• ครูเอก
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : akyarat@windowslive.com
  • วันที่สร้าง : 2008-05-04
  • จำนวนเรื่อง : 29
  • จำนวนผู้ชม : 62535
  • ส่ง msg :
  • โหวต 16 คน
นอกห้องเรียน
ชีวิต การศึกษา และวัฒนธรรม
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/kruak
วันอาทิตย์ ที่ 8 มิถุนายน 2551
Posted by ครูเอก , ผู้อ่าน : 1159 , 16:21:28 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑.

  ณ  ที่ราบลุ่มเชิงเขา  พุ่มพฤกษายืนรายเรียงห้อมล้อมดุจกำแพงธรรมชาติ

                 เวลานี้  สมาคม “ตั๊กแตน”ได้จัดงานเฉลิมฉลองเทศกาลต้อนรับเหมันตฤดู

                ผีเสื้อสาวแสนสวยผู้มาดมั่นเดินทางมาถึงที่จัดงานเมื่อเวลาบ่ายคล้อย  แสงตะวันสาดส่องต้องแนวไม้ฉายเฉียง  สีใสกระจ่างดั่งทองทาบอาบไล้บางเบา  นกน้อยริมทางต่างส่งเสียงทักทาย ชื่นชมโฉมงามของหล่อนผู้มาจากทุ่งดอกไม้แต่เพียงลำพัง

                               

หล่อนเตรียมตัว  เตรียมใจพร้อมแล้วสำหรับการประชันโฉมครั้งสำคัญ

                “เราจะไม่กลับมือเปล่า” หล่อนหมายมั่นเต็มหัวใจ

๒.         

                ตะวันหลบลงเหลี่ยมเขา   และหายตัวไปอย่างเงียบเชียบ ความมืดโรยตัวสลัวสลาง  เงาหนักคลุมครึ้มขึ้นทั่วผืนป่า

                ฝูงหิ่งห้อยจำนวนมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นจากป่าหญ้าริมธาร  โบยบินขึ้นบนเวิ้งเวหา   ว่ายวนอย่างพร้อมเพรียงแล้วกระจายตัวออกเต็มผืนที่เหนือบริเวณงาน ขยับปีกกระพริบแสงระยิบระยับคล้ายดวงดาวทั่วจักรวาลได้มาชุมนุม ณ ที่แห่งนี้   ขณะเดียวกัน  มวลบุปผานานาพันธุ์ที่เบ่งบานล้อมลอบแนวเขาก็พร้อมกันโปรยปรายขยายกลิ่นเกสร  อวลตลบขจรไปทั่ว

                   เรไรส่งสัญญาณด้วยเสียงก้องกังวาน  นั่นคือ ช่วงเวลาสำคัญได้มาถึงแล้ว

                จิ้งหรีดวัยฉกรรจ์ร่วมร้อยก้าวขึ้นยืนร่ายเรียงบนเวทีเกียรติยศ   พวกมันพร้อมกันกรีดปีกบางใสสีน้ำตาลไหม้  บรรเลงเพลงปลุกใจเปิดงานอย่างเป็นทางการ  แล้วตามด้วยจังหวะสนุกสนาน เร้าใจ“ตั๊กแตนตำข้าว”อันเป็นเพลงประจำเผ่าของคณะกรรมการจัดงานนั่นเอง

                “บัดนี้ได้เวลาแล้ว   ข้าพเจ้าขอเปิดงาน” ประธานในชุดสีเขียวประจำเผ่าประกาศเสียงดัง

            บรรดาไก่ป่าช่วยกันตบปีกร่ายรับขับขานกันเป็นทอด ๆ แม้กระทั่งเมล็ดหญ้าแห้งก็พร้อมกันเปิดกระเปาะ  แตกตัวระรัวเร่งอยู่นานเนิ่น

๓.

                ผีเสื้อสาวแสนสวยจากทุ่งทานตะวันยิ้มกริ่มอิ่มใจ   เมื่อหล่อนมองเห็นคู่ประชันโฉมทั้งหลายที่หลากล้วนเป็นตั๊กแตนหัวโต  ขาโก่ง ปีกหนาและตาโปน  มองหาสัดส่วนโสภามิได้เลย  หนวดเคราครึ้มยาวยั๊วเยี๊ยะ    ฟันหน้าซี่ใหญ่หยาบเหยิน  แถมยังพ่นน้ำลายเป็นฟองฟอดตลอดเวลา

                              

                “ผู้เข้าประกวดสาวงาม...หมายเลขต่อไป..สาวสวยจากทุ่งดอกหญ้า....”

                หล่อนพาร่างอรชรขึ้นไปยืนบนเวที  สีแสงจากหิ่งห้อยใสสว่างพร่างพราวราวกับแสงมรกตจากแดนสรวง หล่อนโปรยยิ้มหวานฉ่ำ พาร่างอ่อนรับจังหวะเพลงบรรเลงของวงปีกจิ้งหรีดหนุ่ม ร่ายลีลากายพลิ้วปลิวไปอย่างคล่องแคล่ว    แสดงสีสันลวดลายปลายปีกพราวแพรวไปทั่วงาน  

                แม้เป็นเพียงประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิต  แต่หล่อนก็ทำได้ดีเกินคาด และมั่นใจขึ้นอีกหลายเท่าตัว

                “มุงกุฎต้องเป็นของเราแน่คราวนี้”

            หล่อนนึกในใจพร้อมโปรยยิ้มสดใสให้ผู้ชมอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

                   

๔.

 

                ผีเสื้อสาว เงี่ยหูฟังคำประกาศิตด้วยใจจดจ่อ !

ทันทีที่ประธานกรรมการจัดงานคือ “ตั๊กแตนโม้” ประกาศรายชื่อสาวสวย “หนึ่งเดียว”ประจำปีและมีเสียงเชียร์ดังสนั่นหวั่นไหวอยู่หน้าเวที   

แต่แล้ว! หัวใจสาวน้อยต้องแตกสลาย  ทุกอย่างที่วาดหวังต้องพังทลาย !

ในขณะโฆษกประกาศมอบมงกุฎแก่สุดยอดสาวงาม หล่อนแทบตั้งสติไม่อยู่  เสียงตอกย้ำความพ่ายแพ้ตกเป็นของหล่อนหนักแน่นขึ้น  

ความฝันคือสิ่งที่หลุดลอย แต่ความจริงที่หล่อนต้องเผชิญคือ น้ำตาเอ่อล้นและเสียงหัวใจสะอื้นไห้

๕.

                ผีเสื้อนอนซมด้วยพิษไข้  หนาวสะท้านไปทั่วตัว  เวลานี้หล่อนรู้สึกเกลียดชังตัวเองเป็นที่สุด  มองไม่เห็นสิ่งใดน่าภูมิใจ  มันล้วนอัปลักษณ์  ไร้ค่า น่าอับอาย   นับแต่บัดนี้คือช่วงเวลาแห่งความขมขื่น ชีวิตที่ไร้มงกุฎและเสียงปรบมือ อีกทั้งขาดการห้อมล้อมอย่างคลั่งไคล้ ย่อมไม่มีประโยชน์อันใดดีกว่านอนซมหมดอาลัยตายอยาก

                หล่อนกักขังตัวเองในพงหญ้ามืดและเหม็นอับ จมปลักอยู่กับความพ่ายแพ้และยินยอมเป็นเหยื่อของความทุกข์ทรมาน

                ขณะนั้นเอง !

กลิ่นฉุนรุนแรงและเสียงย่ำเท้าหนักหน่วงดังอยู่ไม่ไกลนัก             

ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด หล่อนรีบผลุดขึ้น ถลันถลาหนีเงื้อมเงาทมึฬมารไปอย่างทุลักทุเล

 

๖.

                “ไม่พ้นมือข้าแน่”แมงมุมคลานหงุบหงับตามไปไม่ลดละ“จะไปไหนพ้น  เจ้าสาวน้อย” 

                ผีเสื้อขยับปีกลำบากยากเย็น หล่อนกระเซอะกระเซิงหนีไปด้วยอาการเหนื่อยหอบ

               จนกระทั่งรอดพ้นจากเงือมมือเจ้าแมงมุมยักษ์ แต่หล่อนก็ยังรู้ซึ้งถึงความบอบช้ำทั้งกายและใจ  ในชีวิตที่ผ่านมาหล่อนไม่เคยพบพานความระทมทุกข์อะไรมากมายอย่างนี้มาก่อน   ครั้นอ่อนแรงมากแล้วก็ไต่คลานไปบนหญ้าแห้ง ลากตัวหนักอึ้งไปตามปมเปลือกไม้ขรุขระ

                

สิ่งหนึ่งที่รบกวนหล่อนอยู่ไม่วายวางก็คือ ความรู้สึกเสียใจและคับแค้น

                “อย่าให้พบหน้าอีกเลยพวกตั๊กแตน ไอ้พวกลวงโลก”

                ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนรนดั่งเปลวไฟสุมรุมอยู่ในทรวง  หล่อนทิ้งตัวลงคล้ายรอการเผาไหม้จากไฟโลกันต์

๗.

                เสียงจิ้งหรีดกรีดปีกดังแว่วอยู่ข้างเรียวหญ้าแห้ง หล่อนสะดุ้งตื่นจากหลับไหล   แต่ก็ยังงัวเงียและอ่อนล้าคล้ายจะเป็นลม

                “น้องสาว   เจ้าจะเสียใจไปไย” จิ้งหรีดหนุ่มเอ่ยขึ้น “ไม่มีประโยชน์อันใดที่เจ้าจะมัวกลัดกลุ้มอยู่เช่นนี้”

            “เจ้าก็รู้ว่าฉันถูกรังแก  พวกตั๊กแตนลำเอียงตัดสินเข้าข้างพวกเดียวกันชัด ๆ ”

                “จงลืมมันเถิดกับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว”

                “ถ้าลืมก็เท่ากับยอมรับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง นั่นแสดงว่าปีกของฉันไร้สวย ไร้ค่านะสิ” ผีเสื้อตอบอย่างฉุนเฉียว

                “ความงาม และคุณค่าของเจ้ามิได้อยู่ตรงนั้น”

                “อะไรนะ  ! ”

            “น้องสาว  ฉันเข้าใจในความรู้สึกของเจ้า  แต่ขึ้นชื่อว่าการแข่งขันแล้วต้องมีแพ้-ชนะ”

                “แต่ฉันต้องการชนะและคำชื่นชมเท่านั้น” ผีเสื้อสาวเสียงแข็ง

            “กติกาเบื้องต้นก่อนแข่งขันทุกอย่างคือต้องฉลาดทำใจ”

                “ก็ฉันทำใจรับชัยชนะอยู่แล้ว”

                “ใช่ ! เจ้าจะต้องได้รับมันแน่นอน”

                “เจ้าพูดอะไร” ผีเสื้อสาวทำหน้าร้าวราน “เวลาแห่งชัยชนะของฉันได้หมดไปแล้ว”

                ทันใดนั้น  กลิ่นเหม็นฉุนและเสียงย่างสามขุมก็ดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง

“ขยับปีกขึ้นเถิด  ไม่เช่นนั้นเจ้าอาจไม่เหลือซาก”

๘.

 

                ผีเสื้อสาวสลัดฝุ่นธุลีจากปลายปีกที่มอมแมมเลอะเทอะ   รีบผ่อนคลายกล้ามเนื้อและสูดลมหายใจลึกเข้าหล่อเลี้ยงสรรพางกายให้ตื่นขึ้นฉับพลันก่อนที่จะกลายเป็นอาหารโอชะของเจ้าวายร้าย..แมงมุมมหาภัย 

                  หล่อนขยับปีกด้วยหัวใจ...หมุนร่อนผ่อนตัวไปกับสายลมพลิ้วผ่าน

                            

หล่อนโฉบเฉี่ยวเหนือท้องทุ่งทานตะวันที่กำลังเบ่งบานสะพรั่ง 

ขณะนั้น ฝูงผีเสื้อหนุ่ม-สาวกำลังช่วยกันปรนปรุงละอองเกสรอย่างขมักเขม้น  

“พวกเรายินดีที่เจ้ากลับมา” ผีเสื้อหนุ่มโฉบบินเข้ามาทักทาย “มาร่วมสร้างวิญญาณให้ดิน  น้ำและผืนฟ้าที่บ้านเกิดของเราเถิด...น้องสาว...”

หล่อนยิ้มเจื่อน ๆ พลางนึกละอายตัวเองที่เตลิดเพริ่ดไปกับความปรารถนาอันเลื่อนลอย อีกทั้งลวดลายปลายปีก และผิวพรรณก็หมองคล้ำด่างดวงจนผิดสังเกต

“ขยับปีกโบยบินเถิด..อย่าปล่อยให้ความท้อแท้นำเจ้าไปสู่ความพ่ายแพ้อีกเลย”

 ผีเสื้อสาววาดวงปีกกว้างต่อเนื่อง สม่ำเสมอ ร่ายเข้าหามวลดอกไม้ที่ชูช่อท่ามกลางแสงแดดแผดเปรี้ยง   แต่ทว่าหล่อนก็รู้สึกอบอุ่น..อิ่มใจอย่างไม่เคยสัมผัสมาก่อน

 

                               

 

 

                      

 

 




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
เยี่ยมทองน้อย วันที่ : 11/06/2008 เวลา : 04.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yiumthongnoy

อีเมล์ไปหาวงเดือนทำไมเงียบจ้อย ผมอยากได้ที่อยู่หนังสือย้อนรอยกรรม ซึ่งวงเดือนเป็นที่ปรึกษา กะว่าจะหากินทางผีบ้างฮา.

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
เยี่ยมทองน้อย วันที่ : 09/06/2008 เวลา : 04.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yiumthongnoy

นานหลายปีที่จากกัน บัดนี้ ครูเอกฝีมือจัดจ้าน งานวรรณกรรมเยาวชนไม่เป็นรองใคร เขียนให้จบนะครับ.

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ครูเอก วันที่ : 08/06/2008 เวลา : 19.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kruak

ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะจ๊ะ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
Supawan วันที่ : 08/06/2008 เวลา : 18.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

สวัสดีค่ะ ...

ขอบคุณ สำหรับเรื่องราวที่นำมาเล่าและแบ่งปัน

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
peace-corner วันที่ : 08/06/2008 เวลา : 16.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/writtaholic
"ขอโทษนะ ฉันบินไม่ได้" 

อ่านเพลินดีค่ะ ได้แง่คิดด้วย

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
samcamera วันที่ : 08/06/2008 เวลา : 16.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/townhouse

ตัวหนังสือเล็กมากอ่านยากครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน