• มาตาวายุกานต์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : whiteyok@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-04
  • จำนวนเรื่อง : 15
  • จำนวนผู้ชม : 19523
  • ส่ง msg :
  • โหวต 15 คน
ระเบียงบ้าน
"ระเบียงบ้าน" แห่งนี้ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าเยี่ยมชม เพื่อถ่ายทอดแลกเปลี่ยนเรื่องราวสนุก ๆ ภายในบ้านของเรา
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/matawa
วันเสาร์ ที่ 15 ธันวาคม 2550
Posted by มาตาวายุกานต์ , ผู้อ่าน : 698 , 12:22:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 

         

“สมอง เจ้าช่างเก่งจริง ๆ ดูสิ  เพราะความชาญฉลาดของเจ้าแท้ ๆ ทำให้เจ้านายของพวกเราก้าวหน้าในหน้าที่การงานขนาดนี้”  อวัยวะต่าง ๆ พากันส่งเสียงสรรเสริญเยินยอ “สมอง” กันยกใหญ่  หลังจากช่วงเวลาที่ผ่านมา  “สมอง” ได้แสดงความปราดเปรื่องนำพาให้ร่างกายทั้งหมดประสบความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต

ความชื่นชมของเหล่าอวัยวะ  สร้างความภาคภูมิใจให้กับ “สมอง”  อย่างยิ่งยวด  มันรู้สึกฮึกเหิมกับชัยชนะที่ได้รับ  และกระหายที่จะสัมผัสถึงชัยชนะเหนือกว่าสิ่งทีได้รับอยู่ในขณะนี้  ความรู้สึกดังกล่าวแปรเป็นแรงผลักดันทำให้ “สมอง” ทำงานอย่างหนัก  โดยหวังว่าจะได้ลิ้มรสชาติความหอมหวานแห่งความสำเร็จอันยิ่งใหญ่กว่าที่ได้เคยพบพาน

แต่ยิ่ง “สมอง” พยายามมากเท่าไหร่  ความสำเร็จกลับดูห่างไกลออกไปทุกที  สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ “สมอง” กลุ้มใจเป็นอย่างมาก  และไม่เข้าใจว่าทำไมความปราดเปรื่องที่เคยมีกลับหนีหาย  การตัดสินใจที่เคยเฉียบคมก็กลับกลายเป็นความผิดพลาด  จนทำให้เจ้านายของเหล่าอวัยวะถูกพักงานชั่วคราว

“เป็นความผิดของข้าเอง”  สมองเฝ้าแต่โทษตัวเอง  ขณะที่เหล่าอวัยวะบางส่วนก็โกรธเคืองและโยนความผิดทั้งหมดให้กับสมองเช่นกัน  หาก “ดวงตา”  กลับมีมุมมองที่แตกต่างออกไป

“มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอกสมอง”  ดวงตากล่าวอย่างปลอบประโลม

“ไม่ใช่ได้อย่างไร ก็เพราะสมองนั่นแหละที่ตัดสินใจผิดพลาด” หู ซึ่งกำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับภาวการณ์ที่เกิดขึ้นกล่าวโต้ “ดวงตา” อย่างทันควัน  ด้าน “สมอง” รึ ก็ทำได้เพียงแค่นิ่งเงียบเศร้าซึม  ยอมรับคำกล่าวโทษนั้นด้วยความปวดร้าว

“ใจเย็นก่อนหู  เจ้าคิดว่ามันยุติธรรมแล้วหรือที่จะโทษว่าความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมีต้นเหตุมาจาก สมอง”

“ใช่สิ ดวงตา มันเป็นเช่นนั้นแหละ”  หู บอกอย่างมั่นใจ

“งั้นเจ้าอธิบายให้ข้าฟังหน่อยสิว่า  สมองทำทุกอย่างลงไปเพราะอะไรและเพื่อใคร”  หู นิ่งคิดก่อนที่จะตอบคำถามดวงตา

 “ก็เพราะสมองต้องการความสำเร็จน่ะสิ  และก็แน่นอนว่าทั้งหมดก็เพื่อตัวสมองเองนั่นแหละ”  หู กระชากเสียงตอบ  อารมณ์ยังคงคุกรุ่นยากที่จะดับลงได้ง่าย ๆ   ก็จะให้ หู ทำใจได้อย่างไร  ในเมื่อทั้งหูซ้ายและหูขวา  ต้องทนรับฟังคำประณามเย้ยหยันจากคนรอบข้างถึงความล้มเหลวที่เกิดขึ้น  จนมันรู้สึกอับอายเกินกว่าจะทนรับเหตุการณ์ทั้งหมดได้  อารมณ์ร้าย ๆ จึงถูกโยนใส่ “สมอง” ให้เป็นผู้รับผิดชอบต่อเรื่องราวทั้งหมด

“ถ้างั้นเจ้าบอกเราหน่อยได้ไหมว่า  เมื่อครั้งที่สมองประสบความสำเร็จนั้น  อวัยวะที่ปลื้มปิติที่สุดเป็นใครกัน”  คราวนี้ “หู” นิ่งอึ้งไม่กล้าตอบคำถาม  เนื่องจากจำได้ดีกว่าอวัยวะที่มีความสุขเสียยิ่งกว่า “สมอง” ก็คือตัวมันเอง  เพราะในห้วงเวลานั้นมีแต่เสียงสรรเสริญเยินยอก้องไปมาในหูทั้งสองข้าง  และเป็นเพราะอย่างนี้แหละ  มันจึงผลักดัน “สมอง” ให้เร่งทำงานเพื่อก้าวไปในจุดที่สูงขึ้น  ตามคำเป่าหูของคนรอบข้าง  จนกระทั่งความผิดพลาดเกิดขึ้น

“ทำไมเจ้าไม่ตอบคำถามของข้าละ หู”  ดวงตาถามย้ำ  แต่ “หู” ยังนิ่งเงียบ  ด้วยรู้ดีว่าสิ่งที่พูดไปในตอนต้นไม่ตรงกับข้อเท็จจริง  จึงละอายใจเกินกว่าจะโต้แย้ง และเริ่มสำนึกว่าการโยนความผิดทั้งหมดไปให้ “สมอง” ไม่ยุติธรรมสำหรับ “สมอง” จริงดังที่ “ดวงตา” พูด

“เอาเถอะข้าขอโทษ  มันเป็นความผิดของข้าเองแหละ”  หู กล่าวเบา ๆ อย่างยอมรับ  อารมณ์รุนแรงเริ่มลดระดับลงแล้ว  ดวงตา ยิ้มรู้สึกดีใจที่ หูไม่ดันทุรังโทษอวัยวะส่วนอื่น  ก่อนที่จะมองถึงความบกพร่องของตัวเอง

“เจ้าไม่ได้ผิดหรอก หู อย่าคิดมาก  สมองเองก็ไม่ได้ผิดต่ออวัยวะส่วนอื่น ๆ” 

“ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้นละดวงตา”  ทั้งสมองและหูต่างตั้งคำถามขึ้นมาพร้อมกัน

“ก็พวกเจ้าล้วนแต่ทำไปด้วยความคาดหวังที่จะทำให้เจ้านายของพวกเราได้ก้าวไปยังจุดที่ดีที่สุดไม่ใช่หรือ  เพียงแต่พวกเจ้าอาจหลงลืมไปว่าอะไรที่มันมากเกินไป  ก็อาจนำมาซึ่งความล้มเหลว และความพยายามก็อาจไม่ได้หมายถึงว่าจะต้องประสบความสำเร็จเสมอไป....สมอง  เจ้าไม่ได้ปราดเปรื่องน้อยลงไปหรอก  ความปราดเปรื่องยังคงอยู่กับเจ้า แต่มันก็อ่อนล้าลงไปเรื่อย ๆ เมื่อเจ้าใช้มันโดยไม่เปิดโอกาสให้มันได้พักผ่อนบ้าง  ข้าคิดว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับพวกเราทั้งหมดต่างหาก”

“ดียังไงในเมื่อเจ้านายของเรากำลังทุกข์ร้อนเช่นนี้”  หู แย้งขึ้นมาอย่างไม่เห็นด้วย  ความทุกข์ยังครอบงำมัน  ด้วยเสียงถากถางที่ยังคงก้องอยู่ไม่จางหาย

“ดีตรงที่ทำให้อวัยวะอย่างพวกเราได้กลับมาทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  อย่างที่พวกเรากำลังทำอยู่ในขณะนี้ไงล่ะ  เมื่อเราได้นิ่งคิดอย่างมีสติ  โดยไม่มีความทะยานอยากอย่างไม่มีที่สิ้นสุดมาเป็นตัวชี้นำ  ปัญญาก็จะเกิด  และเมื่อปัญญาก่อกำเนิด  เราก็จะได้ความปราดเปรื่องของสมองกลับคืนมา ส่วนเจ้า หู เจ้าจะมีความสุขมากขึ้นหากปิดหูหยุดรับฟังเสียงภายนอกสักระยะ  แล้วเจ้าจะรู้ว่าไม่มีอะไรเลวร้าย  หากเราเลือกที่จะรับฟัง  และรู้จักทิ้งสิ่งไม่ดีไม่ให้มาบั่นทอนตัวเอง”

จริงอย่างที่ “ดวงตา” พูด เมื่อ “หู” หยุดรับฟังสิ่งเลวร้ายชั่วคราว  ความร้อนรุ่มที่เคยเกิดขึ้นก็ค่อย ๆ มลายหายไป  จนกลับเข้าสู่ภาวะปกติอีกครั้ง  ส่วน “สมอง”  เมื่อได้พักผ่อนอย่างพอเพียง  ความปราดเปรื่องที่อ่อนล้ามายาวนาน  ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง  ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรเข้ามา “สมอง” ก็เปี่ยมไปด้วย “ปัญญา” ที่จะแก้ไขอย่างมี “สติ”  ด้วยเหตุนี้เจ้านายของพวกมัน  จึงกลับมาเป็น “ชายหนุ่ม” อนาคตไกลอีกครั้ง  ที่สำคัญ “ชายหนุ่ม” คนนี้ ยังได้เรียนรู้เพิ่มเติมด้วยว่า  “มากเกินไปก็เลยเป้าหมาย  แต่ถ้าน้อยเกินไปก็เดินไม่ถึง และหายนะก็มักมาเยือนคนหูเบา  ทางที่ดีจึงควรก้าวเดินอย่างมีสติ  โดยไม่ให้ความวาดหวังที่เกินพอดี  มาเป็นตัวทำลายความสุขในชีวิต”

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน