• หมี่เป็ดสิวะ!
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : meepedsiva@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-06-18
  • จำนวนเรื่อง : 121
  • จำนวนผู้ชม : 143256
  • ส่ง msg :
  • โหวต 66 คน
ผู้ชายนัยน์ตาสีสนิมเหล็ก
เชื่อสิ คนรูปหล่อเป็นกวีไม่ได้ทุกคน แต่กวีทุกคนเป็นคนรูปหล่อ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/meepedsiva
วันอาทิตย์ ที่ 24 สิงหาคม 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1203 , 18:01:00 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ดวงตาอ่อนโยน

๑).

เขากำลังยืนโน้มตัวลงต่ำ มือเท้าเข่าสองข้างพูดคุยกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เป็นวันที่เขาหยุดร้าน

เพื่อพักผ่อน เขาจะมีวันหยุดปกติสองวันต่อเดือน อาจเลื่อนเข้าหรือ

เลื่อนออกแล้วแต่เหตุปัจจัย ผมยืนมองเขามาครู่ใหญ่ๆโดยที่เขาไม่

เห็น เด็กชายคนนั้นพยักหน้าหงึกๆ สลับหัวเราะเสียงดังเป็นระยะ 

ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้อีกนิด เขาเห็นเด็กเบนหน้ามาทางผมก็หัน

หน้าตาม ส่งเสียงทักทายแล้วแนะนำผมให้เด็กรู้จัก เขาบอกว่านี่คือ

เด็กชายคโม ชื่อเล่นว่าน้องกาโม่ เรียนอยู่ชั้นอนุบาลสาม      เด็กชายกาโม่เป็น

เด็กหน้าตาน่ารัก ตาโตๆจมูกนิดๆ รูปร่างผอมเพรียว ดูท่าจะ

ซุกซนไม่เบาเลยทีเดียว เขาบอกว่ากาโม่เป็นลูกของคนข้างบ้าน ยกมือชี้นิ้วไปทางซ้ายแล้ววืด

ขึ้นท่วมหัว

“ทำไมข้างบ้านแล้วมันไกลขนาดนั้นล่ะ?” ผมถามด้วยความสงสัย

เขาหัวเราะร่วน บอกว่าละแวกนี้มันเหมือนจะเป็นใจกลางของเมืองไป

แล้วล่ะ รถรามากมายวิ่งกันพลุกพล่าน ตึกรามบ้านช่องก็โอ่อ่าพิสดาร

เป็นเรื่องแปลกที่คนละแวกนี้รู้จักกันหมด เขาชี้ไปทางซ้ายมือถนน

แล้วพาดผ่านเลยไปยังด้านขวา

“กาโม่เป็นลูกของพี่สวย พี่สวยขายปลาตู้อยู่ใกล้โรงเรียน ทุกเย็นกาโม่จะต้องเดินมาเล่นแถวนี้

โน่นแน่ะ เห็นวัดจีนนั่นไหม?” เขาชี้ฝั่งตรงข้ามเยื้องไปทางขวา “ในวัดจีนจะมีลานปูน มีเด็กๆ

มาวิ่งเล่นกันทุกเย็น”

เขาเป็นคนหน้าดุ แต่เรารู้กันดีว่าเขาเป็นคนเมตตาเด็ก หลายๆครั้งที่

ผมเห็นเขาเล่นกับเด็กเล็กๆอย่างกับเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน เด็กเองก็รัก

เขาเสียด้วย แต่ครั้นเขาจำเป็นต้องดุเด็กที่เริ่มรู้สึกว่าก้าวร้าว เด็กจะ

กลัวจนตัวสั่นกับน้ำเสียงดังโผงผางนั้น เขาตีเด็กได้ทุกคน ไม่ว่าเด็ก

คนนั้นจะเป็นลูกใครก็ตามที

“เราต้องมีหน้าที่ดูแลเด็กๆของเรา คุณอย่าลืมสิ ผ่านไปอีกสัก๒๐ปี เด็กที่วิ่งแก้ผ้าพวกนี้แหละ

จะขึ้นมาเป็นตัวขับเคลื่อนสังคม กระทั่งเป็นผู้นำเราไปสู่ทิศทางใดทิศทางหนึ่ง”

เขาบอกเด็กให้กลับบ้าน เขาอธิบายให้เด็กฟังว่าเขามีเพื่อนมาหามี

แขกมาเยี่ยม และอาจจะมีธุระพูดคุยกัน “เข้าใจใช่ไหมครับ?” เด็กพยักหน้าตอบว่า

“ครับ” แล้วก็วิ่งตื๋อจากไป

เขาชวนผมเข้าไปนั่งในบ้าน ประตูเหล็กถูกเปิดกว้างให้มีแสงสว่าง

เสียบกาต้มน้ำสำหรับชงชา ดูเขามีความสุขดี ผมสังเกตปากเขา มันมี

เรียวหนวดขึ้นดกหนา แต่ตรงกลางนั้นกลับว่างเปล่า มองดูเหมือน

หนวดปลาดุก เขาเลิกคิ้วเมื่อเห็นผมจ้อง และอาจมีสายตาขำๆของ

ผมให้สังเกตกระมัง เขาเลยเสเดินไปเปิดวิทยุ 

ผมเพียงแค่ผ่านมาทางนี้เท่านั้น ไม่ได้มีธุระหรือเรื่องราวพูดคุยอะไร

กับเขาหรอก ที่จริงผมขับรถเลยผ่านหน้าบ้านเขาไปแล้วด้วย ขณะที่

ผ่านนั้นก็ได้ปรายตาชำเลืองดูว่าเขาอยู่บ้านไหม เมื่อเห็นเขากำลัง

พูดคุยกับเด็กเล็ก ก็เลยอยากรู้ว่าเขาคุยกับเด็กด้วยเรื่องอะไรบ้าง มัน

เป็นเรื่องแปลกสำหรับผม ผมไม่รู้จริงๆว่าเราจะคุยกับเด็กด้วยเรื่อง

อะไรกันได้ ผมมองไม่เห็นว่าสิ่งที่เด็กสนใจนั้น ผมจะสามารถรับรู้ร่วม

ด้วยได้อย่างไร

๒).

มันเป็นวันเปิดภาคเรียนใหม่ ถนนสายนี้มีโรงเรียนสองแห่ง มันจะ 

อึกทึกวุ่นวายในยามเช้า  และอลหม่านในยามโรงเรียนเลิก เบื้องหน้า

เรายังคงได้เห็นเด็กนักเรียนเดินพูดคุยเฮฮากลับบ้าน เห็นเด็กชายขับ

มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว ท่อส่งเสียงดังสนั่นประสาท

เขาหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นผมขมวดคิ้วมอง

“อย่าเอารุ่นเราไปเปรียบกับพวกเขาเลย” เขาพูดขณะกำลังรินชาลงถ้วย

“ผมจำได้ ตอนนั้นที่เราอายุเท่าเด็กเหล่านี้ คุณเห่อbmxขนาดไหน ไอ้ที่ยกล้อไปตามถนนนั้น

น่ะ มันก็ไม่ต่างนักหรอกกับเด็กที่ซิ่งพวกนี้”

“แต่ bmxมันไม่อันตรายเท่า อย่างมากก็แค่ถลอกปอกเปิก” ผมเถียง และจ้องดูดวงตาเขา

อยากรู้ว่าเขากำลังจะพูดเรื่องอะไรต่อ

“อย่างนั้นหรือ?” เขาเลิกคิ้วสงสัย

“งั้นคุณลืมตอนที่คุณไปซ้อมbmxในเช้าที่โรงเรียนหยุด จำสนามรอยัลได้ไหม?”

ผมจำได้สิ ตอนนั้นสนามรถจักรยานวิบากที่ชื่อรอยัล เป็นสนามที่มี

มาตรฐานสูงสุด นักปั่นทุกคนปรารถนาจะได้ลงปั่นขึ้นเนินกันใน

สนามนี้ทั้งนั้น 

“คุณไปสนามรอยัลในเช้าที่สนามเพิ่งปรับปรุงเสร็จใหม่เมื่อวาน”

เขาฟื้นเรื่องเก่าที่ผมปั่นอย่างเร็วแล้วขึ้นเนินกระโดด มันเป็นเนินที่สูง

มาก ผมลอยขึ้นไปในอากาศเวิ้งว้าง ความสูงที่ไม่เคยสูงขนาดนี้ทำ

ให้ผมตกใจ นั่นทำให้ผมจับแฮนด์รถไม่มั่น เท้าข้างหนึ่งหลุดออก

จากบันได แล้วผมก็ร่วงลงพื้นดินอันแข็งกระด้างนั้นอย่างแรง

“จำได้ไหมว่าแม่คุณตกใจเพียงไร?” 

จำได้สิ แม่รีบไปดูอาการผมที่โรงพยาบาล ครั้งนั้นผมโดนตัวถังรถ

กระแทกเต็มหว่างขา จุกนหายใจไม่ออก แขนซ้ายขาซ้ายเป็นแผลถลอกไปทั่ว

“ผมเชื่อว่าอาเจ๊กข้างบ้านคุณก็คงมองคุณด้วยสายตาที่คุณมองเด็กซิ่งเมื่อกี้”

“แต่คุณก็เติบโต และสามารถมีชีวิตที่ดีงามได้นี่ ไม่ใช่หรือ?”

“อย่าเอายุคสมัยของเราไปจับกับยุคสมัยของพวกเขาเลย”เขาสำทับ

“จริงอยู่ที่เด็กซิ่งมันอาจได้รับอันตราย และอาจจะมีคนเดือดร้อนจากการซิ่ง แต่วัยของพวกเขา

ที่เราเคยผ่านมาแล้วนั้น คุณก็รู้ว่ามันกำลังคึกคะนอง ผมไม่ได้หมาย

ความว่าจะสนับสนุนให้เด็กมันซิ่งหรอกนะ เพียงแต่ผมเกิดคำถามขึ้น

มา ว่าทำไมเราไม่พูดคุยกับเด็กให้เข้าใจถึงอันตราย และความเดือด

ร้อนอื่นๆ ผมไม่ได้ตำหนิคุณหรอก ที่คุณส่งสายตาตำหนิเด็กคนนั้น

ใช่ มันควรถูกตำหนิจริงนั่นแหละ เพียงแต่ก่อนตำหนิ เราน่าจะพูดคุย

กับเขาก่อน ในกรณีที่เราไม่รู้จะพูดคุยกับเขาอย่างไร เราก็น่าจะทำ

ความเข้าใจวัยและยุคสมัยของเขา ผมเชื่อว่าตอนนั้นถ้ายุคสมัย

ของเรามียามาฮ่ามีโอ คุณก็คงจะขับด้วยความเร็ว และท่อส่งเสียงดังอย่างเด็กคนนั้นแน่”

๓).

ฟ้าเริ่มมืด ช่วงใกล้ค่ำต้นฤดูฝนลมอ้าวพัดมาแผ่วเบา อากาศร้อนอบ  น้ำชาที่พร่องก็ได้รับการเติมใหม่ “ปกติคุณหยุดร้านช่วงเปิดเทอมใหม่ทุกครั้งหรือ?” 

“เปล่าเลย เปิดเทอมวันแรกนี่ที่ร้านจะขายดี ผู้ปกครองจะพาเด็กมากินหมี่ก่อนไปโรงเรียน คุณ

เคยคุยกับเด็กๆไหม?” อยู่ๆเขาก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ผมเริ่มจับอาการผิดสังเกตของเขา

ดูเขาเหม่อลอย บอกไม่ถูกว่านั่นเขากำลังเป็นทุกข์ หรือกำลังมีความ

สุขกับโลกในหัวของเขา

“ยังไม่ตอบผมเลย เคยไหม?”เขาจ้องตาถามย้ำอีกครั้ง

“เคยสิ บ่อยไปที่ผมได้คุยกับเด็ก ถามทำไมหรือ?” ผมถามกลับบ้าง เขายิ้มบางๆ แต่ดวงตายัง

เลื่อนลอยออกไปนอกประตู ผมเหลียวดูตามก็ไม่มีอะไร นอกจากรถ

ที่วิ่งผ่านไปมา กับคนที่เดินอยู่บนทางเท้า เขาเดินไปปิดวิทยุ เอื้อมมือหยิบแผ่นซีดีมา

หนึ่งแผ่น แล้วเล่นเพลง Bringin’On The Heartbreak ของวง Def

Leppard.  เขาเปิดเสียงดังลั่น มันเป็นแผ่นที่ได้มาจากน้องคนหนึ่ง เขา

รู้จักกันทางอินเทอร์เนต น้องคนนั้นได้ไรท์เพลงของวง

ร็อคนี้ส่งให้เขา ผมไม่รู้ว่าเขาจะสื่ออะไรต่อการพูดคุยจากเพลงนี้หรือ

ไม่ ผมแปลไม่ออก ผมถนัดแต่ชาย เมืองสิงห์ มากกว่า

“เป็นวงร็อคจากอังกฤษ อยู่ในยุค๗๐-๘๐ นี่แหละ มือกลองชื่อ Rick Allen ที่ต่อมาเกิด

อุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาสูญเสียแขนซ้ายไป” เขาหยิบหนังสือ Quiet Strom ที่มีรูป

Rick Allen มาให้ดู   

“คุณเก็บหนังสือนี้ไว้หรือ?” นี่เป็นหนังสือที่ให้ความรู้เรื่องวงการดนตรีแก่เขาเมื่อสิบกว่าปี

ก่อน เขาเคยเอามาให้ผมอ่าน แต่บอกแล้วว่าผมชอบอ่านที่ วัฒน์

วรรลยางกูร เขียนถึงเพลงลูกทุ่งเก่าๆมากกว่า

“วง Def เขาเล่นดนตรีกันเป็นทีม ไม่มีชิ้นไหนโดดเด่นเป็น Rock Star คุณเชื่อไหม

เมื่อ Rick Allen แขนขาด พวกเขาก็ไม่ทอดทิ้งกัน พวกเขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อ

ให้ Rick Allen ได้ตีกลอง ตีกลองด้วยแขนข้างเดียว มันไม่น่าเชื่อ” แล้วเขาก็เปลี่ยน

แผ่น  “Child In Time. ของ  Deep Purple. เป็นเพลงที่ผมชอบมาก ผมเอง

ก็ไม่รู้หรอก ว่าเนื้อหาของมันหมายถึงอะไร แปลว่าอย่างไร ผมรู้เพียงแค่

ว่าดนตรีมันให้ภาพถึงความกดดันของเด็กคนหนึ่ง คุณจะได้ยินเสียง

หวีดร้องคลั่งบ้า และเสียงฮัมที่ให้เรารู้สึกได้ถึงความ

ตระหนกตกใจของเด็กในเพลง” 

“ในขณะที่ Bringin’On The Heartbreak ผมเคยดูหนังที่เกี่ยวกับวงดนตรีวงนี้

เป็นหนังอัตประวัติของวง  ผมคุ้นๆว่าชื่อเรื่อง Hysteria. ตอนที่พวกเขาเข้าห้องอัดเพื่อ

บันทึกเสียง โปรดิวเซอร์บอกโจนักร้องนำว่าให้ขึ้นเสียงสูงอีกหน่อยสำหรับท่อนนี้” แล้วเขาก็

ร้องท่อนที่ว่า Oh Can You See. You Bringin’On the

Heartbreak. โดยขึ้นเสียงสูงให้เท่ากับที่โจได้ทำ

“โจเป็นนักร้องเสียงสูง แต่ท่อนนี้เขาไม่สามารถขึ้นสูงให้ได้ดั่งใจของโปรดิวเซอร์ โจหัวเสีย

และทะเลาะกับโปรดิวเซอร์เอาเป็นเอาตาย คุณว่าโปรดิวเซอร์คนนั้น

เขาทำอย่างไร?”

“เขายิ้ม รับฟังโจพูด และบอกโจว่าคุณทำได้ เข้าไปในห้องอัดสิ แล้วจัดการหน้าที่นั้นซะ





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
เพลงฝน วันที่ : 31/08/2008 เวลา : 00.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hyacinth
   เรามีตาคนละดวง มีโลกคนละใบ และเราไม่ใช่คนเดียวกัน จึงมีชุดความจริงต่างกันก็เท่านั้นแหล่ะ 

กดแก้ไขสิพี่หมี่นุ้มนุ่ม ไม่ขึ้นเอนทรี่ใหม่นะคะ แล้วคอมเม้นต์ยังอยู่ด้วย

บล็อกเนชั่นมีปัญหาเรื่องฟอนต์น่ะ
แต่ก่อนปลายก็เซ็ง
แต่เดี๋ยวนี้...สบายละ

คนมันน่ารักอ่ะ
ทำไรก็เลยได้ดีไปหมดสิน่า (ฮา)

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ลานเทวา วันที่ : 24/08/2008 เวลา : 21.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phutanow
 .......ทุกบทคำนำนัยยะ   เถอะเจ้าจงชำระ   มันด้วยใจ.........


มายิ้มให้เกรงใจ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
หมี่เป็ดสิวะ! วันที่ : 24/08/2008 เวลา : 20.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/meepedsiva

เรื่องลงไม่จบนะครับ ไม่ทราบทำไมเหมือนกัน ตอนโพสต์ก็ลงครบ แต่พอเปิดดูมันมีเท่าที่เห็น แก้ใหม่มันก็ขึ้นเอ็นทรี่ใหม่

จะลบทิ้งก็เกรงใจคนที่เข้ามาตอบ แม้จะมาเพียงยิ้มๆก็ต้องเกรงใจ


เอาเป็นว่าช่างมันนะครับ แฮ่

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
arekoy วันที่ : 24/08/2008 เวลา : 19.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/arekoy
อนาคตและอดีตไม่สำคัญ ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด


ความคิดเห็นที่ 3 (0)
สขิลา วันที่ : 24/08/2008 เวลา : 18.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sakilra


ความคิดเห็นที่ 2 (0)
กลองไท วันที่ : 24/08/2008 เวลา : 18.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kraitong
ไทนาหว้า


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
กันเอง วันที่ : 24/08/2008 เวลา : 18.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/guneng

มาอ่านงานครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

นิพพานในร้านหมี่เป็ดศิริวัฒน์

อ่านบทกวีนิพพานในร้านหมี่เป็ดศิริวัฒน์ เมื่อ ๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๐ ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล

View All
<< สิงหาคม 2008 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            



[ Add to my favorite ] [ X ]