• มาตาวายุกานต์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : whiteyok@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-04
  • จำนวนเรื่อง : 15
  • จำนวนผู้ชม : 19513
  • ส่ง msg :
  • โหวต 15 คน
ระเบียงบ้าน
"ระเบียงบ้าน" แห่งนี้ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าเยี่ยมชม เพื่อถ่ายทอดแลกเปลี่ยนเรื่องราวสนุก ๆ ภายในบ้านของเรา
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/matawa
วันเสาร์ ที่ 15 ธันวาคม 2550
Posted by มาตาวายุกานต์ , ผู้อ่าน : 452 , 12:04:35 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 

 

                “หัวใจเธอเป็นอะไรไปหรือ  ทำไมถึงได้ดูเศร้าสร้อยเช่นนั้นเล่า”   ดวงตาเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้  เมื่อเห็นหัวใจเต้นอย่างอ่อนล้าไร้ความสุข

                “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน  อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนกับว่าการเต้นของฉันมันไร้ความหมาย  และไม่รู้ว่าจะเต้นต่อไปเพื่ออะไร”  หัวใจพูดอย่างหดหู่

                “เลิกรู้สึกได้แล้ว  ฉันว่าเธอจมปลักกับความรู้สึกที่จับต้องไม่ได้มากเกินไปนะหัวใจ”  ดวงตาพยายามให้สติ  เพราะไม่เคยเห็นด้วยกับความอ่อนไหวของ “หัวใจ”  ที่มักจะตัดสินทุกอย่างด้วยความรู้สึกแทนที่จะมองจากความเป็นจริง

          “มันไร้สาระเกินไปนะ ที่เธอมัวแต่มานั่งทดท้อโดยไร้เหตุผลเช่นนี้”  ดวงตายังคงตำหนิ “หัวใจ” ต่อไป  “เธอต้องอยู่กับความเป็นจริงสิหัวใจ  มองดูสิ เจ้าของร่างกายของเราตอนนี้มีทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมสรรพ  แล้วมีสิ่งใดที่จะทำให้หัวใจอย่างเธอไร้ความสุขอีกเล่า”

                “ฉันไม่รู้ ... ฉันไม่รู้ ... ฉันรู้แต่ว่าความเป็นจริงของชีวิตในขณะนี้แม้จะงดงาม แต่ฉันยังไร้ความสุข”  หัวใจร่ำร้อง  แต่ก็ไม่สามารถอธิบายถึงสาเหตุที่ทำให้ตนเองไร้ความสุขได้  นั่นยิ่งทำให้ “ดวงตา” มอง “หัวใจ” อย่างเย้ยหยัน

                “เพราะมีอวัยวะอ่อนแออย่างเธอน่ะสิ  ร่างกายถึงได้อ่อนแอตามไปด้วย  เลิกอยู่กับความรู้สึกแล้วหันหน้ามาหาความจริงได้แล้ว”  ดวงตาตวาดออกไปโดยไม่รักษาความรู้สึกของ “หัวใจ”

                “ทะเลาะกันอีกแล้ว”  ก้น ทะลุกลางปล้องขึ้นมาอย่างอดรนทนไม่ได้  ไม่เข้าใจว่าทำไมดวงตาจะต้องมาหาเหตุผลกับความรู้สึกที่บางครั้งไม่สามารถให้คำตอบได้ด้วยเหตุผลใด ๆ

                “เจ้าอย่ามายุ่ง”  ดวงตาหันไปตวาด ก้น  ทำให้มันหยุดคำพูดที่กำลังจะเอ่ยเอื้อน  “เออ อยากถกเถียงกันก็เถียงกันไป นั่งดีกว่า”  ก้นคิดอย่างเกรียจคร้าน

                “ถ้าเจ้าไม่ฟังความเห็นของก้น  เจ้าพอจะฟังความคิดของเราได้ไหม ดวงตา”  สมองเอ่ยถาม  และเมื่อดวงตานิ่งเงียบ  สมองก็ถือว่าเป็นการตอบรับ

                “ดวงตาเจ้ามองไปที่ร่างของชายผู้นั้นสิ  เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร”  ดวงตาเพ่งมองไปยังร่างของชายที่มีอายุเข้าวัยกลางคน แต่งกายภูมิฐาน  และบอกสมองอย่างไม่ลังเลว่า  “ฉันคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่มีความสุขไม่หยอกหรอก  ความเป็นอยู่ของเขาก็คงจะอยู่ในขั้นแถวหน้า  ชนิดที่เรียกได้ว่าอยากได้อะไรก็ไม่ผิดหวัง  ดูจากเสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาสิ  ออกจะโก้หรูขนาดนั้น”

                “แล้วเจ้าล่ะหัวใจ เจ้ารู้สึกอย่างไรกับผู้ชายคนนี้”  หัวใจเพ่งความรู้สึกไปยังชายคนนั้น และตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยเช่นเดิมว่า

                “เขาเป็นผู้ชายที่ไร้ความสุข  ดูดวงตาเขาสิปราศจากซึ่งแววตาแห่งความสดใส  มันมีแต่ริ้วรอยของความกังวล  ฉันไม่รู้ว่าชีวิตอันเพรียบพร้อมคือที่มาของความกังวลจนนำมาซึ่งการไร้ความสุขหรือไม่” 

                “ถ้าอย่างนั้นเราไปดูกันไหมว่าระหว่างความรู้สึกกับความเป็นจริงที่ได้เห็นอะไรจะถูกต้องกว่ากัน”  สมองเสนอและไม่มีอวัยวะส่วนใดปฏิเสธ  พวกมันจึงพาร่างกายติดตามชายผู้นั้นไปอย่างเงียบ ๆ และพบว่าชายผู้นั้นเพรียบพร้อมไปด้วยทรัพย์สินและสิ่งอำนวยความสะดวกนานาชนิดจริง ตามที่ดวงตาประเมินเอาไว้  แต่เขาก็ไร้ความสุขเฉกเช่นที่หัวใจรู้สึก

                “เมื่อเป็นเช่นนี้เจ้าคิดว่าระหว่างความเป็นจริงกับความรู้สึกอะไรสำคัญกว่ากันหรือ”  สมองถามดวงตาและหัวใจ  แต่อวัยวะทั้งสองก็มิอาจสรรหาคำตอบดี ๆ มาอธิบายกับสมองได้  เพราะได้สำนึกว่าทั้งความเป็นจริงและความรู้สึกล้วนแต่สำคัญด้วยกันทั้งคู่

                “ถ้าความเป็นจริงคือสิ่งที่ต้องยอมรับ  ความรู้สึกก็เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีความหมายมากขึ้น  เพราะหากไม่มีความรู้สึกเธอจะรู้จักและสัมผัสกับความสุขได้อย่างไร”  สมองบอกอย่างสุขุมพลางถามต่อไปว่า  “ความเป็นจริงกับความรู้สึก เธอคิดว่าจะขาดสิ่งไหนดีเล่า”  หากดวงตาและหัวใจยังไร้คำตอบให้กับสมองเช่นเดิม

                “ถ้าเธอไม่มีความเป็นจริงก็จะไม่มีปัจจุบันที่เผชิญอยู่  ถ้าเธอไม่มีความรู้สึกแม้ชีวิตจะดำรงอยู่ แต่ก็ไม่อาจสัมผัสได้ ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือทุกข์  ในวันที่ความเป็นจริงเลวร้าย  ถ้าปราศจากความรู้สึกก็มิอาจรับรู้ได้  เช่นเดียวกับในวันที่ความเป็นจริงงดงาม  แต่เมื่อไร้ความรู้สึก  ความสุขก็ไม่สามารถอบอวลอยู่ในหัวใจได้เช่นกัน  ดังนั้นสำหรับฉันความเป็นจริงกับความรู้สึกจะต้องสัมพันธ์กันเสมอ”

                “แต่ฉันยังคิดว่าความรู้สึกเป็นตัวถ่วงนะ  ดูสภาพของหัวใจสิ มัวแต่รู้สึกแล้วก็อ่อนล้าเช่นนี้”  ดวงตายังไม่ยอมจำนน

                “ที่เธอพูดก็ถูกดวงตา  และนี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมความเป็นจริงต้องมาสัมพันธ์กับความรู้สึก  คือเมื่อใดก็ตามที่ความรู้สึกมีอิทธิพลจนก่อให้เกิดอารมณ์ที่ทำให้ตัวเองตกต่ำลง  เธอต้องใช้ความเป็นจริงในชีวิตด้านดีมาปลอบประโลมเพื่อให้ความรู้สึกเหล่านั้นบรรเทาเบาบางลง  เช่นเดียวกับที่ในบางครั้งความเป็นจริงที่สายตาเห็นอาจไม่สามารถอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างได้  และเมื่อนั้นเธอก็ต้องใช้ความรู้สึกที่จับต้องไม่ได้มาช่วยประเมินแทน”

          “ไม่ผิดหรอกหัวใจที่ในบางวันเธอจะรู้สึกเศร้าสร้อยทั้งที่อยู่ภายใต้ความเป็นจริงที่งดงาม  เพราะความรู้สึกไม่อาจอธิบายได้ด้วยเหตุผล  ที่สำคัญคือเธอต้องดูแลอย่าให้ความรู้สึกนั้นบั่นทอนเธอ”  สมองบอกหัวใจอย่างอ่อนโยน

                หัวใจยิ้มและกลับมาเต้นเป็นปกติอีกครั้ง  เมื่อได้รับคำปลอบโยนที่ปราศจากการตำหนิ  นั่นทำให้ “ดวงตา” ได้คิดว่า  “ความจริงแล้วเราไม่ควรดูแคลนอารมณ์อ่อนไหวของใคร  แต่ควรช่วยดูแลความอ่อนไหวนั้นอย่างเข้าใจ  แม้มันจะเป็นความอ่อนไหวที่ไร้ซึ่งเหตุผลก็ตาม  เพราะทุกคนล้วนแต่มีความอ่อนไหวซ่อนอยู่  เมื่อใดก็ตามที่มันปรากฏกายออกมา  สิ่งที่จะทำให้มันพัดผ่านไปได้คือการรับฟังด้วยความเข้าใจไม่ใช่การคาดคั้นเค้นหาเหตุผลหรือคำตอบ  แล้วเมื่อนั้นความอ่อนไหวก็จะจากไปปล่อยให้ความเข้มแข็งกลับเข้ามาทำหน้าที่ของมันอีกครั้งหนึ่ง ดังนั้นไม่ควรอย่างยิ่งที่เราจะปล่อยให้คนที่เรารักต้องเผชิญกับความอ่อนไหวด้วยความอ่อนแอตามลำพัง  เพราะเมื่อหันกลับไปอาจไม่เหลือหัวใจดวงใดให้ปลอบประโลมได้อีก”

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน