*/
  • kwunk-log-cabin
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : nirut@dr.com
  • วันที่สร้าง : 2012-09-11
  • จำนวนเรื่อง : 73
  • จำนวนผู้ชม : 25971
  • จำนวนผู้โหวต : 12
  • ส่ง msg :
  • โหวต 12 คน
การขอสถานะความช่วยเหลือห้ามจำหน่าย
การเลือกเมนูและการดำเนินการ
0 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูล
0 คน
การสำรองวัตถุและข้อมูลสำหรับภาวะฉุกเฉิน
0 คน

  โหวต 0 คน
วันศุกร์ ที่ 21 กันยายน 2561
Posted by kwunk-log-cabin , ผู้อ่าน : 145 , 10:10:11 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บทที่ ๔๕
“ดอกทองกวาว”

ต้นทองกวาว เป็นต้นไม้ชนิดหนึ่งซึ่งมีลำต้นใหญ่ และมีดอกเป็นสีแดงสดสวยงดงาม แต่ว่าดอกทองกวาวนั้นไม่มีกลิ่น ไร้ความหอม มีแต่ความสวย เพียงน่าชม น่ามอง เท่านั้นเอง

นักปราชญ์แต่ครั้งก่อน ยกบุคคลบางคนมา เทียบว่า “คล้ายดอกทองกวาว” ดังมีปรากฏในคัมภีร์ โลกนิติความร้อยแก้ว ว่า :—

“บุรุษที่สมบูรณ์ด้วยรูป และตั้งอยู่ในวัยหนุ่ม เกิดในตระกูลมั่งคั่งไพศาล แต่เป็นผู้ปราศจากวิชาและศิลปะ ย่อมไม่เหมาะสม คล้ายดอกทองกวาวที่งดงาม แต่ปราศจากกลิ่น ฉะนั้น”

จากเรื่องที่ยกมาอ้าง ส่องให้เห็นความชัดถึง ราคาของคนได้ว่า “รูปสมบัติก็ดี, ทรัพย์สมบัติก็ดี, หาเป็นราคาของคนไม่ วิชา คือ ความรู้ และศิลปะ คือ ความสามารถที่มีในตัว เป็นต้น อันเรียกว่า คุณสมบัติต่างหาก เป็นเครื่องหนุนให้คนมีราคา”

ฉะนั้น ผู้ฉลาดจึงสร้างตนเองเป็นไม้อื่น ๆ ซึ่งแม้จะมีลำต้นต่ำเตี้ย ไม่สูงใหญ่ แต่เป็นไม้มีดอกหอม ไม่ทำตัวเป็นดอกทองกวาว เพราะถึงลำต้นจะใหญ่โต มีดอกงามเปล่า ๆ แต่ไม่มีกลิ่นให้ชื่นชมได้เลย ด้วยการสร้างตัวเองให้เจริญด้วยความรู้ และสามารถในศิลปะ แล้วแสดงผลของวิชาและศิลปะให้ปรากฏ จนเป็นที่เลื่องลือนิยมสรรเสริญของผู้รู้ทั่วไป ซึ่งความนิยมยกย่องอันได้รับจากผู้อื่นนั้น เป็นหลักประกันรับรองว่า “ตัวเป็นผู้มีราคา ถ้าจะเปรียบเป็นดอกไม้ ก็เป็นดอกไม้ที่เลิศด้วยกลิ่น ต่างจากดอกทองกวาว ซึ่งงามเฉพาะสีสรรภายนอกเท่านั้นเอง แต่ไร้กลิ่นประทับใจให้คนนิยม”.

สุวิชาโน ภวํ โหติ
ผู้รู้ดี เป็นผู้เจริญ

 

หนังสืออนุสรณ์งานศพ
(นายหรุ่น เพียรพิจิตร) #Archive



คอมเมนต์ถูกปิด
เข้าสู่ระบบ   |   สมัครสมาชิก