*/
  • มัชฌิมาปกร
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : nuiwytg2@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2009-03-12
  • จำนวนเรื่อง : 56
  • จำนวนผู้ชม : 138421
  • จำนวนผู้โหวต : 175
  • ส่ง msg :
  • โหวต 175 คน
<< ธันวาคม 2010 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอาทิตย์ ที่ 5 ธันวาคม 2553
Posted by มัชฌิมาปกร , ผู้อ่าน : 7220 , 21:23:38 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 9 คน ni_gul , แม่ยายมากับตามี และอีก 7 คนโหวตเรื่องนี้


เรื่องวันพ่อ ในวันที่ไม่มีพ่อ

                เช้าวันอาทิตย์ที่ 5 ธันวาคม ของปีนี้ ไม่มีอะไรที่จะทำให้ผมตื่นเต้น และลุกออกจากที่นอนก่อน 7 โมงเช้า ยังคงนอนแช่ความฝันอยู่อย่างนั้น จนสายนิดหน่อย ได้เวลาลงมาจัดการกับอาหารเช้า และเปิดคอมฯ ลงเอ็นทรี่เกี่ยวกับวันพ่อ “พระราชอารมณ์ขัน กับการบริหารงานบุคคลตามรอยพระยุคลบาท” ที่ตั้งใจจะเขียนตั้งแต่เมื่อคืน แต่ไปไม่รอด จึงมาเขียนต่อในเช้าวันนี้ ก่อนจะสำเร็จในเวลาราว 10 โมงเช้า

                ระหว่างนั้น มีน้องคนหนึ่งได้แชทผ่าน Facebook เข้ามาสวัสดีทักทาย ผมเลยตอบไปว่า วันนี้วันพ่อ อย่าลืมโทรไปหาพ่อนะ หนุ่มน้อยผู้นั่น ทำเป็นงง ลืมวันพ่อ แถมยังถามต่อว่า “โทรไปจะคุยว่างัยดี” ถ้าอยู่ใกล้คงโดนตีกะโหลกไปแล้ว โทรไปคุยอะไรก็ได้ ถามสารทุกข์สุกดิบ บางทีเจตนาทางอ้อมก็น่าจะเป็นความเข้าใจกันในความหมาย พ่อเขาคงดีใจแค่ได้ยินเสียงลูกในวันนี้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า น้องมันโทรหรือเปล่า ผมทิ้งการติดต่อทางไซเบอร์ไว้เพียงเท่านั้น

                ผละออกมาเตรียมตัวออกไปทำธุระ ใจจริงอยากอยู่กับบ้านจริง ๆ แต่ก็จำเป็นจะต้องเดินทางเข้าเมือง เพราะมีนัดสำคัญพอสมควร ว่าแล้วก็ปั่นจักรยาน ออกจากบ้านไป เจ้าลูกชาย 2 หน่อ ก็จ้องจะถามแต่ว่าเมื่อไหร่พ่อจะไปซะที คงจะมีแต่ลูกบ้านนี้แหละที่ไม่อยากให้พ่ออยู่บ้าน เพราะพวกเขาจะใช้คอมฯเล่นเกมส์

                ระเห็ดออกจากบ้านในยามเพลกับอีกครึ่งชั่วโมง มาถึงป้ายรถเมล์หน้าหมู่บ้าน มีคนหนึ่งโบกรถตู้ ผมก็มึน ๆ เดินขึ้นตามเขาไป เพราะอย่างไรมันก็ต้องมุ่งหน้าสู่ฟิวเจอร์แน่นอน ไม่ได้ดูป้ายแต่อย่างใด แต่รถมันไม่เข้าฟิวเจอร์รังสิต ออกจากคลองมุ่งหน้าอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ดีเหมือนกัน ถือว่าโชคดีมาก เพราะนั่นคือจุดหมายของผมเลย ไม่ได้ดูป้ายหน้ารถแต่ขึ้นรถถูก ถ้าขึ้นป้ายผิดคิดจนป้ายพัง ซื้อบ้านผิด คิดจนบ้านพังกันเลยทีเดียว

                หนึ่งชั่วโมงผ่านไป รังสิต-อนุสาวรีย์ก็บรรลุจุดหมาย โดยคนขับรถตู้ก็เป็นพ่อของใครคนหนึ่ง ที่ยังคงทำหน้าที่การงานของตนในวันนี้ไม่มีหยุดหย่อน

การนัดมีไว้ที่บ่ายโมงตรง เลยแวะไปหาก๋วยเตี๋ยวเรืออนุสาวรีย์ให้หายอยาก เดี๋ยวนี้ร้านเขาพัฒนาไปไกล มีเชียร์แขกด้วย  ชายวัยกลางคนถือไมค์พลางพูดทั้งเชิญลูกค้าเข้าร้าน ทั้งเร่งคนเสิร์พ “อ้าวเร็ว ๆ หน่อย หิวๆๆๆๆ...เชิญเลยครับ จะเข้าร้านไหนก็ได้ ตัดสินใจให้ดี จะเลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวา โต ๆ กันแล้ว เข้ามาร้านนี้ก็เชิญหาที่นั่งกันให้เรียบร้อย ไม่ต้องรีบกินครับ จะรีบไปไหน กินไปคุยกันไป มันจะอร่อยเอง...” ป้าด ตกลงจะกินหรือจะกลืนดีนะ ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้

อิ่มแล้วก็เดินออกมาทางเดิม หาร้านกาแฟ ไม่ค่อยถูกใจ แต่ก็ได้มาแก้วหนึ่ง น้องคนที่นัด โทรเข้ามาพอดี

“พี่อยู่ไหนครับ”

“อนุสาวรีย์”

“อนุสาวรีย์ไหนครับ ผมอยู่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย”

อ้าว แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกวะ ให้เรามารออยู่ที่นี่ตั้งนานสองนาน ไปไงนี่ ไม่เคยไปด้วยแถวนั้น ว่าแล้วก็เดินไปด้อม ๆ มอง ๆ แถว ๆ ป้ายรถเมล์ด้านหน้าโรงพยาบาลราชวิถี ระหว่างทางบนสะพานลอย เห็นขอทานอยู่หลายคน พยายามข่มใจตัวเองไว้ เวลาเดินผ่านคนเหล่านี้ เหมือนจะกระชากวิญญาณความเมตตาออกจากร่าง ในใจอยากจะให้เศษตังค์ อีกใจหนึ่งคิดว่าพวกเขาคงมีคนอื่นให้บ้างแล้วละ หรือไม่ก็ เราอยากจะให้คนที่เขาขาดมากกว่านี้ อยากให้สิ่งที่คนอื่นต้องการมากกว่านี้ ใจแข็งเข้าไว้ ไม่ใช่ไม่เคยให้ เคยบ่อย บ่อยจนรู้สึกว่าถ้าเดินผ่านแล้วไม่ควักตังค์อองมา รู้สึกละอายใจยังไงชอบกล

เดินหาสายรถที่จะวิ่งผ่าน อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยหลายรอบ สอบถามเขาก็ไม่ค่อยได้ความ เลยไม่ไหวละ เดินไปหาแทกซี่เลย แน่นอนกว่า แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พี่ครับ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยไปทางไหน” ไม่ใช่ครับ เดี๋ยวมีเรื่องวันพ่อกับแท็กซี่อีก ผมบอกจุดหมายกับคนขับแท็กซี่คันนั้น ซึ่งก็คือพ่อของใครบางคน ดูท่าทางอายุคงเกิน 60 ไปแล้ว ลุงรีบบึ่งรถเลี้ยวซ้ายไปทางโรงพยาบาลเด็ก (ถนนราชวิถี) เดี๋ยวนี้มีสะพานลอยข้ามแยก ลุงก็เลยพาผมลอยผ่านขึ้นไปด้วย ก่อนจะลงตรงไฟแดง แล้วก็เลี้ยวซ้ายตัดข้ามเลนไป พี่จ่าไม่เฉย ปรากฎตัวตรงทางโค้งพอดี โบกให้แทกซี่คันที่ผมนั่งหยุด ลุงคนขับแท็กซี่บ่นพึมพำว่า “วันพ่อก็ไม่เว้น ยังหาเงินได้ไม่เท่าไหร่เลย...” แล้วแอบรถข้างทาง ก่อนจะไปเจรจากันหลังรถ ผมไม่กล้าหันไปมอง เพราะไม่อยากจะเห็นอะไรแปลกตา สักพักเขาก็กลับขึ้นรถมา

“จ่ายไปเท่าไหร่ครับ”

“40 บาท เดี๋ยวนี้หากินกันแบบนี้เลย แล้วไม่มีปิดบังด้วยนะ เงินในกระเป๋าเสื้อเราแทบจะล้วงมาเอาเลย...” ลุงพูดในทำนองขุ่นเคืองนิด ๆ ความจริงตรงนั้นก็ไม่มีป้าย “เลี้ยวซ้ายหยุดรอสัญญาณไฟ” หรือ “ขึ้นสะพานห้ามเลี้ยวซ้าย” แต่อย่างใด “มันแย่มากเลย เราเถียงเขาไม่ได้ ค่าข้าวค่าน้ำขอกันดื้อ ๆ แบบนี้เลย ..” ลุงแกยังบ่นไม่หยุด ลุงบอกว่าเจอบ่อย ใช่สิครับ ลุงก็อาจจะเป็นพ่อของใครบางคน ที่ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง วันนี้ต้องเสียตังค์ไป 40 บาท ผมไม่กล้าละลาบละล้วงเรื่องครอบครัวของลุง อีกอย่างใกล้ถึงจุดหมายแล้ว ก่อนลง ผมให้ตังค์ใบแดงไป มองเห็นมิเตอร์ด้านหน้า 60 กว่าบาท บอกลุงว่าไม่ต้องทอน ผมคิดว่า ให้ตำรวจไปก็แล้ว นี่แหละที่ผมอยากจะให้ อย่างน้อย ลุงคนขับแท็กซี่ ในฐานะพ่อของใครคนหนึ่งจะได้ไม่เดือดร้อนที่ขาดรายได้ไปเล็กน้อย อย่างน้อยก็ข้าวมื้อหนึ่งของแกละ

นัดแนะกับน้องคนที่มีธุระกับผม คือน้องเขาจะไปเรียนที่ญี่ปุ่น และผมเป็นตัวแทนของโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นที่ผมเรียนจบมาจากที่นั่น จึงต้องทำหน้าที่รุ่นพี่ไปโดยปริยายมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อาจารย์ก็คงไม่รู้จะอาศัยใคร ได้ไปอธิบายหลักการ และรับใบสมัครมาจากน้อง พร้อมทั้งมีญาติ ๆ มานั่งฟังด้วย ก็ถือว่าเสร็จภารกิจในวันนี้ เตรียมตัวเดินทางกลับ

แต่ตอนที่รอน้องเขา ผมยืนรออยู่ที่หน้าร้านแมคฯ เห็นพ่อของใครคนหนึ่ง นั่งทำของชำร่วยที่ประดิษฐ์ด้วยลวด จำพวกหุ่นยนต์ จักรยาน มอตอเตอร์ไซค์เป็นต้น วันนี้พ่อคนนี้ยังคงทำหน้าที่อย่างแข็งขัน มองไปอีกด้าน พ่อของใครบางคนทำหน้าที่รักษาความปลอดภัย พ่อของใครบางคนกำลังกวาดถนน

                สอบถามคนแถวนั้นได้ความว่า มีรถเมล์สายรังสิต 509 วิ่งผ่าน ดีเลย ได้ขึ้นต่อเดียว ยาวเลยทีเดียว ผมอุดหนุนรัฐบาลไปนิดหน่อย ด้วยการซื้อความฝัน ที่แพงกว่าความเป็นจริงมากมาย ปกติรัฐบาลก็กินแล้วไม่เคยแบ่งสักครั้ง เอาละได้แค่นี้ก็บ่ายหน้ายังป้ายรถเมล์ รถมาพอดี

                บนรถเต็มไปด้วยผู้โดยสาร แบบไม่มีที่ว่างให้ผมได้นั่ง ปกติถ้าคนเต็มผมจะไม่ค่อยนั่งอยู่แล้ว เพราะถ้านั่ง เดี๋ยวก็คงต้องได้ลุกอีก ไม่เด็กก็สตรี คนชรา วนเวียโดยสารกันมาอยู่เนือง ๆ เว้นแต่ว่า รถจะว่างจริง ๆ ถึงจะนั่ง ค่าโดยสาร 24 บาท มีพ่อบางคนพาครอบครัวมาเที่ยว พ่อของใครบางคนก็เป็นคนขับรถเมล์คันนี้ให้ผม ผมยืนอยู่ส่วนหลังของรถ สายนี้วิ่งยาวเหลือเกิน มีชายผมสีดอกเลา ยืนอยู่ข้างหลังผม คงเป็นพ่อของใครที่ไม่มีใครสนใจลุกให้นั่ง


                ระหว่างทางมีพ่อคนหนึ่งอุ้มลูกน้อยพักอยู่บนบ่า ดูเจ้าตัวเล็กหลับไหลอย่างสบาย ไม่มีใครสนใจให้พ่อลูกคนนี้ได้นั่ง จนมีคนหนึ่งจะลงจึงได้ที่ ผ่านไปถึงอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ พ่อของใครคนหนึ่งอายุคงราว 70 เดินโซเซขึ้นมาบนรถ ไม่มีใครสนใจพ่อผู้นี้ในวันพ่อเช่นเคย ผมขาวเต็มหัวเดินไปเกาะเสากลางรถ แต่แล้วก็มีหญิงวัยกลางคนใจดี ลุกให้ลุงนั่ง และเสวนาด้วยเล็กน้อย ผมอยู่ไกลเกินกว่าจะได้ยิน วันนี้พ่อเดินทางกันเยอะเหลือเกิน หรือว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะเราไม่ค่อยได้เดินทางแบบนี้หรือเปล่า

                รถคันนี้วิ่งมาทางสะพานใหม่ ผมก็ยืนไปเรื่อย ๆ 1 ชั่วโมงผ่านไป ขึ้นรถมาตั้งแต่บ่าย 3 โมง พึ่งจะถึงแถว ๆ ม. เกษตร คนเริ่มทยอยลง ผมจึงได้นั่งเมื่อมีที่นั่งว่างหลาย ๆ ที่ (จะได้ไม่ต้องลุกอีก) รถวิ่งถึงรังสิตสุดสายก็บวกเข้าไปอีก 1 ชั่วโมง รวมเวลา 2 ชั่วโมง พอดี

                พอลงจากรถก็เลาะเลียบข้ามสะพานลอยมาด้านเมเจอร์รังสิต เอาอีกแล้ว เจอพวกถอดวิญญาณเมตตาของผมอีกแล้ว นั่งเรียงรายอยู่หลายคน วันนี้ขอเป็นคนแล้งน้ำใจไม่ได้ให้ทานก็แล้วกัน เดินผ่านไปอย่างใจแข็ง ลงสะพานไปเห็น พ่อของใครคนหนึ่งนั่งขายของเล่นอยู่ตรงทางเดิน น่าสนใจดี เป็นหุ่นยนต์ใส่ถ่าน สอบถามราคาและยืนดูอยู่นาน จะซื้อไปให้สองหนุ่มที่อยู่ที่บ้าน ระหว่างนั้น มีเด็กชายวัยราว 5 ขวบ พาแม่มาหยุดยืนดู พร้อมทั้งแสดงความจำนงในหุ่นยนต์ตัวเดียวกับที่ผมจองแล้ว คนขายบอกกันท่าว่าผมจองแล้ว (แต่ผมยังไม่ได้จ่ายตังค์) ให้รอถามผมว่าจะเอาไหม สุดท้ายผมก็ตัดสินใจซื้อไป 2 ตัว เด็กน้อยคนนั้นผิดหวังเล็กน้อย แม่เขานั่งลงช่วยเลือกตัวอื่นให้ ผมยืนดูพวกเขาตัดสินใจ และได้หุ่นตัวหนึ่ง ดูท่าทางพวกเขาคงเป็นคนธรรมดาทั่วไป ผมจึงยื่นเงินทอนที่เป็นใบแดงที่อยู่ในมือให้กับเด็กน้อย (ช่วยออกตังค์ให้) ซึ่งมันก็เท่ากับ 2 ใน 3 ของราคาหุ่นของเล่นตัวนั้น แม่เขาทำท่างุนงง แต่รีบบอกให้เด็กชายขอบคุณ ผมหัวใจพองโต นี่แหละที่ผมอยากให้ ให้ในสิ่งที่คนอื่นเขาอยากได้ อยากรับ ดีใจที่เว้นจากการให้คนบนสะพานลอย แต่มาสละทรัพย์นิดหน่อยตรงนี้ หลังจากยื่นตังค์ให้ผมก็ไม่ได้มองหน้าหนูน้อยกับแม่เขาอีกเลย เพราะเราไม่ได้หวังอะไรจากพวกเขา ไม่ต้องการอะไรแล้วจะรีรออะไร แค่การให้ก็เป็นสุขอยู่แล้ว จะต้องการคำขอบคุณ หรือคาดหวังอะไรจากผู้รับอีกเล่า หลายคนคาดหวังกับการให้ ถวายอาหารพระแล้วก็ยากให้พระฉันท์ ถ้าไม่ฉันก็ไม่สบายใจ เป็นทุกข์ ทั้งที่การให้ควรสิ้นสุดแค่ปลายนิ้วที่เราหยิบยื่นสิ่งของนั้นออกไปให้ผู้รับ ให้รู้ว่านั่นคือการบริจาคแล้ว ตัดใจจากทรัพย์ตรงนั้น เปลี่ยนเป็นความสุขในใจดีกว่า


                ผมรีบเดินออกจากจุดนั้น โดยไม่หันไปมองแม่ลูกคู่นั้น รีบจ้ำไปที่คิวรถ มีรถสองแถวจอดรออยู่ คว้าเหล็กที่บันไดท้ายรถสองแถว แล้วโหนตามรถที่ออกตัวช้า ๆ วันนี้ได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มสุด ๆ ขึ้นรถตู้ รถเมล์ รถสองแถว ลงรถแล้วก็รู้ว่า พ่อของใครคนหนึ่งทำหน้าที่โชเฟอร์ของรถคันนั้น

                รถสองแถวแล่นผ่านร้านอาหาร และร้านหมูกระทะ มีคนไปอุดหนุนกันมากมาย พ่อของใครหลาย ๆ คนคงมีความสุขสำหรับอาหารเย็นมื้อนี้ แต่ยังมีพ่ออีกจำนวนมาก ที่ไม่เคยได้ยินเสียงแม้แต่จากโทรศัพท์ของลูก ๆ

                วันนี้วันพ่อ วันที่ผมไม่มีพ่อแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่น่าเศร้าอะไรหรอก สำหรับพ่อผมที่จากไปเมื่อ 6 ปีก่อน เราไม่อาจจะรั้งชีวิตพ่อไว้ในครานั้น และไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจระหว่างความรู้สึกที่จะให้พ่ออยู่กับเรานาน ๆ กับการให้พ่อจากไปด้วยไม่อาจทนเห็นพ่อในสภาพที่เจ็บปวดกับโรคที่รุมเร้า แต่พ่อก็ได้จากไปอย่างสงบ หมดกรรมของพ่อแล้ว วันนี้ไม่มีพ่อก็ไม่เสียใจ

                ตลอดวันที่ผ่านไปของวันพ่อ ได้เห็นพ่อของหลายคน ยังคงทำงาน ทำหน้าที่อย่างขันแข็ง คนขับรถตู้ คนขับรถแท็กซี่ คนขับรถเมล์ คนขายของเล่น คนขับรถสองแถว ล้วนแต่เป็นพ่อที่ต้องทำหน้าที่หากินเพื่อครอบครัว เพื่อลูก เพื่อคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งนั้น วันพ่อในความหมายของพวกเขาจะมีความหมายอย่างไรผมก็ไม่อาจรับรู้ได้ แต่รู้อยู่อย่างเดียวว่า ในหนึ่งปี เราคิดว่ามี “วันพ่อ” เพียงวันเดียวเท่านั้น ทั้ง ๆ ที่พ่อ..มี 365 วัน หรือมีทุก ๆ วันที่ต้องทำเพื่อลูก

คิดดังนี้แล้ว อยากให้ลูกที่ยังมีพ่อซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เราได้เกิดมา รวมถึงแม่และญาติพี่น้อง หากมีเวลาสักนิด โทรไปหาพ่อบ้าง โทรไปคุยกับแม่บ้าง ไม่ต้องบอกก็ได้สำหรับคำที่พูดไม่ออก แค่โทรไปสอบถาม โทรไปคุยเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่าที่เวลาของตนมี ให้พ่อดีใจ ให้แม่ยินดี ให้แม่ได้รับรู้ว่าเป็นอยู่อย่างไร และรับรู้ว่าพ่อแม่สบายดีหรือไม่

ไม่จำเป็นต้องไปหา “พ่อ” หรือ “แม่” ในเฉพาะวันที่เขากำหนดก็ได้ ไปได้ทุกเวลาที่เราพร้อม วันไหนก็ได้ ไปเถอะครับ ในตอนที่คุณไปแล้วยังเจอ “พ่อ” เป็น ๆ เพราะอย่างผมไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว เช้านี้ก็ได้แต่ก้มกราบลงบนภาพที่หิ้งพระเท่านั้น

พ่ออีกคนหนึ่งที่เหน็ดเหนื่อยมานาน เพื่อประชาชนชาวไทย คือพ่อหลวงของเรา จึงรักพ่อหลวงทุก ๆ วัน จงรักภักดีเสมอ ไม่ใช่เฉพาะวันที่เราคิดว่าเป็น “วันพ่อ” เท่านั้น

ภาพประกอบจาก http://www.oknation.net/blog/bettyZzz


เรื่องที่เกี่ยวข้อง



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
joeyman วันที่ : 09/12/2010 เวลา : 22.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/inmind

เด็กคนนั้นคงจะดีใจมากนะครับ ที่ได้สมหวังในวันพ่อ.. พอดี

ขอบคุณครับ..

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
มัชฌิมาปกร วันที่ : 09/12/2010 เวลา : 07.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kintaro
kintaro2- ภาพ kintaro3- กลอน >คมความคิด ชีวิตมีสุข หนังสือเล่มแรกของผม


http://www.oknation.net/blog/kintaro2/2010/12/09/entry-1

ขอบคุณทุก ๆ ท่านที่แวะเข้ามาอ่านนะครับ
ชวนไปเที่ยวภูกระดึงครับ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
ครูอ๊อฟ วันที่ : 07/12/2010 เวลา : 13.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/carnival

รักพ่อมากมาย

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
ni_gul วันที่ : 07/12/2010 เวลา : 01.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mettapc
"ทุกคนก็มีจิตใจที่จะรักกัน ทุกคนมีจิตใจที่จะช่วยกันทำอะไรต่างๆ โดยที่เป็นสิ่งที่เป็นมงคล ไม่ทะเลาะกัน. แค่นี้ก็พอ ขอแค่นี้" พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช (๔ ธ.ค. ๒๕๓๗) สาธุ! คนไทยทำได้แล้วค่ะ - สมานมหัศจรรย์ | ๐สมาน มือไทยเทศทั้ง_โลกา, สมาน มิตรใส่ใจพา_ช่วยได้, สมาน แผลใส่ยาทา_ยังชั่ว, สมาน ชาติเสียสละไซร้_เพื่อเกื้อมหัศจรรย์ http://oknation.nationtv.tv/blog/mettapc/2018/07/17/entry-2 

การผจญภัยในวันพ่อ ... อ่านเพลินดีค่ะ
เหนื่อยไหมคะ....
ฟังที่เล่ามาแล้วใช้เวลาเข้าเมืองนานจังนะคะ

เคยใช้บริการรถตู้จากท่าสี่พระยาไปรังสิต ผ่านเข้าพหลโยธิน นึกว่านั่งต่อเดียว สบายๆ ใช้เวลาในรถตู้เกือบ 3 ชั่วโมงแน่ะค่ะ ร้อนด้วย ...เจอรถเก่า ...
แต่ถ้าต่อรถ ฟิวเจอร์รังสิต-จตุจักร ขาเข้าก็แค่ครึ่งชั่วโมงบนถนนวิภาวดีรังสิต

ปกติที่ชอบใช้เวลาเดินทางระหว่าง รังสิต ไปท่าพระ /วงเวียนใหญ่ แถวฝั่งธน จะพยายามเลี่ยง ถนนพหลโยธิน
ถ้าขาเข้าเมือง ก็นั่ง สาย 29 ไปพอถึงสะพานเหลืองก็ลง ต่อ สาย 4 ข้ามไปฝั่งธน หรือลงต่อรถใต้ดินมาโผล่หัวลำโพงแล้วต่อสาย 4 ได้เหมือนกัน
ถ้าไปต่อรถแถวๆ อนุสาวรีย์ชัยฯ จะไปอนุสาวรีย์ ปชต ก็นั่งสาย 8 มุมที่จะเลี้ยวเข้าหน้า ร.พ.ราชวิถี ผ่าน ร.พ. เด็ก และ ร.พ. พระมงกุฎเกล้า เลี้ยวผ่าน ร.พ.สงฆ์ ร.พ.รามา เลี้ยวขวาตรง กระทรวงต่างประเทศ กะ ตำรวจทางหลวง ผ่านวังสวนจิตรลดา เข้าหลานหลวง ออกสะพานผ่านฟ้า แล้วลงตรงภูเขาทอง จะต่อรถหรือจะเดินไปอนุสาวรีย์ก็ ตามใจ แต่ถ้าไม่อยากเดิน ก็ต่อสาย 44 ตรงจตุจักร หรือตรง องค์การเภสัชกรรม-หน้ารามา สาย 44 จะไม่เลี้ยวเมื่อถึงสะพานผ่านฟ้า แต่จะตรงไปสนามหลวง สุดปลายทางที่ท่าช้าง ก็เลือกลงได้สบายค่ะ

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
ณ.เมืองลุง วันที่ : 07/12/2010 เวลา : 01.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kongplod
ณ.เมืองลุง

....พ่อ....
ทำงาน..จนลืมเหนือย เพื่อลูกๆ...

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
แม่ยายมากับตามี วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 21.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/domyasalob
บ้านเล็กบ้านน้อยอีกหลังหนึ่ง http://www.oknation.net/blog/jankapor

ชอบมากค่ะ ขอบคุณนะคะ ที่พามาถึงบ้านนี้ได้อีกครั้ง
ชอบมาก ที่เห็นลึกลงไปในทุกคนที่ผ่านตา ว่ามีความยิ่งใหญ่ในความเป็นพ่อของบางคนหรือสักคน

พ่อมีหน้าที่ทุกวัน ลูกก็ต้องมีหน้าที่ทุกวัน ทำหน้าที่ของแต่ละคนให้ดีที่สุด
ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
feng_shui วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 19.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/buzz
feng_shui

รักพ่อ รักพ่อหลวง



สวัสดีวันหยุดค่ะ
.

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
มะยง วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 19.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/paphat
นานนานมาที ตามเรื่องตามราว

รักพ่อทุกวันค่ะ

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
ชายแม้น วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 17.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/changman

พ่อผมเสียไปแล้ว พออ่านจบคิดถึงพ่อเลยครับ

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
MT-PONG วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 13.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/NICHAKHAN
ห่างเพียงนิด ก็ คิดถึง เพราะไกล จึง คนึงหา

ขอบคุณเรื่องราวดีดีนะคะ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
ต้นไม้น้อย วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 11.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/a-little-tree
. Pp Only One .

พ่อเราก็เป็นคนหนึ่งที่ยังต้องตากแดดทำงานในวันพ่อ

อ่านเรื่องแล้วชอบจ้ะ มันให้ความรู้สึกที่เป็นจริง มองเห็นภาพที่เกิดขึ้นตามสถานการณ์ได้จริงๆ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
Supawan วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 09.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

พ่อกับแม่อยู่บนสวรรค์แล้ว ... แต่ยังคงอยู่ในใจของลูกเสมอ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
chailasalle วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 01.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chailasalle

พ่อยังคงอยู่ในใจเสมอ...

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
สัจจัง วันที่ : 06/12/2010 เวลา : 00.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chartayutthaya

เขียนเรื่องได้สนุกดีครับ

ส่วนเรื่องภูกระดึงนั้น ผมขอรวบรวมและก๊อปส่งให้เพื่อนๆ ที่ธรรมศาสตร์นะครับ เพราะเดือนกุมภาพันธ์นี้เค้าจะไปกัน เลยอยาก build อารมณ์ด้วยบทความสนุกๆ ของคุณหนุ่ย

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ฟ้าน่าน วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 23.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/NamnanFanan

มาแอ่ววันพ่อครับ เป็นพ่อที่ดีของลูกครับ ออกบ้านไปให้ลูกเล่นคอมได้ และเป็นส่วนหนึ่งของงานสำคัญ โหวตแต้ๆเน้อครับ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
ปฐมนิเทศกระเพาะ วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 23.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khunfah

เขียนดีจังเลยครับ พี่ เห็นภาพตลอดการเดินทาง แต่คราวนี้กางเกงไม่ขาดนะครับ โหวตให้นะ วันนี้ผมก็ทำงานให้พ่อครับ จัดงาน จุดเทียนชัย เพื่อในหลวงคนมาเยอะเลย เหนื่อยแต่ก้สุขใจ ครับ :)

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
มัชฌิมาปกร วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 22.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kintaro
kintaro2- ภาพ kintaro3- กลอน >คมความคิด ชีวิตมีสุข หนังสือเล่มแรกของผม

ขอบคุณทุก ๆ ท่านที่แวะเข้ามา ทั้งที่ติชมให้กำลังใจ และเข้ามาอ่าน นะครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
Surrealism วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 22.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chumpon
จินตนาการ สำคัญกว่าความรู้ (อัลเบิร์ต ไอสไตน์) ........... S u r Real i s m นำเสนออย่างเดียว เที่ยวอ่าน blog ของชาวบ้าน นานๆจะทิ้ง"หลักฐาน"ไว้ให้ใคร และไม่สนใจในเรื่องของปริมาณ ........... Just one man, Just one nobody

-พ่อยังคงทำงานตลอด ๓๖๕ วันเพื่อลูกครับ
-การให้ ก็คือการให้ครับ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ChaiManU วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 22.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

น่าเห็นใจพี่จ่าคนนั้นนะ แกคงจะเป็นพ่อของใครซักคนเหมือนกัน

ถ้าลูกแกรู้คงจะดีใจ ที่ "ลุงแท็กซี่ได้กล่าวสรรเสริญคุณพ่อของฉัน"

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ChaiManU วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 22.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaimanu
   ทำงานให้สนุก  เป็นสุขกับการทำงาน    

พ่ออีกคนหนึ่งที่เหน็ดเหนื่อยมานาน เพื่อประชาชนชาวไทย คือพ่อหลวงของเรา จึงรักพ่อหลวงทุก ๆ วัน จงรักภักดีเสมอ ไม่ใช่เฉพาะวันที่เราคิดว่าเป็น “วันพ่อ” เท่านั้น

อ่านเรื่องของคนธาตุเมตตาแตกข้างบน ก็งั้นๆ ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะคนไทยโดยส่วนใหญ่ก็มีอุปนิสัย ใจบุญสุนทานกันอยู่แล้วทั้งนั้น(มั๊ง)

แต่มาติดใจเอาตรงประโยคสุดท้าย อ่านง่าย เข้าใจดี
(ก็คุณพี่เล่นเขียนซะอย่างนี้ เลยไม่รู้จะเมนท์อะไร ทำได้แค่ โหวต )

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
workingwomen วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 21.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/arada

ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงพ่อ...

แม้วันนี้จะไม่มีพ่อให้กอด

ขอให้มีความสุขกับวันดีดีวันนี้นะค่ะ


ความคิดเห็นที่ 5 (0)
นักข่าวอิสระ วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 21.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/news2

แวะมาอ่านครับ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
เม็ดดิน วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 21.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/iaun
+ + + ส วั ส ดี ช า ว โ ล ก + + +

มาโหวต ชอบมากๆ
..
พ่ิอคนนี้ก็ยังคงทำงานอยู่เหมือนเดิมครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
มัชฌิมาปกร วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 21.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kintaro
kintaro2- ภาพ kintaro3- กลอน >คมความคิด ชีวิตมีสุข หนังสือเล่มแรกของผม

ขอบคุณมากครับคุณชมพู่
นั่ง 509 ครับ ถามคนแถวนั้น พอดีคันไหนมาก่อน ก็ขึ้นคันนั้น อิๆๆ กลัวเขาปิดถนนก่อน

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ฝันกลางวัน วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 21.36 น.

นั่ง ปอ.39 กลับมาใช่ป่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ฝันกลางวัน วันที่ : 05/12/2010 เวลา : 21.28 น.

ชอบค่ะ กินใจดี

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน