*/
  • kwunk-log-cabin
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : nirut@dr.com
  • วันที่สร้าง : 2012-09-11
  • จำนวนเรื่อง : 73
  • จำนวนผู้ชม : 25971
  • จำนวนผู้โหวต : 12
  • ส่ง msg :
  • โหวต 12 คน
การขอสถานะความช่วยเหลือห้ามจำหน่าย
การเลือกเมนูและการดำเนินการ
0 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูล
0 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูลสำหรับภาวะฉุกเฉิน
0 คน

  โหวต 0 คน
วันพฤหัสบดี ที่ 20 กันยายน 2561
Posted by kwunk-log-cabin , ผู้อ่าน : 245 , 03:16:12 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน อาโป โหวตเรื่องนี้

บทที่ ๔๐
“ดับทุกข์ให้น้อย”

เมื่อวานนี้ หรือวันก่อน ๆ เรารู้สึกวุ่นวายเดือดร้อนใจจนหมดความสุขไปชั่วระยะหนึ่ง เพราะถูกผู้อื่นดูหมิ่น ล่วงเกิน พูดจาก้าวร้าว นินทา แสดงกิริยากระทบกระทั่งทำให้ต้องขุ่นเคืองใจ หรือก่อเรื่องทำให้เราต้องได้รับความละอายอย่างมาก ฯลฯ เป็นต้น

เรื่องแต่ละเรื่องเหล่านั้น ทำให้เราต้องเจ็บใจ เสียใจ แค้นใจ และทุกข์ระทมสาหัส หากระงับใจไว้ไม่ได้ต้องสนองตอบแก่คนที่ก่อเรื่องให้เราอย่างรุนแรง สมกับที่เขาทำให้เราต้องกระทบกระเทือนใจ อันจะเป็นเรื่องยุ่งยาก เดือดร้อน วุ่นวายอย่างยิ่งใหญ่ ต่อไปอีก

กิริยาที่อดกลั้น คือ ข่มใจไว้ได้ อดทนไว้ ไม่วู่วาม ไม่แสดงความร้ายกาจออกไปเมื่อกระทบอารมณ์ อันไม่พอเป็นความดี เป็นการปฏิบัติธรรม คือ มีขันติ เป็นประจำใจดีแล้วที่เราเอาธรรมมาเป็นเครื่องหักห้ามใจไว้ได้ แม้ว่าจะปฏิบัติธรรมโดยไม่รู้ตัว

เรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นแก่เรา แม้ล่วงเลยไปแล้ว แต่ถ้าเราเก็บเอามาคิดอีก ก็ย่อมทำให้ต้องขุ่นเคืองขึ้นมาอีก เขาด่าเราครั้งหนึ่ง เราคิดหนึ่งครั้ง ก็เหมือนถูกด่าเพียงครั้งเดียว ถ้าคิดถึง ๑๐ ครั้ง ก็ย่อมคล้ายถูกด่า ๑๐ ครั้ง ฉะนั้น ความทุกข์ใจ ความเดือดร้อนใจ ย่อมเกิดแก่เรามากเกินกว่าเหตุ เป็นการเพิ่มทุกข์แก่ตนเองให้มากขึ้น

พยายามดับทุกข์ที่มีให้น้อยลงเถิด เพราะพระพุทธเจ้าทรงประสงค์ให้สาวกทั้งมวลปฏิบัติเพื่อความดับทุกข์ ลดทุกข์ให้เบาบางลง ทุกข์ประจำสังขารดับยาก เช่น เรื่อง เกิด แก่ เจ็บ ตาย แต่ทุกข์ซึ่งเกิดเพราะผู้อื่นเป็นเหตุ เช่น เรื่องมีผู้ทำให้เราต้องขุ่นเคือง เจ็บใจ ช้ำใจ ฯลฯ เหล่านี้เป็นสิ่งดับได้ ถ้าเราต้องการจะดับ ซึ่งดับด้วยการไม่คำนึงถึงเรื่องที่ล่วงแล้ว ไม่เก็บอารมณ์อันไม่พอใจในอดีตมานึกคิดอีก และไม่ติดใจถือโทษผู้ที่ล่วงเกินเรา

เพียงข่มใจและปฏิบัติตัวให้ได้เกี่ยวกับรู้จัก ปล่อยวาง ให้ใจว่าง เท่านี้เอง ทุกข์เก่าที่กัดกินใจให้วุ่นวาย แต่วันก่อน ๆ ก็ย่อมลดลง ทั้งจะว่างเว้นจากศัตรูผู้มุ่งร้ายต่อกันอีกทำให้เกิดความเบาใจ เป็นความสุขแก่ตนได้บ้าง อันจะเป็นพลังให้ปฏิบัติงานต่าง ๆ เพื่อประโยชน์แก่ตนเองอย่างเต็มที่ และลดความทุกข์จรต่าง ๆ นั้นได้หมดสิ้นด้วย

อตีตํ นานฺวาคเมยฺย
ไม่ควรคำนึงถึงสิ่งที่ล่วงแล้ว

 

หนังสืออนุสรณ์งานศพ
(นายหรุ่น เพียรพิจิตร) #Archive



คอมเมนต์ถูกปิด
เข้าสู่ระบบ   |   สมัครสมาชิก