• manana
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-01-24
  • จำนวนเรื่อง : 45
  • จำนวนผู้ชม : 28291
  • ส่ง msg :
  • โหวต 4 คน
my manana
สีเริ่มต้นของภาพแรกๆก็มักจะสดใส มีสีสรร แต่พอเวลาผ่านไป ภาพทุกในชีวิตของเราสีก็จะจางลงจางลงตามกาลเวลา ถึงแม้นเราจะบอกว่า ไม่มีวันลืม ฉันจะจดจำเธอจนชัวชีวิต ผลสุดท้ายก็คงเหลือแต่ภาพสีจางๆมัว เช่นภาพอื่
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/manana
วันพฤหัสบดี ที่ 10 มกราคม 2562
Posted by manana , ผู้อ่าน : 77 , 09:48:23 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เห็นตลาดเค้าอิป้าก็อยากสำรวจ บ้านเมืองเค้าเป็นยังไง มีอะไรขายกันบ้าง กินอะไรกัน อย่างที่บอก เหมือนจับไข้เล็กๆ หมดอารมณ์อยากเดินเผือกเรื่องชาวบ้าน แต่เท่าที่เห็น ตลาดไม่ใหญ่มาก เดินสักชม.สองชม.น่าจะรอบ 

อิป้าไม่กล้าเดินไปไหนเลย มึนหัว ท้องก็วูบวาบเบาๆ หน้าร้อนเห่อๆ ยังคิดว่าโชคดีนะ นั่งมอไซด์ฝ่าลมหนาวสองชั่วโมง เป็นแค่นี้ ถือว่ายังถึกพอทน พยายามดื่มน้ำเยอะๆ นั่งหลับแบบหลับๆตื่นๆ  เข้าห้องน้ำ เวียนแบบนี้อยู่หลายรอบ ช่วงไหนตื่นก็นั่งลุ้นไปดิ รถคันนี้รึเปล่า ไม่ใช่รึ ผ่านมากี่คันก็ไม่ใช่ นั่งต่อไป คือมันเลยเวลาที่ไอ้หนุ่มจัดรถบอกไว้นานโข ความคิดก็เตลิดดิ เอ เราคุยกันเข้าใจรึเปล่าน้อ... 

ระหว่างคอยรถก็หาข้อมูลเผื่อพรุ่งนี้ไปเรื่อย มีแชร์แท๊กซี่ไปกะตะมั๊ย ออกกี่โมง ไอ้หนุ่มบอก มี ออกสิบโมง ยูต้องออกจากอินดอจี แปดโมงนะ โอเค เดี๋ยวไปถามเรื่องรถออกมาจากอินดอจีจากที่พักแล้วคืนนี้ค่อยวางแผน 

คิวรถแบบนี้มีหลายจุด เท่าที่เห็นไม่ไกลกันนัก มีอีกสามจุด แต่ไม่รู่ว่าเดินทางจาก Hopin ไปไหน รึจะเป็นที่รับส่งสำหรับรถโดยสารประจำทางก็ไม่รู้ ส่วนจุดที่อิป้านั่งคอย น่าจะไปอินดอจีโดยเฉพาะ  เพราะมอไซด์จอดถามมาสองที่ เค้าชี้มาที่นี่ มองรอบๆคิวรถนี้ก็มีป้ายโฆษณาหลายป้าย ดูจากรูป มีรถเก๋ง ตู้ มอไซด์  ข้อความก็หลายบรรทัดเพียงแค่เป็นภาษาพม่า ล้วนๆ พร้อมมีหมายเลขโทรศัพท์ จุดหมายสำคัญๆ เช่นอินดอจีก็ไม่เขียนเป็นภาษาอังกฤษนะ ภาษาพม่าอย่างเดียว  เพิ่งนึกออกว่า สองครั้งที่มาคอยรถที่คิวนี้ มีป้าเป็นผู้โดยสารที่คอยอยู่คนเดียว มีคนพิ้นถิ่นมาคอยแล้วขึ้นคันอื่นรึเปล่าอันนี้บอกไม่ถูกเลย เพียงแต่รถที่ป้าขึ้นป้าขึ้นคนเดียว แต่มีคนทำงานที่คิว เดินไปมา พูดคุย โทรศัพท์ติดต่อกัน วุ่นวาย ไม่ต่ำกว่า 5 คน มีหัวหน้าหนึ่งคนที่พอจะพูดภาษาอัังกฤษได้แบบถูๆไถๆ ป้าก็ถูไถตาม

ว่างๆก็ฝึกสติกันนิดนึง เดินทางออกจากกทม.วันที่ 29 ธันวาคม 61 ถึงมัณฑะเลย์ เที่ยง บ่ายสี่โมงนั่งแท๊กซี่ยาวไปและถึงเมืองที่หลงตอนเช้ามืด วันที่ 30 ธันวาคม ตอนนี้สิบโมงกว่าก็ยังเป็นวันที่ 30 ธันวาคม อยู่ โอเค วันไม่ได้หายไปไหน

สิบเอ็ดโมงมั้ง แท๊กซี่ก็มา คราวนี้เป็นเก๋งเหมือนที่นั่งมาจากมัณฑะเลย์ ไม่แน่ใจว่าวิ่งมาจากเมืองไหน แต่ มีผู้โดยสารนั่งหน้าหนึ่ง หลังหนึ่ง  อิป้าอีกหนึ่ง ไม่มีของบรรทุกมาบนหลังคารถ เออ ค่อยยังชัวร์  นั่งสบาย อากาศดี รถเหวี่ยงซ้ายที่ขวาที่ เพลินสุดๆ แล้วป้าก็หลับไปตั้งแต่รถออกตัวน่าจะยังไม่พ้นกิโลแรก 

 

ได้ยินเสียงคนขับเรียกแว่วๆ Mamm ลืมตาขึ้นมามองออกนอกหน้าต่าง  ความคิดแรก เอิ่ม กำลังสบายเชียว ความคิดที่สอง อูยยยยสะพานสวยจัง สะพานไม้เล็กๆ มีหมอกด้วย สวยกว่าในรูปอิ๊ก  ความคิดที่สามแล่นตาม ถึงแล้วเหรอ ไวแท้ รถจอดหน้าบ้านที่จะมาเลย สติมาตอนโชเฟอร์เอากระเป๋าออกจากท้ายรถให้ นี่ตรูหลับมาตลอดเส้นทางเลยรึ เออ โชเฟอร์รู้ได้ไงหว่าว่าตรูจะมาพักที่นี่ ไม่ได้บอกสักหน่อย ตอนนี้บ่ายนิดๆ เออ นั่งรถมาน่าจะประมาณเกือบสองชั่วโมง

 นึกถึงหนังเลย  รถก็แล่นฝุ่นตลบจากไปพร้อมผู้โดยสารที่เหลือ ทิ้งสาวนางหนึ่งยืนงงเหม่อมองตามท้ายรถ มีสัมภาระหอบใหญ่กองไว้แทบเท้า ด้านหลังสาวน้อยเป็นสะพานไม้เล็กๆที่เห็นเลือนลางในหมอกสีทึมๆ

อากาศนิ่งๆ บรรยากาศเหงาๆ สาวน้อยเอาเป้ขึ้นหลัง ค่อยๆเดินละเลียดฝ่าหมอกมัวๆไปตามสะพานไม้  ที่ทอดตัวยาวไปยังตัวบ้านหลังน้อยสีขาวหม่นริมทะเลสาป ตอนเย็นๆนั่งจิบชาร้อนควันกรุ่นริมระเบียงสีตองอ่อน ปล่อยอารมณ์ไปกับทะเลสาป มองพระจันทร์ เคียงข้างดาว ฟังดูแล้วแสนจะโรแมนติก

 ชีวิตจริงอยู่ตรงนี้ เป้หลังก็หนัก ถ้าเอาขึ้นดีๆก็เสียเวลา เป้หน้าก็ยันคาง เอากะเค้าดิ ทีนี้เลยหอบพะรุงพะรัง กึ่งลากกึ่งสะพาย ดูทุลักทุเลพิกล เดินข้ามสะพานที่ชำรุดบางจุด ไปยังตัวบ้านกลางเก่า

จะบอกว่าที่ดื้นรนมาอินดอจีเนี่ย แค่อยากมาเดินสะพานสั้นๆอันนี้ อยากมีรูปถ่ายบนสะพานนี้ ดังนั้น ถึงของจะหนัก ไม่ใช่เวลามาเดินสวย แต่อิป้าก็สู้ ค่อยๆเดินดื่มด่ำกับอารมณ์การเดินผ่านสะพานเล็กๆอันนี้  อยากเก็บความรู้สึกของครั้งแรกที่เดินผ่านสะพานนี้ให้มากที่สุด เพราะการเดินผ่านครั้งต่อๆไป ก็แค่ การเดินผ่าน  

ในที่สุดก็ทำได้แล้ว อินดอจี ... ฮูเร.....มีรูปตั้งสามรูปนะ

เตรียมมาม่าคัพมาหนึ่งคัพ อยากจะนั่งกินมาม่าร้อนๆ ท่ามกลางอากาศเย็นๆ บนระเบียง กินไปมองทะเลสาปไปคงฟินเว่อร์ 





แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน