*/
  • Mr.Apirak
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : apirak.cci@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2011-01-06
  • จำนวนเรื่อง : 107
  • จำนวนผู้ชม : 1977284
  • จำนวนผู้โหวต : 1183
  • ส่ง msg :
  • โหวต 1183 คน
<< พฤศจิกายน 2015 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอังคาร ที่ 17 พฤศจิกายน 2558
Posted by Mr.Apirak , ผู้อ่าน : 6381 , 12:53:07 น.  
หมวด : กล้อง/ถ่ายภาพ

พิมพ์หน้านี้
โหวต 10 คน wansuk , แม่หมี และอีก 8 คนโหวตเรื่องนี้

ตี 5 ของเช้าวันศุกร์ที่ 30 ต.ค 58 ...ผมตื่นขึ้นมายื่นเหม่อลอย ยืนมองท้องฟ้าบนระเบียงห้องใน กทม.
เพราะเรามีปัญหากัน ผมเงียบไป...เธอก็เงียบไป เราขาดการติดต่อกันสองสามวันหลังจากที่โทรศัพท์หากันครั้งสุดท้าย...
ทำให้นอนไม่ค่อยหลับเลยครับ...

และสิ่งที่ผมทำเป็นประจำเสมอๆ เมื่อเกิดปัญหาเครียดๆ ในชีวิตก็คือ...ออกเดินทาง ออกฝึกถ่ายรูป เพื่อให้สมาธิจดจ่ออยู่กับการถ่ายรูป
เพื่อที่จะได้ไม่ต้อง "คิดฟุ้งซ่าน"...

ปกติผมจะใช้กล้อง DSLR หรือไม่ก็โทรศัพท์มือถือถ่ายรูป แต่ในครั้งนี้ สิ่งใหม่ๆ ได้เกิดกับผม 
ผมหยิบกล้อง Mirrorless Lumix GX8 ตัวจิ๋ว โยนใส่กระเป๋าสะพาย แล้วขับรถมุ่งหน้าออกจากกรุงเทพฯ...โดยไร้จุดหมาย...

เรื่องของชีวิตคู่ พ่อกับแม่ผมก็เคยบอกเสมอๆ ว่า...ทะเลาะกันมันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตคู่...
ตากับยายของผมก็เคยบอกเสมอๆ ว่า...ทะเลาะกันมันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตคู่...
ส่วนผมก็คงจะบอกลูกๆ ต่อไปเหมือนกันว่า...ทะเลาะกันมันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตคู่... - -"
ผมกด Navigator เลือกสถานที่ซักแห่งหนึ่ง ที่ไกลๆ จาก กทม. ที่เงียบๆ ที่ๆ จะ...สงบๆ
และผมก็จำได้ว่ามีอยู่ที่หนึ่ง ที่ผมยังตราตรึงใจอยู่ ผมตัดสินใจเลือกมุ่งหน้าเดินทางสู่..."สังขละบุรี" จ.กาญจนบุรี อีกครั้ง...
เมื่อผมไม่ต้องใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูป มันก็ถูกเปลี่ยนให้เป็น Navigator + เพลง + โทรศัพท์ซะทีครับ
หลังจากที่มันต้องทนทรมานมาเป็นกล้องถ่ายรูปของผมอยู่นาน 555+ >"< !!!
ดังนั้นรูปใน Entry นี้ทั้งหมด จึงเกิดจากเจ้า Panasonic Lumix GX8 ตัวจิ๋ว (กว่า DSLR)
และเลนส์ Kit 14-42 mm. ที่ติดมากับกล้องนะครับ ^^"...!!!

หน้าตาหล่อ retro ดีจริงๆ ครับ ช่องมองภาพยกได้ สบายสุดๆ เอาแขวนคอเดิน ไม่ค่อยเขิน ไม่ดูโปรเกินเหตุ 555+

หลังจากขับไปเรื่อยๆ อย่างล่องลอยไร้วิญญาณอยู่นาน ไปตามถนนหมายเลข 323 ผมมองเห็นป้ายอุทยานแห่งชาติเขาแหลม (ป้อมปี่)
สะดุดตาก็เลยเลี้ยวแว๊บเข้าไป เจ้าหน้าที่มองเข้ามาในรถ ทำหน้าสงสัย...มาคนเดียวเหรอครับ?
อ่า...ใช่ครับ...ผมตอบไป - -"...แวะเข้ามาดูๆ เฉยๆ ครับ ไม่เคยมา มาครั้งแรกครับ
พี่เจ้าหน้าที่บอกว่า... 50 บาทครับ ^^" ดีแล้วๆ มาดูไว้ คราวหน้ามากางเต้นท์ด้วยนะ
ผมเดินๆ ไปจนสุดทาง มองไม่เห็นอะไรในวิวเลยครับ นอกจาก..."ความเหงา" Y_Y
หยิบกล้องใหม่ที่ยังไม่คุ้นมือ มาหมุนๆ กด Auto เก็บวินาทีนี้เอาไว้ก่อน...20 MP เหลือๆ ครับ

ผมมองดูนาฬิกา ช่วงนี้หน้าหนาวแล้ว พระอาทิตย์จะตกเร็วกว่าปกติ ก็เลยรีบออกมาจากอุทยาน แล้วเดินทางต่อมุ่งหน้าสังขละบุรี
ฝันเอาไว้ว่าอยากไปนั่งดูพระอาทิตย์ตกที่ "สะพานลูกบวบ" ครับ...
ดูจากเวลาที่ฝังอยู่ในรูปถ่าย...ผมเดินทางมาถึงตอน 17:17 น. พอดี คิดอะไรไม่ออก เลยหมุนปุ่มไปที่โหมด Panorama
ถ่ายแล้วกล้องจะต่อรูปที่ยาวๆ ให้โดยอัตโนมัติเสร็จเลยครับ ^^ สบายดีจุง

แสงสีของสังขละบุรีตอนเย็นๆ นี่แปลกๆ ครับ เท่าที่ผมสังเกตจากการมาครั้งนี้ครั้งที่สอง รู้สึกว่าเพราะจุดนี้ถูกล้อมเอาไว้ด้วยภูเขา
พระอาทิตย์ก็เลยตกลับที่ยอดเขา และแสงที่เหลือจะสะท้อนขึ้นไปบนเมฆที่อยู่บนฟ้าฝั่งตะวันออกทั้งหมด
เมฆด้านบนหน้าตาคล้าย Mammatus เลยครับ แปลกหาดูยากดีครับ...

