• แม่หมี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : mamaomme@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2007-08-10
  • จำนวนเรื่อง : 468
  • จำนวนผู้ชม : 702812
  • ส่ง msg :
  • โหวต 992 คน
mamaomme
Blog ของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษ เขียนเรื่องราวที่พานพบด้วยหัวใจ ความรู้สึก จริงใจ อาจมีสาระหรือไร้สาระ เฮฮา หรือแสนเศร้า แต่นั่นก็คือตัวเธอ...ที่จริงใจ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme
วันพฤหัสบดี ที่ 5 พฤศจิกายน 2558
Posted by แม่หมี , ผู้อ่าน : 1852 , 09:44:57 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 21 คน chailasalle , ลาดพร้าวซอยสิบสอง และอีก 19 คนโหวตเรื่องนี้

วันเสาร์, 29 พฤศจิกายน 2557

    วันนี้เป็นวันที่ 10 แล้วที่ผมอยู่ในญี่ปุ่น   ผมตื่นแต่เช้าภายในช่องแคปซูลเล็กๆที่ผมใช้นอนเมื่อคืน   เปิดทีวีดูแล้วพบว่าช่องที่ฉายเอวีนั้นยังคงเอานางเอกคนใหม่ๆมาฉายอยู่อย่างไม่รู้จบ   ผมคิดว่าจะมัวคุดคู้อยู่ในช่องเล็กๆนี้คงไม่ดีแน่   ครั้นจะออกไปนั่งเล่นตรงที่มีจอทีวีใหญ่ๆกับเก้าอี้นวดก็เหม็นบุหรี่เหลือเกิน   จึงลองคิดหาสถานที่ๆเปิดแต่เช้าจะได้ออกไปจากที่นี่เสียที   และที่ๆผมนึกขึ้นได้ก็คือ ตลาดปลาซึคิจิ
       
     ผมเก็บข้าวของออกจากแคปซูลโฮเทลที่ผมพักอยู่   เดินไปตามทางของซอยตลาดอาเมะโยโกะอันโด่งดังที่ตอนนี้เงียบสนิทเพราะร้านต่างๆยังไม่เปิด   ซึ่งทำให้ผมหลงทางอยู่ภายในนั้นเพราะสภาพแตกต่างจากเมื่อคืนซึ่งจอแจเป็นอย่างมาก   เคราะห์ดีที่คุณอาซาลารี่แมนท่านหนึ่งช่วยพาเดินไปจนถึงสถานีอุเอโนะ   ผมจึงนั่งรถไฟใต้ดินไปยังสถานีซึคิจิได้อย่างสวัสดิภาพ
                                                                                  
                        อาเมะโยโกะตอนเช้าๆนี่เงียบเป็นเมืองร้างผิดกับช่วงเวลาอื่นมากครับ

     จากสถานีเดินมาตลาดปลาเป็นเส้นทางที่ไม่ไกลนัก    ระหว่างทางก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นนั่นคือขณะที่ผมหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อดูเวลา  ไอโฟน 4S คู่ชีพของผมก็ลื่นหลุดจากมือ  กระแทกพื้น 2 - 3 ที ก่อนที่จะกลิ้งไปอยู่บนถนน   โชคดีที่ตอนนั้นรถไม่มากผมจึงเดินไปเก็บมาได้   พอหยิบขึ้นมาก็พบว่าเคสที่ใส่อยู่แตกกระจายเป็นชิ้นๆ   ผมเก็บเศษเคสที่กระจัดกระจายแล้วจึงเช็คมือถือด้วยความกังวลว่ามันจะพังมั้ย    ก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกที่มันยังทำงานได้ตามปกติ   จากนั้นก็เดินต่อมาจนถึงตลาดปลาซึคิจิ
                                                                                

                                                         ตลาดปลาซึคิจิ

     ตลาดปลาซึคิจิ เป็นตลาดปลาที่มีชื่อเสียงมากๆในกรุงโตเกียวและเป็นสถานที่ๆนักท่องเที่ยวนิยมไปเยี่ยมเยือน   เนื่องจากมีร้านอาหารที่ใช้ของทะเลสดๆตั้งเรียงรายกันให้ได้เลือกชิมมากมาย    นอกจากนี้ยังมีการโชว์ประมูลปลาทูน่าให้ได้เข้าชมอีกด้วย   แต่สำหรับผมนั้นไม่ได้วางแผนจะมาตลาดปลาล่วงหน้าจึงไม่ได้เข้าชมการประมูล (คนที่จะดูต้องมาต่อคิวตั้งแต่ตี 4) ผมจึงแค่เดินชมตลาดไปเรื่อยๆ (จริงๆกำลังมองหาร้านเพื่อกินอาหาร) ก็ทำให้รู้สึกอิ่มทั้งตาอิ่มทั้งท้องแล้วครับ    นอกจากอาหารทะเลสดๆแล้ว ยังมีอาหารทะเลปิ้ง  ย่าง เผากันสดๆให้ได้ชิมตลอดสองข้างทาง  นอกจากนี้ยังมีไข่หวาน ซาลาเปา และอัลมอนด์คั่วสดๆ   โดยเฉพาะร้านอัลมอนด์พนักงานจะคอยยืนแจกให้ชิมกันฟรีๆ  ตอนผมเดินผ่านทีแรกก็ไม่ได้ไปชิมเพราะกะจะไม่ซื้ออยู่แล้ว   แต่พนักงานก็เรียกผมจนต้องหันมาก่อนจะเทอัลมอนด์ใส่มือผมมา 5 - 6 เม็ด    ก่อนจะหันไปแจกคนอื่นต่อโดยไม่ได้ร้องบอกให้ผมซื้อแต่อย่างใด 

                                                        

                                                         ปูทาราบะสดๆ
                                                                                                

                                                ปลาสดๆ ตาใสปิ๊งๆ

      หลังจากเดินวนรอบตลาดแล้วผมก็ตัดสินใจเลือกร้านที่จะกินเสียที   ตอนแรกผมไปมองๆร้านซูชิอยู่แต่เขาเปิด 10 โมงและผมก็ขี้เกียจจะรอนานขนาดนั้น   เลยเข้าร้านข้าวหน้าทะเสสดๆแทน   เป็นร้านที่มีม่านใสๆบังสายตา   เมื่อเดินเข้าไปเจอโต๊ะอาหารทำด้วยไม้ให้อารมณ์ร้านริมทางดีมาก   ผมสั่งเมนูหนึ่งจากเมนูหน้าแนะนำ   ผมจำไม่ได้แล้วว่าเมนูชื่ออะไรแต่ที่ผมจำได้ว่าในถ้วยมีอาหารทะเลอะไรบ้าง  ก็มีกุ้ง, อิคุระ(ไข่แซลมอน), อุนิ(ไข่หอยเม่น), ปลาฮามาจิ, ทาโกะ(หมึกยักษ์), อิกะ(หมึกกล้วย), ปลาแซลมอน, โอตาเตะ(หอยเชลล์), ปลากะพง, มากุโร่(ทูน่า) ประมาณนั้นครับ    หลังจากกินเสร็จ    คุณป้าซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของร้าน (เห็นแกพูดสั่งพนักงานคนอื่นรัวๆ แถมคิดเงินอยู่คนเดียว) ก็มาคิดเงินแล้วถามผมว่าอร่อยไหม    พอผมตอบว่าอร่อยแกก็ดูท่าทางดีใจ   โค้งให้ผมพร้อมบอกว่า   "มาอีกนะ" แบบรัวๆ    หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจตามหามื้อเช้าแล้ว    ผมก็นั่งรถไฟใต้ดินไปยังสถานที่แรกของวันนี้ (ตามแผน) นั่นคือย่านอากิฮาบาระ
                                                                                                                

                                                   ข้าวหน้าทะเลรวมๆๆๆๆ

     อากิฮาบาระ หรือเรียกสั้นๆว่า "อากิบะ" เป็นย่านธุรกิจที่เคยมีชื่อเสียงในด้านเครื่องใช้ไฟฟ้า   แต่ปัจจุบันกลายมาเป็นแหล่งสินค้าทางวัฒนธรรมขนาดใหญ่ของญี่ปุ่น   วัฒนธรรมที่ว่านี้ก็คือ การ์ตูน อนิเมชั่น ฟิกเกอร์ และสินค้าต่างๆที่เกี่ยวกับการ์ตูนมากมาย    รวมทั้งหนังสือทำมือของเหล่านักเขียนมือสมัครเล่นหรือที่เรียกว่า"โดจินชิ" ก็มีร้านที่เปิดพื้นที่ให้สินค้าเหล่านี้ได้วางขายกัน (ทั้งที่ธรรมดาและ 18+ แต่ก็มีการแบ่งโซนชัดเจน) การที่ผมมาอากิบะนั้นไม่ได้มีเป้าหมายอะไรเป็นพิเศษ    การเดินทางในวันนี้ผมแค่อยากจะเดินเล่นชิลๆ   เพื่อซื้อของบ้างเล็กน้อย และไหนๆก็มาญี่ปุ่นแล้วก็แวะ"อากิบะ"    ที่ๆคนรักการ์ตูนบางคนขนานนามว่าเป็นแดนสวรรค์เสียหน่อย
                                                                                               

                                                        อากิฮาบาระ

     เมื่อเดินไปได้ซักพักผมก็มาเจอกับร้านดังแห่งอากิบะนั่นคือร้าน "โทระโนะอานะ" (แปลว่าถ้ำเสือ)    ร้านนี้จะรับโดจิน (หนังสือทำเอง) ของเหล่านักเขียนโดจินชิมาวางจำหน่ายในร้าน   พูดถึงโดจินชิแล้วบางคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องของมือสมัครเล่น    แต่ที่จริงแล้วตลาดโดจินชิเป็นตลาดที่มีเงินหมุนเวียนสูงและส่งผลต่อเศรษฐกิจของญี่ปุ่นคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ที่ค่อนข้างสูงเช่นกัน    กล่าวกันว่าเพียงแค่ในอีเวนท์งานการ์ตูนครั้งใหญ่ของญี่ปุ่นที่จัดขึ้นปีละ 2 ครั้ง   ก็มีเงินหมุนเวียนอยู่ไม่ต่ำกว่าร้อยล้านเยนต่อปี   นักเขียนชื่อดังหลายๆคนเติบโตมาจากวงการโดจินชิ    ขณะที่นักเขียนโดจินชิบางคนมีชื่อเสียงและทำรายได้ต่อปีมากกว่านักเขียนมืออาชีพเสียอีก   แต่ยังคงอยู่ในวงการโดจินชิเพราะไม่อยากผลิตผลงานภายใต้การควบคุมของสำนักพิมพ์นั่นเอง   เพื่อที่พวกเขาจะได้นำเสนอจินตนาการของตัวเองแบบอิสระ   และร้านโทระโนะอานะก็เป็นอีกช่องทางหนึ่งให้นักเขียนโดจินชิได้วางจำหน่ายผลงานของตัวเอง

    เมื่อเข้าไปในโทระโนะอานะ    ผมรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มาเห็นตัวร้านของจริง   แต่สักพักความตื่นเต้นของผมก็เปลี่ยนเป็นความงงงวย   เพราะตลอด 5 ชั้นของตึกนี้ล้วนเต็มไปด้วยการ์ตูนยาโอย (Yaoi) หรือจะให้เรียกตรงๆก็คือการ์ตูนชายรักชายนั่นเอง   ผมงงมาก...ทำไมโทระโนะอานะถึงได้มีแต่การ์ตูนแนวนี้วางขาย   แนวอื่นๆไปไหนหมด แถมแต่ละชั้นยังไล่เรียงกันไปตามระดับความฮาร์ดคอร์    ตั้งแต่การ์ตูนใสๆของเหล่าเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก   การ์ตูนเลิฟสตอรี่ธรรมดา(แต่พระนางเป็นผู้ชายหมด) จนถึงการ์ตูนที่มีชายสองคนทำกิจกามกันอย่างถึงพริกถึงขิง   หรือแม้กระทั่งลุงๆหุ่นล่ำๆฉะกันอย่างน่าสยดสยอง (เขียนถึงแล้วยังรู้สึกหนาวเลย ถถถ  ขนลุกด้วยความสยองนะครับ) ผมทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ได้จึงถามพนักงานไปว่าการ์ตูนแนวอื่นๆไปไหนหมด   พนักงานตอบกลับมาว่าอยู่อีกตึกหนึ่งข้างๆ  พอผมออกมาผมจึงเห็นว่าโทระโนะอานะมี 2 ตึกอยู่ติดๆกัน   ที่ผมอยู่เป็นตึก B ซึ่งวางขายโดจินแนว"ยาโอย"โดยเฉพาะ   ผมจึงรีบเดินเข้าไปในตึก A ที่อยู่ติดกัน   จึงได้พบกับดินแดนที่เหมาะสมกับผมเสียที    ผมเดินเล่นอยู่ในนั้นสักพักใหญ่ๆก่อนจะออกมาพร้อมกับโดจินที่ผมเลือกซื้อมา  4 - 5 เล่ม
                                                                                                                                        

                                            โดจินที่ผมซื้อมา (ไม่ 18+ นะครับ)

      จากโทระโนะอานะ ผมมายังร้านที่อยู่ติดๆกัน   เป็นร้านขายสินค้าเกี่ยวกับการ์ตูนชื่อดังนั่นคือร้าน "อนิเมท"  เมื่อเข้าไปก็พบกับสินค้าต่างๆทั้งหนังสือการ์ตูน ดีวีดี และฟิกเกอร์   ไหนๆก็มาแล้วผมเลยมองหาฟิกเกอร์รุ่นเก่าๆที่หาซื้อในเมืองไทยไม่ได้เสียหน่อย    แต่ปรากฎว่า...ไม่มีครับ   ผมถามพนักงานเขาบอกว่าทางร้านจะวางขายแค่สินค้ารุ่นใหม่ๆเท่านั้น   เก่ากว่านั้นคือต้องเช็คกับเว็บไซต์ดูว่ามีสต๊อคอยู่มั้ย    ถ้ามีค่อยแจ้งทางเว็บว่าจะขอมารับที่ร้านหรือจะให้จัดส่งต่อไป    เมื่อไม่ได้ของที่ต้องการผมก็เลยออกจากร้านมาตัวเปล่า   ผมเดินไปตามถนนสักพักก็เห็นร้านขายดีวีดี+เกม    พอเข้าไปก็รู้สึกธรรมดา เกมที่อยากได้ก็ไม่มี   แต่พอเห็นป้ายลิฟท์เขียนว่าชั้นบนเป็นโซนผู้ใหญ่   จิตใจนักสำรวจของผมก็เกิดอยากออกสำรวจทันที    ผมจึงกดลิฟท์ไปชั้นบนสุดซะเลย    พอขึ้นไปแล้วเหมือนมีพลังงานบางอย่างเข้ามาปะทะเลยครับ   Milk ครับมิลค์  มิลค์และมิลค์และมิลค์ตู้มๆ ละลานตาเต็มไปหมด   หนังเอวี เกมผู้ใหญ่วางเป็นกองภูเขา   ไหนจะป้ายโฆษณากับโปสเตอร์อันเบ้อเริ่ม  และมองเห็นหนุ่มๆที่กำลังเลือกสินค้ากันอย่างพิถีพิถัน    ทีแรกผมคิดว่าพอมาที่แบบนี้ผมคงตื่นเต้น   แต่เปล่าเลยครับ รู้สึกเอียนซะอีก    ผมออกมาจากร้านพร้อมได้สัจธรรมชีวิตที่ว่า "อะไรที่มากเกินไปย่อมไม่ดี"

      เมื่อเต็มอิ่มกับอากิบะแล้ว   ผมจึงเดินไปที่สถานีรถไฟ   แผนการเที่ยวชิลๆของวันนี้ของผมคือ  ผมจะนั่งรถไฟสายยามาโนะเตะ (Yamanote Line) ซึ่งเป็นรถไฟสายวนรอบสถานที่เด่นๆในโตเกียว   เป้าหมายต่อไปของผมคือ สถานียูระคุโจ ซึ่งอยู่ในย่านกินซ่าที่เต็มไปด้วยห้างร้านแบรนด์เนมต่างๆ   ที่ผมมานี่ก็เพราะว่า จะมาตามหาชา Karel Capek  ที่ผมพลาดไปในตอนที่ 8 นั่นเอง   แต่ร้านที่ยูระคุโจเป็นร้านขายชาเฉยๆไม่มีให้นั่งดื่มกับขนมให้กินแต่อย่างใด    ผมซื้อชามาเยอะซะจนได้แก้วแถมมาเลยทีเดียว (ทุกวันนี้ชาที่ซื้อมาก็ยังกินไม่หมดเลยครับ)

                                                                                                            

                                                   ชากับแก้ว Karel Capek

      จากยูระคุโจ  ผมนั่งรถไฟสายยามาโนะเตะต่อไปถึงสถานีชิบูย่า  ซึ่งนี่เป็นการมาครั้งที่สองของผม  เป้าหมายที่ผมมาที่นี่ก็คือรองเท้า Converse เมดอินเจแปนนั่นเอง   ผมรีบตรงไปที่ร้านขายรองเท้า   ชี้เอารุ่นที่ผมต้องการก่อนที่พนักงานจะเอารองเท้ามาให้ผมลอง    ก่อนหน้านี้ผมอ่านเจอในหนังสือของนักเขียนที่ชื่อว่าอาร์ต จีโน่   เขาเขียนไว้ว่าพนักงานขายรองเท้าที่เขาเจอที่ญี่ปุ่นนั้นช่วยเขาสวมรองเท้าแบบที่ว่าสวมให้เลยทีเดียว   ผมคิดว่ามันจะจริงหรือปรากฎว่าจริงครับ   พนักงานเอารองเท้าออกมาร้อยเชือก   ก่อนจะบรรจงเอามันใส่เท้าของผมอย่างนิ่มนวล    ตอนนั้นผมก็คิดสลับไปมาระหว่างเกรงใจเขามาก(เท้าเรามีกลิ่นมั้ยเนี่ยเพราะใส่รองเท้าคู่เดียวมาตลอดที่อยู่ที่ญี่ปุ่น) กับคิดว่าความรู้สึกของผู้หญิงเวลามีคนสวมรองเท้าให้เป็นแบบนี้นี่เอง.....  แน่นอนครับว่าผมซื้อรองเท้าคู่นั้นมา
                                                                                                                                                                                       

                      Converse One Star J Purple   ภาพนี้ถ่ายภาพออกมาดาวมันออกเป็นสีน้ำเงิน
                                                                                                    
                         ความจริงConverse One Star J Purple ต้องเป็นสีม่วงแบบนี้ครับ

     หลังจากได้รองเท้ามาแล้วทีแรกผมกะว่าจะไปต่อที่ฮาราจูกุ   แต่เพราะวันนั้นฝนตกตลอดทั้งวันผมเลยคิดว่าคงไม่มีใครแต่งตัวแปลกๆมาให้ถ่ายรูปแน่ๆ   จึงตัดสินใจนั่งเลยไปถึงสถานีอิเคะบุคุโระดีกว่า
                                                                                                                                   

                                                     อิเคะบุคุโระ

      อิเคะบุคุโระ เป็นที่ๆค่อนข้างรวมทุกๆอย่างเข้ามาไว้ในจุดเดียว    เพราะมีทั้งห้างหรูๆเหมือนชิบูย่า   มีไนท์คลับต่างๆเหมือนชินจูกุ   มีร้านขายการ์ตูนและโดจินเหมือนอากิบะ   รวมๆแล้วเหมือนเอาทุกๆอย่างมารวมกัน   ทั้งนี้เป็นเพราะว่าอิเคะบุคุโระเป็นเมืองที่เกิดขึ้นใหม่เมื่อเทียบกับชิบูย่าหรือชินจูกุ   ก็เลยมีอะไรหลายๆอย่างเข้ามารวมกันในเมืองใหม่แห่งนี้   อย่างไรก็ตามที่นี่มีการจัดผังเมืองที่ดูลงตัว (ทำให้เดินไม่หลง) และมีการตกแต่งสถานที่สาธารณะด้วยงานศิลป์ต่างๆ
                                                                                         

                                      นกฮูกพ่อแม่ลูก สัญลักษณ์อีกอย่างของอิเคะบุคุโระ

      นอกจากนี้อิเคะบุคุโระยังเป็นฉากหลังของเรื่อง Durarara!! หรือชื่อไทยว่า "สงครามแดนสนธยา"   นิยายที่ได้รับการดัดแปลงเป็นการ์ตูนอนิเมชั่นในชื่อเดียวกัน    เป็นเรื่องราวของเมืองอิเคะบุคุโระซึ่งมีเหตุการณ์ประหลาดๆต่างๆเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง   เรื่องนี้เต็มไปด้วยตัวละครนิสัยแปลกๆมากมาย   รวมถึงแก๊งป่วนเมืองต่างๆโดยมีแก๊ง Dollars เป็นกลุ่มอิทธิพลที่ใหญ่ที่สุด   ส่วนตัวเอกของเรื่องนี้คือดูลาฮาน (ผีไร้หัวของฝรั่ง มักสวมชุดนักรบขี่ม้าไปพร้อมๆกับถือหัวตัวเองไว้ด้วย) สาวที่ชื่อว่า เซลตี้  เธอจะออกซิ่งมอเตอร์ไซด์สีดำไปทั่วเมืองในยามค่ำคืนเพื่อตามหาหัวที่หายไป   และมักจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายในอิเคะบุคุโระเสมอๆ
                                                             

                                          เปรียบเทียบสถานที่จริงในอิเคะบุคุโระ
                                                                                                                                                      

               กับอิเคะบุคุโระ ที่ใช้เป็นฉากในเรื่อง Durarara!!   (ภาพนี้captureมาจากการ์ตูนอนิเม ขอบคุณครัช)

        หลังจากพลบค่ำ   ผมนั่งรถไฟไปยังสถานีอุกุยสึดานิซึ่งอยู่ข้างๆสถานีอุเอโนะที่ผมเริ่มออกเดินทางเมื่อเช้า(รู้สึกเหมือนเที่ยวเป็นวงกลม) ที่พักในคืนนี้คือ Oak Hostel Zen  และเป็นที่พักสุดท้ายของผมในญี่ปุ่น    เมื่อเช็คอินเสร็จผมก็ออกไปซื้ออะไรกินที่แฟมิลี่มาร์ท   ก่อนจะกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า   สักพักพนักงานเข้ามาบอกผมว่าคืนนี้จะมีซูชิปาร์ตี้   ถ้าสนใจให้มาที่ล๊อบบี้ได้   ที่โฮสเทลแห่งนี้จะมีปาร์ตี้ทุกคืนวันเสาร์โดยจะมีอาหาร ขนม และเครื่องดื่มให้ผู้เข้าร่วมฟรีๆ   งานนี้ผมได้เพื่อนคุยเพิ่มชื่อว่าเท็น(หรือทิมนี่แหละชักจำไม่ได้แล้ว) เขาลางานมาอยู่ญี่ปุ่นยาวๆถึง 3 สัปดาห์   เท็นหรือทิมเป็นคนที่รู้เรื่องวัฒนธรรมญี่ปุ่นมากและชื่นชอบนิกโก้เป็นพิเศษ   นอกจากนี้เหล่าสตาฟท์ยังคอยชวนผมคุยเรื่องต่างๆมากมาย    ส่วนมากก็เชิงถามว่ามาญี่ปุ่นสนุกมั้ย  พนักงานสาวคนหนึ่งเธอสวมชุดแม่บ้านเข้ามาถามผมว่าทำไมถึงสนใจญี่ปุ่น    ผมบอกว่าอนิเมชั่นญี่ปุ่นสนุกดี หลังจากนั้นเราก็คุยกันเรื่องอนิเมกันยาว   จนกระทั่งมีการแสดงระบำเริ่มขึ้น   เป็นการระบำที่ดูอ่อนช้อยและขึงขังผสมกันไป   น่าเสียดายที่ผมจำชื่อการระบำนั้นไม่ได้เสียแล้ว   หลังจากโชว์จบมีการเรียกผู้ชมให้ลองทำตามซึ่งผมกับนายเท็นทิมก็อยู่ในนั้นด้วย    โดยเฉพาะเท็นได้รับคำชมว่าท่านั่งหันหลังงอขาโบกพัดสวยมาก  นายเท็นทิมนี่เป็นฝรั่งตัวสูงผมสีทองท่าทางเป็นผู้ชายปกติ  แต่พอเต้นระบำแล้วต้องบอกตรงๆเลยว่า  เต้นได้สวยมากจนผมต้องขอเรียกว่า  เต้นได้แร่ดมาก(ขอโทษที่ต้องใช้คำนี้  เพราะเท็นทิมเต้นระบำได้สวยอย่างผู้หญิงจริงๆเลย  ออกทั้งท่าทางและสีหน้า  ถถถ  เยี่ยมจริงๆ)
                                                                                           

                                                 ซูชิปาร์ตี้แต่ทำไมเป็นมากิ

      พอตกดึกผมเริ่มง่วงจึงกลับมาที่ห้อง   ก็เจอเข้ากับรูมเมทคนหนึ่งกำลังจัดกระเป๋าอยู่   ในมือเขามีไก่กรี๊ด (ไก่ทำด้วยยางตัวสีเหลืองๆที่บีบแล้วร้อง) เขาพยายามยัดมันเข้าไปในกระเป๋าที่ดูแน่นๆของเขาซึ่งทำให้ไก่ในมือเขาร้องทุกครั้งที่ออกแรงยัด    เขาบอกผมว่ามาจากเม๊กซิโกและกำลังจะกลับบ้านพรุ่งนี้    เขาซื้อไก่ตัวนี้มาเพราะมันแปลกดีแต่ตอนนี้เขาเก็บมันเข้ากระเป๋าไม่ได้เลย    ผมบอกเขาว่าไก่แบบนี้ที่เมืองไทยมีเยอะมากจนเป็นสิ่งธรรมดาสุดๆ    เราคุยกันสักพักก่อนที่จะมีผู้หญิงสองคนเข้ามาในห้อง (โฮสเทลที่นี่เขาไม่แยกหญิงชาย)  พวกเธอเดินเข้ามาแบบเงียบๆดูหน้าตาน่าจะเป็นชาวไต้หวัน    คนหนึ่งมาถึงก็จัดกระเป๋านิดหน่อยก่อนจะรูดม่านนอนทันที    ส่วนอีกคนจัดกระเป๋าอยู่เงียบๆ  จนกระทั่งเจ้าหนุ่มเม๊กซิโกปิดกระเป๋าของตัวเอง   เจ้าไก่กรี๊ดในกระเป๋าก็กรี๊ดลั่นออกมา   สาวคนจัดกระเป๋าก็หันขวับมานำหน้าค้อนๆใส่เจ้าหนุ่มนั่น    เขามองหน้าผมแบบงงๆก่อนที่จะรีบไปเข้านอนเหมือนเขินที่กระเป๋าร้องออกมา   หลังจากนั้นผมก็ไม่สนใจกับสิ่งใดๆรอบตัว   หลับตานอนหลับเลยดีกว่าเพราะพรุ่งนี้ยังมีเรื่องที่ต้องใช้พลังขาพาเที่ยวต่ออีก     ตอนหน้าผมจะพาไปไหนต่ออีกตามมานะครับ   ใกล้จบซีรีส์แล้ว   คืนนี้นอนหลับฝันดีราตรีสวัสดิ์ครับ

                                                                             บันทึกโดย พี่หมีใหญ่                                                                  





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 21 แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (1)
chailasalle วันที่ : 29/11/2015 เวลา : 11.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chailasalle

เพลินเลย ตามอ่านอยู่..

ความคิดเห็นที่ 20 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี และอีก 1 คนถูกใจสิ่งนี้ (3)
chailasalle วันที่ : 29/11/2015 เวลา : 11.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chailasalle

เพลินเลย ตามอ่านอยู่..

ความคิดเห็นที่ 19 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
สุกรวดี วันที่ : 19/11/2015 เวลา : 22.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rojanar

ตามพี่หมีใหญ่ ไปญี่ปุ่น
ชอลตรงอาหารทะเล ในเมกาอาหารทะเล อพงกว่า เนื้อสัตว์อื่นๆ

ความคิดเห็นที่ 18 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
ลาดพร้าวซอยสิบสอง วันที่ : 19/11/2015 เวลา : 11.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thairesearch2539

นี่ถ้านายเท็นทิมไปเต้นระบำ อาอุ๋มคงขาดอรรถรส ถถถ ไปแน่เลยนะคะ พี่หมีใหญ่ พี่หมีใหญ่เล่าเรื่องได้ละเอียดละออและแอบบมีมุก จนต้องอ่านไปยิ้มไปทุกครั้งเลยค่ะ ยิ้มไม่ออกตอนเห็นข้าวหน้าทะเลรวมๆๆๆๆๆๆ มันน่ากินมากกกกกก จน ถถถ ไม่ออกกันเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 17 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
Cat@ วันที่ : 10/11/2015 เวลา : 23.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/catadler
อีกบ้าน ธรรมะ กับชีวิตhttp://www.oknation.net/blog/Akanittha

ก้อกๆ มาส่งข่าว ค่ะ
เรือง หยองๆ มาอีกเรือง
http://www.oknation.net/blog/Akanittha/2015/11/10/entry-1

ความคิดเห็นที่ 16 แม่หมี , เจ้าหมีน้อย ถูกใจสิ่งนี้ (2)
ทางแก้ว วันที่ : 09/11/2015 เวลา : 18.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/faab
แห่งสี่สายน้ำปิงวังยมน่าน

หมีใหญ่เที่ยวคุ้มจริงๆ

ความคิดเห็นที่ 15 แม่หมี , BlueHill ถูกใจสิ่งนี้ (2)
เจ้าหมีน้อย วันที่ : 09/11/2015 เวลา : 16.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yakogoro

ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านมากๆคร้าบ

ความคิดเห็นที่ 14 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
wansuk วันที่ : 09/11/2015 เวลา : 09.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wansuk

ตามพี่หมีใหญ่ไม่ทันเสียแล้วค่ะ

ต้องย้อนกลับไปอ่านตั้งแต่ตอนที่ 7 ก่อน

ความคิดเห็นที่ 13 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
PiyaiandNoolek วันที่ : 08/11/2015 เวลา : 00.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PiyaiandNoolek
www.facebook.com/TravelWithPiyaiAndNoolek 

มาตามต่อค่ะ
อ่านได้อารมณ์ร่วมดีจริงๆ ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 12 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
คนปทุมรักสุขภาพและครอบครัว วันที่ : 07/11/2015 เวลา : 20.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jarinasa

ชอบข้าวหน้าทะเล เพราะมีอาหารทะเลใส่อยู่ในชามเต้มไปหมดเลย

ความคิดเห็นที่ 11 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
สำรวจฟ้า วันที่ : 07/11/2015 เวลา : 16.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PeeThong

พี่หมีใหญ่หลงเข้าไปในดินแดนมหัศจรรย์ ดีที่หลดรอดมาได้

ความคิดเห็นที่ 10 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
ย่าดา วันที่ : 07/11/2015 เวลา : 11.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dada
วิญญานอิสระโบยบิ http://www.oknation.net/blog/freesoultofly

ญี่ปุ่นทะลุหมดแล้วมั้งคะ อิจฉาจัง

ความคิดเห็นที่ 9 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
SW19 วันที่ : 07/11/2015 เวลา : 02.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/SW19

Chirashi sushi ข้าวหน้าปลาดิบของพี่หมีใหญ่เป็นของโปรดบ้านเราเลย
เห็นภาพนั้นแล้วอ่านต่อแทบไม่รู้เรื่อง

ความคิดเห็นที่ 8 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
Cat@ วันที่ : 06/11/2015 เวลา : 21.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/catadler
อีกบ้าน ธรรมะ กับชีวิตhttp://www.oknation.net/blog/Akanittha

น่าสนุกจริงๆ อยากไป แบบนี้จังเล้ยค่ะ
ลูกสาว อยากไป มาก

.............
คุณแม่หมีค่ะ

เรือง สหยอง นิด มาลงแล้วนะค่ะ
http://www.oknation.net/blog/Akanittha/2015/11/06/entry-2

ความคิดเห็นที่ 7 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
หวานหวาน วันที่ : 06/11/2015 เวลา : 09.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/warnwarn
คาราโอเกะกับหวานหวาน http://www.oknation.net/blog/warnwarnsong


หนุ่มน้อยสำรวจตลาดปลา อิ่มสบายท้องนะคะ
คุณป้าก็ไปชิมมาหนึ่งถ้วยยักษ์ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
พี่ขนฟู วันที่ : 06/11/2015 เวลา : 08.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/2279

คุณแม่หมีจะรู้มั้ยน่าว่าพี่หมีใหญ่เป็นนักถ่ายทอดเรื่องราวได้ยอดเยี่ยมคนนึงเชียวนะ สนุก น่าอ่าน น่าติดตาม ได้ความรู้ ช่างครบเครื่องดีจัง

ความคิดเห็นที่ 5 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
สิงห์นอกระบบ วันที่ : 05/11/2015 เวลา : 20.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nfedlion

เห็นรูปอาหารพี่หมีใหญ่ ทำเอาน้าสิงห์ฯหิวอีกแล้วครับ

ความคิดเห็นที่ 4 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
BlueHill วันที่ : 05/11/2015 เวลา : 17.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

น้าชาลีชอบอาหารทะเลมากๆ
เคยไปฮอกไกโด ซื้ออาหารทะเลแห่งมามากมาย
ชอบกินปลาซาบะย่างเกลือเป็นที่สุดครับ

ความคิดเห็นที่ 3 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
เสดพีร์ วันที่ : 05/11/2015 เวลา : 14.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chao
*+* เพียงแวะเข้าไปทัก..เราก็แอบฮักคุณอยู่ ในใจ._/|\_.

ขอบคุณที่แวะไปเยือนครับ

ความคิดเห็นที่ 2 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
นายยั้งคิด วันที่ : 05/11/2015 เวลา : 12.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/political79

นอกจากนี้เหล่าสตาฟท์ยังคอยชวนผมคุยเรื่องต่างๆมากมาย ส่วนมากก็เชิงถามว่ามาญี่ปุ่นสนุกมั้ย พนักงานสาวคนหนึ่งเธอสวมชุดแม่บ้านเข้ามาถามผมว่าทำไมถึงสนใจญี่ปุ่น ผมบอกว่าอนิเมชั่นญี่ปุ่นสนุกดี หลังจากนั้นเราก็คุยกันเรื่องอนิเมกันยาว จนกระทั่งมีการแสดงระบำเริ่มขึ้น เป็นการระบำที่ดูอ่อนช้อยและขึงขังผสมกันไป น่าเสียดายที่ผมจำชื่อการระบำนั้นไม่ได้เสียแล้ว หลังจากโชว์จบมีการเรียกผู้ชมให้ลองทำตามซึ่งผมกับนายเท็นทิมก็อยู่ในนั้นด้วย โดยเฉพาะเท็นได้รับคำชมว่าท่านั่งหันหลังงอขาโบกพัดสวยมาก นายเท็นทิมนี่เป็นฝรั่งตัวสูงผมสีทองท่าทางเป็นผู้ชายปกติ แต่พอเต้นระบำแล้วต้องบอกตรงๆเลยว่า เต้นได้สวยมากจนผมต้องขอเรียกว่า เต้นได้แร่ดมาก(ขอโทษที่ต้องใช้คำนี้ เพราะเท็นทิมเต้นระบำได้สวยอย่างผู้หญิงจริงๆเลย ออกทั้งท่าทางและสีหน้า ถถถ เยี่ยมจริงๆ)
.........................................
ฟังแล้ว พี่หมีใหญ่สนุกมากๆทีเดียวนะครับ แล้วที่ตอบว่าสนใจมาประเทศญี่ปุ่นเพราะอนิเมชั่น ก็แปล๊กแปลก แต่คนถามก็กลับคุยกันได้เป็นตุเป็นตะไปกันได้อย่างดี

ความคิดเห็นที่ 1 เจ้าหมีน้อย , แม่หมี ถูกใจสิ่งนี้ (2)
นายยั้งคิด วันที่ : 05/11/2015 เวลา : 12.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/political79

เห็นรูป raw fishery food or real seafood ที่พี่หมีใหญ่กำลังจะหม่ำแล้ว อยากหม่ำบ้างจัง แต่หากหาทานในประเทศของเรา ก็ไม่ค่อยมั่นใจในความปลอดภัยนะครับ แม่หมี

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

กลิ่นจัน

เพลงกลิ่นจัน ของมหาวิทยาลัยศิลปากร

View All
<< พฤศจิกายน 2015 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          



[ Add to my favorite ] [ X ]