• watcha
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : t6889k@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-08-22
  • จำนวนเรื่อง : 104
  • จำนวนผู้ชม : 215040
  • ส่ง msg :
  • โหวต 283 คน
ฉันชื่อวัชชาเป็นผู้หญิงธรรมดา
ทำในสิ่งที่มีสิทธิ์คิดในสิ่งที่มีค่ารอในสิ่งที่มีมาไขว่คว้าในสิ่งที่มีจริง//วัชชา//
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/learnlivelove
วันพฤหัสบดี ที่ 24 มกราคม 2551
Posted by watcha , ผู้อ่าน : 1675 , 03:05:52 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เช้าตรู่ของวันนี้  หมอกยังคงหนาจัดเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ดวงอาทิตย์อุ่นอ่อนยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า จึงไร้ซึ่งแสงสาดส่องอันอบอุ่นกาย....

ฉันออกจากบ้านในเวลาปกติ แต่ดูเหมือนจะรีบเร่งด้วยเหตุผลบางประการ   แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดใจเนื่องจากกลัวว่าจะไปไม่ทันเวลา   สิ่งนั้น คือ หมอกที่ปกคลุมไปทั่วจนฉันไม่สามารถขับรถยนต์ได้ด้วยความเร็วตามปกติเหมือนอย่างทุกๆ วัน  เมื่อฉันไม่สามารถขับรถต่อไปได้สิ่งที่ฉันเลือกที่จะทำมันต่อไปคือ จอดรถรอคอยหมอกจาง  มันเป็นความโชคดีของฉันที่วินาทีที่ฉันได้ตัดสินใจจอดรถ ซึ่งมันประจวบเหมาะกับร้านกาแฟร้านประจำของ "เรา"  ฉันจึงลงจากรถโดยเร็ว เดินเข้าไปในร้านอย่างหงุดหงิด

ร้านกาแฟร้านนี้เปิดมาประมาณ 10 ปี แล้วเจ้าของไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนรักของฉันเอง ฉันจึงรู้สึกคุ้นเคยกับร้านนี้และทุกคนในร้านเป็นอย่างดี   ฉันเดินมานั่งตรงที่ประจำและสั่งกาแฟ ไม่ถึงห้านาที เด็กในร้านก็นำกาแฟมาเสริฟ์  พร้อมทั้งส่งยื่นรูปถ่ายบางอย่างประมาณ 3 ใบให้ฉัน

 

"กาแฟได้แล้วครับพี่  อ๋อ.... แล้วนี่รูปที่คุณนัดดาฝากผมไว้  เขาสั่งให้เอามาให้พี่ให้ได้"  เด็กเสริฟ์กล่าว

"ขอบใจนะน้อง"  ฉันรีบยื่นมือรับรูปถ่ายเหล่านั้น พร้อมขอบใจเขาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร  ฉันถามเขาต่อว่า    "คุณนัดดาเธอ คงยังไม่ตื่นละซิ"

 

"อ๋อ คุณนัดดาไปต่างประเทศครับ จะกลับก็ต้นเดือนหน้าครับ"   เด็กเสริฟ์ ตอบคำถามฉัน แต่ฉันคิดว่ามันน่าเป็นประโยคบอกเล่ามากกว่า

"เจ้านายเธอไป ต่างประเทศหรือ ? ทำไมไม่บอกฉันสักคำ ! "  ฉันบ่นกับเด็กคนนั้นอย่างหงุดหงิดใจอีกครั้ง  เพราะวันนี้ฉันตั้งใจมาหาเพื่อนรักของฉันที่ชื่อนัดดาด้วยความเหงา....

ด้วยความหงุดหงิดใจที่ตอนนี้เหมือนไม่มีใคร ฉันจึงวางรูปที่ฉันรับมาจากเด็กคนนั้นไว้ข้างๆ โทรศัพท์มือถือ เพราะคิดว่าฉันยังไม่รีบร้อนที่จะดูมันในเวลานี้ 

 

ฉันหยิบหนังสือพิมพ์เกือบทุกฉบับที่วางอยู่ มาอ่านเพื่อฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ  เวลาล่วงเลยมาเกือบชั่วโมง หนังสือพิมพ์ทุกฉบับได้ผ่านมือและสายตาของฉันหมดแล้ว  ฉันทอดสายตามองออกไปรอบๆ ร้านกาแฟ  ไอหมอกเริ่มจางหาย  ลมหนาวพัดกรรโชกแรง ฉันรู้สึกหนาวจับใจ แต่ได้แสงจากดวงอาทิตย์อุ่นอ่อนสาดแสงอันอบอุ่นมากระทบกาย  ในเวลานี้ฉันคิดถึงเขา ความรู้สึกเหงามันกำลังเข้าเยือนอีกแล้วหรือ ?   ฉันคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ในร้านกาแฟแห่งนี้ วันใดที่หมอกหนาอย่างกับวันนี้ เราจะแวะจอดรถรอหมอกให้จางที่ร้านแห่งนี้ นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ สนทนากับเพื่อนๆ ดื่มกาแฟรดชาดเดิมๆ  อย่างไม่รีบร้อน แต่เมื่อหมอกเริ่มจาง ฉันมักจะหงุดหงิดปรับตัวแทบไม่ทันในความรีบเร่งขึ้นมาอย่างฉับพลันในตัวเขา กับคำพูดที่ตามมาติดๆ  "เร็วหน่อยเดี๋ยวสายกันพอดี" 

ถึงแม้วันนี้จะมีหมอก มีแสงอันอบอุ่นจากดวงอาทิตย์  มีร้านกาแฟ มีมุมกาแฟที่วางโต๊ะ เก้าอี้ ได้อย่างพอเหมาะพอดี จนได้กลายเป็นมุมประจำของเราสองคนไปแล้ว ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม  แต่ ณ เวลานี้ฉันไม่มีเขาอยู่เคียงข้างเท่านั้น

.........

ฉันนึกขึ้นได้ว่านัดดาฝากรูปถ่ายมา แล้วมันคือรูปอะไร ? มันสำคัญมากไหม ?  ฉันจึงหยิบรูปถ่ายเหล่านั้นขึ้นมาแล้วค่อยๆ ดูมันที่ละรูป   

รูปถ่ายที่นัดดาฝากมาทำให้ฉันรู้สึกประหลาดใจ  ซึ่งบางรูปมันเหมือนฉันถูกเธอผู้ที่ฉันกำลังจะตั้งฉายาใหม่ให้เธอว่า ปาปารัสซี่นัดดา เธอแอบถ่ายฉันกับเขาโดยไม่รู้ตัว ใช่แล้วรูปถ่ายใบแรกแสดงถึง วัน เดือน ปี ที่ปรากฎอยู่มุมขวาล่าง  18/12/2542  นี่ก็ผ่านมาเกือบ 9 ปีแล้ว...  รูปนี้มันสามารถเล่าถึงเรื่องราวในอดีตของฉันได้มากมายที่เดียว  วันนั้นฉันทะเลาะกับคนรักเก่าเนื่องจากสาเหตุอะไรฉันลืมมันไปหมดแล้ว ฉันคิดว่าบางสิ่งเราควรจะจดจำแต่บางสิ่งเราก็ไม่ควรจะจดจำมันใช่ไหม ?     ฉันมองรูปถ่าย คนในรูปใบนั้น คือ ฉันกับเขาๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะในร้านที่ฉันกำลังนั่งอยู่ตอนนี้ ฉันจำได้ว่าฉันร้องไห้มาหานัดดาเพื่อปรับทุกข์  เขาเห็นฉันนั่งร้องไห้จึงเดินเข้ามาหาที่โต๊ะด้วยแววตาที่รู้สึกถึงความห่วงใย  ฉันจำมันได้ดีมันคือสิ่งที่ฉันควรจดจำ     ฉันพลิกดูด้านหลังรูปนั้น ซึ่งมีลายมือของนัดดาเขียนข้อความว่า

  " ไอหมอกจางหายไป อาทิตย์อุ่นอ่อนสาดแสงอันอบอุ่นมากระทบกายเธอ...วัชชา "

รูปถ่ายใบถัดมา เขียนข้อความด้วยลายมือของนัดดาเพื่อรักของฉันเช่นเดิม " รอยยิ้มแห่งความสุขของเธอสองคน มันช่างอิ่มเอมเท่ากัน "   ฉันพลิกดูรูปถ่าย มันเป็นรูปในวันที่เขาสารภาพรักฉันและฉันรับรักตอบ

รูปถ่ายใบสุดท้าย ยังคงเป็นลายมือของนัดดาเช่นเดิมเธอเขียนไว้ว่า  " ความรัก ความอบอุ่น ความห่วงใย ซ่อนเร้นอยู่ในแววตาทั้งคู่ ความรักของเธอทั้งสองดูเหมือนไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย ขอเพียงสม่ำเสมอในการกระทำก็เพียงพอ "

ฉันพลิกดูรูปถ่ายมันคือรูปที่ฉันกับเขาได้ถูกนัดดาถ่ายไว้เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วนี่เอง นัดดาได้จัดงานเลี้ยงแสดงความยินดีให้กับเราสองคนในโอกาสสำคัญของการได้รับตำแหน่งที่สุงขึ้นในหน้าที่การงานของเขาก่อนที่เธอจะบินไปต่างประเทศ

.......

ผ่านมาเกือบจะ 9 ปี ไม่มีคู่ใดจะสุขอย่างชื่นบานตลอดเวลา ชีวิตย่อมมีสุข และทุกข์ ปะปนกันไป

ยามสุข เราสองคนก็สุขด้วยกัน....

ยามทุกข์ เราสองคนก็ทุกข์ร่วมกัน....

ยามเศร้า เราสองคนก็เศร้าพอๆ กัน....

ยามเหงา เราสองคนก็เหงาด้วยกัน....

ยามท้อแท้ เราสองคนช่วยกันหยิบยื่นกำลังใจให้แก่กัน....

ยาม..........

ยาม.........

ฉันสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา....

ณ วันนี้นั้นฉันคิดว่าเขาได้ก้าวอีกก้าวไปสู่ความฝันที่เขาและฉันปรารถนาจะให้เป็น  เขาวาดฝันได้อย่างงดงาม ฉันเติมแต่งสีสันกำลังใจให้สดใสสวยงาม  ความฝันที่มุ่งมั่นของเขามันได้เป็นจริงแล้ว และฝันของเขายังคงมีต่อไปไม่รู้จบ  แน่นอนเขามีฉันคอยให้กำลังใจ แม้ว่าตอนนี้เราจะอยู่ห่างกันแสนไกล แต่ระยะทางไม่ใช่อุปสรรค

...........

เสียงนาฬิกาที่แขวนอยู่ในร้านกาแฟดังขึ้นมาทำให้ฉันสะดุ้งตกใจ ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าสะพายขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลจากดวงตาทั้งสองข้าง มันไหลออกมาตอนไหนไม่รู้ตัว แต่รู้ว่ามันเป็นน้ำตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักของฉันและเขาที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย 

ฉันมองออกไปนอกร้าน หมอกได้จางหายไปแล้ว  ดวงอาทิตย์อุ่นอ่อนสาดแสงอันอบอุ่นมากระทบกายมากขึ้นกว่าเดิมจนฉันต้องหรี่ตา  มันยังสาดแสงส่องมายังรูปถ่ายที่ฉันวางไว้บนโต๊ะ และเก้าอี้ที่เขาเคยใช้นั่งดื่มกาแฟพอดิบพอดี  

ฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นั่งแห่งนี้ วันนี้ลางานดีไหม ?  ฉันครุ่นคิด........แต่ยังไม่ทันตัดสินใจ  เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น  ฉันรีบหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอก่อนรับสายนั้น  หน้าจอที่ปรากฎชื่อเจ้าของสายที่โทรเข้ามา  "ที่รักของวัชชา"

 

ปล.  หมอกที่ปกคลุมหนา  คุณสามารถที่จะขับรถได้หรือ ?

 



/1
"The final countdown"

เพลงThe final countdown คิดว่าขาร็อคคงไม่มีใครไม่รู้จักเพลงนี้เป็นแน่ วันก่อนมีเพื่อนส่งเพลงนี้มาให้ฟังพร้อมทั้งรอลุ้นอะไรบางอย่างด้วยกันทั้งคู่ .... ...."ตอนนี้กำลัง countdown กับอนาคตของตนเองที่อ

View All
<< มกราคม 2008 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

[ Add to my favorite ] [ X ]