• กัญจ์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-02-16
  • จำนวนเรื่อง : 340
  • จำนวนผู้ชม : 175143
  • จำนวนผู้โหวต : 134
  • ส่ง msg :
  • โหวต 134 คน
วันจันทร์ ที่ 3 มกราคม 2554
Posted by กัญจ์ , ผู้อ่าน : 1480 , 21:38:11 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน

 หากนับไปแล้ว ปี 2553 เป็นปีที่ มีต้นทุนชีวิต ทางธรรมสูงกว่า ทุกช่วงชีวิตที่ผ่านมา... หลายๆปีที่ผ่านมา มีเพื่อน มีหัวหน้า คอยบอกว่า(ยุ) ให้ไปปฏิบัติธรรมสิ.. เพื่อนอีกหลายคนก็บอกว่า อย่าไปนะ... ทรมานมาก  ก็ได้แต่ฟังๆๆ ไว้  นึกในใจ  ที่เขาว่า ทรมานน่ะ สักแค่ไหนเชียว

บ่อยครั้งที่ไปปฏิบัติธรรม 3 วัน 2 คืน  ซึ่ง อาจจะดูน้อยนิดไปสักนิด  คล้ายๆ ตัวตนเราไม่ทันหลุด ก็ หมดเวลาพอดี

แต่ครานี้ ส่งใบสมัครไปสิ  โกเอนก้า  ที่ ธรรมอาภา  เผื่อๆๆ ปลายๆปี จะโชคดีได้ไปรับอากาศหนาว  ขึ้นไปอยู่บนเขาโดยอัตโนมัติ แถมมีที่พักดีๆ มีอาหารดีๆ กิน  (คิดเข้าไป ด้วยความงก)

เปิดๆ หาในเว็บไซต์..ที่นี่แหละ ที่เพื่อนน้อง น้องพี่บอกว่า โหด เรื่องการปฏิบ้ติ

เอาน่า...ลองดูสักตั้ง  แค่ส่งใบสมัครก็ยาก...ใครๆ ก็บอกแบบนั้น จองกันหลายเดือนนะโว้ย...เสียงเพื่อนบอกไล่หลังมา..

เอาน่า..ลองส่งไปล่วงหน้า หนึ่งเดือนนี่แหละ...ได้ก็โชคดี ไม่ได้ก็ ไม่เป็นไร...

เวลาผ่านไปหลายวัน..โดยไม่เคยรู้เลยว่า..คนอื่นๆ เขาได้รับใบตอบรับเข้าอบรม ก่อน ถึงวันอบรมประมาณหนึ่งเดือน..แต่..เราเพิิ่งนึก สมัคร..((ป๊าดด))

ตะวัน สูงแล้ว หมอก ไม่ยอมจางหาย มองเห็นอาคารปฏิบัติรวมไกลๆ

อ่างล้างจาน ที่ต้อง กินเอง ล้างเอง เก็บถาดตนเอง

ทางเดินไปห้องพัก ชมพระอาทิตย์ตกสวยมาก

ทางเดินไปขึ้นห้องปฏิบัติรวม

ด้านหลังอาคารที่ได้พัก

ก่อนหน้า ถึงวันอบรมเพียงสี่ห้าวัน..มีโทรศัพท์ตอบรับมาว่า มีคนสละสิทธิ์ เราจะไปมั๊ย...

ไปค่ะ...ไป...ตอบรับกันหน้าห้องน้ำ เลย..

วินาที ตัดสินใจ เพียงแค่ หนึ่งวินาที..แล้ว ที่ กำลังเดินจะไปนัดน้องๆ ไปวัดอัมพวันล่ะ...เกือบซวยแล้วไหมละ...

กลับบ้านรีบแพคกระเป๋า ใช้กูเกิลให้เป็นประโยชน์  มันไปทางไหนนะ  ต้องพริ้นแผนที่ติดรถไปด้วย...เขาบอกว่าหนาว..ให้พกเสื้อหนาวไปเยอะๆ ทั้งๆที่ กทม ร้อนแทบตาย

สองกระเป๋า สำหรับชีวิต 12 วัน บนเขา..

สิ่งที่ได้รับ..นับว่าคุ้มค่า  ไปแบบไม่รู้อะไรเลย  ไม่รู้ด้วยซ้ำ  เขาปฏิบัติกันแบบไหน  เขามีวิธีการยังไง  เพื่อนบอกเพียงว่า เขาห้ามพูด ห้ามสื่อสารตลอดเวลา ที่อยู่นั่น..ซึ่งสบายมาก สำหรับเรา ไม่พูด 12 วัน สบายๆๆ ไร้กังวล

พอเข้าไปจริงๆ ก็มีระเบียบการอยู่ร่วมกัน...เหมือนเข้าประจำ ห้องใครห้องคนนั้น ทุกอย่างส่วนตัว มีที่นั่งประจำ ทั้งกินอาหาร ทั้งนั่งปฏิบัติ ทั้งห้องนอน ทั้งของใช้ (แอบคิดว่านักเรียนประจำคงชิน)

ไฮไล คงอยู่ที่การนั่ง โดยไม่ขยุกขยิก ไม่ขยับ หนึ่งชม. ต่อครั้ง วันละ ก็ประมาณ 9-12 ชม.

หลายๆคนก็พบว่ามันทรมาน...แต่ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับตนเอง...หนึ่งชม.ผ่านไป...ไม่เมื่อย..ไม่ปวด ไม่เป็นไรเลย โล่งโปร่งสบาย...มันสบายแต่วันแรก ...จนวันสุดท้าย... (แอบนึกในใจ เวรแร่ะ เพื่อนเขามีเรื่องถามกัน เจ็บตรงนั้น เจ็บตรงนี้ เราจะถามอะไร พระอาจารย์)

พระอาจารย์ ใจดี ถามไปยิ้มไป..ด้วยความโง่เขลาของเรา  ก็มัวแอบฟังคนอื่นเขาถามพระอาจารย์  เขาถามอะไรกัน  ในใจก็นึกว่า ทำไมฉันไม่เป็นแบบนั้น ก็ปาไปวันที่ 5 ที่ 6  ถึงจะถึงบางอ้อ..

แต่ระหว่างที่ตัวเองไม่เหมือนคนอื่นนั้น..ก็มีน้องคนนึงในกลุ่ม ก็ แอบฟังเราเหมือนกัน ว่าทำไมเราเป็นแบบนั้น  เขาทำไมไม่เหมือนเรา...

วันสุดท้ายของการฝึก  ก็จะให้แลกเปลี่ยนคุยกันได้...คำถามที่ น้องเขาสะสม ไว้ถามเราเลยเยอะ... เลยพบว่า...นี่ถ้าเขาเปิดให้คุยกัน... คงมีเรื่องถามกันเยอะ ไม่ต้องฝึกกันพอดี

ขากลับแวะวัดใหญ่...ไหว้พระพุทธชินราช  ไปถวายหนังสือธรรม ที่สำนักสงฆ์สายวิปัสนาที่กำแพงเพชร เดินทางไป ไหว้กรมหลวงชุมพร ที่หาดทรายรี  และก็เตลิดไปไหว้พระธาตุเมืองนคร  แวะชมลานสกา เมืองที่อากาศดีที่สุดในประเทศ แวะเที่ยวกินอาหารเช้าที่ชายหาดชะอำ แวะปิดทองลูกนิมิต ดูบึงบรเพ็ด

ขับรถจากเหนือลงใต้ จากใต้ ขึ้นเหนือ ไปมา  3000 กว่ากิโลเมตร  กว่าจะถึงบ้าน


เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น