*/
  • Mr.Apirak
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : apirak.cci@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2011-01-06
  • จำนวนเรื่อง : 107
  • จำนวนผู้ชม : 1977793
  • จำนวนผู้โหวต : 1183
  • ส่ง msg :
  • โหวต 1183 คน
<< พฤศจิกายน 2014 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 20 พฤศจิกายน 2557
Posted by Mr.Apirak , ผู้อ่าน : 7160 , 15:02:30 น.  
หมวด : กล้อง/ถ่ายภาพ

พิมพ์หน้านี้
โหวต 14 คน ศุภฤกษ์ , kratenUan และอีก 11 คนโหวตเรื่องนี้

ผมนั่งจิบเบียร์เบาๆ ท่ามกลางร้านหรูบรรยากาศสบายๆ เพลงเพราะๆ อยู่กับ "เสี่ย ก." เราคุยกันไปหลายเรื่อง เรื่องงาน ธุรกิจ กีตาร์ ดนตรี และท่องเที่ยวถ่ายรูป
จังหวะที่เคลิบเคลิ้มไปกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์อยู่นั้น ผมตักลาบเป็ดคำต่อไปเข้าปาก เคี้ยวๆ หลับตาจินตนาการ...หอมกลิ่นข้าวคั่ว พริก มะนาว...
และผม...บอกกับเสี่ย ก. ไปว่า จริงๆ แล้วความฝันสูงสุดของผม ไม่ใช่ยอดเขาหิมาลัยนะ แต่...เป็น..."ประเทศลาว" !?

เสี่ย ก. ขมวดคิ้ว : แค่ลาวเนี่ยนะครับใกล้มากๆ ถ้าคุณ Mr.Apirak อยากไปจริงๆ นัดวันมาเลย เดี๋ยวผมพาไปเอง ฟรีตลอดทริป!!!
ผม : โอ้วววววววววววววววววววววว!!! ขอบพระคุงมากๆ ครัฟฟฟ 555+ ไชโยๆๆๆๆ งั้นเดือนหน้าไปกันเล้ยยยยยย ^0^

ก็...นั่นล่ะครับ ท่านผู้ชม... ทริปฝึกถ่ายรูป : "เวียงจันทน์" เมืองในฝัน...ฉันรักเธอ จึงได้ถือกำเนิดขึ้นมา ภายในร้านลาบเป็ดนั่นเอง ^^"...

เสี่ย ก. เล่าให้ผมฟังว่า เมื่อก่อนแกไปเมืองลาวบ่อยๆ เพราะมี "นักธุรกิจผู้กว้างขวางมากๆ" ที่อยู่ประเทศลาวมาชวนแกไปลงทุน
แต่ด้วยความหวังดี เสี่ย ก. จึงอยากให้นักธุรกิจผู้กว้างขวางมากๆ ท่านนั้น ได้รู้จัก กับเพื่อนของเสี่ย ก. ที่อยู่ในลาวเอาไว้ เผื่ออยากจะ "ต่อยอดธุรกิจ"
และแต่...อีกที แต่พอนักธุรกิจผู้กว้างขวางมากๆ ท่านนั้นได้พบกับเพื่อนของเสี่ย ก. ก็ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี และบ่ายเบี่ยง...@_@"
และอีกที...และเพื่อนของเสี่ย ก. ก็ไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้า นักธุรกิจผู้กว้างขวางมากๆ คนนี้มาก่อนเลย - -"....
สุดท้าย...นักธุรกิจผู้กว้างขวางมากๆ ท่านนั้น ก็ค่อยๆ ใช้วิชาหายตัวไปจากวงสนทนา...อย่างไร้ร่องรอย @_@"
นิทานเรื่องนี้...เสี่ย ก. บอกว่า...สอนให้รู้ว่า...แกโชคดีที่คบเพื่อนใช้รถป้ายทะเบียน "สีน้ำเงิน" ในประเทศประเทศลาว ^^"...!?
ไม่อย่างนั้น ป่านนี้คงโดนตุ๋นจนเปื่อยไปแล้วแน่ๆ...

หลังจากที่มีคนรู้ข่าวว่า...ผมกำลังจะไปประเทศลาว "ครั้งแรกในชีวิต" เพื่อนๆ ก็ขอลงชื่อไปด้วยเพียบ เพราะ..."ไปฟรี" >"< !!!
เสี่ย ก. พาพวกเราบินจาก ดอนเมือง ไปลงที่ อุดรฯ แล้วเรียกรถตู้มารับถึงสนามบิน @_@" ทุกอย่างในการผ่านแดน รถตู้พาเราทำหมด
ผมได้แต่นั่ง พยักหน้ากับส่ายหน้า ใช้เวลาไม่นาน เราก็ผ่านข้ามประเทศ เข้าไปยัง "นครหลวงเวียงจันทน์"

เสี่ย ก. พาพวกเราเข้าพักที่โรงแรม "WIN HOTEL" หรือ...อีกชื่อว่า "VAN HUONG HOTEL" เพราะว่า...
เป็นโรงแรมที่เคยใช้เป็นที่นัดพบกับ "นักธุรกิจผู้กว้างขวางมากๆ" คนนั้นนั่นเอง 5555+

เมื่อเก็บสัมภาระทุกอย่างเข้าห้องกันแล้ว ก็จะมีรถตู้อีกคันมาเปลี่ยน ซึ่งคันนี้จะพาพวกเราทัวร์เวียงจันทน์ และอยู่กับพวกเราตลอดเวลา ^^
รถตู้พาไปยังสถานที่ท่องเที่ยว ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่ง นั่นก็คือ "หอพระแก้ว" ที่คนไทยนิยมเรียกกันว่าวัดพระแก้ว
เมื่อก่อน "พระแก้วมรกต" ก็เคยประดิษฐานอยู่ที่นี่แหล่ะครับ ^^ (ต้องซื้อปี้เข้าชมด้วยนะครับ จำราคาไม่ได้ แต่น่าจะคนละประมาณ 5,000 กีบ ^^")

ตรงจุดนี้ เท่าที่ผมสังเกตนะครับ หากอยากถ่ายรูปสวยๆ น่าจะต้องมาช่วงบ่ายๆ เพราะพระอาทิตย์จะย้ายไปข้างหลังเราครับ และควรจะ...
เดินเข้าไปให้เลยจากเสาดวงไฟทางซ้าย ที่โผล่มา 1 ต้นก่อน จะได้ไม่บังวิวนะครับ เห็นคนส่วนใหญ่เดินเข้าไปถึงก็ยกกล้องขึ้นมารัวกันเลย 555+
ส่วนผมเองก็ดีแต่สอนคนอื่นครับ แต่พอตัวเองถ่ายกลับลืมเช็ดเลนส์ก่อน >"< แถมยังถ่ายเอียงอีก กลับไปถ่ายใหม่ไม่ได้แล้วด้วย Y_Y

ผมเดินๆ วนๆ งงๆ อยู่รอบๆ เพราะเข้าไปข้างในไม่ได้ เขาห้ามถ่ายรูปข้างในนะครับ ผมพบว่าสถานที่แห่งนี้ค่อนข้างยิ่งใหญ่มากครับ
มองดูเหมือนจะสร้างจาก "หิน" เป็นส่วนมาก @_@"

และหากว่านักท่องเที่ยว "หญิง/สตรี" แต่งกายมาไม่พร้อม...ทางด้านหน้าของวัดก็จะมี "ผ้าซื่น" เอาไว้คอยบริการครับ
เหมือนวัดพระแก้วที่บ้านเรา เป๊ะๆ ^^"

ความสนุกอีกอย่างหนึ่งของการที่เราได้ถ่ายรูปจาก "ต่างประเทศ" ก็คือ ความตื่นเต้นครับ อะไรๆ ก็ดูแปลกตาน่าถ่ายรูปไปซะหมด

แม้ขณะที่ผมก้มๆ เงยๆ เพื่อพยายามถ่ายผีเสื้ออยู่ ก็มีเพื่อนร่วมทริปตะโกนมาแซวผมว่า ไม่เคยถ่ายผีเสื้อหรือไง?
ผมเองก็ค่อยๆ ตอบไปช้าๆ ว่า...ไม่เคยครับ เกิดมาก็เพิ่งเคยถ่ายรูปผีเสื้อในเมืองลาวนี่แหล่ะครับ ^^"...!!!

เห็นอะไรๆ มองไปทางไหน ก็ชวนให้ถ่ายรูปไปซะหมดครับ รูปนี้ก็บันไดพญานาคจากต่างประเทศเชียวนะครับ ^^"

ผมเดินวนๆ ถ่ายรูปอยู่บริเวณนี้เกือบ 20 นาทีแล้ว ก็ยังพบว่านักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก ต่างทยอยมาเยี่ยมเยียนกันอย่างไม่ขาดสายเลย ครับ ^_^

ได้ฝึกถ่ายรูปจากดินแดนที่แสงสวยๆ เนี่ย มันช่างมีความสุขจริงๆ ครับ เหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในโลกแห่งความฝัน =^^=

น้องรถตู้ถามพวกเราว่าจะไปที่ไหนกันต่อ?...ผมนี่ส่ายหน้าอย่างเดียวเลยครับ!?
ไม่ทราบจริงๆ ว่าที่เวียงจันทน์มีอะไรอยู่ที่ไหนยังไง ก็เลยปล่อยให้รถตู้พาไป...ตามใจรถตู้กันไปเลย 555+

รถตู้ขับพาพวกเราเลียบริมแม่น้ำโขง ผมมองไปเห็นอนุเสาวรีย์อะไรไม่ทราบ ใหญ่ๆ ไกลๆ รีบบอกรถตู้ว่า ตรงนั้นๆๆๆๆ อยากไปตรงนั้น!!!
รถตู้หันมาตอบว่า...ไม่ต้องตื่นเต้นครับพี่ ผมก็จะพาพี่ไปตรงนั้นนั่นแหล่ะ 555+

ในที่สุด...ผมก็ได้มาถ่ายรูปที่ "อนุสาวรีย์เจ้าอนุวงศ์" ผมอยากจะขอบคุณฟ้า ขอบคุณเมฆมากๆ ขอบคุณแสง ที่แสนจะพอดี ^^
ผมสัมผัสได้อีกครั้งกับคำว่า "ถูกที่...ถูกเวลา" ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ถ่ายก็พอ ^^

รถตู้ก็ยังคงพาพวกเรา แวะไปสถานที่สำคัญมากๆ อีกแห่งหนึ่ง นั่นก็คือ "พระธาตุหลวง" ครับ
ตอนที่ไปถึง ผมมองแสงแดด ที่ส่องแสงพาดตัดกับองค์พระธาตุแล้ว ก็ได้แต่แอบปลาบปลื้มในใจว่า...ผมช่างมีบุญจริงๆ ^^
แสงสวยสุดๆ พระธาตุหลวงคงอยากจะให้ผมได้ถ่ายรูปสวยๆ เป็นแน่แท้ จึงดลบัลดาลให้แสงสวยขนาดนี้...
ผมบอกรถตู้ว่า จอดๆๆๆๆ เร็วๆๆๆ แสงกำลังสวยเลยครับ ^0^....!!!

พอรถตู้จอดปุ๊บ!!! ผมรีบสะพายกล้องกระโดดลงจากรถทันที รถตู้ตะโกนตามหลังมาว่า เร็วๆ นะพี่ คนอื่นหิวกันแล้ว อย่าถ่ายนานนะ!
ผมตะโกนตอบกลับไปว่า ไม่ต้องห่วงงง แสงแบบนี้ 5 นาทีก็เสร็จ 55555+ ผมวิ่งผ่านประตูเข้าไปทันที
คุณยายที่เฝ้าทางเข้าตะโกนเรียก เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆๆ จ่ายค่าปี้ด้วยจ้าาาา @_@" !!! อ่า ได้ครับๆๆ ผมควักจ่ายไป 20 บาท พร้อมวิ่งต่อทันที

แต่...ราวกับฟ้ามีตา เมื่อผมได้มายืนอยู่ ณ "มุมมหาชน"...สวรรค์ก็ส่งเมฆขนาดมหึมา ลอยมาบังแดดเอาไว้ทันที
ผมงงมาก นึกในใจเบาๆ ว่า ..."อะไรวะเนี่ย!" >"< !@^!#%$!#&#(*#^*$^!!@&*!#@!#%$#^$#%$%$^!!!!  

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองบนฟ้า แล้วกดโทรศัพท์หาคุณพระอาทิตย์ทันที เราทะเลาะกันอยู่นาน ไม่ว่าจะอ้อนวอนยังไง ก็ไม่ยอมส่องแสงมาซักที Y_Y

ผมทำอะไรไม่ได้เลยครับ ได้แต่รอๆๆๆๆ และหวังว่าลมจะพัดให้เมฆก้อนนี้ผ่านไปซักที แต่ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหน ก็ไม่เป็นผล Y__Y
ผมได้แต่ทำใจว่า ไหนๆ ก็มาละ ถ่ายๆ ไปก่อนละกัน แต่...ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้มาอีกแล้วเนี่ยสิ >"< !!!

ด้วยความที่แสงน้อยเพราะคุณพระอาทิตย์ถูกบังแสงไปหมด ผมก็ได้แต่พยายามถ่ายให้สุดความสามารถ จึงได้มาแค่ องค์ประกอบ
ขาดแสง ขาดสี ขาดเรื่องราว และขาด...จินตนาการ Y_Y

ผมกดดูรูปที่ถ่ายได้ในกล้อง แล้วก็อมยิ้มมุมปากพร้อมหัวเราะในลำคอ...หึๆๆๆ ผมยังมีอีกเคล็ดวิชาที่เฝ้าฝึกฝนมานาน...
คงจะได้ดึงลมปราณออกมาใช้ในคราวนี้แน่นอน นั่นก็คือวิชา "ดาวครับผมหลอกคุณ" หรือมีต้นตำหรับว่า..."คุณหลอกดาว" !!! 555+

ในเมื่อผมไม่มีโอกาสที่จะได้กลับไปถ่ายอีกครั้ง ผมจึงนำรูปนี้มาจัดการต่อด้วยวิธี HDR (High dynamic range)  ^^"...
...ดาวครับ ผมหลอกคุณ 5555+ ผมได้ แสง สี กลับคืนมาในรูป ณ มุมมหาชน ^0^

แต่ในสถานการณ์จริงตอนนั้น...ผมได้แต่เดินคอตกออกมาจากบริเวณพระธาตุ และไม่น่าเชื่อว่า พอเดินออกมาปุ๊บ แดดก็ออกปั๊บ!!! >"<
ผมได้แต่มองไปที่คุณยายที่เฝ้าประตู...ถ้าจะเข้าไปใหม่...ต้องเสียเงินอีกรอบแน่ๆ - -" ไปดีกว่า เอาไว้ชาติหน้าค่อยมาใหม่ก็ได้ Y_Y

ใช่ครับพอเดินออกมาพ้นจากบริเวณพระธาตุ แสงแดดก็กลับมาสดใสอีกครั้ง ผมได้แต่เดินๆ ไปรอบๆ มองเห็นประตูวัดอะไรไม่ทราบอยู่ ข้างๆ
พอเดินเข้าไปก็พบว่า โอ้วววววววววววว!!! *0*-!!! พระปางไสยาสน์ !!! ปางประจำวันเกิดของโพ้มมมมม วันอังคาร 555+
ดีใจๆๆๆ บังเอิญได้มาพบกันในเวียงจันทน์ ^_^ งดงามมากๆ ครับ โชคดีจริงๆ ลืมและหายโกรธคุณพระอาทิตย์ไปเลย

และยิ่งไปกว่านั้น...เมื่อมองจากตรงนี้กลับไปยังพระธาตุหลวง ผมกลับได้พบกับมุมมองในการถ่ายรูปที่..."ไม่มหาชน" ซักเท่าไหร่นัก
แสงพอดี แดดพอดี ทำให้สีพอดี สวยสดจัดจ้านมากๆ เห็นได้ด้วยตาเปล่า ผมจึงบรรจง...ถ่ายมุมมองแห่งความทรงจำนี้เอาไว้ ^_^

ผมรู้สึกขอบคุณคุณพระอาทิตย์ ที่แกล้งไล่ผมออกมาจากพระธาตุ เพื่อที่จะได้มาพบกับมุมมองที่แสนพิเศษนี้...มุมมองในฝัน
จากดินแดนในฝันของผม...

ผมกลับไปที่รถตู้ ก็เห็นหลายๆ คนออกจากรถ ไปเดินหาซื้อของฝาก ที่มีขายอยู่มากมายบริเวณโดยรอบพระธาตุหลวง...
ส่วนนักท่องเที่ยวก็ยังทยอยมาเยี่ยมเยียนอย่างไม่ขาดสายเช่นกันครับ ^^

พอเริ่มแดดร่มลมตก น้องรถตู้ก็พาพวกเราไปหาอะไรทานกันแถวๆ เลียบแม่น้ำโขง แต่จริงๆ แล้วในใจของผมไม่มีอะไรมาก
นอกจากความฝันสูงสุดก็คือการ "จิบเบยลาว ในเมืองลาว" ครับ 55555555+

ผมค่อนข้างที่จะ..."ทึ่ง" กับบรรยากาศและแสงสี ของบริเวณนี้มากพอสมควรครับ แสงสวยจริงๆ เหมาะกับการฝึกถ่ายรูปมากๆ
น่าจะเป็นเพราะว่า "เวียงจันทน์" นั้นอยู่ห่างจากภาคอีสานของเราคือจังหวัดหนองคายเพียงแค่แม่น้ำโขงไหลผ่าน ฟ้าจึงสวยมากๆ

ระหว่างที่คนอื่นเดินเลือกร้านริมแม่น้ำโขง เพื่อที่จะใช้ปฏิบัติภารกิจพิชิตเบยลาวในค่ำคืนนี้ ^^" ผมก็ออกเดินเก็บภาพบรรยากาศไป เรื่อยๆ

ถึงแม้ว่าพระอาทิตย์จะยังไม่ตก แต่แสงที่ตัดกับยอดหญ้า...ก็ท้าทายให้ผมหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเอาไว้...

พวกเราเลือกร้านกันได้ในที่สุด...แต่ชื่อร้านก็คุ้นๆ มากครับ รู้สึกจะมีสาขาอยู่ในเมืองไทยมากมาย @_@" !?

และแล้ว...ในที่สุด ความฝันสูงสุดของผม ก็ถูกยกมาเสริฟโดยผู้บ่าวเด็กเสริฟรูปหล่อกล้ามใหญ่ ^^"
ເບຍລາວ เวอร์ชั่น เบยสด !!! 555+ มาๆๆๆๆๆๆๆ ตำจอกๆๆๆๆ พวกเราใช้เวลาไม่นานนักในการศึกษาภาษาลาวที่จำเป็นต้องใช้
จอก คือแก้ว แก้วคือ ขวด น้ำก้อนคือน้ำแข็ง อาาาาหหหหหหหหห์ แค่นี้ก็เพียงพอในการดำรงชีวิตของพวกเราละครับ ^^"...!!!

ผมจิบเบยลาวไปเรื่อยๆ ดื่มด่ำกับรสชาติที่ค่อนข้างหอม นุ่ม...เป็นธรรมชาติ พร้อมกับชื่นชมทัศนีย์ภาพริมโขง วิวที่แสนจะงดงาม...
ราวกับล่องลอยอยู่ในโลกแห่งความฝัน...

เราดื่มกันจนดึก...และก็มารู้สึกสร่างเมาตาสว่างก็เมื่อตอนที่สั่งไล่เงิน (เช็คบิล) ...ค่าอาหารแค่ 1 ล้าน 3 แสนกีบ ไม่แพงครับสำหรับ 9 คน ^^"
แต่ก็ครั้งแรกในชีวิตจริงๆ ที่ทานมื้อเย็นหมดกันเป็นล้านนนนนนนนน Y_Y

เช้าวันต่อมา...เสี่ย ก. เสนอเมนู "ล่องแพ" ณ เขื่อนน้ำงึม !? @_@" ผมก็ได้แต่พยักหน้า ไปไหนก็ไปครับ ไปได้หมด เพราะผมไม่เคยไปซักกะที่เลย...
แต่เราจะมีผู้ร่วมทางเพิ่มอีก 1 ท่าน นั่นก็คือ..."เจ้าของโรงแรม WIN HOTEL" นั่นเอง...
เสี่ย ก. เล่า ให้ฟังว่าตอนที่มาคุยกับนักธุรกิจผู้กว้างขวางมากๆ คนนั้น...
ได้มานั่งคุยกันที่ WIN HOTEL แล้วเจ้าของโรงแรมก็มานั่งจับพิรุธช่วย ก็เลยได้รู้จักกัน...

ก่อนไป เสี่ย ก. ยังพาพวกเราไปพบกับเพื่อนของเสี่ย ก. ตัวเป็นๆ ตัวจริงๆ ซึ่งเป็นคนที่ใช้รถ "ทะเบียนสีน้ำเงิน" !?
น้องคนขับรถตู้พยายามอธิบายว่า ทะเบียนสีเหลืองๆ คือรถที่ซื้อเงิดสด ส่วนทะเบียนสีขาวคือเงินผ่อน พอผ่อนหมดก็เปลี่ยนเป็นเหลือง
แล้วทะเบียนสีน้ำเงินล่ะ? ทะเบียนสีน้ำเงินก็คือพวก "officer" เจ้าพนักงานหรือที่บ้านเราเรียกข้าราชการนั่นเอง ^^"

ผมแอบถ่ายรถเพื่อนของเสี่ย ก. มาได้ @_@" Toyota V8 Land Cruiser ถ้าเป็นเงินไทย น่าจะ 7 ล้านบาท หรือ 1 พัน 7 ร้อยล้านกีบ Y_Y
น่าจะเป็นข้าราชการระดับ สู๊งงงงงงงงงงงงง สูงงงงงงงงง มากๆ ครับ @_@" !?

พูดถึงเรื่องรถยนต์ในเมืองเวียงจันทน์เนี่ย ที่คนลาวนิยมซื้อเงินสดกัน (ทะเบียนเหลือง) ก็เพราะว่า ถ้าหากผ่อน ดอกเบี้ยจะประมาณ 1% ต่อ..."เดือน" >"<
แต่จะยังไงก็ตาม ผมก็เห็นรถพวก Range Rover และ BMW X6 วิ่งกันเกลื่อนกลาด ไม่รู้ซื้อกันไปได้ยังไง รวยจุง ผมนี่เดินหลบตัวลีบเลย
เพราะผมเห็นป้ายโฆษณาขายแค่ Vios ก็คันละ 191 ล้านกีบแระ >"<
ตอนแรกที่อยู่แต่ในเวียงจันทน์ เห็นมีแต่รถคันใหญ่ๆ พวก SUV PPV ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องขับกันแต่คันใหญ่ๆ ครับ...
แต่พอ...ออกนอกเมืองเพื่อจะเดินทางไปเขื่อนเท่านั้นแหล่ะ...เจอสภาพถนนแล้ว เข้าใจเลยครับ 555+ ^^"

ผมไม่รู้เลยว่า รถตู้พาไปที่ไหนอะไรยังไง เพราะมัวแต่ร้องเพลงเล่นกีตาร์ จิบเบยกันไปตลอดทาง 555+ ตามประสานักพเนจร...
เมื่อมาถึงเขื่อน ผมรีบวิ่งลงไปถ่ายรูปทันที ^0^

ผมดีใจมากๆ ที่มาถึงในเวลาที่...แสงสวยพอดีๆ รูปนี้ก็เลยไม่ต้องคิดอะไรมาก ยกกล้องขึ้นมาถ่ายได้เลย =^^=

ต้องถ่ายรูปเอาไว้เยอะๆ ครับ เพราะชาตินี้ไม่รู้จะได้มาอีกไหม 555+ ^^" แสงพอดีสวยจริงๆ

ผมยืนซึมซับเอาบรรยากาศรอบๆ บริเวณเขื่อนน้ำงึม สดชื่นมากๆ ครับ ถึงแม้ว่าเส้นทางจะค่อนข้างไกลออกจากตัวเมือง...
แต่ก็พบว่ามี นักท่องเที่ยวแวะมาเยี่ยมกันอย่างไม่เงียบเหงา ^^

และสำหรับผม มันไม่ใช่แค่ไกลจากเมืองเวียงจันทน์ เพราะตอนนี้ ผมได้เดินทางออกมาไกล ไกลจากเมืองไทยมากๆ ...
เดินทางออกมา เพื่อพบกับภาพที่แสนสวยงาม...แบบนี้ ^^

รอยยิ้มของสาวๆ ชาวลาว...แบบนี้ ^0^"

การที่เราได้พาตัวเอง ออกมาจากบ้าน และได้มายืนมองภาพบรรยากาศแบบนี้ มันเป็นอะไรที่มีความสุขมากครับ
ได้สัมผัสกลิ่น ไอ...สายลมหนาว...ที่พัดผ่านมากระทบตัวเรา...

ยิ่งยืนสัมผัส ยืนสูดกลิ่นไอหนาว อยู่ในสถานที่แห่งนี้นานๆ
ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าได้ชัดเจนว่า...ที่นี่คือ... "เวียงจันทน์" เมืองในฝัน...ฉันรักเธอ

หากผมจะเลือกไปท่องเที่ยวต่างประเทศซักแห่ง คนอย่างผมคงเลือกไปในที่ๆ ภาษาคุยกันรู้เรื่อง อาหารการกิน ที่พัก วิวสวยๆ
รู้สึกปลอดภัย อบอุ่น ไม่อดตาย 555+ ผมชอบที่นี่มากเลยครับ "เวียงจันทน์"...เป็นต่างประเทศที่มีแต่ความอบอุ่นมากมายจริงๆ

หลังจากที่ออกมาจากเขื่อน พวกเราก็เดินทางกลับทางเส้นทางเดิม ผ่านเรื่องราว ผ่านผู้คน ชีวิตและวิถีต่างๆ ในละแวกนี้
พวกเรามุ่งหน้าไปยังร้านอาหารแพริมน้ำงิม เพื่อล่องแพและทานมื้อค่ำ...

ในมื้อค่ำนี้ พวกเราทานอาหารไปบนแพ ล่องไปตามแม่น้ำ บรรยากาศดีมากๆ ครับ ได้รับความอนุเคราะห์จากหญิงสาวสวยท่านหนึ่ง
ซึ่ง...เป็นเจ้าของโรงแรม ^^"...!!!

"คุณวิไล" หรือ Vilay ได้ให้การดูแลพวกเราเป็นอย่างดี อาหารเช้าที่โรงแรมก็อร่อยมากด้วยครับ ผมชอบข้าวต้ม ไม่เหมือนเมืองไทย
แปลกๆ ดี แต่ก็อร่อยมากอีกด้วย ผมทานที่ละ 4 ชาม 5555555+ ^^"
ผมได้มีโอกาสแอบ Portrait กัน ตามประสาคนฝึกถ่ายรูป ถ่ายมาได้ประมาณนี้ ไม่ทราบว่าจะโพสรูปลง Blog ได้หรือเปล่า???
ยังไงๆ ก็โพสไปก่อนละกัน ฝากเสี่ย ก. เคลียร์ให้ด้วยนะครัฟ >"< (อย่าอุ้มผมไปเก็บนะครัฟ) Y_Y

ในท่ามกลางความมืด บนแพที่ล่องลอยไปกลางน้ำ มืดสนิท จนสามารถมองเห็นดาวแทบทุกดวงบนท้องฟ้า อากาศและกลิ่นไอกลางคืน
ของป่าสองข้างทาง ทำให้ผมนึกถึงกลิ่นแบบนี้ที่ผมเคยได้สัมผัสตอนเป็นเด็กๆ น่าจะซัก 20 ปีก่อน ทุกอย่างที่นี่ยังคงเป็นธรรมชาติมากๆ

พวกเราร้องคาราโอเกะไปบนแพเรื่อยๆ แต่แล้ว สิ่งที่ทำให้ผมน่าจะ...ตราตรึง ตะลึง และไม่มีวันลืมเลือนแน่ๆ ก็คือ...
คุณวิไลได้ลุกขึ้นมา เต้นบัสสะโล๊บ (Pasalop Dance) โชว์ให้พวกเราดู พร้อมทั้งสอนพวกเราให้เต้นตามบนแพ...
ภาพนี้เป็นภาพแห่งความทรงจำของผมเลยครับ เป็นท่าเต้นที่ดู สวย น่ารัก อ่อนหวาน และมีมารยาทเรียบร้อยคละเคล้ากันอยู่...
พวกเราพยายามเต้นตามกันจนขาพันกันล้มหัวทิ่มแพไปหมด 55555555555+ (เมาระยะสุดท้าย)

บรรยากาศบนแพนั้น ผมไม่สามารถถ่ายรูปได้หรอกครับ ความสามารถไม่ถึง ความืดๆ แพกระเพื่อมๆ ต้องใช้ขาตั้งกล้องด้วย
ทำให้ไม่สามารถถ่ายรูปสวยๆ ได้เลย ต้องอาศัยเทคนิคการถ่ายจากโทรศัพท์มือถือแบบ Auto Night mode มาช่วยแทน ^^"

สำหรับกล้อง DSRL ผมจึงมีแค่รูปถ่ายตอนก่อนที่จะลงแพ =^^= เป็นรูปที่ถูกบันทึกลงในความทรงจำของผมเรียบร้อย...

พวกเราตื่นเช้าขึ้นมาในวันสุดท้าย เตรียมตัวเดินทางกลับ วันนี้ไม่มีโปรแกรมอะไร พักผ่อนกันตามอัธยาศัย บ้างก็ไปเดินซื้อของฝาก
และบ้างก็...แวะไป "คาสิโน" ^^"... ผมเลือกเดินเล่นถ่ายรูป แล้วก็แวะไปคาสิโน 555+

เสี่ย ก. พาผมเข้าไป แต่แกไม่เล่นการพนัน เพราะว่าเล่นบ่อยจนหมดตรูดจนเบื่อแล้ว 555555555555+ >____<"
แต่ผมอยากลองเข้าไปดูๆ ครับ เคยแต่ได้ยินคำว่าคาสิโน แต่ไม่เคยเห็นของจริงเลย

ผมลองเล่น รูเล็ต เพราะเล่นง่าย ผมเคยเล่นบ่อยๆ ในเกมส์คอมพิวเตอร์... เสี่ย ก. นั่งช่วยลุ้นอยู่ข้างๆ
ผมยิงแทงทีละนิดๆ ก็ยิ่งถูก เสี่ย ก. ตะลึงกับดวงผมมากๆ เพราะผมลงทุนไปแค่ 1 ร้อยล้าน เพียงแค่สามสิบนาที ผมก็ได้มาสามร้อยล้าน

...อ่า...ไม่ใช่ๆ ครับ ลงทุน 1 ร้อยบาท เพียงแค่สามสิบนาที ได้มา 300 บาท 555555555555+
ผมได้กำไร ลองเอาไปขึ้นเงินดู ก็ได้เงินแบงค์ร้อยตัวเป็นๆ มา 3 ใบ เงินจริงๆ จับต้องได้ เป็นอันจบการทดลองเล่นของผม

พวกเราออกมาหาไรทานกันด้านนอกคาสิโน นั่งคุยกันมีแต่คนเสีย มีผมได้อยู่คนเดียว เห็นว่าเวลายังเหลือ ทานเสร็จพวกเราก็เข้าไปแก้มือกัน
ส่วนผมเรียก เสี่ย ก. มาดู บอกแกว่า ผมรู้ดีว่าระบบคาสิโนคืออะไร เสี่ยคอยดูนะ..."ผมจะเอา 300 บาทที่มีแทงตาเดียว"
...เพียงแค่ 1 วินาที จบปิ๊ง!!! โดนรับประทานเหลือ 0 บาท 5555555555+ ขาดทุน 100 ล้าน กันเลยทีเดียว >"<

เสี่ย ก. ก็บอกกับผมว่า นิทานเรื่องคาสิโนเนี่ย เล่นเอาฮาคลายเครียดขำๆ ได้
แต่ถ้าอยากรวย ก็ต้องเป็นเจ้าของคาสิโนครับ 555+

พวกเราเดินทางออกจากโรงแรม (เราจะมีเบยลาวกระป๋องจิบกันตลอดเวลา เพราะหอมอร่อย ดื่มได้ทั้งวันโดยที่ไม่เมามาก)
รถตู้พาข้ามฟากกลับมายังฝั่งไทย ผมนั่งพยักหน้ากับส่ายหน้า ก็ข้ามพ้นเข้ามาในประเทศไทยได้ ทุกคนโล่งอก...กดเปิดสัญญาณมือถือ

รถตู้วิ่งผ่านหนองคายไปยังสนามบินอุดรฯ เหลือเพียงความทรงจำจางๆ เกี่ยวกับเมืองเวียงจันทน์...

ผมเดินเข้าสนามบิน และกำลังจะเดินเข้าเครื่องสแกนโลหะที่สนามบิน ผมถูกตรวจเจอโลหะบางอย่างอยู่ในกระเป๋ากางเกง
พอควักออกมาดู...ผมร้อง เฮ้ยยยยยยยยยย!!! เสียงดัง เข่าอ่อนทันที Y_Y
ผมถ่ายรูปโลหะชิ้นนี้เอาไว้ตอนผ่านเข้าไปใน gate แล้ว และโพสรูปลงใน Facebook เพื่อบอกคุณวิไลและขอโทษที่ลืมคืนให้...

คุณวิไลคนสวยใจดีน่ารัก หลังไมค์มาบอกผมสั้นๆ ว่า... I want to kill you!!! >____________________<-----!!!

พออ่านข้อความเสร็จ ผมรีบยื่นกุญแจให้เสี่ย ก. ทันที..."เพื่อนเสี่ย เสี่ยเคลียร์เองนะ ผมไปแระ เฟี้ยวววววววว!!!" >__< !!!
ผมรีบวิ่งกระโดดขึ้นเครื่องบิน บอกกัปตันให้เอาเครื่องขึ้นทันที !!! >"<

ผมกลับมาถึง กรุงเทพมหานคร โดยสวัสดิภาพ จบทริปเวียงจันทน์ครั้งแรกในชีวิตมาได้... ^^"
ประทับใจทุกสิ่งทุกอย่างมากมายไปหมด มากจนบรรยายไม่หมด อาจเพราะว่า เป็นเมืองในฝันด้วยครับ ก็เลยรู้สึกพิเศษมากๆ ^^
เมืองที่เป็นเสมือน "เมืองพี่เมืองน้อง" สักวันหนึ่งผมคงต้องหาโอกาสกลับไปที่เวียงจันทน์อีกครั้งให้ได้ครับ... ^^

ลากันไปก่อนนะครับเวียงจันทน์ แล้วพบกันใหม่เมื่อผมได้มีโอกาสออกฝึกถ่ายรูปอีกครั้งนะครับ Bye byeeeeeeeee ^0^



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
ลำชานบ้านบู วันที่ : 30/11/2014 เวลา : 17.56 น.


สวัสดีครับ
อา... นึกว่าเลิกอาชีพถ่ายรูปไปซะแล้ว อิ อิ ตั้งแต่ ภาพเบื้องหลัง ที่ จ.กระบี่
เหมือนกับความเห็นที่ 1 นั่นแล...

สบายดีนะครับ?

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
Chaoying วันที่ : 30/11/2014 เวลา : 16.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chaoying

หวัดดีไอซี่ ดีใจด้วยนะ ที่เจอแหล่งสวรรค์อันเป็นที่ชอบแล้ว
ภาพถ่ายสวยทุกภาพ น่าไปมาก จนไม่แน่ใจว่า ที่เราเคยไป เป็นที่เดียวกันหรือเปล่า ฮิๆ ที่วัดพระแก้วอันศักดิ์สิทธิ์นั่น เคยเห็นแม่กับลูกสาวนุ่งสั้น เสื้อเอวลอยสั้นมาก ถ่ายรูปกับพระพุทธรูปที่อยู่ด้านหลังโบสถ์ ลูกสาวบอกแม่ว่า "แม่ถ่ายรูปให้หนูหน่อย" อ้าว คนไทยนี่..อยากด่ามากเลย
ลาว..น่าอิจฉา ที่เขารักษาทรัพยากรเอาไว้ให้ลูกหลานได้มากมายกว่าไทยเยอะ

ความคิดเห็นที่ 12 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
รักแห่งสยามประเทศ วันที่ : 24/11/2014 เวลา : 17.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panuwat838084
Facebook: Panuwat Sangpum

ผมไป ถ่ายรูปมาก็ไม่สวยแบบนี้นะ ... แสดงว่าต้องดวงดีจริงๆ นะเนี่ย !!! 555

ความคิดเห็นที่ 11 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ว่าที่ร.ต.สมโชคเฉตระการ วันที่ : 22/11/2014 เวลา : 20.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/somchoke101

เวียงจันทน์ อยากไปยามอีกจักเทือกคับ

ถ่ายรูปได้สวยทุกรูปเลยครับ

ความคิดเห็นที่ 10 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Wildwatcher วันที่ : 22/11/2014 เวลา : 11.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wildwatching

ภาพถ่ายสวยงามมาก ครับ
ผมชอบภาพ candid ผู้หญิงหันหลังเดินขึ้นบันได ที่สุด

ความคิดเห็นที่ 9 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
มะอึก วันที่ : 21/11/2014 เวลา : 15.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

มาเยือนเวียงจันทร์กับอาจารย์ในเอ็นทรีนี้ เหมือนได้มาเวียงจันทร์อีกครั้งทีเดียวเชียวแหละ....

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
Mr.Apirak วันที่ : 21/11/2014 เวลา : 11.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hutandoh
I'm not a photographer ติดตาม trip ฝึกถ่ายรูปทางนี้เลยครับ http://www.oknation.net/blog/mrapirak

ความคิดเห็นที่ 7Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ ถูกใจความคิดเห็นนี้ (1)
like เรียบร้อยแล้ว

wansuk
เที่ยวฟรี แจ่มฝุดๆ ครับ 555+

ความคิดเห็นที่ 7 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
wansuk วันที่ : 21/11/2014 เวลา : 09.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wansuk

หนุกจังตังส์อยู่ครบ

คนอ่านก็หนุกด้วย

ความคิดเห็นที่ 6 pom-pom ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Mr.Apirak from mobile วันที่ : 21/11/2014 เวลา : 08.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hutandoh
I'm not a photographer ติดตาม trip ฝึกถ่ายรูปทางนี้เลยครับ http://www.oknation.net/blog/mrapirak

พี่ pom pom โทรหาคุณวิไลได้เลยครับ
แต่อย่าบอกว่ารู้จักกับผมนะ อาจจะโดน kill 555555+ >__

ความคิดเห็นที่ 5 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
pom-pom วันที่ : 21/11/2014 เวลา : 07.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/POM-POM
++ ให้โลกเราสวย พวกเรามาช่วยกัน ++

210 จะลองเสี่ยงดูนะครับ เผื่อบุญพาวาสนาส่งให้ได้ไปใช้เงินกีบกะเขาบ้าง อีกอย่างคือผมอยากบอกกัปตันให้เอาเครื่องขึ้นทันทีดูสักครั้ง

ความคิดเห็นที่ 4 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
captain.Jack วันที่ : 20/11/2014 เวลา : 19.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Mafia

ภาพสวยมากครับ

ความคิดเห็นที่ 3 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
pooklookclub วันที่ : 20/11/2014 เวลา : 16.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pooklookclub

ภาพสวยมากเลยค่ะ นุ้ยไปเวียงจันท์มาสามรอบแล้ว ยังไม่ได้ภาพที่เรียกว่าถูกใจซักภาพเลย

ความคิดเห็นที่ 2 BlueHill ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Mr.Apirak วันที่ : 20/11/2014 เวลา : 15.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hutandoh
I'm not a photographer ติดตาม trip ฝึกถ่ายรูปทางนี้เลยครับ http://www.oknation.net/blog/mrapirak

ความคิดเห็นที่ 1Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ ถูกใจความคิดเห็นนี้ (1)
like เรียบร้อยแล้ว

BlueHill

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับคุณ BlueHill

ความคิดเห็นที่ 1 ลำชานบ้านบู , wansuk และอีก 1 คนถูกใจสิ่งนี้ (3)
BlueHill วันที่ : 20/11/2014 เวลา : 15.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

นามปากกาไม่ค้นหูเลยครับ
สงสัยเป็นสมาชิกใหม่

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน