• มาตาวายุกานต์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : whiteyok@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-04
  • จำนวนเรื่อง : 15
  • จำนวนผู้ชม : 19512
  • ส่ง msg :
  • โหวต 15 คน
ระเบียงบ้าน
"ระเบียงบ้าน" แห่งนี้ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าเยี่ยมชม เพื่อถ่ายทอดแลกเปลี่ยนเรื่องราวสนุก ๆ ภายในบ้านของเรา
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/matawa
วันเสาร์ ที่ 15 ธันวาคม 2550
Posted by มาตาวายุกานต์ , ผู้อ่าน : 586 , 12:17:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 

                “เป็นอะไรไปหรือดวงตา  เธอเคยเข้มแข็งหนักหนา  แล้วทำไมวันนี้ถึงร้องไห้”  หัวใจถามเสียงอ่อนเนิบ  ขณะที่ลมหายใจรวยรินทอดถอนแต่ยังคงมีแก่ใจถามไถ่ “ดวงตา”

                “มีอะไรไม่สบายใจพูดออกมาเถิด  เจ้าร่ำไห้เช่นนี้ ลมหายใจอย่างข้าก็พลอยอึดอัดคับข้อง จนราวกับจะไร้ซึ่งลมหายใจ”  แต่ไม่ว่าจะถูกตั้งคำถามด้วยความห่วงใยจากอวัยวะอื่น ๆ เพียงใด  ดวงตาก็ยังคงนิ่งงัน  มีเพียงหยาดน้ำที่ยังคงหลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย  สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกของเจ้าตัวว่าคงจะอยู่ในห้วงอารมณ์ที่ปวดร้าวมากมาย

                “อารมณ์ชนิดใดหนอที่มีอิทธิพลต่อดวงตามากขนาดนี้”  หัวใจรำพึง  มองดวงตาด้วยความเป็นห่วง  แต่มิอาจทำอะไรได้มากไปกว่าการขยับเข้าไปใกล้ดวงตามากขึ้น  เพียงเพื่อให้ดวงตาได้รับรู้ว่าอย่างน้อยก็ยังมี “หัวใจ"”ที่จะอยู่เคียงข้าง  เพื่อร่วมรับรู้ถึงความเจ็บปวดแม้จะไม่เข้าใจถึงที่มาของความเจ็บปวดนั้นเลยก็เถิด

                “ดวงตา” ยังคงร่ำไห้ต่อเนื่อง  และคงจะไม่หยุดง่าย ๆ หากต่อมน้ำตาไม่ทำหน้าที่อย่างหนักหน่วงจนไม่สามารถผลิตน้ำตาออกมาได้อีก  แต่แม้ในยามที่น้ำตาเหือดแห้ง  หาก “ดวงตา” ก็หม่นไหม้ไร้ความสุข  นั่นยิ่งทำให้ “หัวใจ” และเพื่อนอวัยวะส่วนอื่นพลอยหม่นหมองไปด้วย

          โลกของอวัยวะจึงตกอยู่ในภาวะชงักงันทางความรู้สึก  ไม่มีใครกล้ายิ้มเมื่อดวงตายังร้าวราน  และยิ่งไม่มีเสียงหัวเราะในขณะที่ “ดวงตา” ยังคงร่ำไห้แม้จะไม่มีหยาดน้ำตาหลั่งรินแล้วก็ตาม

                “เป็นอะไรกันไปหมด”  ก้นจอมโวยวายตะโกนขึ้นมาอย่างเหลืออด  “เจ้านั่นแหละดวงตา  เป็นสาเหตุของความโศกเศร้าที่ปกคลุมอยู่ในโลกของอวัยวะนี้”

          “ข้า...ข้าขอโทษ”  ดวงตาพูดเบา ๆ

          “มีอะไรไม่สบายใจทำไมไม่พูดออกมา  แล้วพวกข้าจะช่วยเหลือเจ้าได้อย่างไร”  ก้นทอดเสียงอ่อนลง  และจากประโยคนี้ก็ทำให้อวัยวะส่วนอื่นที่ไม่เห็นด้วยกับอาการโวยแหลกของ “ก้น” ในตอนแรก สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ “ก้น” มีให้ “ดวงตา” เพียงแต่การแสดงออกซึ่งความห่วงใย แตกต่างไปจากอวัยวะส่วนอื่นเท่านั้น

                “ข้าไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร  ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร  เพราะเกรงว่าเรื่องที่ข้ารู้สึกมากมายอาจเป็นเพียงเรื่องราวไร้สาระในสายตาของพวกเจ้า”  ดวงตายังคงเก็บงำรายละเอียดที่ซุกซ่อนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของตนเองอย่างเคร่งครัด

                “เจ้ายังไม่ได้เปิดพื้นที่ส่วนตัวให้พวกข้าได้ไปสัมผัสเลย  แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่า พวกข้าจะเห็นว่ามันเป็นเพียงเรื่องว่างเปล่า ไร้สาระ” หัวใจพยายามโน้มน้าวให้ “ดวงตา” เปิดเผย  ไม่ได้เป็นเพราะอยากรู้เรื่องราว  แต่เป็นเพราะอยากแบ่งเบาเรื่องราวอันหนักอึ้งนั้น

                “ใช่ เจ้าดูถูกน้ำใจของพวกข้ามากเกินไปแล้ว”  ก้นโวยวายขึ้นมาอีก  คราวนี้ถูกอวัยวะส่วนอื่นส่งสายตาปรามเพื่อให้หยุดความเป็นอวัยวะขวานผ่าซาก  ทำให้มันยินยอมที่จะสงบศึก  เนื่องจากรู้ตัวเหมือนกันว่าการใช้อารมณ์รุนแรง  มิอาจปลอบโยนความอ่อนแอทีกำลังเกิดขึ้นกับ “ดวงตา” ได้  การเป็นผู้ฟังที่ดีต่างหากจึงจะเป็นการให้กำลังใจที่ดีที่สุด

                “เรากำลังรอฟังเจ้าอยู่นะจ๊ะ ดวงตา”  หูบอกอย่างอ่อนโยน

                “ข้าคิดถึงขนตา”  ดวงตาบอกเสียงอ่อนสร้อย  “หา...คิดถึงขนตาเนี่ยะนะ”  ก้น อีกตามเคยที่ร้องออกมากับคำพูดที่คาดไม่ถึงว่าจะได้ยิน  อวัยวะทุกส่วนจึงต้องออกโรงปรามให้ก้นนิ่งเงียบอีกครั้ง

                “ใช่  เจ้าเห็นว่ามันไร้สาระใช่ไหมเล่า”  ดวงตารำพัน  “เปล่านะ เปล่าข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น  เพียงแต่ข้าสงสัยว่าเจ้าจะคิดถึงขนตาทำไม  ในเมื่อก็ได้อยู่กันใกล้ชิดสนิทแนบขนาดนั้น”  ก้นบอกเสียงอ่อน

                “ก็เพราะใกล้ชิดสนิทแนบจนผูกพันข้าถึงได้ร้าวรานใจ…พวกเจ้าไม่สังเกตบ้างหรือว่าขนตากำลังจะหลุดร่วงไปหมดแล้ว”  คำกล่าวของดวงตาทำให้อวัยวะส่วนอื่นพากันเพ่งมองไปยังขนตาอย่างสังเกตมากขึ้น  และก็พบว่าสิ่งที่ดวงตาพูดเป็นความจริง

                “ใจเย็นก่อนดวงตา อย่าเพิ่งโศกเศร้าไปเลย  เมื่อพวกเรารู้แล้วว่าขนตาคือเหตุผลที่ทำให้เจ้าเศร้าสร้อย  เราก็มาดูกันเถิดว่าเพราอะไรขนตาจึงหลุดร่วง” สมองบอกอย่างสุขุมตามเคย  แต่แทนที่จะทำให้ดวงตาสงบนิ่ง  มันกลับแผดเสียงร้องไห้หนักกว่าเดิม

                “ก็นี่แหละที่ทำให้ข้าไม่สามารถบอกกับพวกเจ้าได้”

          “ไม่มีอะไรที่พวกข้ารับฟังเจ้าไม่ได้หรอก  บอกมาเถิดดวงตา”  หูยืนยันเจตนารมณ์แทนอวัยวะส่วนอื่น ดวงตานิ่งเงียบอย่างชั่งใจ ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมด “ขนตากำลังผลัดขนชุดใหม่น่ะ  ที่หลุดร่วงไปเดี๋ยวก็จะมีขนตาใหม่ขึ้นมาแทนที่  ข้าสงสารขนตาชุดเก่า มันคงน้อยใจนะ ที่พอหมดประโยชน์ก็ถูกทอดทิ้ง  คิดถึงพวกมันด้วย  ความคิดของข้าไร้สาระใช่ไหมล่ะ  ก็เพราะอย่างนี้ข้าถึงไม่กล้าบอกพวกเจ้า”

                “ไม่ไร้สาระเลยดวงตา เจ้าใกล้ชิดกับขนตามากกว่าอวัยวะส่วนอื่น ๆ  ก็เป็นธรรมดาอยู่เองที่เจ้าจะผูกพันลึกซึ้ง  ความยากเย็นในการดำรงอยู่ก็เป็นอย่างนี้แหละ  แม้จะรู้ว่าทุกสิ่งต้องมีการเปลี่ยนแปลง  แต่ก็ยังไม่วายที่จะผูกพัน  ความผูกพันของเจ้าเป็นความรู้สึกดีงาม ที่ข้าเชื่อว่าขนตาชุดเก่าที่กำลังจะหลุดร่วงคงจะซาบซึ้งเช่นกันจริงไหม”  หูถามขนตาเส้นสุดท้ายที่กำลังจะร่วงหล่น  มันยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ก่อนที่จะปลิดปลิวไปจากดวงตา

                ดวงตามองขนตาที่ร่วงไปติดอยู่ที่แก้ม  มันไร้ชีวิตแล้วแต่ดวงตากลับรู้สึกเข้าใจขนตาที่อยู่ใกล้ชิดสนิทแนบกันมานานมากกว่าตอนที่ได้อยู่เคียงกันยามมีชีวิตเสียอีก  ทั้ง ๆ ที่ไม่มีคำพูดใดบอกเล่า  แต่ดวงตาก็คิดว่าเข้าใจถูกต้องว่า “ขนตา” ไม่เคยน้อยใจที่ต้องหลุดร่วงไปเพื่อให้ขนตาใหม่มาแทนที่  เพราะทุกอย่างล้วนมีวาระ และเมื่อถึงเวลาก็ย่อมต้องก้าวเข้าสู่ความเปลี่ยนแปลง  และการที่ดวงตากล้าแสดงออกถึงความผูกพันก็ทำให้ “ขนตา” มีความสุขที่รู้สึกว่าตัวเองมีค่า  ขณะที่ดวงตาก็ได้ซาบซึ้งน้ำใจของเพื่อนอวัยวะส่วนอื่นที่ไม่ละเลยต่อความรู้สึกของตัวเอง  แม้ว่ามันอาจจะเป็นเรื่องน้อยนิดในสายตาของอวัยวะส่วนอื่นก็เถิด

                คิดได้อย่างนี้ดวงตาจึงเหือดน้ำและกลับมาสดใสเหมือนเดิมอีกครั้ง  ท่านผู้อ่านละ ได้แสดงออกถึงความผูกพันเพื่อให้ใครที่มีความหมายรับรู้หรือยัง

 ได้รับฟังในเรื่องหนักหนาสาหัสแต่ช่างเล็กน้อยในความรู้สึกของเราอย่างเข้าอกเข้าใจบ้างไหม  ถ้ายังอย่าปล่อยให้เสียงนั้นห่างไปจนท่านไม่อาจได้ยิน  เพราะบางทีมันอาจทำให้ท่านทำใครบางคนที่มีความหมายในชีวิตหล่นหายไปก็ได้

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

               

               




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
พันธกานท์ วันที่ : 16/12/2007 เวลา : 21.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panthakant
สวนอักษร : ธารคำท่ามกลางยุคสมัยฯ  "พันธกานท์ ตฤณราษฎร์" 


http://www.oknation.net/blog/panthakant/2007/12/11/entry-1
เรียนเชิญที่บ้านหน่อยคับ/ขอบคุณครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน