• หมี่เป็ดสิวะ!
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : meepedsiva@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-06-18
  • จำนวนเรื่อง : 121
  • จำนวนผู้ชม : 138238
  • ส่ง msg :
  • โหวต 66 คน
ผู้ชายนัยน์ตาสีสนิมเหล็ก
เชื่อสิ คนรูปหล่อเป็นกวีไม่ได้ทุกคน แต่กวีทุกคนเป็นคนรูปหล่อ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/meepedsiva
วันอังคาร ที่ 26 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1105 , 22:37:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

รอยยิ้มของผู้ชายลำพังคนหนึ่ง

๑).

                ทุกครั้งเวลาผมยิ้ม ด้วยการยกมุมปากขวาขึ้นนิดๆ และปิดปากเม้มสนิท ดวงตาที่ถูกทำให้หรี่ลงทั้งสองข้าง มันช่วยทำให้ดูเป็นใบหน้าที่อ่อนโยนได้บ้าง ผมยอมรับว่าผมเป็นผู้ชายที่ใบหน้าถมึงทึงที่สุดคนหนึ่ง ริ้วรอยของกาลเวลา และคราบไคลแห่งความสมบุกสมบัน มันฉาบโปะใบหน้าที่ควรจะนวลผ่องเอาไว้จนมิด อย่าแปลกใจเลย ถ้าคุณจะพบเห็นการอยู่เป็นตามลำพังของผม ผู้ชายที่ขับมอเตอร์ไซค์ไปทำงานคนเดียว กินข้าวเที่ยงคนเดียว กลับบ้านคนเดียว และนอนคนเดียว โลกนี้มันคงมีผู้ชายลำพังแบบผมอยู่เยอะ  แต่ผู้ชายลำพังที่ยามยิ้มดูผิดแปลกรูปทรงคงมีเพียงคนเดียวในโลก  ผมคิดว่าน่าจะมีอยู่เพียงคนเดียวในโลกนี้จริงๆ

                ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ ผมจำไม่ได้หรอกว่าใครเป็นคนคิดประโยคเก๋ๆนี้ออกมา แต่เห็นด้วยคล้อยตามอย่างไม่รู้สึกกระดากกระเดื่องในการจำขี้ปากเขาเวลาพูด มันจริงเช่นนั้น เราสามารถมองดวงตาคนแล้วทายไปถึงหัวใจได้ นอกเสียจากเขาคนนั้นจะเป็นคนเล่ห์กลซ่อนเร้นความรู้สึกเก่ง แต่คนอย่างนั้นผมมักจะมีความรู้สึกลึกๆว่าไม่ควรเข้าใกล้ ดวงตาใดเล่าที่ผมชอบมอง? นอกจากดวงตากลมๆโตๆวาวแววเปี่ยมเมตตาแล้ว แน่ล่ะที่มันต้องมีความอบอุ่นปนเจืออยู่ ความเป็นคนลำพังของผม มันคือความรู้สึกแปลกแยกต่อโลก ผมหลบซ่อนตัวตนเอาไว้เงียบๆท่ามกลางความเป็นไปอันครึกโครม พึงพอใจเพียงแค่เป็นผู้ยืนมองเหตุการณ์ต่างๆ  ห่างๆและไกลๆ ความแปลกแยกนี้ไม่ใช่ความขบถหรือปฏิเสธ มันคือการยอมรับและเห็นด้วยกับทุกปรากฏการณ์เบื้องหน้า เพียงแต่ทุกปรากฏการณ์นั้นผมจะกันตัวเองไม่ให้เข้าไปมีส่วนร่วมด้วย  เท่านั้นเอง  ผมเพียงแค่ไม่อยากสุงสิงกับใครอะไรที่ไหนอย่างไรนัก แม้ว่าปรากฏการณ์นั้นมันจะทิ่มตำมโนธรรมผมอย่างรุนแรงก็ตามที

                เหตุผลใดเล่าที่ทำให้ผมปลีกตัวออกจากสังคม? ผมทำได้เพียงแค่เอียงคอยกไหล่สักข้างอย่างไม่ยี่หระ มันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนี้แก่ใคร ตื่นเช้าอาบน้ำกินกาแฟยี่ห้อเดิม ขับมอเตอร์ไซค์เก่าๆคันเดิมไปทำงานที่เดิม พักกินข้าวเที่ยงร้านเดิมข้างบริษัท ทำงานไปตามหน้าที่ เย็นเอ่ยปากสายัณห์สวัสดิ์กับใครสักคน ขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้านตามเส้นทางเดิม นั่งพักอ่านหนังสือนอนเล่นหรือดูหนังแผ่นที่เช่า ก่อนจะเข้านอนในเวลาเดิม ชีวิตลำพังอันแสนปกติสุขของผมดำเนินไปอย่างเดิมๆ และมีความสุขเดิมๆ

                ผมยืนยันว่าไม่ได้ปลีกตัวออกห่างจากสังคม ไม่ใช่ขบถและไม่ปฏิเสธปรากฏการณ์เบื้องหน้า  การไม่เข้าร่วมด้วยไม่ใช่การไม่เห็นด้วย การไม่เข้าร่วมไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่รู้สึกรู้สา ไม่ร่วมปลาบปลื้มหรือสลดหดหู่ แต่ผมรู้สึกรู้สาอยู่ตามลำพัง ตามลำพังแบบเดิมๆที่ผมเป็นมาตลอด 40 ปีนี้

 

 

๒).

                เธอคนนั้นสวย ดวงตาเธอกลมใส น้ำนวลแห่งดวงตาเธออบอุ่น ทุกครั้งที่เธอหันมาเจอดวงตาจับจ้องของผม คู่คิ้วโก่งงามนั้นจะเลิกขึ้น หลายครั้งที่เธอถามว่าเธอผิดปกติตรงไหนบ้างหรือ เปล่าเลย-นี่เป็นคำตอบเดิมทุกครั้งของผม ก่อนจะยิ้มมุมปากก้มหน้าทำงานต่อไป เส้นผมของเธอสลวย มันดำจนเป็นเงาวับ เธอผูกผมด้วยโบว์สีสดเป็นหางม้า ปอยผมข้างหน้าถูกหวีให้ปรกคิ้ว อวดต่างหูวาววับเป็นรุ้งยามเธอหันหน้า เราร่วมงานกันมานานปี แต่เราก็ยังคงรู้สึกไม่คุ้นเคยสนิทสนมเท่าไหร่ ว่าไปแล้วผมก็ไม่คุ้นเคยสนิทสนมกับใครเลยในบริษัท ผมเป็นเสมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆบนโต๊ะทำงานของเธอเท่านั้น ตุ๊กตาหมาตัวน้อยน่ารัก แม้เธอจะปัดๆทำความสะอาดอยู่บ่อย แต่มันก็หมองไปตามเวลา จนสีขาวของมันเป็นสีเหลืองคร่ำ มันอยู่บนโต๊ะทางซ้ายมือตลอดเวลา ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะรู้สึกถึงการมีอยู่ของมันบ้างไหม แต่การนั่งทำงานโต๊ะหลังเธอ ทำให้ผมมองเห็นมันตลอดเวลา มันเข้ากันดีกับโต๊ะ ผมคิดเช่นนั้น

                เธอเป็นเด็กสาว อายุที่ห่างกันสิบกว่าปีนี่เอง ที่ผมทำได้เพียงนั่งมองตุ๊กตาหมากับเส้นผมหางม้าของเธอเงียบๆ ผมรักเธอ มันน่าจะเป็นความรัก ความรู้สึกที่อยากเห็นหน้าเห็นรอยยิ้มของเธอมันกราดเกรี้ยวอยู่ในหัวใจผม ผมอยากพูดคุยด้วยนานๆ ผมอยากให้เธอซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน ไปกินข้าวด้วยกัน และแน่ล่ะที่ฝันนี้จะต้องมีเธอนอนกอดด้วย เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย ทั้งที่เธอเป็นหญิงสาวอารมณ์ดี อัธยาศัยดี มองโลกแง่ดี และจิตใจดี เป็นผมเองที่ไม่กล้า อายุ 40 และใบหน้าถมึงทึงของผมนี่เองที่ทำให้ผมหลบซ่อนตัวจากเธอ หลบซ่อนทั้งๆที่เธอมองเห็น ผมอยู่ตรงนั้น ตรงที่เธอกวาดสายตามาเจอ ผมอยู่ตรงนั้น ตรงที่เธอเดินผ่าน ผมอยู่ตรงนั้น ตรงที่เธอหัวเราะจนตัวโยน ผมรักเธอ มันน่าจะเป็นความรัก และนี่เองที่ทำให้ผมตื่นเช้าขึ้นมาอาบน้ำแล้วยืนอยู่หน้ากระจก มองใบหน้าถมึงทึงและดวงตาเกรียมกร้าวอย่างเลื่อนลอย ผมลองยิ้มให้ตัวเองดู มุมปากข้างขวาเหยียดขึ้น ปากปิดเม้มสนิท ผมเห็นดวงตาข้างซ้ายของผมแข็งกร้าว มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ควรเป็นเลย แม้จะพยายามหรี่ดวงตาสักเท่าไร มันก็ยังดูแข็งกร้าว ผมเดินไปชงกาแฟ หยิบเสื้อทำงานสีสดที่เก็บเอาไว้นานปีมาสวม สตาร์ทมอเตอร์ไซค์ด้วยรองเท้าที่ขัดจนมัน ผมพยายามพูดคุยกับคนโน้นคนนั้นคนนี้ ทุกคนแปลกใจ ต่างเฝ้ามองผมอย่างระแวง ไม่มีใครไว้วางใจในการแปรเปลี่ยนบุคลิกอย่างฉับพลันนี้  ผมรู้สึกหม่นหมอง เส้นทางจากบริษัทกับบ้านวันนี้มันช่างไกลเหลือแสน แล้วผมก็จมอยู่กับโลกลำพังเดิมๆที่เคยอยู่มา

๓).

                เช้าวันหยุดหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนกกาเหว่าบางตัวส่งเสียง มันมาจากไหนผมก็ไม่รู้ มองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นฟ้ากำลังจะผลัดสี ลมหอมวูบมาแต่ไกล ผมคิดถึงเธอ  เดินซึมๆไปอาบน้ำ แล้วหยุดอยู่หน้ากระจก ดวงตาแข็งกร้าวคู่นี้กับใบหน้าถมึงทึง มันไม่เข้ากันเลยกับโลกอันแสนสวยเบื้องหน้า ผมลองยิ้มอีกครั้ง พยายามยกมุมปากทั้งสอง มันช่างยากเย็นเสียจริง ผมคว้ากระปุกเยลใส่ผม ปาดแล้วตบทรงให้เรียบ นึกอะไรขึ้นได้ก็ไปล้างมือ เช็ดให้แห้งแล้วผัดหน้าด้วยแป้งหอม มีเส้นผมหล่นลงมาปรกหน้า ผมใช้หวีจัดการเสยขึ้นจนเรียบ แล้วยิ้มอีกครั้ง เสียงนกกาเหว่ายังดังระรัวอยู่นอกหน้าต่าง ลมเย็นยังพรูมาแต่ฟากฟ้าตะวันออก ฟ้าเริ่มเป็นสีเงินยวง ผมเห็นดวงอาทิตย์กำลังทอแสงอรุณรุ่งมาเนิบช้า แปลกใจนักที่เห็นดวงตากร้าวเกรียมคู่นี้มันดูอ่อนโยน ผมยืนตะลึงมองรอยยิ้มและดวงตาอย่างมีความสุข ความดีใจอันล้นเหลือทำให้ผมชะโงกออกไปนอกหน้าต่าง โบกมือทักทายเพื่อนบ้านบางคนที่กำลังรดน้ำต้นไม้ ตะโกนเรียกเด็กส่งหนังสือพิมพ์ และพรุ่งนี้ ผมจะเดินยิ้มเข้าบริษัท จะทักทายทุกคนด้วยความสนิทสนม และกับเธอคนนั้น ผมจะยื่นตุ๊กตาหมาตัวใหม่ให้เธอ

                ผู้ชายลำพังคนหนึ่ง กำลังเดินเข้าสู่โลกใบเดียวกันกับทุกๆคน ด้วยรอยยิ้มและเสียงนกกาเหว่าที่ส่งเสียงกู่ก้องอยู่ในหัวใจ

 

๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑

 

               





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
inmoon วันที่ : 08/03/2008 เวลา : 07.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/inmoon
เวลาบินข้ามเราไป  ทว่าทอดเงาไว้เสมอ

ชอบสไตล์การเขียนแบบนี้จังค่ะ
1 V.

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
พันธกานท์ วันที่ : 29/02/2008 เวลา : 23.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panthakant
สวนอักษร : ธารคำท่ามกลางยุคสมัยฯ  "พันธกานท์ ตฤณราษฎร์" 


http://www.oknation.net/blog/panthakant/2008/02/27/entry-1
........................
ท่านหมี่เป็ดขอรับ เชิญที่นี่สักทีครับ

พันธกานท์ ตฤณราษฎร์

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
naitiwa วันที่ : 27/02/2008 เวลา : 20.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naitiwa
...ที่เห็น ที่เป็นไป ใช่ ไม่ใช่ ไม่สำคัญ...

สวัสดี น้าหมี่ที่รัก
มาอ่านที่นี่อีกรอบ

แหะ แหะ
สวัสดีครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
tiikpom วันที่ : 27/02/2008 เวลา : 18.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chaisrii

อ่านแล้วได้ความรู้สึกดีๆค่ะ

ขอให้ยิ้มได้ทุกวันนะค่ะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
แก้วตา วันที่ : 27/02/2008 เวลา : 14.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tto-okk
"เกียทซ์บอกกับฉันว่า หากคุณประสงค์จะเดินสิ่งหนึ่งที่จำเป็นคือ ความขรุขระ"

หวังว่าคงไม่มีอะไรทำให้ต้องกลับไป
ใช้รอยยิ้ม
และท่วงทำนองแบบเดิมๆ
นะคะ


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
chalee วันที่ : 26/02/2008 เวลา : 22.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chalee
This land taught me the value of life.

อ่านแล้ว

อยากยิ้ม


อ้าวเผลอยิ้มแล้ว

เธอคงดีใจ ที่เห็นรอยยิ้มพร้อมตุ๊กตาตัวใหม่

"ชาลี"

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

นิพพานในร้านหมี่เป็ดศิริวัฒน์

อ่านบทกวีนิพพานในร้านหมี่เป็ดศิริวัฒน์ เมื่อ ๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๐ ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล

View All
<< กุมภาพันธ์ 2008 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29  



[ Add to my favorite ] [ X ]