• watcha
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : t6889k@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-08-22
  • จำนวนเรื่อง : 104
  • จำนวนผู้ชม : 217193
  • ส่ง msg :
  • โหวต 283 คน
ฉันชื่อวัชชาเป็นผู้หญิงธรรมดา
ทำในสิ่งที่มีสิทธิ์คิดในสิ่งที่มีค่ารอในสิ่งที่มีมาไขว่คว้าในสิ่งที่มีจริง//วัชชา//
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/learnlivelove
วันอาทิตย์ ที่ 11 พฤศจิกายน 2550
Posted by watcha , ผู้อ่าน : 6035 , 11:59:51 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน


....ภาพยนต์เรื่องไททานิค (ในปี 1997)เป็นภาพยนต์เรื่องเดียวในชีวิตที่ดู


มากกว่า  2 รอบขึ้นไป  เมื่อวันก่อนมีลูกศิษย์เอาแผ่น หนังเรื่องนี้มาแนะนำ

ให้ฉันดู ฉันต้องส่ายหน้าบอกปฏิเสธไปเมื่อได้ยินว่าเป็นหนังเรื่องนี้ แต่เพื่อ

ไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจ จึงพูดติดตลกไปว่า ถ้าครูต้องดูอีกรอบแล้วรอบนี้

เกิดปฏิหารทำให้พระเอกอย่างแจ๊ค ดอสั้น และนางเอกโรส ฉลาดขึ้นมานิด

ในการคิดหาวิธีที่จะเอาชีวิตรอดกลับมาถึงฝั่งได้ ฉันก็จะรีบเอาไปดู....แต่

เสียใจและเสียดายปฏิหารสำหรับเรื่องนี้คงไม่มีและไม่เกิดขึ้นแล้วละ...ลูก

ศิษย์ของฉันหัวเราะฉันและทำหน้างง แล้วตอบฉันว่า อาจารย์มหาสมุทร

กว้างใหญ่ไพศาลใครรอดชีวิตมาก็อัจฉริยะแล้วครับ...ฉันได้ทีสอนลูกศิษย์

โดยบอกหรือแนะนำให้เขาไปหาหนังสือพระราชนิพนธ์พระมหาชนกที่

ในหลวงทรงพระราชนิพนธ์ไว้......แล้วพวกเธอจะรู้และเข้าใจ...



....ฉันคุยกับลูกศิษย์คนนั้นโดยพูดถึงในส่วนตัวที่ประทับใจภาพยนต์เรื่อง

ไททานิค ...ประทับใจในรถโบราณ  ประทับใจตรงที่เอารูดกระจก ประทับ

ใจตอนที่ทั้งคู่เหงื่อออกท่วมตัว เอาเป็นว่าประทับใจทุกฉากทุกตอนเลยดี

กว่าเรื่องราวของเรือไททานิคที่ถูกถ่ายทอดมาในรูปของภาพยนตร์รัก

หวานซึ้งระหว่าง โรส และแจ๊คที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรม เรือจมลง ซึ่ง

คร่าชีวิตของพระเอกพร้อมเพื่อนร่วมชะตากรรม คงยังเป็นที่ประทับใจ

ของฉันและของพวกเราอยู่เสมอมา

....ในความเป็นจริง....เรือไททานิค ซึ่งออกเดินทางเป็นครั้งแรกจากเมือง

ท่า Southampton ประเทศอังกฤษ ไปยังเมืองท่า New York สหรัฐ

อเมริกา ได้บังเอิญไปชนกับก้อนน้ำแข็งยักษ์ที่ลอยอยู่ในมหาสมุทร

แอตแลนติกตอนเหนือ จนจมลงเมื่อวันที่ 14 เมษายน 1912 ทำให้ผู้

โดยสารและลูกเรือ รวมแล้ว 1,523 คน ต้องดับสิ้นลงอย่างน่าเศร้าสลด

ใจ  ....

....ใช่แล้วเมื่อมีคนตายในเรื่องก็ต้องเศร้า และร้องไห้เป็นธรรมดา...ยอมรับ

เลยค่ะว่ามันเศร้ามั๊กมาก ร้องไห้ทุกครั้งที่ได้ไปดู จริงๆ แล้วไททานิคเป็น

หนังที่มีประโยชน์นะ...ไม่ใช่ว่าดูสามรอบแล้วจึงเห็นประโยชน์ โดยความ

รู้สึกส่วนตัวประโยชน์ที่ได้จากหนังเรื่องนี้ถ้าดูกันดีๆ คือ ความรับผิดชอบ 

 แล้วความรับผิดชอบมันเป็นบทบาทของใครในหนังถ้าไม่ใช่ สถาปนิกผู้

ออกแบบเรือ  ....ใช่ค่ะจริงอยู่ที่เขาบอกว่าเรือนี้ไม่มีวันจม  แต่เมื่อเกิดเรื่อง

เขามารู้ว่าเรือที่เขาได้ออกแบบมานี้ต้องจมแน่นอน สถาปนิกคนนี้จึงรับผิด

โดยการยอมตายในเรือไม่ยอมหนีหรือกระโดดลงจากเรือค่ะ...


ไม่ใช่สถาปนิกคนเดียวที่ยอมตายในเรือกัปตันก็ตายคาพวงมาลัยเรือ คน

ที่เป็น security  ก็ยิงตัวตาย....เช่นกัน   เอาง่ายๆ ในประเทศไทยเรา ถ้า

ทุกคนพกความรับผิดชอบไว้ทุกคนคงจะทำให้ประเทศชาติเจริญยิ่งกว่า

นี้...ผู้นำประเทศถ้าบริหารประเทศแล้วล้มเหลว ผู้นำประเทศแสดงความรับ

ผิดชอบออกมาเหมือนในหนังเรื่องนี้ ป่านนี้บ้านเมืองเราก็คงไม่เจอปัญหา

มากมายขนาดนี้ค่ะ...

....ประโยชน์ของหนังเรื่องนี้ในข้อที่สอง คือ ในเรื่อง โรส สามารถโยน

blue dimond ซึ่งเป็นสิ่งที่มีค่ามหาศาลในเรื่องของราคา  แต่ต้องกลับมา

คบคิดว่าทำไมโรสถึงกล้าที่จะโยนลงไปโดยไม่มีเยื่อใยหรือเสียดายมัน ...

มาเจอเฉลยในเหตุผลที่โรสกว่าทำเช่นนั้นโดยคุณหมอพงษ์ศักดิ์ ตั้งคณา

ในครั้งหนึ่งที่ท่านได้ถูกรับเชิญให้มาเป็นวิทยากรกิตติมศักดิ์ที่ รร.

สารวิทยา กทม. อบรมนักเรียนในเรื่องของคุณธรรมจริยธรรม  ท่านเป็นผู้

ให้เหตุผลว่า เพราะว่าราคาสินค้า  ที่เราบอกว่าราคาเท่านั้นเท่านี้ เราทราบ

ไหมว่า  คำว่าราคามากจากคำว่าราคะ ค่ะ  ถ้าเรามีราคะต่อสิ่งนั้นมาก

เท่าไร  มันก็จะทำให้สิ่งนั้นมีราคามากเท่าที่เรากำหนดมัน ค่ะ....ตอนนั้น

เจ้า Blue Dimond ไม่ได้ก่อให้เกิดราคะกับคุณโรสเขาจึงกล้าที่จะโยนมัน

ลงทะเล...อืมก็มีเหตุผลดีนะและ ประโยชน์ข้อสุดท้ายคือ....มีความสุขที่ได้

ดูหนังรอบที่หนึ่งกับคนที่เรารัก  ส่วนรอบที่สองกับคนที่มารักเรา  รอบที่

สามดูคนเดียวค่ะ...เพราะเขาบอกเลิกหมด(555+)ในฐานะที่หลายใจ (ล้อ

เล่นค่ะ) ....เลยต้องไปนั่งเศร้าคนเดียวในโรงภาพยนต์ ....

....ทุกคนดูหนังประเภทนี้ความต้องการคือให้จบอย่าง happy  happy แต่

มันคือเรื่องจริง มันคงจะจบอย่าง happy ไม่ได้ ถ้าผู้เขียนบทภาพยนต์

เปลี่ยนบทให้นายแจ๊ค ดอสั้น ไม่ตายได้ไหม   เขาคงทำได้แต่เขาไม่ทำ

ถ้าหนังเรื่องนี้จบอย่าง happy รายได้ก็คงหายไปครึ่งหนึ่ง....มันต้องหัก

มุมๆ แต่พอหักมุมคนดูรวมทั้งฉันก็ต่างพากันด่าผู้เขียนบทต่างๆ นานา ....

 ....ลูกศิษย์คนที่เอาหนังมาแนะนำให้ฉันไปดู(เขาคงนึกว่าครูเขาเกิดไม่ทัน

หนังเรื่องนี้ค่ะ) ถามฉันว่า อาจารย์ครับทำไมแจ๊ค ดอสั้น ถึงตาย  ค่ะ คำ

ถามในลักษณะนี้มักเกิดขึ้นกับผู้ที่เพิ่งจะเคยดูหนังเรื่องนี้เป็นครั้งแรก....

เขาหนาวตาย  ไม่มีคนมาช่วยเขา ...  เสียสละลอยคอในน้ำเย็นจัดเพื่อคน

รัก....ตอบไปต่างๆ นานา ... 

.... มีลูกศิษย์อีกคนชิงตอบ ผมทราบครับว่าเขาไม่ได้อ่านหนังสือพระมหา

ชนกของในหลวงของเรา  ถ้าเขาอ่านเขาคงไม่ตายครับ..อ้าว  แล้วหนูรู้ได้

งัยค่ะ... ลูกศิษย์คนนั้นจึงให้คำตอบโดยมีเหตุผลที่น่าฟัง...ก็เมือกี้ครูบอก

ให้เพือนผมและผมกลับไปอ่านพระราชนิพนธ์เรื่องพระมหาชนก  บังเอิญ

ว่าเพื่อนผมมันคงยังไม่ได้อ่าน  แต่ผมอ่านแล้วครับสามรอบ เลยนึกออก

เพราะอ่านสามรอบอ่ะทำให้จำเรื่องราวได้ดี  โดยส่วนตัวผมคิดว่าเรื่องไท

ทานิค มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเรือ และเป็นเรือที่อับปาง  คล้ายๆ กับพระมหา

ชนกที่ในหลวงพระราชนิพนธ์ไว้ครับ 

....ในพระมหาชนกบอกว่า  พระมหาชนกพาพ่อค้าวาณิชย?ทั้งหมด 700

 คน ลงเรือสำเภาออกทะเลไป 7 วัน  เจอคลื่นลมแรงมากจนทำให้เรือ

อับปาง  คนในเรือร้องออนวอนขอพร สวดมนต์ให้เทวดาช่วยเหลือ  ห่วง

บ้าน ห่วงครอบครัว ห่วงสมบัติ ร้องระงมไปหมด ไม่ต่างกับเรือไททานิคที่

อับปาง ผู้คนต่างอยู่ในสภาพเดียวกันหมด...คือต้องการมีชีวิตรอด

....แต่ในพระราชนิพนธ์ พระมหาชนกนั้นไม่ได้กระทำการอย่างเช่นคนอื่น

  พระมหาชนกลงไปใต้ท้องเรือ เอาผ้าขาวม้าชุบน้ำมันก๊าด แล้วเอามามัด

ตัวเองให้แน่น เพื่อป้ปงกันสัตว์ร้ายในทะเล  ไปเสวยน้ำตาลกรวดกับเนย

ให้หนักท้อง กะว่าสามารถอยู่ในทะเลได้โดยไม่หิว  และในขณะที่เรือใกล้

จม  พระมหาชนกก็ขึ้นไปปีนเสากระโดงเรือ แล้วก็กระโดดเต็มแรงให้พ้น

รัศมีเรือแล้วก็ว่ายน้ำไปเรื่อยๆ ...ทุกคนตายหมด เหลือแต่พระมหาชนกที่

ว่ายน้ำไปเรื่อยๆ....


.



.... นางมณีเมมขลาเป็นผู้คอยตรวจสอบความเรียบร้อยของท้องทะเลแห่ง

นี้จึงได้มาพบพระมหาชนกกำลังว่ายน้ำอยู่ ซึ่งผ่านมาเจ็ดวันแล้วที่พระ

มหาชนกได้ว่ายน้ำอยู่ในท้องทะเลแห่งนี้  นางเมมขลาจึงคิดว่าคงไม่ใช่

คนธรรมดาๆ แน่นอน  นางจึงยังไม่ช่วยทันที ได้แต่เฝ้าดูพระมหชนกว่าย

น้ำไปเรื่อยๆ  ......ครับอาจารย์   





....ฉันได้ทีสอนนักเรียนกลุ่มนี้ ว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่ในหลวงได้สอนอะไรพวกเรา

ไว้ เช่น เวลาที่ครูสอนนักเรียนในห้องก็เช่นกัน บางครั้งครูต้องให้นักเรียน

รู้จักคิด รู้จักแก้ปัญหา ด้วยตัวของตัวเอง รู้จักค้นหาคำตอบในสิ่งที่ครูสอน

ด้วยตนเอง  ไม่ใช่ว่าจะให้ครูคอยประคบประหงม ป้อนให้ทุกอย่าง...

....จนสุดท้ายนักเรียนคิด วิเคราะห์ สังเคราะห์  ฯลฯ ไม่เป็น ไม่ได้ ปัญญาก็

ไม่เกิด ซึ่งพบมากในสมัยนี้...

....เช่นเดียวกับที่บ้านก็สอนพ่อแม่ว่าเวลาเลี้ยงลูกก็อย่าประคบประหงมลูก

จนกระทั่งลูกทำอะไรไม่เป็น....แต่ให้ตามดูเขาห่างๆ  ให้เขาช่วยตัวเองให้

เต็มที่  เมื่อไหร่ที่เขาหมดแรงจึงเข้าไปช่วย....


....ในเรื่องนี้พอเห็นพระมหาชนกจะจมแน่ๆ นางเมมขลาจึงได้เข้าไปแต่ไม่

ได้ช่วยนะ เข้าไปถามว่าว่ายไปทำไม  พื้นก็ยืนไม่ถึง  ฝั่งก็มองไม่เห็น

ว่ายไปก็มีแต่จะตาย    ...เมื่อพระมหาชนกทราบว่านางผู้นี้ไม่ใช่คน

ธรรมดา จึงตอบไปว่า  ....



" เรามีหน้าที่ ๆ จะต้องว่ายน้ำให้ถึงฝั่ง  ถึงพื้นจะยืนไม่ถึง ฝั่งจะมองไม่

เห็น  แต่เราต้องทำหน้าทีของเราให้ดีที่สุด  ถึงแม้ตายไปก็จะพ้นข้อครหา

นินทา ตายด้วยควงามภาคภูมิใจ"



ฉันพูดคุยกับลูกศิษย์กลุ่มนี้อีกสักพักก่อนที่จะบอกให้นักเรียนเตรียมตัว

เข้าเรียนในวิชาต่อไป...." ครูคิดว่าในหลวงท่านสอนให้ ..คนเราต้องมี

ความเพียรพยายามค่ะ  ถ้าเรามีความเพียรความพยายามว่ายเหมือนพระ

มหาชนก ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ย่อมสำเร็จแน่นอนค่ะ "



.....อยากให้นักเรียนดูอย่างเจ้าแจ๊ค ดอสั้น และโรส ในเรื่องไททานิค ถ้า

เขามีความเพียรความพยายาม และความอดทน เพื่อความรักของเขาที่

เขาบูชา มากกว่านี้  เขาคงมีชีวิตรอดในวันนั้น  อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่

ทันตั้งสติ และคิด ถ้าเขากับโรสมีสติกันทั้งคู่ แม้ขณะอยุ่ในน้ำ  โรสลอยตัว

อยุ่บนกระดานในน้ำ....แต่แจ๊ค ดอสั้น ไปเกาะอยู่เฉยๆ เจ้าแจ๊คก็คงแข็ง

ตายในไม่ช้า  และจมลงน้ำไป....แต่ถ้าเจ้าแจ๊คคิดได้อย่างคนที่แลาดกว่า

นี้ โดยเอาโรสนอนข้างบน  ส่วนแจ๊ค ก็ว่ายน้ำดันโรสไป...ว่ายน้ำไปดัน

ไปๆ เรื่อยๆ (ก็จนกว่าจะมีคนมาช่วยอ่ะค่ะ) พอเหนื่อยก็ให้บอกคุณโรสคน

สวยมาดันบ้าง พลัดกันไปๆ เรื่อยๆ  ไม่นานหรอกเดี๋ยวก็มีคนมาช่วยว่า

ไหมค่ะ... นี้คือประโยชน์ของความเพียร พยายาม และอดทน ............

 “มีความเพียรที่บริสุทธิ์ ปัญญาที่เฉียบแหลม กำลังกายที่สมบูรณ์”
.

" คุณครูครับมีเรื่องพระมหาชนกให้ผมยืมอ่านรึป่าวครับ แหะๆ แลกกับ

เรื่องไททานิคก็ได้ครับ "

ฉันอมยิ้มอย่างมีความสุขและภาคภูมิใจเมื่อลูกศิษย์ของฉันมองเห็นสิ่งที่

ฉันมอบให้เขาในวันนี้...แม้มันจะไม่ใช่สิ่งของที่มีค่า....แต่มันคงติดตัวเขา

ไปตลอดชีวิต...

.

บันทึก...คุณธรรมคำสอนของครูแด่นักเรียน
โดย วัชชา....


.


 







/1
"The final countdown"

เพลงThe final countdown คิดว่าขาร็อคคงไม่มีใครไม่รู้จักเพลงนี้เป็นแน่ วันก่อนมีเพื่อนส่งเพลงนี้มาให้ฟังพร้อมทั้งรอลุ้นอะไรบางอย่างด้วยกันทั้งคู่ .... ...."ตอนนี้กำลัง countdown กับอนาคตของตนเองที่อ

View All
<< พฤศจิกายน 2007 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

[ Add to my favorite ] [ X ]