• หมีปิศาจ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : narin@carryboy.com
  • วันที่สร้าง : 2007-06-20
  • จำนวนเรื่อง : 135
  • จำนวนผู้ชม : 225905
  • จำนวนผู้โหวต : 236
  • ส่ง msg :
  • โหวต 236 คน
<< พฤศจิกายน 2007 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 29 พฤศจิกายน 2550
Posted by หมีปิศาจ , ผู้อ่าน : 1627 , 18:01:28 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เอนทรี่นี้เพื่อตอบTag “Post me Post my Secret” ของคุณเฟิงสุ่ยตามลิงค์ด้านล่างนี้ครับ
http://www.oknation.net/blog/buzz/2007/11/24/entry-1


อับอาย

สมัยเรียนชั้นประถมปีที่ 4 ณ โรงเรียนวัดพลับพลาชัย ใกล้ๆ วงเวียน 22 กรกฏา

มีอยู่วันหนึ่ง ผมก็จำไม่ได้ว่าเป็นวันอะไร แต่วันนั้นไม่ได้เป็นวันเรียนปกติแต่เราก็ไปโรงเรียนกันและไม่จำเป็นต้องใส่ชุดนักเรียนไปด้วย

ก่อนจะไปโรงเรียน คุณแม่ผมกลับมาจากสวนลุมพร้อมกับเสื้อยืดและกางเกงยางยืดขาสั้นสีแดงตัวใหม่

ด้วยความเห่อ ผมไม่รอช้า จัดแจงสวมเสื้อผ้าใหม่วิ่งไปอวดเพื่อนๆ ที่โรงเรียน

ระหว่างที่ไปยืนอวดชุดใหม่กับกลุ่มเพื่อนหญิงได้ไม่ทันไร ผมก็รู้สึกเย็นวาบที่ช่วงล่าง พร้อมกับเสียงร้องวี้ดว้ายของสาวๆ

ก็ไอ้เพื่อนเจ้ากรรมมันวิ่งมากระตุกกางเกงยางยืดของผมลง แต่ที่แย่ก็คือ วันนั้นผมไม่ได้นุ่งกุงเกงลิงด้วยสิ

แล้วผมก็วิ่งร้องไห้กลับบ้านโดยไม่ฟังการทักท้วงจากใครทันที...


เด็ดเดี่ยว

เพราะเป็นลูกชายคนโต และคุณพ่อ คุณแม่ ก็ไม่ได้ร่ำเรียนมาสูง ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ผมรู้สึกว่าตัวเองต้องตัดสินใจเลือกทางเดินชีวิตอย่างโดดเดี่ยว

ผมเรียนชั้น ม.1 และ ม.2 ที่เทพศิรินทร์ในห้องที่เรียกได้ว่า ห้องคิง ซึ่งรวมเอานักเรียนระดับหัวกะทิหลายๆ คนไว้ในห้อง

แต่ผมไม่ใช่คนระดับนั้น ด้วยเกรดปานกลาง ตอน ม.3 ผมถูกย้ายไปอยู่ห้องที่รวมเด็กหางแถวเอาไว้

1 ปีที่เรียนผมรู้สึกว่า ถ้าผมต้องเรียนต่อที่นี่ในสายศิลป์คำนวณหรือศิลป์ภาษากับเพื่อนกลุ่มนี้ เห็นท่าจะไม่ดีแน่

แม้จะพยายามอย่างดีแค่ไหน สุดท้ายผมก็ไม่ได้เรียนสายวิทย์ เพราะเกรดวิชา คณิตศาสตร์ และ วิทยาศาสตร์ ของผมมันไม่ถึงเกณฑ์

ตอนแรก ผมตั้งใจจะไปเรียน พาณิชย์พระนคร แต่หลังจากได้ฟังการแนะแนวเรียนต่อจากพี่ ม.ปลาย ผมก็คิดได้ว่าต้องต่อสายสามัญเท่านั้น แล้วที่ไหนล่ะที่เหมาะสม

สมัยนั้น เพื่อเป็นการลดโอกาสการสูญเสียนักเรียนระดับหัวกะทิ เทพศิรินทร์จะให้มีการมอบตัวนักเรียนชั้น ม.ปลาย ตรงกับวันสอบเข้าเตรียมอุดมทุกปี

โดยทิ้งโอกาสการได้ติดเข็ม เทพศิรินทร์ ไว้ที่หน้าอกด้านขวา ทั้งที่คนอื่นๆ หลายคนใฝ่ฝันจะเป็นแบบนั้น และโดยไม่ฟังคำทัดทานของพ่อกับแม่

แต่ผมตัดสินใจมุ่งสู่สนามสอบ เพื่อเข้าเตรียมอุดม เหมือนกับเพื่อนหลายคน ต่างกันแค่เป้าหมายที่แท้จริง เมื่อเพื่อนคนอื่นไปสอบเพราะมั่นใจว่าสอบได้

แต่สำหรับผม เพียงเพื่อจะตอบใครๆ ได้อย่างสมเกียรติของโรงเรียน ว่า ทำไมผมถึงเลือกไม่เรียนต่อที่เทพศิรินทร์….


ภาคภูมิ

หลังจากทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังที่สอบเตรียมฯ ไม่ติด ทั้งที่ตอนนั้น พ่อผมเองก็เครียดที่ถูกเพื่อนโกง ต้องขึ้นโรงขึ้นศาล และกลายเป็นบุคคลล้มละลายในที่สุด

ผมได้ไปเรียนที่ เซนต์ ดอมินิก ช่วงที่เรียน ม.4 ภาคปลาย พี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง มาชวนให้ผมไปสอบเทียบ ผมก็ลองไปสอบ

ด้วยเวลาเพียง 2 เทอม ผมก็สอบผ่านและได้ประกาศนียบัตร ม.6  เมื่อมองดูสภาพในห้องเรียนที่เห็นเพื่อนๆ เอาแต่เล่นสนุกตามวัยไปวันๆ

ผมตัดสินใจเลิกเรียน แล้วมุ่งมั่นอ่านหนังสือด้วยตัวเองเพื่อเตรียมสอบเอ็นท์ให้ได้ในปีนั้น เพื่อที่จะได้เรียนจบปริญญาตรีไวๆ และช่วยลดภาระของพ่อแม่เร็วขึ้น

และแล้ว ผมก็ทำให้พ่อและแม่มีรอยยิ้มและความภาคภูมิใจในตัวลูกคนนี้ได้จริงๆ ผมสอบติดคณะที่เลือกเป็นอันดับ 4 คือ เศรษฐศาสตร์ มธ...


เฮฮา

แม้จะขาดรสชาดชีวิตในช่วงวัยรุ่นไปบ้าง แต่ผมก็ยังโชคดีที่ได้มีโอกาสติดต่อคบหากับเพื่อนที่เทพศิรินทร์อยู่ไม่ขาด

จะมีอะไรที่มาเชื่อมต่อเราได้ดีเท่า ฟุตบอล

เพราะโรงเรียนอยู่ไม่ไกลบ้านนัก ผมจึงไม่ลังเลที่จะไปเล่นฟุตบอลกับเพื่อนในวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ที่เพื่อนๆ บางคนไปเข้าขั่วโมงสอบเทียบ

อย่างน้อย ในวันสุดท้ายของวันหยุดเทศกาลสงกรานต์ ก็จะมีเสียงโทรศัพท์ดังกริ๊งกร๊างมาเรียกให้ผมออกไปเตะบอลที่โรงเรียน

ทุกครั้งที่มีฟุตบอลจตุรมิตร ผมก็จะต้องพาตัวเองไปอยู่ในสนามให้ได้โดยไม่ต้องนัด แค่ไปยืนโชว์ตัวหน้าสแตนด์ ก็จะมีคนตะโกนเรียกให้โหวกเหวก

เทพศิรินทร์ จึงไม่เคยห่างไกลจากผม ไม่ว่าจะในแง่ระยะทาง และความผูกพัน

นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมยังคงสนิทกับเพื่อนๆ ที่เทพศิรินทร์มากกว่า ที่เซนต์ ดอมินิก และเป็นที่มาของภาพด้านล่างนี้



เสียดายที่ผมไม่มีเสื้อนักเรียนที่แฉะไปด้วยสี สีแห่งมิตรภาพและสีแห่งความสุข ให้เก็บไว้เป็นที่ระลึก
…


รักร้าง


ชีวิตในมหาลัยของผม แน่นอน ต้องมีเรื่องราวเกี่ยวกับความรักเกิดขึ้น แต่ถ้าให้พูดถึง รักครั้งแรก ผมก็ไม่รู้ว่าจะเรียกครั้งไหนกันแน่ที่เป็นรักครั้งแรกของผม

มันไม่ใช่เพราะผม มีหลายรัก แต่ผมไม่เคยประสบความสำเร็จในเรื่องความรักในวัยเรียนต่างหาก

ถ้า รักครั้งแรก หมายถึง ทั้ง 2 ฝ่ายมีใจให้กัน และมีความรู้สึกผูกพันทางใจ ว่าต่างคนต่างเป็นแฟนกัน คงจะมีเรื่องต่อไปนี้ที่ใกล้เคียงที่สุด

ช่วงปิดเทอมภาคปลาย ของการเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 กลุ่มกิจกรรมสายโดมรำเพย ได้ร่วมมือกับทาง อมธ. เพื่อต้อนรับขับสู้ คณะนักศึกษาโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมจากญี่ปุ่น ประมาณ 1 สัปดาห์

แม้ช่วงนั้น ผมต้องเริ่มช่วยงานทางบ้านมากขึ้น แต่เมื่อได้รับฟังโครงการ ก็ให้สนใจและรับปาก ต๋อง และ เปิ้ล ที่เป็นแกนนำในการจัดกิจกรรม

ในวันที่ได้แอบดูรายชื่อนักศีกษาญี่ปุ่นที่จะมา รูปของสาวญี่ปุ่นนาม อากิโกะ ทำให้ผมต้องสะดุด และบอกไอ้ต๋องว่า
“กูจองอากิโกะนะ”

มันรีบสำทับว่า “งั้นเอ็งอย่ามายุ่งกับโชโกะของข้านะ”

”แน่นอนเพื่อน”

แล้ววันนั้นก็มาถึง ทั้ง อากิโกะ และโชโกะ ดูโดดเด่นกว่าใครๆ ในกลุ่ม

วันแรกๆ ของกิจกรรม เราก็ขอให้กลุ่มเพื่อนเด็กเทพฯ ที่เรียนที่มหาลัยอื่นมาช่วยแสดง ระบำกลองชุด พร้อมประชุมแลกเปลี่ยนความรู้ด้านวัฒนธรรมระหว่างกัน

จากนั้นก็เป็นโปรแกรมนำชมวัดและวัง รวมทั้งพิพิธภัณฑ์ในละแวกใกล้เคียง

แม้ผมกับต๋องจะพูดคุยหยอกล้อกับคนอื่นๆ อย่างถ้วนทั่ว แต่การที่เราเอาใจใส่ 2 เป้าหมายของเราอย่างออกนอกหน้า

ไม่รู้เพื่อนญี่ปุ่นจะเห็นตรงนี้บ้างหรือไม่

แต่เพื่อนคนไทยในกลุ่มเดียวกันเริ่มสังเกตเห็นและเอาใจช่วยเรา 2 คน สาวๆ เริ่มแอบสอบถามกลุ่มเป้าหมายเกี่ยวกับความรักของเธอทั้ง 2 คนให้

พอได้ยินว่า อั๊กโกะ มีแฟนอยู่แล้ว ซึ่งผมก็ไม่แปลกใจนัก แต่ โชโกะ ยังไม่เคยมีแฟนเลย ผมก็รู้สึกอิจฉาไอ้ต๋องอย่างมาก

แต่ผมก็ยังคงใส่ใจที่จะดูแล อั๊กโกะ เป็นอย่างดีเหมือนเดิม ไม่ใช่เพราะหวังว่าเธอจะเปลี่ยนใจมาชอบ แต่ผมเชื่อว่า เราต้องมีน้ำใจที่ดีและสม่ำเสมอ เพื่อให้เธอประทับใจเมืองไทย และคนไทย

คณะของเราได้ไปเยี่ยมชมวัดและหมู่บ้านญี่ปุ่นที่อยุธยา และได้แวะเยี่ยมเยียนบ้านที่ 2 ของพวกเรา
“มธ.ศูนย์รังสิต”



นอกจากการแลกเปลี่ยนด้านวัฒนธรรมแล้ว กลุ่มของเราได้ไปเที่ยวเกาะเสม็ดกันด้วย แต่ผมไม่ได้ไปเพราะติดช่วยงานทางบ้าน

หลังกลับจากเสม็ด เราก็ได้มีงานเลี้ยงอำลาที่ไม่มีพิธีรีตอง ที่ร้านเหล้าแถวๆ ท่าพระอาทิตย์ ดูต๋องมันตื่นเต้นมาก ท่าทางความรักของมันกำลังไปได้ดีทีเดียว

แต่สำหรับผมกับ อั๊กโกะ มันไม่ใช่คืนที่พิเศษอะไร เราไม่ได้คุยอะไรกันที่เกินเลยกว่าคำว่าเพื่อน

แต่กับไอ้ต๋อง มันไม่ใช่แน่ๆ

และมันก็กำลังจะเตรียมตัวเดินทางไปญี่ปุ่นเพื่อเป็นตัวแทนนักศึกษาจากเมืองไทย ซึ่งโครงการอนุมัติให้แค่ 3 คนที่ได้สิทธิไปในราคาพิเศษ

”สามหมื่นบาทเอง ไอ้หมี มึงต้องไปให้ได้นะ” ต๋องพูดกับผมแบบจริงจังในวันที่เราไปสรุปผลงานโครงการกัน

”ใช่ พวกเราลงความเห็นแล้วว่า หมี ต๋อง กับพี่แอน น่าจะเป็น 3 คนที่ได้สิทธินั้นไป” ปาร์โกะ รีบตอกย้ำ

”แต่ตอนนี้ พ่อเรามีปัญหาเรื่องเงินอยู่ เราคงไม่กล้าไปรบกวนท่านหรอก” “ยังไง ขอเราไปคิดก่อนแล้วกัน”

แล้ว ต๋อง แอน กับ ปุ๊ก ก็เป็น 3 ตัวแทนจากเมืองไทย เพราะผมไม่อยากไปสร้างภาระให้พ่อมากกว่าที่เป็นอยู่

ระหว่างนั้น ผมก็ได้เขียนจดหมายคุยกับ อั๊กโกะ อยู่ แต่ก็เป็นเรื่องราวสารทุกข์สุกดิบทั่วไปเท่านั้น

หลังจากกลับมา แอนซึ่งเรียนชั้นปี 4 เหมือนผมได้เล่าให้ฟังว่า พอ อั๊กโกะ กลับไปถึงญี่ปุ่น เธอก็บอกเลิกกับแฟนที่คบกันอยู่

และ อั๊กโกะ ก็ตัดพ้อต่อว่าผ่านแอน ว่าทำไม ผมใจร้ายอย่างนี้ ทำไมไม่ไปหาเธอที่ญี่ปุ่น

ทำเอาผมว้าวุ่นปนดีใจอย่างบอกไม่ถูก จึงรีบเขียนจดหมายไปคุยให้หายข้องใจ จดหมายฉบับนั้นเป็นฉบับแรกที่ผมกล้าลงทำด้วยคำว่า รัก กับเธอ


และเธอก็ตอบกลับมา โดยลงท้ายด้วยคำว่า รัก เช่นกัน ทำเอาผมปลื้มใจไม่หาย โดยที่ในใจก็แอบหวั่น ว่ารักนี้มันจะเป็นจริงได้อย่างไร

ในเมื่อระยะทางและความห่างไกลเป็นอุปสรรคอันใหญ่หลวง นี่ยังไม่นับรวมเรื่องความชาตินิยมของคนญี่ปุ่นอีกนะ

เราติดต่อกันผ่านทางจดหมายอยู่ปีกว่า แต่แล้ว อั๊กโกะ ก็ไม่ตอบจดหมายกลับมา

ผมกระวนกระวายใจอยู่นานเหมือนกัน ก่อนทำใจได้ว่า เธอก็คงคิดว่าเรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้ เธอจึงเลิกติดต่อ

แต่ที่จริงผมเป็นห่วงว่าเธอจะเป็นอะไรไปมากกว่า ที่เธอไม่ตอบกลับมา

ผมพยายามติดต่อไปทาง โชโกะ เพื่อสอบถามว่า อั๊กโกะ สบายดีหรือไม่? อย่างไร?

พอได้รับการยืนยันว่า อั๊กโกะที่ผมรัก สบายดี ผมก็โล่งใจ แม้ความรักของเราจะไม่มีทางเป็นจริงขึ้นมาได้

แต่อย่างน้อยผมก็มีความสุขที่ได้เคยรักเธอ และก็ได้รับรักจากเธอตอบ

หลังจากนั้นอีก 2 ปี ผมได้รับจดหมายจาก อั๊กโกะ อีกครั้ง แต่เป็นจดหมายที่เล่าเรื่องราวในช่วงที่ผ่านมาของเธอ และส่งรูปเธอในชุดเจ้าสาวญี่ปุ่นมาให้ผมดู

นั่นเป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่ผมได้รับจาก อั๊กโกะ

หวังเพียงแต่ว่าเธอจะมีชีวิตครอบครัวที่มีความสุขตลอดไป


ขอขอบคุณ คุณสุ่ย ที่เปิดโอกาสให้ผมได้ถ่ายทอดเรื่องราวของตัวเอง ถึง 5 อารมณ์

ขอขอบคุณ คุณปฐม สำหรับประโยคสวยๆ ที่ผมยืมมาใช้โดยยังไม่ได้ขออนุญาต

ขออนุญาต ส่งไวรัส Tag ตัวนี้ต่อไปยัง

พี่เด็กเทพ เพราะผมอยากรู้เรื่องรักครั้งแรกของพี่ท่านจริงๆ
http://www.oknation.net/blog/dekthep

คุณเกษม ที่ผมอยากอ่านเรื่องลับๆ ของเขาบ้าง
http://www.oknation.net/blog/kasaem

ขอส่งแค่นี้ก่อนครับ เดี๋ยวคนจะติดเชื้อตัวนี้กันงอมแงมเกินไป



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 30
กิต วันที่ : 08/01/2008 เวลา : 05.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kit2550
สิ่งที่ยังไม่รู้........ยังมีอีกเยอะขอบคุณทุกท่าน....ที่นำเรื่องที่ยังไม่รู้...แบ่งปันกันรู้

(0)
อืม

งี้นี่เอง

555+

เพิ่งรู้ความลับ

นะนี่

555+

สวัสดีครับ
ความคิดเห็นที่ 29
stayingalive วันที่ : 19/12/2007 เวลา : 23.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/stayingalive

(0)
ชีวิตคุณหมีใช่ย่อยนะเนีย มีครบทุกรสชาดเลย
เป็นเด็กเทพศิรินทร์นี่เอง ไม่แปลกใจแล้วทำไมชอบบอล
วันนี้อ่านถึง entry นี้ก่อนแล้วจะค่อยๆ แวะมาย้อนหลังไปเรื่อยๆ ตอนนี้ขอแว้บไปทักทายเพื่อนๆแป๋บนึง
ความคิดเห็นที่ 28
ดินดำน้ำชุ่ม วันที่ : 19/12/2007 เวลา : 17.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/derreiser
เพื่อชาติ และเป็นคนดีของชาติ

(0)
ยิ้ม และ ภาคภูมิกับ น้องหมีครับ
ความคิดเห็นที่ 27
ปุ๊บปั๊ป วันที่ : 15/12/2007 เวลา : 16.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/champions

(0)


กิ้วๆๆน่าไม่อาย
ความคิดเห็นที่ 26
phanasGook วันที่ : 15/12/2007 เวลา : 15.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phanasGook
สะกด...คำพูดดีๆไม่มีไว้ขาย

(0)
โอ้ความลับของพี่หมี ช่างน่าติดตามจริงๆ เด็ก มธ.
ความคิดเห็นที่ 25
นายสิบหมื่น วันที่ : 13/12/2007 เวลา : 13.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namsean
หากแม้นไม่ตายเสียก่อน...ฉันจะคืนสู่รากเหง้าลูกชาวนา

(0)
เป็นเรื่องราวที่น่าประทับใจทุกเรื่องครับนายหมี
ความคิดเห็นที่ 24
PlaPinky วันที่ : 12/12/2007 เวลา : 20.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plakemon
<;)))>< ปลาชมพู

(0)
อ่านแล้วชอบทุกเรื่องเลย น่ารักดี 55

เป็นลูกแม่โดมด้วยหรอ ปลาชมพูก้อเคยเป็น เรียนวิดยาอยู่ 1 ปี แล้วลาออกมาน่ะ เพราะความบ้าบิ่นอยากเรียนวิดวะ
แต่ว่า เพลงของจุฬาที่ปลาชมพูร้องได้ ร้องได้จากการขึ้นแสตนด์เชียร์งานฟุตบอลประเพณี ฝั่งธรรมศาสตร์นะ

ไม่ได้เข้าไป มธ.ศูนย์รังสิตมาหลายปีแล้ว คิดถึงเหมือนกัน
ความคิดเห็นที่ 23
ญาใจ วันที่ : 11/12/2007 เวลา : 10.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yahyy


(0)

ประทับใจทุกเรื่องค่ะ
ความคิดเห็นที่ 22
yongchan วันที่ : 06/12/2007 เวลา : 17.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yongchan

(0)
คุณหมีปิศาจคะ อ่านจบทุกเรื่อง ชอบมากๆๆ ชอบทุกเรื่องเลยอ่ะ คืออ่านเรื่องแรกว่าดีแล้ว พออ่านเรื่องต่อมา ก็ดียิ่งขึ้น อ่านเรื่องอั๊กโกะจบแล้วก็แบบว่าปวดใจตุบๆ เลยอ่ะ

ชอบนะ โหวตที่ 15 ของYongchan เองค่ะ

ป.ล. บ้านเค้าอยู่ไม่ไกลจากเทพศิรินทร์ล่ะ
ความคิดเห็นที่ 21
ผู้หญิงตัวเล็ก วันที่ : 05/12/2007 เวลา : 00.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rinn

(0)
รักครั้งแรก...น่ารักจังเลยพี่
ความคิดเห็นที่ 20
สุงสิง(ห์) วันที่ : 04/12/2007 เวลา : 23.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/soongsingh
STOP GLOBAL WARMING FOR OUR CUTE EARTH, PLEASE!!

(0)
ขอบคุนครับพี่ อ่านเรื่องแล้วประทับใจเลย
เด่วโหวตให้คร้บ
ความคิดเห็นที่ 19
Dekthep วันที่ : 04/12/2007 เวลา : 20.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dekthep
  บนเส้นทางมีจุดหมาย   ระหว่างจุดหมายมีเรื่องราว  

(0)
ช่วงนี้ปวดหัวกับงาน เลยแวะเข้ามาช้านิดหนึ่ง..ส่วนเรื่องไวรัสความลับ ติดไว้ก่อนนะครับ
ความคิดเห็นที่ 18
นานาจิตตัง วันที่ : 03/12/2007 เวลา : 17.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yorwor
บ้านหลังใหม่ฮะ --- >>>> http://www.oknation.net/blog/mouthshell

(0)
พี่พูดภาษา ญี่ปุ่นเป็นด้วยเหรอครับ ถึงขั้นได้รักกับ อั๊กโกะทีเดียว
ความคิดเห็นที่ 17
ตะวันแดง วันที่ : 03/12/2007 เวลา : 15.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tawan642
จงเลี้ยงชีพ ด้วยเศรษฐกิจพอเพียง

(0)
แวะมาอ่านอีกครั้ง ... ก็ยังบอกว่า เป็นความรู้สึก "รัก" ครั้งแรกที่น่าจดจำครับ
ความคิดเห็นที่ 16
อาโต้ วันที่ : 03/12/2007 เวลา : 13.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rtoto

(0)
อึ้ง น้องพี่อึ้ง..
พี่โต้อยากมีมั่งอะ ตอนนี้..
ฮา..
สบายดีนะ
แวะมาบอกว่า
บินกลับบ้านแล้วครับหมี
ความคิดเห็นที่ 15
แฟนผีแดง วันที่ : 01/12/2007 เวลา : 18.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ManUtd
RYAN  GIGGS

(0)
ลืมกันไปหรือยัง ผมหายไปนานเลย
ความคิดเห็นที่ 14
เป๊ปซี่ วันที่ : 01/12/2007 เวลา : 11.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Pepsi8

(0)

โอ้โฮ....รักครั้งแรกกับสาวญี่ปุ่นซะด้วยนะครับ....ถึงจะไปด้วยกันไม่ได้...แต่เพียงรู้ว่ารักเป็นอย่างไรก็พอแล้วแหละครับ...สำหรับความรัก...ชีวิตของคุณหมีเหมือนแกงส้มนะครับ...มีทั้งหวาน เค็ม เปรี้ยวและเผ็ด....ไม่มีจืดเลยสักนิด

มอบสตาร์บัคให้หนึ่งแก้วครับ.....
ความคิดเห็นที่ 13
วิตามินบี วันที่ : 01/12/2007 เวลา : 03.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  

(0)

รักครั้งแรกเนี่ย
ตอนจบ เศร้ากันหมดทุกคนเลยนะคะ
ความคิดเห็นที่ 12
phiroj วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 18.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phiroj
"..... ฟุตบอลไม่ใช่ความเป็นความตาย... แต่มันมีความหมายมากกว่านั้น "  : บิล แชงค์ลี่ย์

(0)
หมีปิศาจ วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 14.02 น.
http://www.oknation.net/blog/mee104
ขอบคุณสำหรับทุกความเห็น ช่วยแนะนำมือใหม่หัดเขียนด้วยครับ
ip : 125.26.233.243


ลียงเสมอได้แบบโชคและกรรมการช่วยนะครับ เท่าที่ดูจากไฮไลท์

แต่พี่ติดใจช็อตที่บาร์ซ่าได้ลูกจุดโทษประตู 2-1
สเต็ปเท้าของตัวที่เลี้ยงและจ่ายบอลเข้าไปในเขตโทษ ยังกับ เมสซี่เลย
พอเห็นเบอร์กลับไม่ใช่เมสซี่ น้องโรจน์รู้ไหมว่าเป็นใคร
..
..
พี่น่าจะหมายถึง โบยาน เกร์กิช เปเรซ ดาวรุ่งเลือดเซิร์บ แต่เลือกติดทีมชาติ สเปน ยู 21 ครับ
แต่จังหวะที่ได้จุดโทษรู้สึกจะเป็น เมสซี่โดนทำฟาวล์นะครับ
ความคิดเห็นที่ 11
kate วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 16.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kate2007
I Know This is Love

(0)
มาแอบล้วงความลับพี่หมีค่ะ เรื่องแรกนี่ทำร้ายจิตใจเด็กน้อยน่าดูเลยเนอะ

ตอบคำถามพี่หมีนะคะ รูปอีตาเคร้าท์น้องก็อปปี้มาเองกับมือเคยค่ะ
ความคิดเห็นที่ 10
หมีปิศาจ วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 15.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mee104
ขอบคุณสำหรับทุกความเห็น ช่วยแนะนำมือใหม่หัดเขียนด้วยครับ

(0)
ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านครับ

น้องโรจน์ครับ ที่จริงพี่เชื่อว่าความรักมันมีเส้นทางของมัน
ถ้าพี่ไปญี่ปุ่นคราวนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันอาจจะเหมือนหรือต่างไปจากปัจจุบันก็ได้
เราไม่มีทางรู้ได้

แล้วพี่ก็เชื่อว่า คนเราไม่ได้มีบุพเพสันนิวาสกับคนแค่คนเดียว
ที่จริงเรื่องราวความรักของพี่ซับซ้อนและวุ่นวายมากกว่าที่เล่ามานี้เยอะทีเดียว
กว่าจะมาเป็นวันนี้

เพราะฉะนั้น
ใครที่ยังไม่มีความรัก จงอย่าท้อถอยที่จะตามหามัน

ใครที่อาจจะเคยเสียคนที่รักไป ไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม
วันหนึ่งข้างหน้าคุณอาจเจออีกคนที่คุณรักและรักคุณจริงก็ได้

ส่วนใครที่มีความรักอยู่ ก็ขอให้ดูแลคนที่คุณรักและรักคุณให้ดีที่สุด
อันนี้ผมขอนับรวมความรักจากพ่อและแม่ของทุกท่านด้วย
ความคิดเห็นที่ 9
phiroj วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 14.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phiroj
"..... ฟุตบอลไม่ใช่ความเป็นความตาย... แต่มันมีความหมายมากกว่านั้น "  : บิล แชงค์ลี่ย์

(0)
ตราตรึงใจครับพี่
ผมว่าดีนะที่พี่ไม่ไปญี่ปุ่น ไม่งั้นอาจจะยุ่งเหยิงกว่านี้ก็ได้
ความคิดเห็นที่ 8
hathai วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 13.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hathai

(0)
ทีแรกว่าจะจับน้องแมวของน้าหมักเป็นตัวประกัน แต่ก็สงสารแมวค่า 555 คราวนี้ตั้งใจว่าจะกระตุกกางเกงแล้วล่ะ ดูท่าจะสะใจดี 555
ความคิดเห็นที่ 7
hathai วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 11.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hathai

(0)
5555 ไม่ได้หัวเราะเยาะนะคะที่ถูกกระตุกกางเกง แต่พอนึกภาพออกว่ามันเป็นไง แต่เป็นความหลังที่น่าเก็บค่ะ เพราะเวลาโดนเพื่อนแกล้งแล้วมันทำให้เราฮึดสู้ (แบบอยากแกล้งมึงคืนอ่ะ)
ความคิดเห็นที่ 6
เมอร์ซีไซด์สีแดง วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 11.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/LIVRED

(0)

ชอบรักร้างครับ สุดเสียดาย
ความคิดเห็นที่ 5
ฟ้าใสที่ปลายฟ้า วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 00.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/feasai
พรากมีวันพบ จากมีวันเจอ จากกันยามเป็นได้เห็นน้ำใจ จากกันยามตายได้เห็นน้ำตา

(0)
เหตุผลที่ผู้ชายแต่งงานคืออะไรค่ะ
ความคิดเห็นที่ 4
นักข่าวเกียร์ว่าง วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 00.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/reporter2526
"อยากเป็นนักเขียน ต้องหัดตั้งไข่จากการเขียน"

(0)
หะหะ
ความคิดเห็นที่ 3
feng_shui วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 19.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/buzz
feng_shui

(0)
น่าประทับใจมากเลยค่ะ ทุกเรื่องเลย
ขอบคุณค่ะ
เมื่อคนที่คุณแท่กต่อ ตอบแล้วคุณก็เอาลิ้งค์เรื่องของแต่ละท่านไป โพสต์คู่กับชื่อของแต่ละท่านนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ความคิดเห็นที่ 2
ตะวันแดง วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 18.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tawan642
จงเลี้ยงชีพ ด้วยเศรษฐกิจพอเพียง

(0)
แวะมาอ่าน ... เรื่องลับๆ ครับ
ความคิดเห็นที่ 1
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 18.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

(0)
แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน