• มาโนช
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : Taibaan_manote@yahoo.co.th
  • วันที่สร้าง : 2008-06-20
  • จำนวนเรื่อง : 33
  • จำนวนผู้ชม : 39574
  • ส่ง msg :
  • โหวต 92 คน
มาโนช พรหมสิงห์
เสียงกู่ร้องจากสายลมบนถนนโบราณ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/manote2499
วันจันทร์ ที่ 11 มกราคม 2553
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 1207 , 20:31:44 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมล็ดฝันสัญจร                                         มาโนช พรหมสิงห์                 1.บนเส้นแดนของร่างกายกับจิตวิญญาณ ไม่มีการงอกอีกต่อไปหญิงชรานั่งมองดูผืนผ้าในกี่ ด้วยความรู้สึกอาดูรไร้เส้นด้าย ลวดลายความฝันทั้งมวลจึงไม่เต็ม ค้างเติ่งผิดรูปผิดร่างอยู่อย่างนั้นราวกับคนไร้ฝัน ผ้าทอไม่เสร็จ ขาดเส้นด้าย ดอกฝ้ายไม่บาน เมล็ดพันธุ์สูญสิ้นทุกอย่างในชีวิตของนาง จึงกลายเป็นเรื่องเล่าปรัมปรา เป็นตำนาน เป็นน....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 21 ตุลาคม 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 877 , 04:54:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เวิ้งกลางใจฉันมีจักรวาล                                                                                                                     มาโนช  พรหมสิงห์                ค่ำคืนที่ผืนทางช้างเผือกพาดผ่าน                เส้นทางทรายกลางทุ่งหญ้าทอประกายขาวนวล                ท่ามกลางร่องรอยการไหลเคลื่อนของคืนวัน                ฉันกำลังกลับบ้าน...                นับแต่ได้ร่ำลาเรือนไม้ในสวนรก รอนแรมไปบนเส้....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 30 กันยายน 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 904 , 19:38:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

มีดอกไม้บาน ฉันจึงมีเธอ              ฉันขุดดินในวันนี้ ปรับพื้นที่สร้างแปลงดิน เพื่อปลูกดอกไม้นานาชนิด ฉันกำลังเปลี่ยนแปลงปรับแต่งผิวโลก กำลังปรับแต่งเปลี่ยนแปลงจักรวาล ด้วยมือบอบบางทั้งสอง                ค่ำคืนใกล้จะมาถึง ฉันนั่งพักบนเรือนไม้ ภายใต้ท้องฟ้ายามเย็น จิบกาแฟทอดสายตามองผืนดินที่ตนขุดไว้แต่ละแปลง ซึ่งเรียงรายอยู่ในแสงพลบ                ฉันหลับตาลง แล้วลืมดวงเนตรภายใน เพ่งพินิจทุกการขับเคล....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 27 สิงหาคม 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 891 , 15:53:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันรักความเกลียด                  ฤดูกาลที่ผันเปลี่ยนไปของผืนฟ้าแผ่นดิน ทำให้เราตระหนักได้ถึงความเป็นจริงของชีวิตของโลกย์ ได้อย่างง่ายๆ แค่ใช้สายตาพินิจมองและตรึกตรอง เพียงชั่วเวลาสั้นๆ เท่านั้น                ฤดูฝนบรรจงรินรดแผ่นดินแห้งผาก ด้วยหยดน้ำฉ่ำเย็น ด้วยความสดชื่นสูงส่งจากมหาเมฆา พลันมวลพฤกษานานาก็งอกเงย หยัดรากเหยียดกิ่ง แหละท่ามกลางความรักของต้นไม้กับแผ่นดิน ที่ถูกรินรดด้วยความสุขสดชื่นนั้น....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 2 สิงหาคม 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 1170 , 22:24:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                                                                เป็นหนึ่งเดียวกับเสียงดังกังวาน“ฉันตื่นขึ้นมา ในเช้าวันที่โลกทำความเงียบสูญหาย ฉันจึงเก็บสัมภาระจำเป็นลงเป้ ยกขึ้นสะพายไว้กับหลังไหล่ แล้วออกเดินทางไกลตามหาความเงียบไปสุดขอบฟ้า”            ประโยคข้างต้นผุดขึ้นในใจ เมื่อฉันก้าวเท้าออกจากบ้าน มุ่งสู่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง เพื่อทำงานชิ้นเล็กๆ เพื่อบอกเล่าเรื่องราวของคนตัวเล็กๆ น้....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 17 พฤษภาคม 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 1007 , 16:12:27 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คัมภีร์ที่สาบสูญ เมฆหยุดโปรยปรายสายฝน  ฟ้ายกตัวขึ้นสูงลิบลิ่ว  หมอกเหมยที่เคยหลบเร้นอยู่ในซอกเขาและหุบเหวคลี่ตัวออกอย่างช้าๆ  ฤดูกาลที่ดวงเดือนสวยที่สุดกำลังจะมาเยือน                โลกค่อยๆ ถูกความเหน็บหนาวกลืนกิน  ฤดูหนาวหว่านโปรยความเยียบเย็นไปทั่วทุกหนแห่ง  ความเศร้าถูกเสือกซุกในอ้อมกอดของขุนเขา แมกไม้  และสายธาร  ถนนหนทางถูกพาดขึงด้วยเส้นสายใยความเปล่าเปลี่ยว  ที่ถักทอด้วยหัตถ์แห่งฤดูกาล        ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 28 เมษายน 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 1025 , 14:37:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

วิถีดอกไม้                 เบ่งบานไม่นาน เพียงริ้วลมหนาวบางเบาโบกโบยผ่าน ร่างเธอก็ปลิดร่วงลงนอนนิ่งแนบลานดิน                สิ้นสุดแล้วสำหรับวิถีของเธอ ฉันรำพึงรำพันอย่างเศร้าสร้อย ขณะประคองซากดอกสีขาวอมชมพูไว้ในอุ้งมือ                หามิได้ วิถีใหม่กำลังจะเริ่มขึ้นต่างหาก ดอกไม้บนลานดินกล่าวอย่างเคร่งขรึม                หัวใจของฉันถูกความโศกซึมกอดรัดไว้ จนมิได้ใส่ใจกับถ้อยคำของเธอ จรดปากกาเขียน ภาพ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 14 เมษายน 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 993 , 04:15:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บทกวีในโลกเล็กๆ                 ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นก่อนฟ้าสาง                โลกจมดิ่งอยู่ในความเงียบสงัด  เป็นเวลานับครั้งไม่ถ้วนที่ฉันตื่นนอนในยามนี้  แหละนับครั้งไม่ถ้วนของความปรารถนาหนึ่งที่จู่โจมมาสู่ใจฉันเช่นกัน                ความปรารถนาจะเรียงร้อยถ้อยคำเป็นบทกวีไพเราะขึ้นมาสักชิ้น  บรรยายถึงเสียงเสนาะใส  ซึ่งดังกังวานขึ้นในโลกมืดก่อนฟ้าสาง  ทะลุทะลวงกำแพงแห่งความเงียบให้ทลายลงไป                ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 29 มีนาคม 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 854 , 04:55:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                            นักเล่าตำนาน                 เอื่อยๆ อย่างเงียบงันและสั่นไหว เลาะเรียบริมทางธรรมดาเส้นนั้น                เมื่อทรุดตัวลงนั่งใต้ร่มพะยอมใหญ่ริมแม่น้ำ แล้ววักน้ำขึ้นมาดื่มกิน ลูบไล้ตามใบหน้า ฉันก็พบกับหยดน้ำนักเล่าตำนานหยดหนึ่ง ดวงตาของเธอสะท้อนแสงแดดทอประกายระยิบระยับ                ฉันเอนหลังพิงโคนต้นไม้ริมตลิ่ง ประคองเธอไว้ในอุ้งมือ ปล่อยใจจดจ่ออยู่กับเรื่....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 8 มีนาคม 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 859 , 20:06:54 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                                   เพลงป่า และตาน้ำ เมื่อหลบหลีกออกนอกเส้นทาง ที่ผู้คนทั่วไปใช้สัญจร ฉันจึงได้พบกับความมหัศจรรย์ที่นี่ คือ ความไร้ระเบียบอันเป็นระบบ หรือ ระบบอันเกิดจากความไร้ระเบียบนั่นเอง ที่สำคัญ ทุกองคาพยพต่างล้วนคือชีวิตอันมีคุณค่าและความหมาย โดยมิได้มีอะไรด้อยกว่าอะไร อะไรมากกว่าอะไรพื้นดินลาดลงสู่ทิวไม้ริมลำธารใสเย็น ถัดจากนั้นเป็นทิวเขาทั้งสาม ซึ่งแอบอิงกันอยู่มายาวนาน อาจจะนา....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 3 มีนาคม 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 807 , 04:10:52 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ทางธรรมดา มาโนช พรหมสิงห์                 ขณะอยู่ต่อหน้าต้นไม้ต้นนี้ จิตใจของฉันสงบนิ่ง ตระหนักถึงความธรรมดาสามัญ ความไม่สลักสำคัญอันใดของมัน ชั่วไม่กี่อึดใจนั้น กระแสธารแห่งกาลเวลาก็พัดพาฉัน ย้อนกลับไปยังห้วงของวันเวลาที่ฉันตระหนักว่า ที่สุดแห่งความเป็นมนุษย์ นั่นคือ การเป็นคนธรรมดา ไม่มีอะไรจะยืนยงและยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้ว                ฉันจึงละทุกสิ่งอย่าง                ละจากเรือนหลังเล็ก ท่าม....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 12 กุมภาพันธ์ 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 869 , 16:53:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เวิ้งกลางใจฉันมีจักรวาล                                                                                                                         มาโนช  พรหมสิงห์          ค่ำคืนที่ผืนทางช้างเผือกพาดผ่าน                เส้นทางทรายกลางทุ่งหญ้าทอประกายขาวนวล                ท่ามกลางร่องรอยการไหลเคลื่อนของคืนวัน                ฉันกำลังกลับบ้าน...                นับแต่ได้ร่ำลาเรือนไม้ในสวนรก รอนแรมไปบนเส้นท....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 12 มกราคม 2552
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 962 , 13:58:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

วิถีดอกไม้                 เบ่งบานไม่นาน เพียงริ้วลมหนาวบางเบาโบกโบยผ่าน ร่างเธอก็ปลิดร่วงลงนอนนิ่งแนบลานดิน                สิ้นสุดแล้วสำหรับวิถีของเธอ ฉันรำพึงรำพันอย่างเศร้าสร้อย ขณะประคองซากดอกสีขาวอมชมพูไว้ในอุ้งมือ                หามิได้ วิถีใหม่กำลังจะเริ่มขึ้นต่างหาก ดอกไม้บนลานดินกล่าวอย่างเคร่งขรึม                หัวใจของฉันถูกความโศกซึมกอดรัดไว้ จนมิได้ใส่ใจกับถ้อยคำของเธอ จรดปากกาเขียนภาพส....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 16 กรกฎาคม 2551
Posted by มาโนช , ผู้อ่าน : 3588 , 13:30:35 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

คำกล่าวเนื่องในโอกาสรับรางวัล ‘รพีพร’ ในวันที่ 14 กรกฏาคม 2551 ณ สถาบันปรีดี พนมยงค์ บทเพลงเงียบงันในครรลองของชีวิตนักเขียนคนหนึ่ง                 กราบคารวะดวงวิญญาณของศิลปิน ‘เพ็ญศรี-รพีพร’ และกราบเรียนท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน                              ผมขับขานเพลงแห่งความเงียบงันอยู่ ๒ เพลง ในวิถีชีวิต ในครรลองชีวิตนักเขียนของผม                 สมัยเมื่อยังเป็นเด็ก ด้วยบุคลิกที่ไม่ชอบพูดคุย ไม่สุ....

อ่านต่อ


/1