• แจ่มสุดา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2008-11-18
  • จำนวนเรื่อง : 23
  • จำนวนผู้ชม : 25397
  • ส่ง msg :
  • โหวต 9 คน
เต็มใจเล่าให้ฟัง
ชีวิต คือนิยายน้ำเน่า
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/mam1727
วันอังคาร ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by แจ่มสุดา , ผู้อ่าน : 1187 , 01:48:39 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อชีวิตต้องตกกระไดพลอยโจน จนมีลูกกะฝรั่งซะแล้วอย่างนี้ การแต่งงานก็เกิดขึ้นไปแล้ว ทำอย่างไร ก็แก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่ได้  ฝรั่งก็ดูแลเอาใจใส่ดีขึ้น หลังจากที่ไม่ได้คิดจะจริงจังและทดลองอยู่ดูใจกันก่อนเป็นเวลาเกือบสองปี  แต่ เราก็ยังไม่ได้คิดว่าจะรักและยอมรับในตัวเขาหมดทั้งหัวใจ  มันอาจจะดูไม่แฟร์และเห็นแก่ตัวไปหน่อย  แต่ ก็ต้องยอมรับว่าใช่  มันเป็นความเห็นแก่ตัว อย่างหนึ่งของมนุษย์ทุกคนแหละ  ถ้าพูดกันตามตรงและไม่โกหกตัวเอง  เราก็ยอมรับว่า การใช้ฝรั่งคนนี้เป็นเครื่องมือให้หลุดพ้นจาก ผู้ชายคนหนึ่งนั้น มันเป็นการเห็นแก่ตัวอย่างมาก  เพราะ ถ้าไม่รัก แล้วทำอย่างนี้ได้อย่างไรกัน

ชีวิตมันก็ต้องมีบ้างหละ บางมุมที่รู้สึกดี ๆ ให้แก่กัน ใจคนนะ มันไม่ได้เป็นก้อนหินดินทรายที่ไม่รู้สึกถึงสิ่งที่คืบคลานแอบแผงเข้ามาในหัวใจทีละเล็กทีละน้อย  เพราะปากที่เคยบอกว่าไม่ได้รัก  ไม่ได้คิดจะจริงจังกันทั้งสองฝ่ายนี่แหละ มันดูเหมือนไม่แคร์กันและกัน  มันดูเหมือนไม่มีวันเข้ากันได้ มันดูเหมือนไม่มีอะไรจะยึดติดและจริงใจ แต่มันก็ดูแลกันและกันได้ผ่านวันเวลามาด้วยกัน  แปลกนะ ไมได้บอกว่ารักกัน แต่ ทำไม อยู่ได้มาได้เกินยี่สิบปีเข้าไปแล้ว และต้องบอกตามตรงเลยว่า ลูกสามคนที่เกิดจากสามีฝรั่งคนนี้  ได้มาเพราะ น้ำเมาเข้าช่วยทุกครั้งไป  พูดง่าย ๆ ว่า  ไม่เมาไม่เคยได้เข้าใกล้  แต่ ถ้าเมาเมื่อไร จะเอายังไงไม่ว่ากันเลย ตามใจเหอะพี่จะทำอะไรทำไปเลย  ถึงเมากะใครไม่ได้ไง เหล้ามันย้อมใจได้ แต่ เมื่อสติกลับมา  ตายหละหว่า  กว่าจะรู้ตัว เฮ้ย  ท้องอีกแล้วโว้ย...นังแจ่ม...  แต่ลูก ทำให้เราเองต่างหากที่ต้องเปลี่ยน...เป็นแม่คนแล้ว ขืนเอาแต่ใจตัวเองอย่างแต่ก่อน ลูกมันจะด่าเอา...มุมมองของการเป็นแม่เป็นเมียคนก็เลยเปลี่ยนไป พูดง่าย ๆ ลูกทำให้ทุกอย่างดีขึ้น  อย่างน้อยก็รู้จักคิดได้ว่า ไม่ได้มีตัวคนเดียวแล้วนะ มีชีวิตอื่นที่ต้องรับผิดชอบ ต้องดูแล และต้องทำให้ดีที่สุดซะด้วย  สร้างเขาขึ้นมาแล้ว  ก็ต้องทำให้ดีที่สุด จะปล่อยสะเปะ สะปะ เติบโตเองเหมือนที่เคยโดนมางั้นหรือ  ทำไม่ได้หรอก  ความรับผิดชอบและ  ความเป็นแม่คนมันสอนให้เป็นไปเอง

ในช่วงที่เป็นเวลาอยู่ด้วยกันนั้น  ทั้ง ๆ ที่เราต่างก็แต่งงานกันแล้ว แต่ เราต่างก็มีอิสระซึ่งกันและกัน  ต่างคนต่างจะยังคบหาใครต่อใครได้ ให้อิสระซึ่งกันและกันอย่างเปิดเผย  เขาก็ยังเป็นเขา ทำงาน เที่ยวไปเรื่อย ๆ มีผู้หญิงไปเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่แต่งงานและมีลูกกับเรา  ส่วนเราเอง ก็ชาชินกับความเจ้าชู้ที่เป็นธรรมชาติของเพศชาย  และก็ไม่เคยคิดรังเกียจอะไรถ้าใครจะมาทำเป็น จี๋จ๋า ว่าชอบพอและรักเราซึ่งเป็นผู้หญิงแต่งงานแล้ว แต่สามีไม่เคยอยู่ใกล้ชิด  เค้าปล่อยให้เราดูแลตัวเองและลูก  เขาปล่อยให้เราค้นหาตัวเอง  เค้าไว้ใจและคิดว่าเราคงไม่มีใครที่ไหนอีก  ซึ่งเขาคิดไม่ผิด เพราะ เราเอง  ก็ไม่รู้จะมีใครไปอีกทำไม  ที่เข้ามาคบหาดูใจ พอเห็นเรามีลูกมีครอบครัว  ก็ถอยห่างไป ทั้ง ๆ ที่ ต่างเปิดใจให้เห็นแล้วว่า  เราอยู่กันอย่างพึ่งพาอาศัยกันและกัน  แต่ ก็ไม่เคยมีผู้ชายคนไหน กล้าเอาจริงกะเรา

โจ ยังเคยติดต่อมาบ้างหลังจากที่รู้ว่าเราได้ลูกชายก็เคยมาเยี่ยมที่บ้าน  โจอยากมีลูกชายบ้าง  คิดไว้ว่าถ้าเรายังอยู่ด้วยกัน  เราอาจจะมีลูกชายให้โจไว้สืบสกุลได้สักคน  แต่ สำหรับโจ  เขาเป็นพ่อของลูกชายไม่ได้หรอก  คนอย่างเขาไม่เหมาะจะมีลูกชายเลย  และ การมีลูกสาวถึงสองคนของโจนั้น  ก็ได้พิสูจน์สัจจะธรรมเรื่องกรรม  ได้ดี  สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม และ ทั้งเราและโจก็เป็นไปตามกรรมของตัวเองทั้งนั้น  เราทำกรรมอย่างไรต่อกัน ก็ให้มีเวรมีกรรมที่ต้องมาพบมาเจอกันและก็ต้องจากลากัน  ลาจากทั้ง ๆ ยังมีลมหายใจ  รับรู้ถึงความห่วงใยแต่ไม่มีวันได้อยู่ด้วยกัน  ก็ไม่เป็นไรนี่  เราเป็นเพื่อนกันไป มีทุกข์ก็ปลอบใจกันไป มีสุขก็ร่วมแสดงความยินดีให้แก่กัน  ระหว่างเรา มันเกินคำว่าคนรัก คู่รัก และเพื่อนเสียแล้ว  ความผูกพันที่มี ก็ยังมีให้เหมือนเดิม แต่ เรามีครอบครัว  มีหน้าที่ของคนเป็นเมีย  เป็นแม่ต้องรับผิดชอบ  เราต้องดูแลตัวเองและลูก ๆ ให้ได้  และหน้าที่ตรงนี้ใครก็ทำให้เราไม่ได้นอกจากตัวเราเอง  ซึ่งโจก็รับรู้และให้กำลังใจกันมาตลอด  เห็นไม๊  มันดีกว่าการต้องใช้ชีวิตร่วมกันอย่างลุ่ม ๆ ดอน ๆ ผิด ๆ ถูก ๆ ซะอีก  การกลับมาให้ความเป็นมิตรต่อกัน  ให้อภัยกัน นี่ต่างหากที่ทำให้เรามีวันนี้ได้

ส่วน พี่ณะ ในที่สุดเราก็ติดต่อกลับไปเราอยากขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น  เราขอพบเขา  เขาไม่คืนอะไรให้แม้แต่ชิ้นเดียว  ซึ่งเราก็ถือว่า เราซื้อใจคน  ก็เท่านี้เอง  เมื่อหมดรัก หมดหลง หมดสงสาร สิ่งที่เข้ามาคือ การทำร้าย  ทำลายกันและกันให้ด้าวดิ้นลงไป  ซึ่งเราก็เป็นคนจริง เป็นคนตรง  ไม่เคยกลัวถ้าเราไม่ผิด  ไม่เคยแคร์ถ้าเราไม่รักไม่ชอบใจ  เราอยู่กับเขาไม่ได้เพราะอะไร เขาก็รู้ตัวดีในทุกเรื่อง  ถ้าจะเอามาบรรยายคุณสมบัติของเขานั้น  ก็เหมือนไม่รักแล้วเอาเขามาประจาร ซึ่งไม่ทำดีกว่า  เราอยู่ไม่ได้เพราะ เขาเป็นอย่างไร  เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจตัวเองดี  แต่ ผู้อ่านอยากรู้  เราก็ไม่ปิดบัง เพราะ ก็อยากให้คนอื่นรู้เหมือนกันว่า  เกิดมาเป็นลูกผู้ชาย  เป็นผัวคน เป็นพ่อคนนั้น มันไม่ยากหรอก ทำเป็นเมื่อมีอารมณ์เท่านั้นมันก็คงใช้ได้  แต่ การที่จะให้ผู้หญิงสักคนเข้าใจและไว้ใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกันนั้น รายละเอียดปลีกย่อยมันมีเยอะ

คุณสมบัติของผู้ชายที่ไม่มีวันเอาเราอยู่ก็คือ  ผู้ชายขี้หึง ไม่มีเหตุผล  เขาได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่า คุณสมบัติข้อนี้ของเขาไม่ผ่านเลย และเราก็ทนไม่ได้  ข้อต่อมาก็คือ ใจร้ายและอำมหิตพอที่จะทำให้คนที่เขาบอกว่ารักนั้น  กลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้  เขาเคยเอามีดปลายแหลม มาขู่ จ่อ และ จิ้มลงที่ร่องอกระหว่างหัวใจของเรา และปากก็ขู่ว่า ถ้ารู้ว่ามีใครใหม่ จะฆ่าให้ตาย...ถามหน่อยเถอะ ผู้หญิงที่ไหนอยากจะอยู่กับผู้ชายอย่างนี้....และข้อต่อมา..เมื่อทำอย่างไร เราก็ไม่ขอคืนดี เราไม่ต้องการการผูดมัดและการแต่งงานกับเขา  สิ่งที่เขาทำได้ก็คือ กินเหล้าให้เมา แล้วมาอาละวาด เมาเหมือนหมา เมาแล้วอ้วกรดบ้านให้เราต้องเก็บกวาดทำความสะอาด  นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นสามีมันยังทำได้ขนาดนี้แล้วถ้าต้องแต่งงานกันไป ตูจะอยู่อย่างไรว่ะ....ข้อนี้ก็เลยสอบไม่ผ่านกระบวนการความคิดของสมองของเรา 

ส่วนข้อสุดท้าย ความเป็นผู้นำไม่เคยมี  อะไร ก็ตามใจ ตามใจ ตามใจ ไม่เคยคิดจะทำอะไรเองเลย  นำไม่เป็น เดินตามอย่างเดียว  อยากมีสามีที่ฉลาดมาปกป้องคุ้มครอง  เจอแต่คนที่ไม่มีสมองคิด แถมเป็นลูกแหง่  ทำอะไรไม่ได้ก็ฟ้องแม่  ตูหละเบื่อ  ใครเอาไปทำผัวก็คงปัญญาอ่อนพอกัน  สรุป นี่คือสาเหตุหลัก ๆ ที่ไม่เลือกผู้ชายที่ชื่อว่า พี่ณะมาทำสามี  เหตุผลพอไม๊ที่จะทำการคิดหนี  หนีไปกะฝรั่งมันซะเลย  ใครจะว่าอย่างไร  ไม่กลัวแล้ว  ไม่อยู่แล้ว  ชีวิตของกู หลังจากนี้ใครรับผิดชอบหละ  เจอผู้ชายแบบนี้ บอกเลยน้อง ๆ ผู้หญิงที่เข้ามาอ่าน  หาดีไม่ได้ อย่าไปมีมัน ผัวซังกะบ๊วย เฮงซวย ตะกายข้างฝาแกรก ๆ ยังดีกว่าจะมีมัน

ที่จริง ถึงไม่หนีตามฝรั่ง  ก็ไม่อยากจะแต่งงานอยู่แล้ว  เคยคิดว่า จะทำในสิ่งที่อยากทำ จะเป็นสาวโสดหน้าใสเมื่อเลิกกับโจ  จะเป็นทอมควงผู้หญิงด้วยกันดีกว่า  จะทำอะไรอีกตั้งเยอะแยะมากมาย ตามนิสัยรักอิสระของตัวเอง  แต่ มันเป็นอย่างที่เล่าให้ฟังไปแล้วว่า  มันตกกระไดพลอยโจน  อีตาฝรั่งก็ไม่เดือดร้อนที่จะรับเลี้ยง  มีเงินทองให้ใช้ไม่ขาดมือ  อยากได้อะไรก็มีเครดิตคาร์ดไปหาซื้อเอาเอง เอ๊ะ ก็ดีนี่  แล้วจะดิ้นรนไปหาเหาใส่หัว หาเรื่องใส่ตัวไปทำไม อยู่อย่างนี้ก็สบายไม่ได้เดือดร้อนอะไร  อยากกินก็กิน  อยากเที่ยวก็เที่ยว อยากควงหนุ่ม ๆ สาว ๆ ไปไหน ก็ไม่เห็นแกบ่นแกว่าอะไร เอ้อ..ทำให้เราเกรงใจไปเอง  ว่าแล้ว ก็ยังคงอยู่ด้วยกัน สมานฉันเป็นครอบครัวเดียวกันจนทุกวันนี้

ชีวิตตอนนี้ อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากกินอะไรก็ได้กิน  อยากไปเที่ยวที่ไหน ก็ได้ไป แล้วจะเอายังไงกับชีวิตอีกเล่า  ที่มาแรงมีกำลังมานั่งเล่าโน่นเล่านี่ให้คนอื่นฟัง ก็แค่ อยากให้ใคร ๆ รู้ว่า ชีวิตเป็นของเรา  เราตัดสินด้วยตัวเราเอง  กล้าทำก็ต้องกล้ายอมรับผลที่มันจะเกิดตามมา  ไม่ต้องกลัวกับปัญหาทุกชนิด เพราะ ปัญหาทุกปัญหา เรามีปัญญาแก้มันได้ทั้งนั้น  ขอให้มีสติ รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่เท่านั้นเอง  มีสติ แล้วสตางค์มันตามมาเองแหละ  อย่าโลภ อย่าหลงไปกับแสงสีที่เข้ามาก็แล้วกัน  อยู่กับตัวเองให้ได้  รักตัวเองให้มาก ๆ  หาสิ่งดี ๆ กับตัวเองเป็นรางวัลชีวิตบ้าง  จะผิดพลาดบ้างก็ได้ แต่ ไม่ควรจะผิดซ้ำรอยเดิม ๆ คิดถึงอดีตได้ แต่ไม่จำเป็นที่จะต้องหลงติดอยู่กับมัน  เราต้องก้าวไปข้างหน้า ก้าวอย่างมั่นใจ  มั่นคง และเป็นสุขในทุก ๆ ก้าว ผู้หญิงที่สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง มันจะเป็นความภาคภูมิใจที่ไม่มีสิ่งใดทำให้มีความสุขมากกว่าตรงนั้น




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 8 แจ่มสุดา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Meenapal วันที่ : 20/11/2009 เวลา : 22.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/meenapal

ชีวิตคนเรา บางครั้งเหมือนโดนลิขิตมา อ่านแล้วโดนใจ มากๆ กับการใช้ฝรั่งเป็นเครื่องมือที่จะตีตัวออกห่างจากผู้ชาย (แย่ๆ และเห็นแก่ตัว) เราต้องยอมโดนประนาม....สารพัด และหลังได้รับชีวิตที่เป็นอิสระกลับมา มันก็คุ้ม.....

อ่านแล้ว ทำให้เข้าใจชีวิตมากขึ้นเลยค่ะ

ทุกวันนี้ รักสามีมากค่ะ....เค้าคือผู้ให้ชีวิตใหม่กับเรา...ชีวิตที่หลุดพ้นจากการถูกข่มเหง...(จากผู้ชายไทย)

ทุกวันนี้เค้า...เค้ายังคิดว่าเค้าเป็นพระเอก...เที่ยวบอกใครๆ...ว่าเราเป็นนางร้าย...(ช่างเข้าข้างตัวเองจริงๆ)

ชีวิตก็เหมือนนิยาย..
ขอบคุณคะ ที่แบ่งปันเรื่องราวชีวิต....

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
เก่งซ่าส์ วันที่ : 27/02/2009 เวลา : 03.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/keng-za
- - - - - เราจะได้ ในสิ่งที่เราเป็น...เสมอ - - - - -

พี่แหม่ม
เค้ามาลานะคะ

ขอให้พี่แหม่มมีความสุขนะคะ

โชคดีค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
เรือนข้าหลวง วันที่ : 20/02/2009 เวลา : 20.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/banklangtung

อ่านเป็นครั้งแรก
ยอมรับว่าบางเรื่องของชีวิตเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง
ขอให้โชคดี...กับทางเลือกที่ดี

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
แจ่มสุดา วันที่ : 20/02/2009 เวลา : 01.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mam1727

จะค่อย ๆ เขียนไปเรื่อย ๆ ค่ะ ยังเรียบเรียงในสมองไม่เสร็จ มันก็จะวกไปวนมาอยู่

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
เก่งซ่าส์ วันที่ : 20/02/2009 เวลา : 00.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/keng-za
- - - - - เราจะได้ ในสิ่งที่เราเป็น...เสมอ - - - - -

อ่านจบแล้วค่ะ ได้ข้อคิดเยอะแยะเลย

แล้วพี่แหม่มจะเขียนต่อหรือเปล่า ??

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เก่งซ่าส์ วันที่ : 19/02/2009 เวลา : 18.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/keng-za
- - - - - เราจะได้ ในสิ่งที่เราเป็น...เสมอ - - - - -

เค้าคนนึงหล่ะ อ่านแต่ต้นจนจบ
แต่เดี๋ยวตอนที่ 18 นี่ ตอนดึกๆมาอ่านนะคะ
ไปธุระก่อน
พอดีเข้ามาแวะดู ว่าพี่แหม่มหายรึยัง ?

เห็นมาโพสต์แล้วก้อดีใจค่ะ
ไปหล่ะ
เดี๋ยวดึกๆมาอ่านจ้า

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
Supawan วันที่ : 17/02/2009 เวลา : 08.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

ทุกคนมีทางเลือกให้กับชีวิตทั้งนั้นค่ะ ...

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
แจ่มสุดา วันที่ : 17/02/2009 เวลา : 02.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mam1727

หลาย ๆ คนที่เข้ามาอ่าน ถ้าไม่ได้อ่านตั้งแต่เริ่มต้น ก็คงไม่รู้ว่า นิยายชีวิตเน่า ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง สนุกสนานแค่ไหน แต่ นิยายกับชีวิตจริง บางทีไม่ได้ต่างกันเลยใช่ไหมคะ อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว นี่คือ ตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง อาจจะสนใจ น่าเรียนรู้ น่าจดจำเป็นบทเรียน และบางเรื่องก็ไม่น่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง

คนเรา ผิดพลาดกันได้ค่ะ ไม่มีใครไม่เคยผิด ผิดแล้วเราสามารถยืดอกยอมรับความเป็นจริงของชีวิตและรู้จักหาหนทางแก้ไขได้มากน้อยแค่ไหน สติ และปัญญาอยู่กับตัวเราเอง และ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนนั้น ยังเป็นสัจจะธรรมที่จริงอย่างที่สุดค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน