดินต่อไปค่ะ...

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
salisa_j วันที่ : 16/09/2007 เวลา : 12.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/salisa
ฉันคนนี้...กับความรู้สึกดีดีที่อยู่ในใจ.....

ตามมาแสดงความไว้อาลัยกับการจากไปของคุณแม่นะคะ
แต่เชื่ออย่างหนึ่งว่าท่านจากไปเพียงร่างกาย
ส่วนความรู้สึกท่านคงอยู่กับเราเสมอ....

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ตุ้มจิ๋ว วันที่ : 14/09/2007 เวลา : 11.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namtan
simply9

ขอแสดงความเสียใจกับคุณด้วยค่ะ
มันจะดีกว่า ถ้าบุคคลอันเป็นที่รักของเรา ได้จากไปก่อน
เพื่อให้แน่ใจว่า เค๊าจะได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด จาก เรา
จนถึง นาทีสุดท้าย ที่ต้องจากกัน

แม้ หัวใจ จะแตกสลายเป็นล้านชิ้น ก็ตาม...

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
riverpoem วันที่ : 13/09/2007 เวลา : 22.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/riverpoem
สุดมือสอยก็ปล่อยมันไป

ขอให้คุณแม่ ไปสู่ สุขคติ
เกิด แก่ เจ็บ ตาม ธรรมดาโลกค่ะ ท่านขุน

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ณดาว วันที่ : 12/09/2007 เวลา : 09.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/petpetpe

อย่าเรียกว่าภาระกิจล้มเหลวเลยพี่ขุน...น่าจะเรียกว่าปิดฉากภาระกิจเฉยๆดีกว่า...บางที แม่ไป เพราะไม่อยากให้พี่ขุนลำบากก็ได้ อย่าทำให้ความตั้งใจของแม่เสียเปล่า...อย่างน้อย แม้ร่างกาย และลมหายใจของแม่ไม่อยู่ให้สัมผัสตรงหน้า แต่เชื่อว่าเราจะสัมผัสกันด้วยหัวใจ และแม่จะอยู่กับเราตลอดไป...

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
มะอึก วันที่ : 12/09/2007 เวลา : 02.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

ท่านขุนริน....นั่นคือบทสรุป.....
ขอแสดงความอาลัยคุณแม่ครับ........

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
คนสวย วันที่ : 12/09/2007 เวลา : 02.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ratana

สวัสดีค่ะ....คุณขุนริน....คนสวยหายไปหลายวัน.....กะว่ามาเยี่ยมคุณยาย....โอ.....รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ติด....
....ขอให้คุณยายไปสู่สุคตินะคะ.....ผู้ที่ยังอยู่ต้องปรับใจค่ะ... ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป...เป็นกำลังใจค่ะคุณขุนริน..

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
เชียเลอ วันที่ : 11/09/2007 เวลา : 20.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kkob

ผมก็รักแม่ แต่เมื่อเขาไปดี
เราก็ต้องทำใจให้ได้

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน