• หมี่เป็ดสิวะ!
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : meepedsiva@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-06-18
  • จำนวนเรื่อง : 121
  • จำนวนผู้ชม : 138104
  • ส่ง msg :
  • โหวต 66 คน
ผู้ชายนัยน์ตาสีสนิมเหล็ก
เชื่อสิ คนรูปหล่อเป็นกวีไม่ได้ทุกคน แต่กวีทุกคนเป็นคนรูปหล่อ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/meepedsiva
วันจันทร์ ที่ 10 มิถุนายน 2556
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 741 , 22:16:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

24 มิถุนา 2553 ใช่อย่างนี้แน่หรือ ? ท่านปรีดี ประชาธิปไตยที่เราใฝ่ฝัน การอภิวัฒน์พ้นผ่านมานานครัน เราปฏิวัติกันกี่ครั้งมา ? ใช่อย่างนี้แน่หรือ ? ท่านปรีดี ประเทศที่เราท่านปรารถนา นายทุน ขุนศึก ศักดินา ตาต่อตาฟันต่อฟันจนบรรลัย ใช่อย่างนี้แน่หรือ ? ท่านปรีดี สังคมที่งามสวยมาป่วยไข้ คราบเขม่าเถ้าถ่านและควันไฟ เลือด  เสียงร้องไห้และเกลียดชัง เราหมายเป็นประเทศพัฒนา เรากลับพบว่ายิ่งล้....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 29 ธันวาคม 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1361 , 22:14:12 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

๑).เป็นเช้าที่สดใสด้วยสายแดดละแวกแวดปลุกตื่นมาชื่นสดกรุ่นดินแรกแดดก็แผดรส     คายปลดเย็นชื้นของคืนวาน..หมอกกลุ่มสุดท้ายจึงวายหมาด        เมื่อสางได้สาดจนจัดจ้านพรายดวงแดดวับนับล้าน     ก็ผลิบานแตกดอกออกดวง..คือนกเขาสักตัวมากลั้วเสียง     และนกเอี้ยงขานขับมารับช่วงคือความงดงามที่ถามทวง     ด้วยลำเงินแสงยวงของช่วงเช้า..๒).ชีวิตถูกปลุกให้ลุกตื่นหลังคืนดื่นดึก-พรึกเศร้าโลกกำลังตกแต่งด้วยแสงเงา         ชั....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 29 พฤศจิกายน 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1170 , 21:57:41 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 บ้านของเรา หลังคาบ้านกำลังจะพังครืน ฟากพื้นจะทรุดลงสุดเสา ลมโหมฝากระดานมารานเร้า บ้านเรากำลังจะพังทลาย เธอร้องไห้สั่นเทากอดเข่าตน สวดมนต์มิได้สรรพศัพท์ทั้งหลาย ฟ้าตั้งเค้าเงามืดก็ยืดกาย แล้วปลาบแปลบแลบฉายโชนสายฟ้า เป็นทางเป็นทางลงกลางดิน ได้ยินปร้างเปรี้ยงด้วยเสียงผ่า แต่ละสายแต่ละสายเต็มสายตา ดวงพร่าตระหนก-เธอตกใจ กรีดเสียงแหลมยาวอันหนาวเยือก ซานเสือกมุมห้องไปร้องไห้ ดั่งดวงตาลุกโพลงเห็นโหงไพร ทยอย....

อ่านต่อ

Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 947 , 21:53:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลูกชายของพ่อ ๒ลูกพ่อ-จำไว้หนอโตขึ้นอย่าดื้อด้านได้เป็นใหญ่เป็นโตมโหฬารอย่าพูดพาลปากพ่นหาส้นเท้ารู้ตัวว่านกกระจอก-อย่าหลอกตนยาทนทาไปก็ดายเปล่าอย่าให้คนชี้หน้าแล้วด่าเอาหรือเผาพริกเกลือเพื่อแช่งชักจงอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตนเป็นคนมุ่งมั่นทำงานหนักสายตาที่กว้างไกลอย่าไกลนักจนข้ามหัวตอหลักหรือปลักควายเพราะทั้งหัวตอหลักหรือปลักเลนมีปรัชญาซ่อนเร้นอยู่มากหลายที่สุดแห่งปรัชญา-พ่อจะอธิบายคือความง่ายและงามในน....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 24 พฤศจิกายน 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1138 , 10:04:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลูกชายของพ่อ ๑๑). เจ้าเตาะแตะคลานเข่า-คลานเจ้าคลานอ๊ากเอิ๊กเบิกบานได้คลานเข่าเจ้าลูกชายตัวนิ่มเจ้าพริ้มเพราซื่อใสนัยน์ตาเจ้างามเงาตา..เนื้อนิ่มเจ้าอิ่มแน่นท่อนแขนปล้องกระถดก้นมิทันคล่องจะท่องหล้าเสียงหัวเราะปรบมือคลออืออาเดียงสายังไร้หนอวัยเยาว์..จึงโลกนี้เหมือนว่าเพียงหน้าบ้านเกินกว้างใหญ่ไพศาลใดปานเท่าเจ้านั่งพื้นลื่นเย็นเขม้นเดาสักกี่เหนื่อยกันเล่า-กี่เข่าคลาน?..๒).เจ้าลูกชายตัวน้อยของพ่อเอยเจ้าคล....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 19 พฤศจิกายน 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1666 , 20:24:48 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

..คือมือนุ่มนิ่มอันอิ่มเต็มไต่เล็มมือหนา-ฝ่าใหญ่พ่อกำมือลูกน้อยกลอยใจตาใสเจ้าหนอลูกพ่อเอย..ฝาดเหลือเนื้อนุ่มน่ากุมจับตาวับขลับเงาเจียวเจ้าเอ๋ยเดียงสาตากวางอย่าร้างเลยให้วับเย้ยโลกกว้างอยู่อย่างนี้..เป็นเด็กดีของพ่อมิพอหรอกโลกนอกเรือนบ้านสถานที่เจ้าต้องพร้อมตนเป็นคนดีจึงมีฐานะสมมนุษย์..จงเติบโตเริงร่าประสาเด็กโลกใบเล็กเหนื่อยก็พัก-หนักก็หยุดดูเถิดเมฆบนฟ้า-พญาครุฑทรงชุดฝ้ายขาวจนพราวฟ้า..แหละซุกซนเถิดเจ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 16 พฤศจิกายน 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1583 , 21:16:05 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.."บางหน้ากระดาษ"สุดแต่ปลายปากกาจะพาไปตวัดสาดใส่ทั้งไคล้-สีเท็จจริงเพียงใด-มีไม่มีอารมณ์ปรี่รี่ราดกระดาษตน..จึงกระดาษบางใบก็ไร้ค่าต่ำช้าเกินฉีกมาเช็ดก้นหมึกพิมพ์ซกมกสกปรกปนขยะแขยงพองขนเกินทนตา..ถ้อยคำสำนวนแห่งมวลหมึกรู้สึกได้ถึงความต่ำค่าเห็นแต่การสำรากผ่านปากกาที่ไหลบ่าสะท้อนตะกอนใจ..เป็นกองขี้หมาในไร่ส้มเป็นลมที่ผายจากสายไส้เป็นหมึกพิมพ์ดอกทอง-เป็นหนองในเป็นไปตามอารมณ์ที่ขุ่นมัว..จึงกระดาษบางแผ่นก็....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 1 ตุลาคม 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1038 , 18:21:44 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เท่ากันเธอสามารถเบิกตามองฟ้ากว้าง เพื่อมองเห็นเส้นทางต่างต่างเส้นเป็นได้เท่าที่ใจเธอให้เป็น ในกฎเกณฑ์การร่วมอยู่รวมกัน..............อิสระพอเพียงจะเลี้ยงตน ความเป็นคนเกินใดอะไรกั้นเธอเท่าเทียมเทียมเท่ากับเท่าทัน ร่วมวันร่วมคืนร่วมพื้นดิน..................เธอจึงเติบโตมาสง่างาม ด้วยความเสรีไม่มีสิ้นเธอยินได้เท่าไหร่เธอได้ยิน สูดกลิ่นหอมได้เต็มหายใจ.............เธอสามารถจะรักใครสักคน เท่าที่ตนสามารถจะรัก....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 7 กันยายน 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1307 , 23:02:31 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

กเฬวรากครองเมืองแล้วสันดานเถื่อนถ่อยก็ค่อยโผล่บอกความขี้โมโหขี้โกหกสัญชาติเมือกยางแห่งคางคกขนจะปรกเป็นนกยางได้อย่างไร..เมื่อกำพืดลูกพระยาตกยากมันกระชากลอกคราบของภาพใหม่จึงทุกลมเรียวลิ้นตัดสินใจมันฟ้องไพร่ฟ้องทาสในชาติตน ..เมื่อไอ้คนใจดำเหลิงเป็นอำนาจเสียงตวาดกราดเกรี้ยวก็เคี่ยวข้นเมื่อตาดูดาวเรืองแต่เบื้องบนจึงหัวคนก็ย่ำเอาตามใจ ..ยิ่งสมองสิ้นคิดรู้ผิดชอบยิ่งถูกตอบถูกโต้ถูกโห่ไล่ยิ่งมือนั้นถือฟืนแล้ว....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 28 กรกฎาคม 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1254 , 22:05:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตรู่อันโหดร้าย๑).ไม่เชื่อเธอลองเพ่งมองดูดินที่ตรู่ปาดป้ายระบายสีดาวสุดท้ายร่วงลงเป็นผงคลีนกที่ขานขับมารับเช้า..และกลีบขาวของแก้วที่เกลื่อนลานผ่านการร่ำรมของลมเศร้าหอมนั้นจะหวานอยู่นานเนานานเท่าการก่ำของน้ำตา..-ของเราแสงเงาตกลงมาตรงหน้าขณะการถ่ายเทห้วงเวลาแดดเปลี่ยนมุมองศากับฟ้าไกล๒).มันเป็นความรางเลือนเหมือนเหมือนฝันโลกที่ฉันเพ่งมองช่างหมองไหม้เทาทึมครึ้มตัวอยู่ทั่วไปเต้นตูมทุ้มไหวอยู่รายล้อม..แดดเช้....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 22 กรกฎาคม 2551
Posted by หมี่เป็ดสิวะ! , ผู้อ่าน : 1365 , 20:48:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

นั ก ป ร ะ ด า น้ำ เธอก็รู้-ฤดูฝน .................................... เวียนวนซ้ำแล้วก็ซ้ำเล่าสิ้นแล้งสิ้นร้อนได้ผ่อนเพลา แล้วฝนก็ผ่านเข้าก่อนหนาวมา เธอก็เห็น-เมฆคลุ้มเป็นกลุ่มก้อน ซ้อนซ้อนชั้นชั้นจนหนั่นหนา ลมเย็นแรงจัดก็พัดพา แสงแลบแสงผ่าก็วิบวิบ เห็นก็เห็นรู้กันรู้กันอยู่นี่ ยังหวังหรือฟ้าสีทองคลี่ขลิบ โน่นน้ำท่วมเนิ่นนับไปลับลิบ ร้อยสิบพันหมื่นแสนล้านครัว มันคือความทุกข์ตรมอันขมขื่น ครอบคลุมพื้นท....

อ่านต่อ


/2
นิพพานในร้านหมี่เป็ดศิริวัฒน์

อ่านบทกวีนิพพานในร้านหมี่เป็ดศิริวัฒน์ เมื่อ ๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๐ ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล

View All
<< มิถุนายน 2019 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            



[ Add to my favorite ] [ X ]