• YEEKENG
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : H-yeekeng_h@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-05-27
  • จำนวนเรื่อง : 75
  • จำนวนผู้ชม : 61364
  • ส่ง msg :
  • โหวต 68 คน
จากสถานีอารมณ์ขันถึงสถานีอารมณ์ดี
หมั่นขำในคำหัวใจก็เบิกบานพานพบอารมณ์ดี
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/kind
วันอาทิตย์ ที่ 23 กันยายน 2550
Posted by YEEKENG , ผู้อ่าน : 1818 , 20:53:11 น.  
หมวด : เรื่องขำขัน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

       
 ศรรามเป็นชายหนุ่มสูงผอม   ผิวคล้ำ   หน้าตาธรรมดา   ทำงานธนาคาร แถว

บางขุนพรหม   หลังจากส่งเสียน้องสาวเรียนพยาบาลจนจบ   เขาเริ่มผ่อนบ้าน

หลังหนึ่งแถวชานเมืองในราคาพอสมควร    เขามองความลำบากที่ต้องตื่นเช้า

นั่งรถประจำทางไปทำงานเป็นเรื่องสนุกสนาน    ทั้งตอบคำถามเพื่อนเรื่องการ

ไม่เห่อมีรถส่วนตัวว่า
           
                   “มันเป็นปัจจัยสิบ  ไม่ใช่ของจำเป็นในตอนนี้   ยังไม่อยากสร้างหนี้มาก

รอเงินเดือน.พอสมควรก่อน   เราขายาว  รถไม่มาเราวิ่ง  รถติดเราเดิน   โธ่ .....  ...

 วิ่งสี่พันเมตรมาก่อน แข่งกับเครื่องบินยังสบาย...จะตาย..”  
          

 เวลาใครถามเรื่องแฟน  ชายหนุ่มจะตอบอย่างอารมณ์ดี
           
                     “ยังก่อนโยม    จะรีบไปทำไม”     ทั้งคุยอีกว่า
         
                     “แต่จะบอกให้นะ    สาวแบ็งก์รุมตรึม  เลือกไม่ถูก    อยากแต่งเมื่อไร

ค่อยจีบ  เรามันหน้าตาดีอยู่แล้ว   แถมยัง..”
         
                     “ระวังจะแห้วเพราะปาก”  สรารีวรรณพูดขัดขึ้นอย่างหมั่นไส้
          
 สมพลหัวเราะตัวโยก

                    “  ไอ้รามมันหมายถึงสาวๆขายแบ็งก์กงเต็กมั้ง   อย่างมันวันๆทำแต่งาน

  ไม่ยอมเสวนากับสาวที่ไหน    ขยันจนตีนกาจะรุมเหยียบก่อนแก่”

                     “สงสัยจะรีบเก็บเงินแต่งสาว   ใช่ไหมน้องหนู”   ดารกาแกล้งถามและ
            
ขยิบตากับมาลินี
             
                        สรารีวรรณหรือน้องหนูทำเป็นไม่ได้ยิน  เธอรู้ว่าเพื่อนๆอยากให้เธอ
           
 เป็นแฟนกับศรราม   คงจะเห็นว่าเธอกับเขาชอบเป็นคู่กัดที่สร้างสีสันเฮฮามาตลอด
                
 เมื่ออยู่กันตามลำพัง     ทุกคนจ้องแต่จะสรรเสริญศรราม               
                        
                       “ผู้ชายดีๆหายากนะ”   ดารกาพูดเหมือนเป็นผู้ปกครอง
                       
                       “แล้วดาเองทำไมไม่ชอบ”   น้องหนูย้อน
                        
                       “ไม่ใช่เป๊กของเรา”
                       
                       “ดาเขาชอบคนแก่ “  มาลินีแหย่
                       
 ดารกาปฏิเสธเสียงหลง  
                     
                       “แก่ไม่เอา  ขอแค่รุ่นพี่สี่ห้าปีเท่านั้น  แต่ยังไม่เจอคนที่คลิกสักที”
                     
 สรารีวรรณทำท่าฝัน

                       “น้องหนูชอบคนสนุกสนาน  อารมณ์ดี  ใจดี สุขภาพดี  มองโลกใน

แง่ดี  ไม่ดื่มเหล้า  ไม่สูบบุหรี่  ไม่เที่ยวกลางคืน”
                        
                         “ถ้าการชอบไปส่องสัตว์เขาใหญ่  เรียกว่าเที่ยวกลางคืนหรือเปล่า?”
                        
ดารกาแกล้งถามแล้วประชดต่อ                       
                        
                         "ถ้าจะหาแบบเลิศเลอเพอร์เฟค  ไปสอยจากต้นปีบเถอะทูนหัว"

น้องหนูหัวเราะชอบใจ

                         “ความจริงคุณสมบัติที่พูดมาก็ตัวรามชัดๆเลย  ”มาลินีสรุป

                         “เนื้อคู่ของน้องหนูแม่นแล้ว”
                        
............................................................................................................................
       

  ลับหลังสรารีวรรณ  ดารกาถามความรู้สึกศรราม
           
                         “เธอว่าน้องหนูน่ารักไหม?”
           
                         “ก็ดาว่าน่ารักไหมละ?”  เขาย้อนถามบ้าง   แล้วก็เฉไฉไปเรื่องอื่น
           

 วันหนึ่ง    ศรรามบ่นกับมาลินีว่ากลุ้มใจที่พ่อแม่อยากให้มีครอบครัวเร็วๆ
           
                          “จู่ๆก็อยากให้เราแต่งงาน   จะไปหาเจ้าสาวที่ไหนได้”
           
มาลินีตอบศรรามทันที  

                          ”คนใกล้ตัวไง  น่ารักออก”
           
                          “หุ่นฮิบโปนี่นะ”
           
                            “เขาเรียกว่าสมบูรณ์    หน้าตาจุ๋มจิ๋ม   ชื่อก็เพราะ  น่าทะนุถนอม”
        
                            “ชื่อยาวตั้งวา   สะเร่อสะร่า สะหรีสวรรค์   ชื่อเล่นก็เด๊กเด็กจะให้เรียก

                             น้องหนู  น้องหนูต่อหน้าลูกเหรอ”    ศรรามเน้นเสียงสูงต่ำ
           
                             “ฮั่นแน่  ฝันไกลถึงมีลูกเชียว”   มาลินีทำหน้าล้อ 
           
                             “พ่อกับแม่นะซิที่ฝัน  เรายังไม่อยากมีห่วงมาคล้องคอ”
         
                            “ถ้าถามหัวใจตัวเองได้แล้ว  เดินหน้าเลยนะ  พวกเราเชียร์รามเต็มที่เลย” 

              
มาลินียังพยายามพูดให้เพื่อนหนุ่มคิด  
                         
                           “น้องหนูเป็นผู้หญิงที่ดีพร้อม”
          
                            “อิมพอสซิเบิล เบิลๆๆๆ”   ว่าแล้วชายหนุ่มก็รีบโกยอ้าว
                 
 ...................................................................................................................................                     


 อาทิตย์นี้มีวันหยุดต่อเนื่องกันสี่วัน   เพื่อนๆพากันไปเที่ยวกาฬสินธุ์   บ้านเกิดศรราม  

 ยกเว้นมาลินีที่มีภาระต้องสะสางงาน  
                  
 วันแรก  น้องหนูโทรมาร่ายยาวกับเพื่อนรักเหมือนท่องจำ   
                       
                           “ดินแดนสัตว์ล้านปี   เมืองคนพันปี  ราชินีแห่งไหม  ผ้าไหมแพรวา 

  บ้านโพนต้นกำเนิดโปงลาง  พ่อเปลื้อง  ฉายรัศมี  ศิลปินแห่งชาติ  เขื่อนลำปาว เขื่อนดิน

ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ....  “   
                        

วันต่อมาเธอเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสนุกสนาน                                                          
                       
                          “ไปเที่ยวเกือบทุกตารางนิ้ว   เที่ยวและกินเผื่อนีด้วย”
                        
                           “ตอนแรกน้องหนูไม่อยากไปที่พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าวหรอกนะ    

แต่เกรงใจทุกคน   นีเอ๊ย      ถ้าเราไม่จำกัดตัวเองเลือกเฉพาะสิ่งที่ชอบ   เราจะได้ความรู้

เพิ่มเติม   ชนิดที่รู้ไว้  ใช่ว่าใส่บ่าแบกหาม    น้องหนูเพิ่งจะรู้นะ   ไดโนเสาร์มีหลายขนาด   
          
 ที่เคยรู้นะ ใหญ่มหึมา  แต่ที่เล็กกว่าไก่ก็มี   เดินสองขาก็มี คณะโบราณคดีไทย  กับฝรั่งเศส

 พบซากกระดูกบริเวณวัดสักกะวัน”   
                       

 มาลินีฟังจนมึนเพราะวันนี้เหนื่อยทั้งวัน                                                                           
                        
...................................................................................................................................

สามอาทิตย์หลังจากกลับจากท่องเที่ยวและนำของฝากมาให้  สรารีวรรณเพียงแค่โทรเข้ามา

ทุกวันบอกวุ่นๆไม่มีเวลาแวะ  เธอเข้าใจว่างานเพื่อนยุ่ง   เช่นเดียวกับเธอซึ่งปวดหัวกับ

 ธุรกิจส่วนตัวเล็กๆแม้รายได้ดี  แต่ปัญหามากมาย ต้องอาศัยความสุขุม  ใจเย็นพอสมควร


ค่ำนี้เพื่อนรักทำให้เธอตื่นเต้น

                          “นีจ๋า    น้องหนูอยากแต่งงาน”
           
                           “อะไรนะ?”
           
                           “น้องหนูจะแต่งงาน”
          
 มาลินีหัวเราะ     “ ชอบพูดเล่นเรื่องแต่งงาน เสียจริง”  
           
                           “คราวนี้จริงนะ”    น้องหนูรีบบอกเสียงใส    “พรุ่งนี้ซื้อน้ำเต้าหู้

ปาท่องโก๋เผื่อน้องหนูด้วย   จะไปหานีแต่เช้ามืดเลย” 
          
เพียงชั่วครู่  โทรศัพท์ดังขึ้นอีก  เป็นเบอร์ของศรราม 
        
                          “รามถามว่าอะไรนะ?”                                 
         
                         “นี  เมื่อไรจะแต่งงาน?”
        
มาลินีนิ่งอึ้งก่อนจะบ่น 

                         “ถามประหลาด”
         
                         “เราอยากจะแต่งงาน”   เสียงศรรามหวานซึ้ง  มาลินีอดหัวเราะ

ดังๆไม่ได้   เมื่อตอนค่ำก็ขำน้องหนูคนหนึ่งแล้ว
           
                         “อย่าบอกนะว่าจะขอคนชื่อมาลินีแต่งงาน”
              
                         “มิอาจเอื้อม”  ถ้าอยู่ตรงหน้าเธอคงเห็นท่าทางเหมือนลิเกสไตล์ศรราม 
     
                         “ เราคิดว่าถึงเวลาที่เราจะมีครอบครัว”
                
 มาลินีนึกถึงคำพูดของสรารีวรรณ  ก็เข้าใจทันที
  
                         “น้องหนูเป็นผู้หญิงที่เหมาะกับรามมากที่สุด    ไม่ต้องบอกรามคงรู้ว่า

เรา ตื่นเต้นยินดีขนาดไหน”
                       
                         “นีรู้ใจและเข้าใจเรามากๆเลย "  
                       
                         “คนรู้ใจ  เข้าใจ  และทันใจรามจะมาหานีพรุ่งนี้เช้า”
                       
                          “นีอย่าเพิ่งบอกใคร จนกว่าจะได้คุยกับน้องหนูแล้ว”  

เขาเรียกชื่อสรารีวรรณอย่างหวานหยด  เป็นหนแรกที่เธอได้ยิน
                       
                          “ทำไมละ”
                        
                          “เพื่อความชัวร์ว่ายายฮิบโปจะไม่เปลี่ยนใจ” 

มาลินีนึกขัน  แล้วก็ถาม ตรงๆ
                       
                          “อะไรคือสิ่งดลใจให้รามคิดว่าใช่เลย”
                        
                          “กาลเวลา ที่ผ่านมา  รวมทั้งสี่วันที่พักบ้านเรา  ตอกย้ำให้เรามองเห็น
           
 ความจริงใจ   ความมีน้ำใจงาม  การปรับตัวเยี่ยมของน้องหนู ”
                                                        
...............................................................................................................................

                            รุ่งเช้า สรารีวรรณหอบข้าวของมาเต็มมือ   เมื่อถูกตั้งคำถามเป็นชุด

 เธอก็บอกเล่าการเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่แปรเปลี่ยนเป็นแฟนกันอย่างขวยเขิน   ใบหน้าที่

จิ้มลิ้มแก้มอิ่มสีชมพูอยู่แล้วดูแดงใสเอิบอิ่มน่ารักเพิ่มขึ้น
           
                             “เขาหล่อที่ใจ   สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น   เขารักครอบครัว   มีน้ำใจกับ
เพื่อนบ้าน”
           
                              “แค่คำว่าน้องหนูน่ารักมาก  ที่เอ่ยจากปากคนที่มองเราเป็นฮิบโปมาตลอด

มันก็สุดซึ้งแล้วละนี ”
          
                             “น้องหนูก็ไม่ทราบว่าลืมความเป็นอิสานของเขาตั้งแต่เมื่อไร  ก่อนนี้ นึก

ถึงแต่ถิ่นทุรกันดาร  แห้งแล้ง  แต่ความจริงมันชุ่มฉ่ำด้วยน้ำใจของผู้คน”
            
                              “น้องหนูชอบบ้านทรงสูง  ภูมิปัญญาชาวบ้านแต่โบราณ  ขนาดนอนเล่น

ใต้ถุนยังได้ความสบายจากลมชายทุ่งที่โชยมา  รู้สึกอิ่มใจที่ชาวบ้านเริ่มเข้าใจชีวิตและเศรษฐกิจ

พอเพียงตามพระราชดำรัสของพ่อหลวง   สามัคคีร่วมคิดร่วมทำในสิ่งที่สร้างสรรค์”
            
 มาลินีนั่งฟังเพลินด้วยใบหน้ายิ้มพราย
          
เมื่อดารการับทราบข่าวก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด  รีบขับรถมาหา

                                “ดาว่าจะเมาท์กับนีแล้วเชียว  รามจัดทริบนี้ทำให้น้องหนูเพิ่งจะเบิ่งเห็น

หน่อเนื้องามในของพระเอกบ้านนอก   เนื้อหอมจริงๆ สาวๆแถวนั้นอยากเป็นลูกสะใภ้บ้านนี้นัก  

 แต่บังเอิญเขามีใครแอบซ่อนไว้ลึกๆ   มิน่า  ดาหลับแล้วตื่นน้องหนูก็ยังไม่เข้านอน  มัวอยู่คุย

เรื่องวัฒนธรรมท้องถิ่นศึกษาขนบธรรมเนียมอีสานทั้งที่แต่ไหนแต่ไรไม่สนเอาเสียเลย” 

สรารีวรรณยิ้มอาย  

                                “ คุณแม่รามท่านใจดี   คุณพ่อก็ชอบเล่าเรื่อง  พวกเราได้ความรู้เครื่องดนตรี

โปงลางที่พัฒนามาจากเกราะลอซึ่งชาวบ้านแขวนไว้ตามเถียงนาไล่สัตว์ที่มารบกวนพืชสวน

 เวลาตี  จะมีเสียงก้องกังวานทั้งหมู่บ้าน”

                                 “พอๆ  อยากฟังตัวเองเล่าเรื่องรักเนื้อๆยะ” 

 ดารกาเย้า    แล้วทำท่านึกได้ถามว่า
               
                                  “จะจัดงานที่ไหน?  ถ้ายังไม่ได้คิด  ดาแนะนำที่ภูเก็ต  มีรีสอร์ตที่หรูหรา

เขาจัดพิธี ตรงกับเวลาที่พระ อาทิตย์ตกดิน เห็นทิวทัศน์360  องศา  เพราะอาคารเป็นกระจก

โดยรอบ  สุดแสนสวยโรแมนติค”

ดารกาหลับตาพริ้มเหมือนดื่มด่ำบรรยากาศที่ตัวเองฝัน 

                                “ สองคนเขาใช้เงินเป็น  ไม่ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำหรอก จ๊ะ ดา”

 มาลินีเขย่าแขนเพื่อนให้เลิกเพ้อเจ้อ
                       
                                 “เราตกลงกันว่าจะจัดงานหมั้นที่บ้านน้องหนู  งานแต่งเล็กๆที่บ้านราม
            
เชิญแขกเฉพาะญาติและเพื่อนสนิท   เราจะเริ่มต้นด้วยความประหยัดกินอยู่   ง่ายๆ  อนาคตจะได้

ไม่เดือดร้อน   รามเขาตกลงมาอยู่บ้านน้องหนูเพราะน้อง หนูเป็นห่วงคุณแม่  เรามีกันเพียงสองคน”
                       
                                “แล้วงานที่บริษัท ? ”
                       
                               “   น้องหนูก็ทำต่อไปเรื่อยๆ  รามเขาตามใจน้องหนูอยู่แล้ว  เขาจะดาวน์

รถคันใหม่ให้  ส่วนเขาขับคันเก่าของน้องหนู  เพราะที่ทำงานคนละทิศคนละทาง”
                       
                              “อุ๊ย  น่าอิจฉา”   มาลินีกับดารกาพูดขึ้นพร้อมกัน
                        
                               “โคลนนิ่งสองคนนี้เก็บไว้ในอุทยานพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ดีไหม?”
                         
                               “ถ้าจะบ้า   สงสัยจะต้องรีบหาใครสักคนมาแจมความคิดสติเฟื่องของ
           
 ดาโดยด่วน”   มาลินีทุบไหล่ดารกาเบาๆ  ขณะที่สรารีวรรณหัวเราะเสียงใสนันย์ตาเปี่ยมสุข
        
.....................................................................................................................................
   
                       
 เมื่อวันเวลาเดินมาถึงจุดของการตัดสินใจแล้ว  

  ศรรามกับ สรารีวรรณจึงไม่ละโอกาสที่จะเปิดใจ

 ความผูกพันที่ก่อเกิดความรักนั้นบริสุทธิ์ลึกซึ้ง

 ซึ่งช่วยขีดล้อมดวงใจให้ยอมรับ

ความเป็นตัวตนของกันและ กัน    เพื่อความเข้าใจ

 ความอบอุ่นและความสุขบนหนทางที่จะก้าวเดินไป

อีกยาวไกล     
                                   
                         
      
                   ++++  + +  เสียงกระซิบจากกาลเวลา
                                      
                                     
บอกดวงตาอย่ามองใคร
                                      
                                     แต่มองเธอด้วยหัวใจ
                                 
                                     พร้อมสายใย....รักนิรันดร์   +++++++

                                                                                                              
 


----------------------------------------------------------------------------------------


เมื่อสรารีวรรณกราบเรียนเรื่องจะออกเรือนให้พ่อแม่ของมาลินีทราบ

ทั้งสองท่านแสดงความตื่นเต้น

                            " เลือกผลไม้ได้ซะทีนะ  น้องหนู"   แม่ยิ้มดีใจ
                           
                             "ไม่รู้เมื่อไรจะถึงคิวยายนี  เฮ้อ..." 

พ่อซึ่งอยากได้ลูกเขยมาเป็นเพื่อนนักหนาถอนใจยาว

มาลินีหัวเราะขำอาการของพ่อ                           

                             

                            "นี ได้บัตรคิวแล้ว  แต่.. มันไม่มีเบอร์ค่ะ  คุณพ่อขา "





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
ทิวสน วันที่ : 04/10/2007 เวลา : 00.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

เรื่องสนุกครับ หลายๆ จุดหาคำเปรียบเทียบได้ดี

-ลองดูแลเรื่องฟอร์แม็ทอีกสักนิดก็ดีครับ
-ระวังเรื่องคำผิด มีอยู่บ้างบางจุด แต่น้อย
-ระวังเรื่องเครื่องหมายคำพูด " ปิด และเปิด
บางช่วงจะเป็นเปิดแล้วปิดท้ายก็เป็นเครื่องหมายเปิด

* * * * *

การอธิบายกระชับดีครับ แต่ต้องระวัง บางครั้งจะห้วน
และไม่เคลียร์ แก้ไขได้โดย ลองตัดคำ แล้วอ่าน
ให้เพื่อนช่วยอ่าน มองแบบเป็นกลาง อ่านเข้าใจไหม
ถ้าเข้าใจ เคลียร์ ก็ผ่าครับ

* * * * *

เรื่องออกแนวคอมิดี้โรแมนติก แต่ยังขาดฉากโรแมนติก
น่าจะเพิ่มครับ เช่น...

เช้าวันนี้ เป็นอีกวันที่เขาและเธอมาถึงที่ทำงานก่อนเวลา
เพื่อใช้เวลาทานอาหารเช้าด้วยกันที่ห้องครัวบริษัทฯ

"พี่ราม จะเอานมข้นมาจิ้มปาท่องโก๋ไหม เดี๋ยวน้องหนูไปหยิบในตู้เย็นมาให้" ว่าพลางก็ขยับลุกขึ้นยืน

"ไม่เป็นไรครับน้องหนู" ตอบไปพร้อมเอื้อมฉุดข้อมือของหญิงคนรักไว้ "แค่พี่ทานปาท่องโก๋เปล่าๆ แล้วมองรอยยิ้มหวานๆ หน้ามันๆ ของน้องหนู ปาท่องโก๋ พี่ก็หวานมัน
รสชาติสุดยอดแล้วจ้ะ" ว่าแล้วก็ยิ้มปลื้มหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ปล่อยให้เธอก้มหน้าขวยอาย แล้วตบแขนเขาไปหนึ่งฉาด แก้เขิน ฝ่ายชายหนุ่มได้แต่หัวเราะร่วน กับท่าที
ที่แสนจะน่าเอ็นดูของเธอ....

* * * * *

รวบรัดไปนิด กับการตัดสินใจหมั้นของทั้ง 2
อาจจะอธิบายเพิ่มเติม เช่น..

ภายหลังกลับจากไปเที่ยวบ้านของศรราม ก็ดูเหมือนว่า
ต่างก็มองเห็นความหล่อ และความงามในใจ ของกันและกัน และเริ่มที่จะคุยกัน มากขึ้น จนวันหนึ่ง ศรรามก็ได้
ขอคบหาจริงจังกับหญิงสาวที่เมื่อครั้งหนึ่งเขาเรียกเธอว่า
แม่ฮิปโป แต่วันนี้ เธอคือนางฟ้าร่างอวบระยะสุดท้าย
ที่อยู่กลางดวงใจเขา

การเรียนรู้จักซึ่งกัน กับเวลาที่ทอดยาวออกไปนานเท่าใด
ก็ยิ่งทำให้ทั้ง 2 ต่างก็มั่นใจในกันและกัน กระทั่ง ในวันที่
ครบ 2 ปี ที่คบหากัน ศรรามได้เอ่ยกับน้องหนู เมื่อรถจอด
นิ่งที่ประตูหน้าบ้านหญิงสาว

"น้องหนูครับ เรารู้จักกันมานานแล้ว และตลอิดเวลาที่ผ่านมา พี่ก็มั่นใจว่า พี่ตัดสินใจไม่ผิด ที่เราได้พัฒนาความสัมพันธ์กัน

น้องหนูครับ จะรังเกียจไหม หากพี่จะขอให้น้องหนู มาช่วยดูแล ผู้ชายผอมๆ แต่จริงใจคนนี้ มาช่วยเป็นแม่ที่ดีของลูก
เป็นแม่บ้านที่น่ารัก และ...เป็นทุกสิ่งในชีวิตของพี่...

น้องหนูครับ...เราแต่งงานกันนะครับ"

เพียงสิ้นประโยคท้ายหญิงสาวถึงกับนิ่งไปอึดใจ
ขณะที่หัวใจนั้นพองโต สานสายตากับชายที่อยู่ตรงหน้า
ที่มองจ้องมาพร้อมฉายแววแห่งความรัก และอาทร เหมือนยืนยันในถ้อยคำจริงใจนั้น....

บัดนี้ภาพของเขากำลังพร่าเลือน เพราะน้ำตาเธอที่เอ่อท้น
ล้นขอบตา แล้วพรากไหลเป็นสายอาบสองแก้มนวลนั้น

ฝายชายหนุ่มเอื้อมกุมมือนุ่มของเธอไว้มั่น พลางระบายยิ้มเอ็นดูหญิงคนรัก...

* * * * *

เป็นเพียงข้อเสนอนะครับ
ให้คำแนะนำกว้างๆ เพื่อพิจารณาปรับใช้
ในรูปแบบของตัวเองนะครับ


พระเจ้าอวยพรครับ

ทิวสน ชลนรา

* * * * * * * * * *

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
ทิวสน วันที่ : 04/10/2007 เวลา : 00.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

จริงๆ ผมคอมเมนต์เรื่องนี้ แล้วครับเมื่อครู่
แต่นั่งพิมพ์นานไปหน่อย
พอคลิกส่งข้อความ ล๊อคอินหลุดเฉยเลย

ทั้งที่พิมพ์ไปราว 15 นาทีเอง

ข้อมูลหายเกลี้ยง ต้องขอเริ่มใหม่ครับ

* * * * * * * * * *

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
Bon วันที่ : 30/09/2007 เวลา : 21.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/impel

happy ending ^^

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
ทิวสน วันที่ : 29/09/2007 เวลา : 17.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

ความคิดเห็นที่ 16
YEEKENG วันที่ : 27/09/2007 เวลา : 17.57 น.
http://www.oknation.net/blog/kind


สวัสดีค่ะ อ. แวะมาอ่านเรื่องใหม่ที่กี่ปี ก็ยังทันสมัยเสมอ
เพราะเป็นความจริง เรื่องแบบหนุ่ยและพี่ชายในสังคมไทยคงมีมาก นับว่าพงษ์ดนัยโชคดีที่ได้มีโอกาสทำให้เด็กทั้งสองมีความสุข และเด็กทั้งสองก็โชคดีที่พบชายหนุ่มน้ำใจงาม ประทับใจค่ะ

..................................................
ขอบคุณครับ คุณยี่เข่ง ที่แวะมาเก็บรายละเอียด
ความจริง ชายหนุ่มในเรื่อง ได้รับการเปลี่ยนมุมมองใหม่
จากสิ่งที่เด็กมอง และสิ่งที่เด็กคิด

ในสังคมปัจจุบัน หากเรา ช้าลง และคิดรอบด้าน
มองรอบตัวมากขึ้น น่าจะมีสิ่งสวยงามเกิดขึ้นได้มาก

สำคุญที่สุดคือการมองออกจากตัวเอง
และประดับใจภายในให้งดงาม
ใช่เพียงมุ่งแสวงหาประดับแต่กายภายนอก
ด้วยวัตถุครับ

* * * * *

กำลังนั่งอ่านเรื่องนี้ของยี่เข่ง

* * * * * * * * * *

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
แสงธรรม วันที่ : 29/09/2007 เวลา : 10.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sangtham
ความคิดชั่วแล่น... เพียงเสี้ยววินาทีที่สมองเคลื่อนไหว...

งามงดและน่ารักจ้า *-*

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
1000mile วันที่ : 29/09/2007 เวลา : 01.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/1000mile

เจ้าของบ้าน หายไปไหน

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
น้องจ๋า วันที่ : 27/09/2007 เวลา : 21.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nongjar
อย่าแวะทักนะ....เดี๋ยวจะหลงรัก..น้องจ๋า

อยากเป็นสาวแบงค์ อ่ะ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
Yamalee วันที่ : 27/09/2007 เวลา : 09.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/MusicAndMovie
S-S-Say Say Say Say what you wanna say ^^   

เป็น บ.ก. ที่แย่อีกแล้ว
รับต้นฉบับช้า

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
Yamalee วันที่ : 27/09/2007 เวลา : 09.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/MusicAndMovie
S-S-Say Say Say Say what you wanna say ^^   

แข่งกับเครื่องบินยังสบาย...จะตาย..
--นี่ศรราม มันสบาย หรือ จะตาย กันแน่เนี่ย
เรื่องต่อกันด้วย แจ่มๆ
มาลินี ก็คงได้แต่มองผลไม้อะดิ

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
เดนทิสเต้ วันที่ : 27/09/2007 เวลา : 08.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nano

วันนี้ตื่นมาอัพบล๊อคแต่เช้า ให้คุณช่วยไปอ่านและเม้น โหวตให้ด้วยนะ
.........ถ้าคุณอยากรู้ว่าความรักหายไปไหน........
นิดคะ

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
coolwater วันที่ : 26/09/2007 เวลา : 17.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cool
enough  is  enough   ความเพียงพอคือความพอเพียง

อ่านไปตาก็ลุกเป็นไฟไปด้วยความอิจฉา
อยากเปลี่ยนชื่อเป็นสรารีวรรณขึ้นมาทันใด
ถึงชื่อจะไม่ใช่แต่หุ่นให้ก็แล้วกัน อิอิอิ
..............................................................
ขอบคุณคุณยี่เข่งนะคะ ที่แวะไปให้กำลังใจน้ำ น่ารักจริง ๆ เลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
ku_khuan วันที่ : 26/09/2007 เวลา : 07.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khuan
<<"วันนึงชั้นก็ตื่นขึ้นมา!...แล้วพบว่า....ตัวเองเป็นแค่ถ่านไฟฉายก้อนนึง">>


ขอให้มีความสุข ความสงบ

พบธรรมนำใจกันทุกๆ ท่าน

..... ......

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
วิตามินบี วันที่ : 26/09/2007 เวลา : 01.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


มาเยี่ยมบ้านยามดึกค่ะ
มานั่งอ่านศรรามกับ สรารีวรรณ

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
ทิวสน วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 22.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

ความคิดเห็นที่ 25
YEEKENG วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 12.46 น.
http://www.oknation.net/blog/kind
ip : 124.120.75.200


สวัสดีค่ะ อ. งานมากแค่ไหนก็คงทานข้าวเที่ยงแล้วนะคะ
ไม่คิดว่าอ.จะเขียนบล็อกช่วงนี้ เพราะบอกมีงานใหญ่อีกสามงาน แถมเป็นพิธีกรอีก ไม่เก่งจะเรียกว่าอย่างไรดี

คิดว่าเรื่องนี้หวานซึ้งตรึงใจกว่าเรื่องใดๆค่ะ

ขอให้อ.โชคดีมีความสุขค่ะ

.............................................
ตอนที่อ่านข้อความ ยี่เข่ง ยังไม่ได้ทานข้าวเลยครับ
เวลาทานข้าวไม่ค่อยแน่นอนครับ หากมีงานติดพัน หรือประชุม

งานพิธีกร ก็เป็นงานที่ทำได้ และชอบครับ
แต่งานเขียนชอบที่สุด
คนเราทุกคน มีศักยภาพรอบด้านทั้งนั้นครับ
เพียงแต่ค้นหา และดึงมาใช้ และหมั่นฝึกฝนครับ

เรื่องนี้ เขียนไว้นานแล้วล่ะครับ
พอจะว่าง เลยแวะมาโพสต์ไว้ครับ

ขอบคุณที่ให้เกียรติเสมอ และไม่เคบห่างเว้นที่จะไปเยือนครับ

* * * * * * * * * *

จะกลับมาอ่านเรื่องของยี่เข่งอีกทีนะครับ

* * * * * * * * * *


ความคิดเห็นที่ 17 (0)
คนโสด วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 21.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/penguin

ขอบคุณนะคะที่ไปช่วยส่งกำลังใจให้ถึงที่บ้านนะคะ
ภาวนาเหมือนกันว่าขอให้เค้ากลับมา ความรักคงพาเค้ามานะคะ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
เดนทิสเต้ วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 19.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nano

แก้ไขแล้วนะคะ ไปดูใหม่นะ ขอโทษด้วยจากใจ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
Hudjung วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 16.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Hudjung

สถานีโรแมนติคไปซะแล้ว ไม่ขันเลยนะเนี่ย

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
redribbons07 วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 16.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/redribbons07

แวะมาทักทายค่ะ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
วิตามินบี วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 14.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


ขออนุญาตเจ้าของบ้านแจ้งข่าวด่วนนะคะ
ขอรับบริจาคเลือดทุกกรุ๊ป
เพื่อช่วยเหลือการผ่าตัดโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดชนิดเขียว
ของ ด.ญ.พัฑฒิดา จิตตะปะสาทะ

ตามไปอ่านรายละเอียดได้ที่บ้านแม่หมูนะคะ
http://www.oknation.net/blog/optimsticheart/2007/09/25/entry-1

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ทิพย์อาภา วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 13.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rpa


วันนีวันไหว้พระจันทร์ คิดถึงคุณยี่เข่งค่ะ แก้วเพิ่งกลับจากส่งงานวิจัย และสอบเสร็จเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา และมาลุยงานต่อเพราะใกล้สิ้นปีงบประมาณค่ะ...เลยมาเยี่ยมคุณช้าคงไม่ว่ากันนะค่ะ
...............................
นำขนมไหว้พระจันทร์มาอวยพรคุณด้วยค่ะ ขออวยพรให้คุณยี่เข่งมีสุขภาพกาย สุขภาพใจ แข็งแรง มั่งมีเงินทอง และเป็นที่รักของคนรอบข้างนะคะ..คิดถึงค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
ครูเจี๊ยบ วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 00.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/baan-koo-kai
หัวใจ...ของฉัน..เป็นนักเดินทาง..อักษรของฉัน...เป็นนักเดินทาง หัวใจของฉัน...ไร้ซึ่งพันธนาการอักษรของฉันถูกพันธนาการด้วยหัวใจฉันเอง

แวะมาทักทาย
ในวันที่น้ำตาดอกมะลิไหลรินค่ะ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
วิหคพลัดถิ่น วันที่ : 24/09/2007 เวลา : 21.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/vihokpludtin
..'AVihok's Family@Mafia War


ว้าววววววววว ถ่ายทอดได้น่าอิจฉามากกกกก
แต่ว่าเจ๊จะอิจฉาทำไมล่ะนี่ บ้านเจ๊ ไม่ใช่ก็ใกล้
เคียง ศรรามกับสรารีวรรณเนาะ อิอิอิ


ความคิดเห็นที่ 9 (0)
คนโสด วันที่ : 24/09/2007 เวลา : 21.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/penguin

ไม่เป็นไรไม่ต้องรีบ ชีวิตโสดก็ใช่ว่าจะเลวร้ายเสียเมื่อไหร่ละ สุขสบายจะตายไป : http://www.oknation.net/blog/ago ฝากแวะไปบ้านใหม่ด้วยนะคะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ku_khuan วันที่ : 24/09/2007 เวลา : 14.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khuan
<<"วันนึงชั้นก็ตื่นขึ้นมา!...แล้วพบว่า....ตัวเองเป็นแค่ถ่านไฟฉายก้อนนึง">>


ขอบคุณนะจ๊ะที่แวะไปอ่าน เอิ๊กๆ
อยากเขียนมากกว่านั้น แต่เวลามีจำกัดอ่ะ...

คิดถึงยี่เข่งเสมอ..

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ku_khuan วันที่ : 24/09/2007 เวลา : 10.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khuan
<<"วันนึงชั้นก็ตื่นขึ้นมา!...แล้วพบว่า....ตัวเองเป็นแค่ถ่านไฟฉายก้อนนึง">>

ยี่เข่งจ๋า ขอบัตรคิว ให้กวนใบดิ
จะได้รู้ว่า ต้องรอถึงเมื่อไหร่ดี...

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
watcha วันที่ : 23/09/2007 เวลา : 21.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nmrsw2
อย่าทำในสิ่งที่ไม่มีสิทธิ์ อย่าคิดในสิ่งที่ไม่มีค่าอย่ารอในสิ่งที่ไม่มีมา อย่าไขว่คว้าในสิ่งที่ไม่มีจริง" วัชชา "

มันส์ๆ
http://www.oknation.net/blog/learnlivelove

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ลานเทวา วันที่ : 23/09/2007 เวลา : 21.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phutanow
 .......ทุกบทคำนำนัยยะ   เถอะเจ้าจงชำระ   มันด้วยใจ.........

เรื่องราวน่ารัก จังเลย

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
salisa_j วันที่ : 23/09/2007 เวลา : 21.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/salisa
ฉันคนนี้...กับความรู้สึกดีดีที่อยู่ในใจ.....


น่ารักค่ะน่ารัก...แล้วบัตรคิวเราจะมีเบอร์ป่ะนะ...คริคริ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
Supawan วันที่ : 23/09/2007 เวลา : 21.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

แวะมาทักทายค่ะ ขอบคุณสำหรับบทความน่าสนใจ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
คนโทใส่น้ำ วันที่ : 23/09/2007 เวลา : 20.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konto
It's not where you start. It's where you finish.

ฮ่าๆๆๆ บัตรคิวไม่มีเบอร์

เรื่องราวธรรมดาๆ ที่น่ารัก

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
paedophile วันที่ : 23/09/2007 เวลา : 20.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/paedophiel
ขับเคลื่อนอารมณ์ให้ตรงร่องน้ำหากประมาทอาจทำให้สำนึกถูกเฉี่ยวชนจนสติปัญญาเกยตื้น


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< กันยายน 2007 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            



[ Add to my favorite ] [ X ]