ผมนั่งเอาเท้าแช่น้ำ คิดทบทวนถึงเรื่อง "คู่ชีวิต" อีกรอบ คิดไปคิดมา ฟ้าก็มืดลงๆ อากาศเริ่มเย็น
สายลมเอื่อยๆ ทุกอย่างเป็นใจให้ผม "หยิบโทรศัพท์" ขึ้นมา โทรไปหา..."เธอ"

สิบปีที่เราแต่งงานกันมา ไม่รู้ว่าต้องโทรปรับความเข้าใจกันมากี่ครั้งแล้ว...ไม่ได้นับเอาไว้ครับ
หลังจากต่างคนต่างไม่โทรหากันมาหลายวัน และครั้งนี้เธอรับสายแบบ...เงียบๆ...ถามว่า...มีอะไร...?
ผมมองสายน้ำ...มองท้องฟ้า...แล้วตอบไปสั้นๆ ว่า "คิดถึงครับ"

เราต่างคนต่างเงียบงัน...แต่ก็แค่ไม่นาน...และแล้วการสนทนาก็เริ่มขึ้น...
เธอยิงชุดคำถามทันที แล้วตอนนี้ ทำอะไร? อยู่ที่ไหน? กับใคร? ไปทำไม? พักที่ไหน? เท่าไหร่? ยังไง? เมื่อไหร่กลับ??? >"<...!!! 
บรรยากาศแห่ง "คู่ชีวิต" เริ่มกลับมากลายเป็นเรื่องของ "ชีวิตคู่" อีกครั้ง...555+
แสดงว่าเราหายโกรธกัน และกลับมา "ห่วงใยกัน" ดังเดิม...อีกครั้งครับ 555+ Y_Y

ส่วนผมนี่สิครับ พอวางสายก็รู้สึกโล่งใจ...ปลอดโปร่ง มองซ้ายมองขวา ตรูมาทำอะไรที่นี่ฟระ!? 555+
แล้วจะกลับไงเนี่ยยยย ต้องรีบหาที่พักครับ เมื่อกี้อินจัดไปหน่อย พอคืนดีกัน โลกของความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า
ผมได้มายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ "สังขละบุรี"

ส่วนเจ้ากล้อง GX8 ตัวนี้ ผมเห็นมีโหมดถ่ายกลางคืนอัตโนมัติด้วยครับ คือเราแค่หมุนไปที่ iA+
ถ้าแสงมันมืดๆ กล้องจะเลือกให้เองอัตโนมัติเลยครับ ฟังเสียงชัตเตอร์กล้องจะถ่ายรัวๆ แล้วรวมรูปหลายแสงให้เราเลย สนุกดีครับ
ชื่อว่า iHandheld Night Shot ครับ ยืนถือกดถ่ายเอาได้เลยครับ ไม่ต้องใช้ขาตั้งกล้อง

ผมรีบเข้าที่พัก เพราะมืดแล้ว นั่งสั่งอะไรมาทาน จิบเบียร์ไปพลางๆ คิดทบทวนว่า...เรามาทำอะไรที่นี่เนี่ย 555+
แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเก็บแสงเช้าด้วยเลยดีกว่า เช้าวันเสาร์คนน่าจะไม่เยอะ ^^"
พอเริ่มมึนๆ ได้ที่ ลมเย็นๆ จิ้งหรีดร้องเพลงสลับกันไปมา...ผมก็เคลิ้มหลับไป...Zzz...Zzzz...

ความไม่รู้ตัวว่าเราเองเพลียมากจากการขับรถ กทม. => สังขละ จึงทำให้...ตื่นสายครับ 555+
ตื่นมา 7 โมงเช้า ตกใจรีบวิ่งออกมาหน้าห้อง แต่...ฟ้ายังมืดครึ้ม!!! และ...มีแต่หมอก @_@"...!?
ผมรีบคว้ากล้อง...!? มองไปรอบๆ รู้สึกแปลกดีครับ ครั้งนี้ไม่ต้องสนใจกระเป๋าพะรุงพะรัง 555+ เอากล้องคล้องคอตัวเดียวจบส์

น้ำหนักกล้องนี่เบามากๆ คล้องคอตัวปลิวครับ สบายจริงๆ แถมหน้าตาหล่อออกแนว Retro เข้ากันได้กับการเดินทางครั้งนี้จริงๆ
ผมรีบวิ่งๆ มุ่งหน้า "สะพานมอญ"

เดินๆ ไปก็ท้องร้องสิครับ มองไปเห็นร้านกาแฟ ก็เลยจัดมาครับ กาแฟ 15 บาท ปาท่องโก๋ 10 บาท ^^" "อยู่ไหวครับ"
ผมมองไปรอบๆ แล้ว ไม่มีใครรู้จักผมแน่นอน ก็เลยนั่งซดกาแฟ เคี้ยวปาท่องโก๋บนสะพานซะเลย 555+ อากาศเย็นสบายมากๆ ครับ

 จิบกาแฟไปพลางมีเพลงมอญคอยขับกล่อม ฟินมากๆ ครับ ^^"

ผมเริ่มออกลาดตะเวณ อยู่บนสะพานมอญ แสงครึ้มๆ หมอกๆ แบบนี้ ถ่ายรูปยากเหมือนกันครับ
เห็นบรรดาเด็กๆ รอขายดอกไม้ บางคนก็เป็นไกด์คอยแนะนำเล่าประวัติให้กับนักท่องเที่ยว ^^ น่ารักดีครับ

ผมได้ยินเสียงใสๆ สำเนียงมอญ แต่พูดไทยแว่วๆ ข้างๆ หู ขณะที่กำลังเล็งกล้องถายรูปไปเรื่อยๆ
พี่ค่ะๆ พี่ได้ฟังประวัติของสะพานไปรึยังคะ? ...ผมหันไปหาต้นเสียง เป็นน้องคนเดิม ที่เดินผ่านกล้องเมื่อกี้นี่เอง
ผมก็เลยอำไปว่า...ยังไม่เคยฟังเลย เล่าให้ฟังหน่อยสิ...

เพียงเท่านั้นแหล่ะครับ สคริปที่น้องเขาท่องมา ก็ไหลพร่างพรูเป็นภาษาไทย แต่ติดสำเนียงมอญ จำเก่งมากครับ

ต้องลองฟังจากวีดีโอครับ 555+ ผมอัดวีดีโอ 4K เอาไว้สั้นๆ ครับ ผมว่าน้องเขาขี้อายนะ แต่ก็กล้าดีครับ @_@" !?
คือกล้าแสดงออกครับ แต่ถ้าเราถามเรื่องที่น้องเขาไม่ได้เตรียมมา ก็จะอายๆ ไม่ตอบ 555+

ส่วนบรรยากาศโดยรอบตอนนี้ใกล้จะ 8:00 น. แล้ว แต่ก็ยังครึ้ม...หมอก ^^"
สดชื่นดีมากๆ ครับ เดินอยู่บนนี้แล้ว ไม่อยากไปไหนเลยครับ

 

เห็นรอยยิ้มของนักท่องเที่ยวและเจ้าของบ้านแล้วก็ได้แต่ปลื้มใจครับ ไม่มีคำว่าเหงาเลย...นอกจากผม Y_Y

มองไปทางไหนก็ไม่มีใคร...ก็เลยงัดเอาน้องคนสวยที่พกมาด้วย ง้อให้นางเป็นแบบให้ครับ ^^"...!!!
จริงๆ แล้วไม่มีอะไรหรอกครับ แค่อยากลอง ว่าเลนส์ Kit ที่แถมมามันถ่ายได้ประมาณไหนแค่นั้นเองครับ 555+
1/200s f6.3 ISO200 ซูมให้สุด 42mm แล้วโฟกัสที่น้องเลยครับ ^_^

ผมเดินกลับเข้าที่พักอีกครั้ง เพราะการถ่ายรูปโดยไม่มีแสงแดดเนี่ย มันจะซีดๆ หมอกๆ จางๆ ...เหงาๆ ไปนอนพักเอาแรงดีกว่า
เปิดดูรูปที่ทดลองถ่ายมาดู บางครั้งผมก็ถ่าย jpg บางทีก็ถ่าย raw ทดลองไปเรื่อยๆ ครับ
พบว่าเจ้า GX8 ตัวจิ๋วตัวนี้ก็ทำงานได้รวดเร็วในแทบทุกโหมดเลยครับ
และแล้วพอแดดออก ความสนุกในการถ่ายรูปก็กลับมาอีกครั้งครับ ใช้ iA+ กล้องจะรู้เลยว่าเรากำลังถ่าย วิว ^_^

เรื่องเดินตากแดดถ่ายรูปเนี่ย ผมถนัดมากครับ โคม่าบ้าถ่ายรูปสุดๆ ถ่ายไปยิ้มไปอยู่คนเดียว >”<
ยิ่งเวลาได้ค้นพบมุมมองใหม่ๆ ที่เราไม่ค่อยเห็นคนอื่นถ่าย ยิ่งตื่นเต้นมากๆ ครับ รูปนี้หมุนซูมสุดไปที่ 42 mm. แล้วค่อยเอามาครอปครับ ^^

 

ผมขับรถไปตามป้ายสถานที่ท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ ถนนหนทางที่สังขละเนี่ยค่อนข้างดีนะครับ 
สะดวกดี และที่ท่องเที่ยวก็อยู่ไม่ไกลกันมาก ผมมาถึงเจดีย์พุทธคยา...ในเวลาที่ “ย้อนแสง” ซะแล้ว Y_Y
ทำอะไรมากไม่ได้ครับ นอกจาก ถ่ายๆ ไปก่อน แล้วค่อยเอากลับไปปรับแต่งที่บ้าน 555+

 

ในเมื่อเราสั่งคุณพระอาทิตย์ย้ายมาอยู่อีกทางไม่ได้ ก็ต้องเป็นหน้าที่เราครับ ที่ต้องเดินย้ายไปถ่ายอีกด้าน
ก็คือ...หันหลังให้ดวงอาทิตย์นั่นเอง ^^” เราก็จะได้ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า
เพราะเทคนิคการถ่ายท้องฟ้าให้เป็นสีฟ้า ก็คือถ่ายตอนที่มันเป็นสีฟ้านั่นเองครับ 555+

ใกล้ๆ กันก็ยังมี “วัดวังก์วิเวการาม” ซึ่งสำคัญมากๆ มากที่สุดของชาวสังขละบุรีเลยครับ
เพราะหลวงพ่ออุตตมะ ศูนย์รวมใจของชาวมอญ ท่านได้สร้างสะพาญมอญและวัดแห่งนี้

 

ไหนๆ ก็มาแล้ว ผมแอบย่องเข้าไปข้างในโบสถ์ ช่วงบ่ายแบบนี้ไม่มีคนเลยครับ
ผมบรรจงวางกล้องลงกับพื้น เลือกโหมด M ใช้ f22 กับอีก 2s เพื่อถ่ายรูปนี้เอาไว้

บรรยากาศภายในวัด ค่อนข้างสงบมากๆ ครับ ผมได้แต่เดินคิดอะไรไปเรื่อย นานๆ ถึงจะได้เข้าวัดทีนึง
วันๆ ทำแต่งานอยู่ใน กทม. ผมยังอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากเมื่อวานนี้ผมไม่ตัดสินใจโทรศัพท์กลับไป...ป่านนี้ชีวิตจะเป็นยังไงนะ

ผมขับรถออกจากวัด...ยังไม่รู้ว่าจะไปไหนต่อดี แต่ก็จำได้ลางๆ จากที่เคยมาในครั้งที่แล้วว่า...
มาสังขละ ต้องล่องเรือไปชมสถานที่ Unseen Thailand ครับ
ผมเคยล่องเรือตอนเช้าตรู่ เคยถ่ายรูปไปแล้ว เป็นรูปแบบว่า...หมอกๆ เรือวิ่งกลางหมอก อึมครึมๆ 555+
ตอนนี้แดดกำลังแรง ผมสร้างจินตนาการว่าคงจะต้นไม้สีเขียว ท้องฟ้าน่าจะสีฟ้าดี 
ก็เลยตัดสินใจ ไปล่องเรืออีกซักรอบดีกว่า ^0^

