• watcha
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : t6889k@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-08-22
  • จำนวนเรื่อง : 104
  • จำนวนผู้ชม : 214996
  • ส่ง msg :
  • โหวต 283 คน
ฉันชื่อวัชชาเป็นผู้หญิงธรรมดา
ทำในสิ่งที่มีสิทธิ์คิดในสิ่งที่มีค่ารอในสิ่งที่มีมาไขว่คว้าในสิ่งที่มีจริง//วัชชา//
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/learnlivelove
วันพฤหัสบดี ที่ 20 กันยายน 2550
Posted by watcha , ผู้อ่าน : 3444 , 02:11:06 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                ฉันอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งเป็นหมู่บ้านที่มีพื้นที่ใหญ่พอสมควร  ถ้าเอ่ยชื่อทุกคนต้องรู้จัก......เกือบแปดปีแล้วที่อยู่ที่บ้านหลังนี้ ถึงแม้มันจะอยู่แถบๆ ชานเมือง จนบางคนที่เคยมาบ้านฉันแซวฉันว่า มาอยู่ที่นี่เพื่อหนีหนี้หรือ????!!!!!!! ....เพื่อนทุกคนที่มาบ้านฉัน มาครั้งเดียวและนานๆ ทีจะมาอีกครั้งเพราะมันค่อนข้างไกลมาก....ถ้าไม่ใช่คนย่านนี้ ........ความใกล้ไกลไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ..เพราะฉันก็ยังคงมีความสุขกับการใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านหลังนี้........

               ฉันชอบปลูกต้นไม้โดยเฉพาะต้นไม้ใหญ่ ที่บริเวณหน้าบ้านจะมีต้นตีนเป็ด หรือเรียกอีกอย่างว่า “ต้นสัตตบรรณ” หรือ “ต้นสัตตปัณณะ” มีชื่อเรียกในอินเดียว่า “สตฺตปณฺณรุกข” ซึ่งแปลว่าเป็นไม้ที่มี 7 ใบ ...  ลำต้นใหญ่แผ่กิ่งสาขาจนทำให้บริเวณนั้นดูร่มรื่นเป็นพิเศษ

               เมื่อปีที่ผ่านมาฉันเพิ่งจะรู้ว่าต้นไม้ที่มีชื่อเรียกว่าสัตตบรรณจะมีดอกที่มีกลิ่นหอมมั๊กๆ เลยทีเดียว ดอกมันมีสีขาวเป็นพวง มักส่งกลิ่นหอมแบบเย็นๆ ในเวลาเย็น

               ด้วยความที่มันมีลำต้นใหญ่แผ่กิ่งสาขาสิ่งมีชีวิตที่ตามมา คือ นก ซึ่งมีจำนวนมากถือโอกาสเข้ามาอาศัยอยู่โดยไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของบ้านเลย    มันสร้างรังไว้บนต้นสัตตบรรณแห่งนี้  ดูแล้วรู้สึกมีความสุข ได้ฟังเสียงนกร้อง ทุกวัน ทุกเวลา  แต่ที่สุดแสนจะทน คือ .."ขี้นก" .....แต่ขอบอกขี้นกที่บ้านมีสีสรรสวยงามนะคะ...สีแดง สีม่วง สีเหลือง บางครั้งก็สีดำ   ....

              ช่วงสามเดือนที่ผ่านฝนตกแทบทุกวันและมีลมพายุแทบทุกวัน  จะเห็นข่าวเกี่ยวกับป้ายโฆษณาที่พังหลายแห่ง.... ที่ทำงานฉันลมแรงจนกระเบื้องหลังคาปลิว(เขาบอกว่าน้ำหนักมันแผ่นละ 4 กิโล เชียวนะ) ห้องรับรองแขกที่ทำงานถูกลมพัดกระจกแตกหมดทุกบาน ศาลาเรือนไทยถึงขั้นขยับออกจากตำแหน่งที่วางไว้.. ฉันอดที่จะเป็นห่วงบ้านไม่ได้  เพราะเวลาฝนตกก็ มักมีลมแรงตามมา บางครั้งฉันนอนอยู่ในห้องชั้นบนของบ้านมองดูต้นสัตตบรรณ ที่อยู่ตรงหน้าต่างห้องนอนเกิดอาการกลัวๆ เช่นกัน           

             หลายบ้านต่างพากันตัด แต่งกิ่งต้นไม้ของตนเองแทบทุกบ้าน    ไม่ฉันยังทำใจไม่ได้ ที่จะต้องตัดมัน ฉันคิดต่างๆ นานา กังวลถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาถ้าตัดต้นไม้ไป  นก รังนก ลูกนก จะไปอยุ่ที่ไหน น่าสงสารออก  ไม่ได้ฉันทำไม่ได้   ความร่มเย็น ความร่มรื่น จะต้องหายไป จะไม่มีขี้นกสีแดง สีเขียว สีม่วง สีดำให้ฉันได้ดู.....จะไม่มีภาพที่เคยมีอีกแล้วเมื่อยามมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน......

             แต่แล้ววันนั้นก็มาถึง....ฉันต้องตัดสินใจกับเรื่องนี้ เพราะกิ่งก้านของมันคงพ่ายแพ้แก่ลมฝน มันหักค่ะ และหักมาโดนรถที่จอดไว้ ไม่เป็นไร ดีกว่าหักมาใส่คน....

            เอาละตัดก็ตัดก่อนที่มันจะสร้างความเสียหายมากไปกว่านี้......ฉันจึงจ้างคนงานมาตัดวันที่ตัดต้นไม้นั้น สมาชิกในบ้านก็ได้แต่ปลอบใจ .."อย่าเสียดายกับสิ่งที่เสียไปจงตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นใหม่ที่กำลังจะตามมา  จงอย่ากลัวการเปลี่ยนแปลง "

           ผ่านไปเพียงหนึ่งสัปดาห์ ชีวิตของฉันหลังจากต้นไม้ใหญ่ถูกต้นก็เริ่มเปลี่ยนแปลง  ฉันได้พบกับสิ่งที่ฉันไม่เคยได้เห็นมาก่อน ......เมื่อฝนและลมจากไป   ทุกวันในเวลาเช้า แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนฉัน เหมือนกับมันเข้ามาเพื่อทักทายยามเช้าและขอเป็นเพื่อนใหม่  บางค่ำคืนฉันเปิดหน้าต่างออกไปเพื่อรับลมเย็นๆ นอนมองดวงดาวที่อยู่บนท้องฟ้า (นานๆ ทีจะเห็น)  สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉันเกิดความกระปรี้กระเปร่าเกิดขึ้น ซึ่งมันเป็นความสุขเล็กๆ ที่ธรรมชาติทดแทนมาให้ฉันอีกครั้งเหมือนว่ามันเข้ามาช่วยปลอบประโลมใจ

         ถ้าต้นสัตตบรรณต้นนั้นไม่ได้ถูกตัด .......ทุกๆ เช้า ฉันคงไม่เห็นภาพเด็กนร.อนุบาลบ้านตรงข้ามวิ่งขึ้นรถรับส่งของโรงเรียนนานาชาติอย่างเริงร่า ฉันคงไม่เห็นเพื่อนๆ ของเขาที่มีผมสีหลากหลาย บางก็นั่งเล่นกับเพื่อน บ้างก็นั่งหลับอยู่บนรถตู้รร. ที่สำคัญฉันคงไม่รู้ว่านอกจากนกแล้ว ยังมีงูสิง งูเขียว มดแดง หนอน หอยทาก กบ อึ่งอ่าง คางคก ฯลฯ มาแอบอาศัยอยู่ในบริเวณบ้านโดยไม่ช่วยแชร์ค่าใช้จ่าย.......(ในภาพที่เห็นคุณลุงกองปราบทำนะ หนูไม่ได้ทำให้มันตาย โหสิโหสิ)

          ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจ กับคำว่า  " อย่าเสียดายกับสิ่งที่เสียไป จงตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นใหม่ ที่กำลังจะตามมา จงอย่ากลัวการเปลี่ยนแปลง"   

         ฉันคิดว่า คนส่วนมากมักจะกลัวการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น       ซึ่งทุกอย่างนั้นอยู่ที่ความคิดจริงๆ เมื่อก่อนฉันมักจะกลัวความมืด  ณ สถานที่ต่างๆ โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ณ ที่นั้นๆ มีอะไรบ้าง ต่างจินตนาการไปต่างๆ นานา ที่กลัวๆ อยู่มันอยู่ในความคิดทั้งนั้นอะไรก้ตามที่เรากลัวและคิดไปเรื่อย  จนทำให้เรากลัวที่จะเปลี่ยนแปลงบางที่ยอมที่จะทนกับสิ่งที่ทำให้ชีวิตเราแย่ลงไปยิ่งกว่าการเปลี่ยนแปลง   เหล่านี้มันอยู่ในความคิดทั้งนั้น

มันจึงเป็นสิ่งที่เตือนใจฉันว่า" อย่าเสียดายกับสิ่งที่เสียไป จงตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นใหม่ ที่กำลังจะตามมา จงอย่ากลัวการเปลี่ยนแปลง"

คืนนี้นอนไม่หลับ....มองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน มีเพียงความมืดปกคลุม มีเพียงต้นสัตตบรรณที่กำลังจะคืนความร่มรืนกลับมาให้ ณ บ้านหลังนี้อีกครั้ง ...ถึงแม้คืนนี้จะไร้ดาวก็ตามแต่.......ฉันยังมีธรรมชาติอีกสิ่งหนึ่งอยู่เป็นเพื่อน.....

"Watcha"



/1
"The final countdown"

เพลงThe final countdown คิดว่าขาร็อคคงไม่มีใครไม่รู้จักเพลงนี้เป็นแน่ วันก่อนมีเพื่อนส่งเพลงนี้มาให้ฟังพร้อมทั้งรอลุ้นอะไรบางอย่างด้วยกันทั้งคู่ .... ...."ตอนนี้กำลัง countdown กับอนาคตของตนเองที่อ

View All
<< กันยายน 2007 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

[ Add to my favorite ] [ X ]