• watcha
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : t6889k@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-08-22
  • จำนวนเรื่อง : 104
  • จำนวนผู้ชม : 214164
  • ส่ง msg :
  • โหวต 283 คน
ฉันชื่อวัชชาเป็นผู้หญิงธรรมดา
ทำในสิ่งที่มีสิทธิ์คิดในสิ่งที่มีค่ารอในสิ่งที่มีมาไขว่คว้าในสิ่งที่มีจริง//วัชชา//
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/learnlivelove
วันพฤหัสบดี ที่ 26 มิถุนายน 2551
Posted by , ผู้อ่าน : 2204 , 13:41:49 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 

 

เด็กน้อยเธอหน้าตาไร้เดียงสา  มีแววตาที่สดใส

เธอยืนอยู่กับครูคนหนึ่งซึ่งฉันคิดว่าน่าจะเป็น ผู้ปกครองของเธอ

ฉันเดินผ่านเธอไป และส่งยิ้มให้ เธอมองฉัน พร้อมทั้งส่งยิ้มตอบ

ฉันเดินตรงไปยังประตูที่เหมือนกับเป็นส่วนที่ใช้แบ่งเขตแดนระหว่างโรงเรียนสองโรงเรียน

ฉันเดินไปยังอีกโรงเรียนหนึ่ง.......และก็เป็น รร.ของเด็กน้อยคนนั้นด้วย

ฉันเดินกลับมายังจุดเดิม โดยใช้เวลาเพียง  20 นาที

ฉันยังคงพบเจอเด็กน้อยคนนั้น ยืนอยู่ตรงนั้น กับ ครูคนนั้น

ฉันจ้องมองเธออีกครั้ง พร้อมทั้งส่งรอยยิ้มให้ ฉันหวังรอยยิ้มจากเธอ

เธอมองฉัน  แต่ไร้รอยยิ้ม มีเพียงแววตาเริ่มมีความเศร้าและความกลัวซ่อนอยู่ ภายใน

ฉันเริ่มสงสัย....ทำไมเธอจึงเป็นเช่นนั้น แต่สักพักฉันก็ลืมเรื่องนี้ไป เพราะฉันเองก็มีงานที่ต้องคิดและทำให้เสร็จก่อนกลับบ้านในวันนี้

ฉันได้เคลียร์งานเสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นจึงเก็บสัมภาระและข้าวของเดินตรงไปที่รถเพื่อกลับบ้าน...

ระหว่างทางฉันพบเด็กน้อยคนนั้นอีกครั้ง  เธอยืนอยู่ตรงกลาง โดยมีพี่นักเรียนหญิงชั้นม.ปลายสี่ห้าคนรุมล้อมเธอ ฉันเดินตรงไปยังเธอเหล่านั้นและได้สังเกตแววตาของเด็กน้อย มันยังคงซ่อนความหวาดกลัว อยู่ภายใน  ฉันจึงตัดสินซักถาม

 “ มีอะไรกันคะ ? ”   

“ น้องเขามารอพี่สาว  พี่สาวไม่มารับน้องตามนัดค่ะ ” 

“ หนูให้ประชาสัมพันธ์ประกาศยังละลูก ”

“ ประกาศแล้วค่ะ สงสัยไม่ได้ยินหรือไม่ก็ไม่ได้อยู่ใน รร. ” 

“ อืม.....แล้วจะทำไงดีละ   ครูก็นึกว่าเป็นหลานของครูเวรที่อยู่ตรงนั้นเสียอีก....เอาอย่างงี้หนูลองค้นกระเป๋าน้องดู  ต้องมีเบอร์โทรผู้ปกครองแน่นอน  ”      ฉันนึกขึ้นมาได้  เพราะตัวฉันเอง ยังจดเบอร์โทรของฉันไว้ให้ลูกเลย

“ ไม่มีค่ะ...ครูขา  ”

“ ไม่มีหรือ......ทำงัยดี  พี่หนูชื่ออะไรลูก  ชื่อจริงนะคะ ?  ”   ฉันค่อยๆ  ถามเด็กน้อยคนนั้น
อีกครั้ง

“ พี่หนูชื่อพัดชาภรณ์   ชื่อเล่นว่า  พัด คะ ”

ถึงแม้ว่าฉันจะได้ชื่อเล่น หรือชื่อจริงมา  มาก็ป่วยการ เวลาเย็นขนาดนี้แล้วจะไปถามใครหรือตามได้ที่ไหน......

ฉันพยายามจะช่วยเหลือ.....เพราะสงสารเธอ  สักครู่ฉันก็นึกออก  ฉันบอกให้พี่ๆ พาน้องขึ้นไปยังห้องๆ หนึ่งแล้วบอกเจ้าหน้าที่ให้ค้นหาประวัติของครอบครัวน้องคนนี้  แล้วโทรติดต่อผู้ปกครอง.......

รุ่งขึ้นฉันซักถามเจ้าหน้าที่ในห้องนั้นกับเรื่องราวของเด็กน้อยคนนั้น.....ฉันโล่งใจ และหมดห่วงเธอแล้ว  เพราะทุกอย่างที่ฉันคิดไว้ว่า ถ้าเธอมายังห้องนี้ จะทำให้เธอสามารถติดต่อพี่สาว หรือผู้ปกครองเธอได้แน่นอน

ทุกๆ วัน ฉันต้องเดินผ่านเข้า ออก ประตูระหว่าง รร. สอง รร.   ประตูนี้อาจจะไม่มีความหมายสำหรับบางคน  แต่สำหรับฉัน และ ผู้ที่เป็นแม่ของเด็กน้อยๆ อีกหลายคนนั้น มันถือว่ามีความหมายมาก  

มีอยู่หลายครั้งหลายครา ผู้ซึ่งทำหน้าที่เปิดปิดประตูมาเปิดประตูไม่ตรงเวลา  และ บางครั้งประตูก็ถูกเปลี่ยนแม่กุญแจไปโดยดื้อๆ   

ครั้งหนึ่งประตูไม่เปิดตรงเวลา  บรรดาแม่ ๆ ทั้งหลาย ก็ยืนรอรับลูกหน้าประตู ส่วนอีกฝั่งหนึ่งของประตูมีบรรดาลูกๆ ที่มายืนรอแม่ของตนเอง      รออยู่นานที่เดียว....ส่งเสียงเรียกแม่กันดังลั่น    หลายคนยื่นมือ ผ่านช่องประตูเข้ามาเพื่อควานหามือแม่ของตน   แม่ก็มองหามือลูกของตนเอง    ฉันเห็นภาพนั้นก็อดยิ้มอย่างสุขใจไม่ได้........
ความสุขมันเกิดขึ้นได้ทุกที่จริงๆ

 

 

 

หลังจากนั้นไม่นานก็ไม่วายที่ฉันต้องกลับมาครุ่นคิดอีกครั้งหนึ่ง.........ฉันเจอเด็กน้อยคนนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันพบเธอยืนอยู่กับพี่สาวของเธอ    และฉันก็ยังคงพบเจอเด็กน้อยกับพี่สาวเธออีกหลายๆ ครั้ง   ในช่วงเช้าของทุกวัน     เธออยู่ในสภาพที่กำลังร้องไห้    น้ำตานองไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของเธอ      แววตาแสดงให้ฉันเห็นว่าเธอยังหวาดกลัวอะไร
อยู่บางอย่าง .......

แน่นอนเธอก็คงเหมือนกับเด็กๆ  ทั่วไป เธอคงหวาดกลัวในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอในวันนั้น   เธอกลัวการรอคอยแบบวันนั้นวันที่พี่สาวของเธอไม่มารับตามที่นัด    จึงทำให้ไม่อยากมา รร. และร้องไห้แทบทุกวัน   สิ่งนี้คือสิ่งที่ฉันสรุปเอาเอง

ฉันพยามส่งยิ้มให้ทั้งคู่ โดยเฉพาะเด็กน้อยคนนั้น  เธอไม่สนใจฉัน ..... ตั้งหน้าตั้งตาร้องไห้ และเกาะแขนพี่สาวเธออย่างแน่น  พี่สาวสะบัดมือเธออย่างแรง  ดูเหมือนน้องสาวคนนี้ จะทำความรำคาญให้กับเขา 

 

 

 

 ......แทบทุกวันฉันได้แต่เพียงเฝ้ามองดูเด็กน้อยอยู่ห่างๆ     โดยไม่สามารถทำอะไรได้    และเดินผ่านเด็กน้อยคนนั้นไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย.....ตั้งแต่วันนั้นฉันรู้สึกไม่ดีและเหมือนมีอะไรคาใจกับเรื่องนี้มาตลอด

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเด็กน้อยคนนี้ทุกวันในวันเปิดเรียน

ฉันพบเธอ ตรงจุดเดิม    เธอยังร้องไห้   ฉันพยามมองเธอแล้วส่งยิ้ม กำลังใจให้  แต่เธอก็ไม่ได้สนใจฉันเลย นอกจากพี่สาวเธอ    ฉันครุ่นคิดอีกครั้ง...  เอาละ...พรุ่งนี้ ถ้า....ฉันพบเธออีกครั้ง  ถ้าเธอยังร้องไห้ พร้อมกับเกาะแขนพี่สาวของเธอเช่นเดิม

พรุ่งนี้....ฉันจะเข้าไปถามความจริงจากเธอ...

แต่....เชื่อไหมว่าวันนี้  ฉันได้เจอเธอ และฉันยังคงเดินผ่านเด็กน้อยคนนั้นไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยต่างคนต่างไป ฉันเดินไปทำธุระของฉัน เธอก็อยู่กับพี่สาวเธอ…….

ฉันได้แต่นึกในใจว่าแย่จังทำไมเราไม่เข้าไปถามความจริงจากเธอ นะ...

เมื่อเสร็จธุระฉันเดินมุ่งหน้ากลับมายังประตูเพื่อผ่านไปยังอีกรร.หนึ่ง     แต่สิ่งที่ฉันพบเจอคือ เด็กน้อยคนเดิม  

เธอนั่งลงกับพื้น  หลังพิงประตู  เธอกำลังร้องไห้   เธอทำให้ฉันต้องหยุดก้าวเดินต่อไป   ฉันนั่งลงข้างหน้าเธอ

มือปาด เช็ดคราบน้ำตาที่แก้ม แล้วค่อยๆ  ถามเธอ............

เธอไม่ตอบคำถามฉัน ส่งเสียงร้องไห้และเรียกหาพี่สาวของเธอตลอดเวลา   

ฉันปลอบเธอและบอกในสิ่งที่ฉันจะทำคือตามพี่สาวของเธอมาให้  

เธอดูเหมือนหวาดกลัวฉัน    แน่นอนค่ะฉันเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ    เธอต้องกลัวฉันเป็นธรรมดา

ในมือเธอถือโทรศัพท์มือถือพยายามกดโทรหาใครสักคน  เดาว่าน่าจะเป็นพี่สาวของเธอ      ฉันจึงบอกให้เธอโทรไปหาพี่สาว   เธอบอกว่าโทรแล้วพี่ไม่รับโทรศัพท์      ฉันจึงปลอบเธออีกครั้งและจับมือเธอ ๆ   สะบัดมือฉัน พร้อมกับร้องไห้หนักขึ้น  ขยับตัวเข้ามุมประตู.......

ฉันจะทำอย่างไรดีให้เธอ คิดว่าฉันกำลังจะช่วยเธอ  ฉันครุ่นคิดอยู่สักครู่   นึกขึ้นได้จึงค่อยๆ  ขอเบอร์โทรศัพท์พี่สาวของเธอ ๆ  กดให้ดูเบอร์

ฉันรีบกดเบอร์ดังกล่าวอย่างไม่รีรอ โดยใช้โทรศัพท์ของฉัน  สักครู่พี่สาวเธอรับสาย...............

 

พี่สาวเธอวิ่งมา  ฉันพยามซักถาม พี่สาวของเธอ.....แต่ก็ไม่ได้ความอะไรมากมาย

ดูเหมือนเธอไม่อยากตอบคำถาม......แต่นั้นไม่ใช่อาการของเธอที่แสดงความรำคาญครูของเธอ  แต่อาจจะเป็นเพราะใกล้เวลาทำพิธีหน้าเสาธง  ใกล้เวลาที่ประตูเชื่อมของสอง รร.ต้องปิด เธอจึงรีบไปส่งน้องสาวของเธอและรีบกลับเข้า รร.เธอก่อนที่ประตูเชื่อมจะปิด....

 พรุ่งนี้....ถ้าฉันเจอเธออีกครั้งแล้วเธอยังร้องไห้อยู่ฉันจะเข้าไปถามความจริงจากเธอ...เด็กน้อย

 .

.

.

 

บันทึกของวัชชา....



/1
"The final countdown"

เพลงThe final countdown คิดว่าขาร็อคคงไม่มีใครไม่รู้จักเพลงนี้เป็นแน่ วันก่อนมีเพื่อนส่งเพลงนี้มาให้ฟังพร้อมทั้งรอลุ้นอะไรบางอย่างด้วยกันทั้งคู่ .... ...."ตอนนี้กำลัง countdown กับอนาคตของตนเองที่อ

View All
<< มิถุนายน 2008 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

[ Add to my favorite ] [ X ]