ทันทีที่มาถึงท่าเรือ...ผมก็เจอกับคำถามเดิมๆ...พี่จะล่องเรือคนเดียวเหรอครับ!? >”<…!!!
ผมตอบไปว่า ใช่ครับ คนเดียวเนี่ยแหล่ะ นั่งสบายดี 555+ ค่อยๆ ขับเรือนะ จะถ่ายรูป เด๋วกล้องเปียก
น้องคนขับเรือมองมาที่กล้อง GX8 ตัวจิ๋วของผมก็ได้แต่อมยิ้ม คงจะคิดในใจว่ากล้องตัวแค่นี้จะไปถ่ายอะไรได้มากมาย
แต่ผมก็ว่างั้นแหล่ะครับ มันจะถ่ายอะไรได้บ้างไหมเนี่ย หวั่นๆ ใจอยู่นะ (คงไม่รู้สินะ ว่าจะถ่ายเอาไปรีวิวลงพันทิปเชียวนะ 555+)
จับ Mirrorless ครั้งแรกในชีวิต ก็ออกตลุยมาถึงสังขละด้วยความบังเอิญในชีวิตกันเลย

ลืมบอกไปครับ ว่าค่าล่องเรือของผมคนเดียว 300 นะครับ คุ้มมากๆ เพราะได้นั่งคนเดียว
ถ้ามากันหลายๆ คนก็จะ 300 บาทครับ ผมนี่ฉลาดสุดๆ >”< !!!
นอกจากคนขับเรือแล้ว ยังมีไกด์ติดเรือมาด้วยครับ ไกด์หนุ่มน้อย ^^” คอยอธิบายเรื่องราวต่างๆ ที่เรือแล่นผ่านไป

บรรยากาศก็เป็นอย่างที่ผมฝันเอาไว้ครับ แดดออก ต้นไม้สีเขียว น้ำสีน้ำเงิน และท้องฟ้าเป็นสีฟ้าบ้าง
ไม่มากไป ไม่น้อยไป พอให้ได้ฝึกถ่ายรูปอย่างมีความสุข ทริปที่ไม่ตั้งใจจะมา แต่ได้มาถึงขนาดนี้ ก็สุขใจละครับ ^^

วัดวังก์วิเวการามเก่าที่จมน้ำ กลายเป็น Unseen Thailand ไปในที่สุด

น้องที่เป็นไกด์ก็ทำหน้าที่ได้อย่างดีนะครับ อธิบายอะไรมากมาย เช่นเข้าประตูโบสถ์ทางนี้ ออกทางนั้น อย่าเหยียบธรณี ฯลฯ
แต่พอน้องเขาเห็นผมไม่ค่อยตั้งใจฟังอะไรเท่าไหร่ เอาแต่ถ่ายรูป น้องเลยถามว่า พี่จะถ่ายรูปไปขายเหรอครับ พี่เป็นตากล้องเหรอ?
ผมตอบไปว่า...พี่เป็นวิศวกรครับ 555+ >”< ถ่ายเล่นๆ เฉยๆ แต่ชอบถ่ายรูป เลยถ่ายเล่นๆ แบบจริงๆ แค่นั้นเอง @_@”…!?
น้องเดินส่ายหัว งงๆ จากไป...แล้วบอกว่า งั้นผมรอที่เรือนะ พี่ถ่ายรูปเสร็จก็มาเรียกละกันครับ - -“

จริงๆ แล้วสมัยนี้ ใครๆ ก็ถ่ายรูปได้กันทั้งนั้นแหล่ะครับ ไม่จำเป็นต้องเป็นโปรอะไรขนาดนั้นหรอกครับ
ผมมาสังขละครั้งนี้ ก็เห็นทุกคนร้อยละ 99 ถ่ายรูปกันทั้งนั้น ที่ไม่ถ่ายรูปก็มีแค่เด็กเล็ก กับทวดๆ แค่นั้น
ส่วนตั้งแต่พวกเราไปจนถึงคุณตาคุณยาย เซลฟี่เช็คอินกันกระจายครับ 555+

ส่วนผมก็ก้มหน้าก้มตาถ่ายรูปต่อไป ไม่ได้หรอกครับ นานๆ จะได้มาที สังขละบุรี ไม่ใช่สวนจตุจักร ที่เราจะได้ไปบ่อยๆ
โอกาสใช้ชีวิตหายากมากครับ วันๆ มีแต่ต้องหาเลี้ยงชีวิต ^^”… (ก๊อปคำพูดเขามา)

คนอย่างเราๆ แต่ละคนเนี่ยมีความชอบพวกงานอดิเรกต่างๆ กันไปครับ บางคนชอบอ่านหนังสือ ตัดหญ้า เลี้ยงปลา แต่งรถ
ส่วนผมชอบถ่ายรูปครับ มันเหมือนเป็นการบำบัดอย่างหนึ่ง วินาทีที่กดชัตเตอร์ สมาธิของเราจะจดจ่ออยู่แต่ดับการถ่ายรูป
ทำให้ลืมเรื่องราวร้ายๆ บางเรื่องในชีวิตได้ชั่วขณะเลยครับ ^^”

เวลาที่ถ่ายรูป ผมก็ไม่ค่อยคิดอะไรมาก แค่เจออะไรสวยๆ แสงสวยๆ สีสวยๆ ก็อยากถ่ายรูปไปแบ่งให้เพื่อนๆ ดู
ว่าเมืองไทยของเรา “สวยนะ” ^^
โหมด P เลยครับ ทันท่วงที 1/320s f10 ISO200

เรื่องของรูปถ่ายมันก็ไม่มีอะไรที่มากไปกว่า องค์ประกอบ แสง สี เรื่องราวและจินตนาการ หมดแล้วครับมีแค่นี้เอง
เพราะรูปถ่ายมันเป็นสี่เหลี่ยม อยู่ที่ว่าเราซึ่งเป็นคนถ่าย จะจับอะไรยัดลงไปในกรอบสี่เหลี่ยมบ้าง
มันจะเริ่มยากตรงที่ว่า ใส่ลงไปแล้ว “ดูสวย” นี่แหล่ะครับ ^^” มันต้องค่อยๆ ฝึก ค่อยๆ หัดถ่ายไป...”เรื่อยๆ”
อย่างวินาทีแบบนี้ เรือของเราก็เร็วกระเพื่อม เรือที่วิ่งผ่านมาก็เร็ว ประสบการณ์ในการถ่ายบ่อยๆ จะบอกเราทันทีว่า
ต้องเปิดโหมดถ่ายรัวๆ นะ พวกถ่ายต่อเนื่องรัวๆ นั่นแหล่ะครับ แล้วค่อยมานั่งเลือกเอารูปที่ลงตัวที่สุดเท่าที่เราจะทำได้
ระบบกันสั่นแบบ Dual IS ได้ทำงานสุดขีดก็คราวนี้แหล่ะครับ กันสั่นทั้งในตัวกล้องและที่ตัวเลนส์ผสานกัน ภาพออกมานิ่งมากครับ
ผมเปิด 4K Photo burst ของ GX8 รอเอาไว้อยู่แล้ว ก็เลยสามารถหยุดเอาวินาทีดีๆ กลับมานอนเลือกที่บ้านได้ครับ
4K Photo burst นี่ผมก็เพิ่งเคยใช่นะครับ อารมณ์จะประมาณว่า ได้รูปถ่ายที่ระรัวต่อเนื่อง “มากกว่า” การถ่ายต่อเนื่องซะอีกครับ
ความต่อเนื่องของรูปที่ได้มาต่อเนื่องประมาณ วีดีโอสโลว์โมชั่นเลยครับ ทำให้เราแทบจะไม่พลาดเสี้ยววินาทีใดๆ เลย
ผมเลือกรูปของเสี้ยววินาทีนี้ครับ ^_^
4k Burst : 1/640s f11 ISO200

เรือพาผมกลับมาส่งที่ท่าเรือ พร้อมกับความอิ่มเอมใจของผมเองครับ ^^
ได้ล่องเรือ ลมเย็นๆ ฟ้าสีสวยๆ น้ำใสๆ มันเป็นบรรยากาศที่อธิบายได้ แต่ก็แค่ตัวหนังสือ
หากอยากจะสัมผัสด้วยผิว สูดกลิ่นไอธรรมชาติ ต้องเดินทางออกมาด้วยตัวเองครับ…

ตอนแรกผมว่าจะหยุดถ่ายรูปแค่นี้ แต่พอบรรยากาศยามเย็นคืบคลานเข้ามา
ด้วยมนต์เสน่ห์ของสังขละบุรี ทำให้แสงสีเปลี่ยนแปลงไปเป็นอีกแบบครับ อดไม่ได้จริงๆ ที่จะต้องออกมาถ่ายรูปอีกครั้ง
ผมลองๆ เจ้าเลนส์ Kit 14-42 mm ที่แถมมากับกล้อง ว่าจะโฟกัสใยแมงมุม ที่ f22 พระอาทิตย์แฉกๆ และแฟร์จะประมาณไหน
เห็นข้อมูลใน LR บอกว่าเลนส์ชื่อ Lumix G VARIO 14-42 F3.5-5.6 II ครับ

ข้อดีของกล้องแบบนี้คือเรามองผ่านช่อง LVF (Live ViewFinder) ทำให้เราไม่ต้องมองแสงโดยตรง แต่เราจะได้มองภาพของแสงแทน ^^
รูปนี้ผมรอใบไม้ที่ลมพัดปลิวไปมาอยู่นานครับ หากเป็นเจ้า DSLR ของผมนี่คงตาถลนไปละ 555+
รอจังหวะที่พระอาทิตย์คล้อยต่ำมาลอดช่อง รอใบไม้หยุดปลิว ถ่ายรัวๆ ไปเรื่อยๆ ก็น่าจะได้ซักรูปครับ โคม่าบ้าถ่ายรูปจริงๆ ^^”
โหมด M และ f22 เช่นเคย แต่ต้องหมุนซูมให้สุดนะครับ เลนส์ Kit จะได้ละลายฉากข้างหลังด้วยพองาม

และกว่าที่ผมจะรู้ตัว ว่าผมได้ใช้เวลากับรูป “ใบไม้ในสังขละบุรี” มากเกินไป ก็สายไปซะแล้วครับ
ก็ใบไม้มีอยู่ทั่วไทย แต่แสงเย็นที่สะพานมอญ ตามที่ตั้งใจว่าจะถ่ายอีกรอบแบบอารมณ์ดีๆ กว่าเมื่อวานนี้ก็หมดไปแล้วครับ
แสงแดดหายลับไปหลังภูเขาเรียบร้อย ผมได้แต่เดินเซ็งๆ ไปบนสะพาน บ่นอยู่คนเดียวว่าทำไมมันมืดเร็วจัง >”< !!!
พวกรูปแนวหยุดวินาทียากๆ เนี่ย 4K Photo burst ช่วยได้มากจริงๆ ครับ ถ่ายยังกะวีดีโอด้วยรูปถ่ายเลยครับ

วีดีโอ 4K ที่ผมถ่ายมาด้วยเนี่ย อ่า...ขนาด 1 นาที ได้ไฟล์มา 600+Mb เลยครับ ละเอียดและชัดมว๊ากกกก
ลองดูในคลิปได้ครับ ขนาดผมถ่ายวีดีโอไม่ค่อยเป็น และยังถ่ายตอนมืดๆ อีกด้วย
หากเน็ตใครแรงๆ ลองคลิ๊กเลือกเป็น 4K ตรงการตั้งค่าได้เลยครับ ^^"

 

ผมเริ่มท้องร้องอีกแล้ว เดินคิดๆ ไปว่าจะหาอะไรทานดี คิดไม่ออก...มองไปเห็นอะไรแปลกๆ บนท้องฟ้า
รีบถ่ายเลยครับ ไม่แน่ใจว่ามีใครเคยถ่าย Contrail คู่กับสะพานมอญไว้บ้างรึยัง >”<
แต่ที่แน่ๆ ผมเห็นตากล้องที่อยู่รอบๆ มองตามขึ้นไป แล้วยกกล้องถ่ายตามกันเป็นแถวเลยครับ เท่ห์จริงๆ ^^”
รูปถ่ายนี่ใช้หยุดเสี้ยววินาทีบันทึกเอาไว้เป็นความทรงจำได้ดีจริงๆ ครับ

แต่แล้วจู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงใสๆ คุ้นๆ เรียกผม...พี่คะๆ นู๋จำพี่ได้ พี่คนเมื่อเช้าใช่ไหมคะ?
ผมหันหลังมองไปทางเสียงที่เริ่มคุ้นเคย...อ้าว!? เจอกันอีกละ 555+
พี่กินข้าวรึยังคะ เดี๋ยวนู่พาไปกินข้าวนะ มีอาหารมอญ พี่เคยกินรึยัง!? น้องที่เป็นไกด์ให้ผมเมื่อเช้ามากับน้องชายตัวแสบ
เจ้าน้องชายวิ่งมากอดเอวผม พูดอะไรก็ไม่รู้ครับ ฟังไม่ออก 555+ ผมเลยบอกว่า กำลังหิวมากเลย แต่ไปเป็นแบบให้ถ่ายรูปซะดีๆ !!!
ผมถ่ายแช๊ะ!!! เด็กๆ รีบวิ่งมาดูรูป พร้อมกับเบ๊ปาก โหยยย พี่นี่ถ่ายไม่ได้เรื่องเลย หน้าดำมาก - -“…!!!

หมดกัน...ประธานชมรมฯ มือใหม่หัดถ่ายรูป ในเฟสบุ๊คอย่างผม หมดกัน Y_Y
โดนเด็กสังขละหยามเหยียดได้ถึงเพียงนี้ ร้องไห้แพพ ได้แต่แงะๆ แกะๆ กล้องดู...อ่าไม่มีแฟลชแถมให้จริงๆ ด้วยแฮะ >”<
ผมเลยบอกงั้นเอาใหม่ๆ อยู่นิ่งๆ นะ 1 2 3…!!! แช๊ะ เด็กๆ วิ่งมาดูรูป โอเค ค่อยยังชั่วหน่อย... - -“
คือ...แค่เห็น “หน้า” นี่ถือว่ารูปสวยสินะ >”< !!! เอาตัวรอดแก้ปัญหา “เฉพาะหน้า” มาด้วย ISO3200 ครับ Y_Y

แล้วจากนั้นทั้งสองคนก็เดินลากแขนผมข้ามสะพาน ลัดเลาะไปตามหมู่บ้าน ผมก็ตามไปแบบ งงๆ
ระทึกใจดีครับ จะหลอกไปฆ่ารึเปล่าเนี่ย >”< แต่เด็กๆ น่าจะทำอะไรผมไม่ได้นะ 555+ 
ผมเองนี่ยังดูหน้าตาน่ากลัวกว่าเยอะ >”< ผมเปิดโหมด iHandheld Night Shot อีกรอบ เดินถ่ายมืดๆ สบายเลยครับ

พอมาถึงร้าน ผมมองแล้วก็งงๆ นี่มันก็ร้านอาหารตามสั่งนี่นา แต่ทานในหมู่บ้านมอญ ก็จะกลายเป็นอาหารมอญ!?
โอเคเลย ด้วยความหิวระยะสุดท้าย ผมสั่งอาหารมอญกับเจ๊คนขายทันที เอากระเพราะหมูมอญกับต้มยำรวมมิตรมอญครับ >”< !!!
ผมไม่ได้รู้สึกว่าโดนหลอกหรืออะไรทั้งนั้นเลยครับ แต่ที่ผมรู้สึกตั้งแต่เจอเด็กสองคนนี้ก็คือ “หายเหงา” ครับ ^_^
เดินคุยกันไปตลอดทาง แล้วก็ยังมานั่งเฝ้าตอนผมทานข้าวอีก ผมเห็นน้องนั่งทำหน้าแบบนั้นก็รู้เลยครับ 
(ผมเองก็มีลูก และสองคนพอดีชายหญิง และอายุไล่เลี่ยกับสองคนนี้เด๊ะๆ)

ผมเลยถามว่าอยากได้ของเล่นเหรอ เห็นไปยืนมองที่ร้านเมื่อกี้ อันละกี่บาทล่ะ? 
น้องผู้ชายยิ้มแป้นตอบว่าเท่าไหร่ไม่รู้ครับ น้องผู้หญิงแปลให้ว่า 30 บาทค่ะ น้องเขามีแล้ว 20 บาทมันยังไม่พอ ซื้อไม่ได้
ผมเลยยื่นให้สองคนไปคนละ 20 บาท ทั้งคู่ดีใจ วิ่งหายไป...ลิบ 555+ ผมได้แต่นั่งทานข้าวอมยิ้มอยู่คนเดียว
นี่มันอะไรกันเนี่ยยยย มองไปรอบๆ ก็ร้านในหมู่บ้าน มีนักท่องเที่ยวน้อยมากในซอยแบบนี้ รู้สึกว่า...อบอุ่นดีจังครับ
ซักพักเดียวทั้งคู่ก็วิ่งกลับมานั่งกับผมอีก พร้อมโชว์รถของเล่นที่ไปซื้อมาให้ผมดู...ช่วยกันประกอบของเล่นกันใหญ่
น้องถามว่าผมมีลูกไหม ซื้อไปฝากลูกสิ อันละ 30 บาท...
ผมได้แต่ยิ้ม ตอบไปว่าพี่อยู่ไกลลูกครับ ไม่ได้อยู่ด้วยกัน...
(แต่ความจริง...ถ้าเห็นรถของเล่นขอลูกผมที่บ้านแล้วจะหนาวววว มีทุกรถของเล่นจนแทบจะเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างของเล่นได้อยู่แล้ว)
(ตอนนี้จะขาดแต่ก็แค่คนงานมอญของเล่นแค่นั้นเองครับ >”< !!!) 
ลูกชายผมน่ะแค่ทำน้ำตาให้ไหล แค่ร้องไห้ดังๆ แค่นั้นรถของเล่นก็ท่วมบ้านแระครับ Y_Y

ผมทานข้าวอยู่นาน เห็นว่าดึก เลยถามเด็กสองคนว่าดึกแล้วยังไม่กลับเหรอ?
น้องตอบว่านั่งรอพี่กินข้าวไง ทำไมกินนานจัง >”< !!!
กำ...ละ 555+ ไม่ต้องรอออ กลับไปก่อนก็ได้ พี่อยู่ได้ครับ...
เท่านั้นแหล่ะทั้งคู่ก็ลุกพรวด สวัสดี...วิ่งหายลับไป...ผมตักข้าวอ้าปากค้าง...ยังกับหนังผี - -“ !!!

พอท้องอิ่มแล้ว ไม่เดือดร้อนอะไร ผมเดินกลับไปทางสะพานมอญมืดๆ 
จากที่ได้สัมผัสกับผู้คนแถวนี้มาสองวัน ผมรู้ได้เลยว่า ไม่มีอันตรายอะไร ทุกคนน่ารัก ใจดีมากๆ อาหารก็ราคาแสนจะถูก
ผมเดินฝ่าความมืด ก็เกิดไอเดีย อยากลองกล้องแบบนี้ตอนกลางคืนดูบ้าง จะถ่ายได้ไหม แต่ว่าไม่มีขาตั้งกล้อง
ก็เลยลากเก้าอี้พลาสติกแถวนั้นเอามารองกล้องครับ 555+
รูปนี้จัดยาวไปได้ถึง 60s ที่ f7.1 ISO200 ครับ มีทั้งแสงมีทั้งดาว มากันครบ เอามาปรับๆ ใน LR อีกเล็กน้อย ก็พองามครับ
เพราะสถานที่จริงนั้นมืดมากๆ ^^”

เมื่อเห็นว่าถ่ายได้ดังนี้แล้ว ก็เริ่มจินตนาการต่อ...
เดินขึ้นบนสะพาน มองแล้วไร้ผู้คน ก็เลยวางกล้องกับพื้นเลยครับ ต่อ Wi-fi กล้องกับโทรศัพท์ด้วย App ชื่อ “Panasonic Image App”
สบายเลยครับ ตั้งค่าได้แทบทุกอย่างในโทรศัพท์มือถือ ย้ายโฟกัสสบายๆ จิ้มๆ ลากๆ แล้วก็ลั่นชัตเตอร์ไกลๆ ได้เลย
ว่าแล้วก็กลั้นหายใจ ทำตัวนิ่งๆ เข้าไว้ครับ รูปประทับใจของผมเอง ^^” ชงเอง ถ่ายเอง เป็นแบบเอง 
ถ่ายเสร็จส่งเข้าโทรศัพท์ Line ไปให้แฟนดูว่า ตรูอยู่ที่นี่จริงๆ นะเฟ้ย 555+ อ่า...ผมอยู่ที่นี่จริงๆ นะครับที่รัก >”< !!!
ผมใช้ f8 ที่ 15s ISO200 ครับ เห็นกล้องแจ้งว่า “แสงพอดี”

ไหนๆ ก็พามาด้วยละ จัดให้พี่เขาอีกใบครับ เห็นรอเข้าฉากมาทั้งวัน อุตส่าห์มาเป็นเพื่อนกัน เดี๋ยวจะงอลลไปซะก่อน - -“

รูปแนวนี้เห็นว่ากำลังฮิตเลยครับ ผมก็ลองๆ ทำดู ยากเหมือนกันครับ เพราะตัวเล็กๆ มืดๆ ต้องโฟกัสแม่นยำจริงๆ
40s f8 ISO200 ครับ มาทั้งไฟแฉก มาทั้งโบเก้ เพราะระยะสะพานยาวมากๆ >”<

ผมกลับเข้าที่พัก คืนนี้หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย...กว่าเดิมครับ เพราะตลุยถ่ายรูปมาทั้งวัน

พอตื่นเช้าผมว่าจะไปอำลาสะพานเพื่อกลับ กทม. ในเช้าวันอาทิตย์ เพื่อเลี่ยงรถติดครับ
ยังติดใจโจ๊กหมูใส่ไข่ชามละ 25 อยู่ วันนี้ผมเบิ้ลสองชามเลย บอกป้าคนขายว่าต้องกลับ กทม. แล้วครับ ทานเผื่อเอาไว้
ไม่รู้ชาตินี้จะได้มาอีกไหม ^^” ผมแค่เปิดโหมด iA+ เอาไว้ พอเอากล้องส่องไปที่ถ้วยโจ๊ก กล้องก็จะรู้เลยว่าเราถ่ายอาหารครับ >”<
มีโหมด Auto อาหารด้วยครับ 555+ ส่วนร้านโจ๊กนี่ต้องข้ามสะพานแล้วเดินตรงมานะครับ มีสองสามร้าน อร่อยทั้งหมดครับ ^^

ขณะที่กำลังซดโจ๊กร้อนๆ อยู่ เห็นคนมากันเต็มถนน เห็นจีวรปลิวแว๊บๆ ผมวิ่งอัตโนมัติเลยครับ >”<
แหวกฝูงชนเข้าไปถ่ายรูปนี้ก่อน แล้วค่อยวิ่งกลับไปทานโจ๊กต่อครับ...ไม่ต้องกลัวผมชักดาบ 
เพราะผมเองก็วางกระเป๋าทิ้งไว้ที่ร้าน - -“ 555+ อ่า...ถ่ายพระครับ ถ่ายพระ...
วิวที่สังขละนี่สวยจิงบิงครับ >”<

พอทานเสร็จ...ทุกอย่างจบแล้วสำหรับทริปนี้ ผมไม่เหลืออะไรค้างคาใจ ทุกสิ่งทุกอย่างดีไปหมด
สวยไปหมด สังขละ สวยอบอุ่น หมอก แดด ลมหนาว ครบทุกอย่างจริงๆ ครับ ผมเดินข้ามสะพานกลับ
ยืนทอดสายตาซึมซับเก็บเอาบรรยากาศเป็นครั้งสุดท้าย...ในใจก็ยังคิดถึงเด็กสองคนเมื่อวาน ตลกจริงๆ ลากผมเข้าไปในหมู่บ้าน 555+

และเพียงแค่คิดครับ...เอาเป็นว่า แค่คิดยังไม่ทันขาดคำ เสียงเด็กสองคนนั้นก็ดังมาเข้าในภวังค์ของผม...!!!
พี่ๆๆๆๆ พี่จะกลับแล้วเหรอคะ??? 555+ เจอพี่อีกแล้ววว >”<…!!!
ผมนี่ตะลึงเลยครับ 555+ เฮี้ยนนนมากกกก เจอกันอีกแล้ววว มาๆๆๆ ถ่ายรูปๆๆๆ
ถ่ายไปถ่ายมา บรรดานักท่องเที่ยวเห็นผมคุยสนิทกับสองคนนี้ก็มาวน มารุมขอถ่ายรูปบ้าง 
ผมก็เลยยื่นกล้องให้น้องนักท่องเที่ยวคนหนึ่งถ่ายให้
น้องนักท่องเที่ยวบอกว่าหนูถ่ายไม่ค่อยเป็นนะคะ ผมเลยบอกไปว่า แค่กดชัตเตอร์ก็พอครับ ^^
ใช่ครับ เพราะรูปบางรูปแค่ถ่าย...”ก็พอ” เพราะมันเป็นความทรงจำที่สวยงาม มีคุณค่าสำหรับผมมากกว่าแค่รูปถ่ายที่สวยงาม ^_^

ผมลาเด็กๆ ทั้งสองคนกลับ พยายามถามชื่อหลายครั้ง แต่...ฟังไม่ออกครับ >”< 555+
ฟังรู้เรื่องแค่น้องผู้หญิงน่าจะชื่อ “ชลิตา” ขอบคุณมากๆ นะครับ สำหรับการเป็นเจ้าบ้านที่แสนจะน่ารักจริงๆ
ขอบคุณ GX8 ตัวจิ๋ว ที่ผมรู้สึกพกได้อย่าง สบายๆ ไม่หนัก และยังเก็บวินาทีสุดประทับใจได้มากมายกลับมาด้วย

ผมขับรถกลับด้วยจิตใจที่อิ่มเอมมากๆ จริงๆ ครับ บอกกับตัวเองอีกครั้งว่า...
ถ้าผมมีโอกาสอีกครั้ง ผมจะกลับมาที่สังขละบุรีอย่างไม่ลังเลเลยครับ...
แล้วกลับมาพบกันใหม่เมื่อผมมีโอกาสออกเดินทางฝึกถ่ายรูปอีกครั้งนะครับ Bye byeeeeeee ^0^



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
khaeg วันที่ : 23/11/2015 เวลา : 19.54 น.

อ่านแล้ว อยากไปเลย

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
khaeg วันที่ : 23/11/2015 เวลา : 19.54 น.

อ่านแล้ว อยากไปเลย

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
wansuk วันที่ : 20/11/2015 เวลา : 09.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wansuk

เพียงความคิดถึงจากใจ ผู้หญิงเราก็ยอมแล้วละค่ะ

อยากกลับไปถ่ายรูปที่นี่อีกจัง

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ppgt วันที่ : 20/11/2015 เวลา : 00.42 น.

สวยทั้งภาพและเรื่องราว เพลินตาเพลินใจครับบอส เหมือนได้ไปเที่ยวด้วยกันกับบอสเลย คิดถึงครับบอส หลวงเอง

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
แม่หมี วันที่ : 19/11/2015 เวลา : 12.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

อ่านเพลิน

ภาพสวย สะท้อนวิถึชีวิต บางภาพแสงเงางดงาม

ไปไหนเอาเจ้า "หนวดดำ" จากการ์ตูนวันพีซไปด้วยเหรอเนี่ย

แม่หมีชอบลูฟี่ค่ะ อยากมีไว้ที่บ้านสักตัวเอาไว้ใช้ให้ตัดกิ่งไม้ที่สูงๆน่ะค่ะ ตัดเองไม่ถึงต้องใช้ลูฟี่ดีกว่า

เรื่องชีวิตคู่ ถ้าความรักยังคงมีอยู่ อย่างไรก็ต่อกันติดค่ะ ขอให้รักยืนยงนะคะ (ไม่ได้อยากเผือก แต่ต้องขอชื่นชม อ่านแล้วรู้สึกดีค่ะ)

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
Cat@ วันที่ : 19/11/2015 เวลา : 05.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/catadler
อีกบ้าน ธรรมะ กับชีวิตhttp://www.oknation.net/blog/Akanittha

น่ารัก จัง

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
Chaoying วันที่ : 19/11/2015 เวลา : 03.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chaoying

ว้าว...ภาพสวยงามมาก กับเรื่องราวที่งดงาม ที่ไอซ์ซี่เขียน
คิดถึงสังขละ..ดีใจที่แพลูกบวบอันมีเสน่ห์สวยงาม ยังอยู่
เจ้าหญิงไปเมื่อเดือนสิงหาคม..คอนเฟิร์มว่า โจ๊กเจ้านั้น อร่อยจริงๆ ค่ะ
ขอบคุณภาพสวยๆ ได้ไปวัดสมเด็จไหมคะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
Mr.Apirak วันที่ : 18/11/2015 เวลา : 10.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hutandoh
I'm not a photographer ติดตาม trip ฝึกถ่ายรูปทางนี้เลยครับ http://www.oknation.net/blog/mrapirak

ความคิดเห็นที่ 3Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ ถูกใจความคิดเห็นนี้ (1)

มะอึก วันที่ : 17/11/2015 เวลา : 14.58 น.
ขอบพระคุณครับป๋าาาา

ความคิดเห็นที่ 5 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
พาจรดอทคอม วันที่ : 17/11/2015 เวลา : 20.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pajondotcom
Pajondotcom

เคยไปแต่นานแล้ว..ภาพสวยครับ

ความคิดเห็นที่ 4 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
hayyana วันที่ : 17/11/2015 เวลา : 15.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hayyana
You are what you is  !   

แจ่มมากครับ
เด็กๆแถวนั้นน่ารักดี
กล้องท่าทางเบาไม่ต้องแบก DSLR

ความคิดเห็นที่ 3 ppgt , Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (2)
มะอึก วันที่ : 17/11/2015 เวลา : 14.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

ภาพงดงาม
เรื่องราวเร้าอารมณ์ครับ.....

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
Mr.Apirak วันที่ : 17/11/2015 เวลา : 13.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hutandoh
I'm not a photographer ติดตาม trip ฝึกถ่ายรูปทางนี้เลยครับ http://www.oknation.net/blog/mrapirak

ความคิดเห็นที่ 1Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ ถูกใจความคิดเห็นนี้ (1)
like เรียบร้อยแล้ว

ฅนสยาม
เค้าให้ยืมมาครับ 555+ คืนเขาไปแว้ววว

ความคิดเห็นที่ 1 ppgt , Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (2)
ฅนสยาม วันที่ : 17/11/2015 เวลา : 13.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khonsiam

เพลิดเพลินกับเรื่องและภาพที่น่าประทับใจอีกครั้งครับ บอส..

สักวันคงได้ตามรอยบอสมั่งล่ะ..

แหม แต่ชักอยากได้กล้องแบบบอสมั่งแล้วซิ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน