*/
  • Mr.Apirak
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : apirak.cci@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2011-01-06
  • จำนวนเรื่อง : 107
  • จำนวนผู้ชม : 1976925
  • จำนวนผู้โหวต : 1183
  • ส่ง msg :
  • โหวต 1183 คน
<< มีนาคม 2016 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอังคาร ที่ 1 มีนาคม 2559
Posted by Mr.Apirak , ผู้อ่าน : 7764 , 19:30:44 น.  
หมวด : กล้อง/ถ่ายภาพ

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน หมุนล้อไปเก็บภาพ , เหล่าซือสุวรรณา และอีก 6 คนโหวตเรื่องนี้

ในชีวิตนี้ หากผมจะเรียกใครซักคนว่าเป็นสุดยอด #ตากล้องในตำนาน คงต้องเป็นชายคนนี้ครับ พี่กวี Kawee Su 
พวกเราได้รู้จักกัน บนความบังเอิญของโลก Social Network ^^"...

คุยกันไปทักทายกันมา ผมยิ่งเริ่มอยากรู้จักพี่เขามากขึ้น...มากยิ่งขึ้นไปกว่านี้ เพราะความ "ไม่ธรรมดา" ที่พี่เขามีอยู่ในตัวนั่นแหล่ะครับ
ดูจากรูปพี่เขาอย่างละเอียด คนทั่วๆ ไปก็คงจะรู้สึกแบบเดียวกับผม ก็เลยต้องชวนมาออกทริปซะเลยครับ
อยากเจอตัวเป็นๆ อยากรู้ว่ารูปที่เห็นใน Facebook เป็นเรื่องจริงไหม อยากรู้ว่าตัดต่อไหม - -" ...อ่า ขาดเยอะขนาดนี้
อยากรู้ว่าตัวจริงเป็นๆ เดินทางยังไง กินข้าวยังไง อาบน้ำยังไง ...และ ถ่ายรูปได้ยังไง @_@" !?

ในทริปนี้ผมเลือกที่จะไป จังหวัดกาญจนบุรี เพราะใกล้ กทม. ดีครับ และมีสถานที่ให้ถ่ายรูปมากมายก่ายกอง
และที่สำคัญ มีเพื่อนๆ สมาชิกในชมรมฯ หัดถ่ายรูปที่ผมตั้งขึ้นรออยู่ที่นั่น คอยเป็นไกด์พาเราไปในสถานที่สวยๆ และ Unseen ^^"

ส่วนกล้องในครั้งนี้ ผมได้พกกล้องแบบที่เรียกว่า Mirrorless Lumix GX8 รุ่นใหม่เอี่ยมไปด้วย เพราะ...มีคนให้ยืมใช้ฟรีครับ 555+
แถมให้ยืมเลนส์ใช้เป็นกระบุงเลยครับ ตั้งแต่มาโคร fix30mm / 12-35mm HD / Wide 7-14mm / ไปจนถึง Tele 100-300mm
หากซื้อเองทั้งหมด คงจะเป็นแสน >"< พกแบตอีกสองก้อน สบายเลยครับ ^0^

รูปนี้ใช้ Wide 7-14mm เลยครับ เพราะสถานที่จริงๆ นั้นแคบมาก เราต้องใช้เลนส์กว้างๆ ถึงจะถ่ายได้หมด
ณ วัดถ้ำเสือ อ.ท่าม่วง ครับ

สำหรับผมเป็นเรื่องธรรมดามากๆ ที่จะเดินขึ้นมาบนนี้ อาจจะมีบ้างที่แดดร้อน เหนื่อย ฯลฯ
แต่สำหรับผู้ชายอีกคน...เขาลำบากกว่าผมเยอะมากครับ
เพราะไม่ใช่แค่นิ้ว มือ หรือแค่แขน แต่ว่า...ขาอีก 1 ข้างด้วยครับ คงต้องอาศัย "หัวใจ" เพื่อนำทางให้ก้าวเดินครับ

ผมถามพี่กวีว่า ปกติไปไหนมาไหนได้ยังไง แกก็บอกว่า ปกติใช้ Wheelchair ครับ
แต่...มันไปได้แค่สถานที่ ที่มีทาง "ถนน" และ "เรียบๆ"... - -" ... หากอยากไปในที่ๆ ยากกว่านั้น
ก็ต้องฝึกใช้ขาเทียมให้คล่องๆ ฝึกร่างกายให้ แข็งแรง Y_Y

การยืนนานๆ สำหรับผมอาจจะเมื่อยขา แต่สำหรับพี่กวี...อาจจะถึงขั้นเป็นแผลกดทับ ระหว่างเนื้อกับขาเทียม
พี่กวีต้องควบคุมน้ำหนักของอุปกรณ์ที่จะแบกไปถ่ายรูปด้วยครับ ^^"

ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ พี่กวีจึงสามารถเดินทางไปถ่ายรูปได้เพียงบางสถานที่ ที่เหมาะสมกับพี่กวี
ส่วนบางที่ ที่มันลำบากเกินไป อย่างเช่นข้างบนโน่นนนนน พี่กวีขอนั่งรอดีกว่าครับ 555+

ผมกับพี่เจก็เลยเดินขึ้นไปบนเจดีย์ เพื่อที่จะถ่ายรูปกลับลงมาแบ่งพี่กวีดู ^^
ผมถามย้ำกับพี่กวีอีกครั้งหนึ่งว่าจะไม่ขึ้นไปแน่นะ พี่กวีตอบว่าขึ้นไม่ไหวแน่ๆ ปวดขา
...ผมเลยบอกพี่เขาว่าน่าเสียดาย เพราะใครๆ ก็บอกว่าพี่กวีสุดยอด ว่าจะพาขึ้นไปสุดยอดซะหน่อย 555555555+ >"< !!!

พี่กวีคิดถูกแล้วครับ ที่ไม่ฝืนขึ้นมา เพราะบันไดวนอันนี้ ขนาดคนธรรมดายังแทบลมใส่ - -"

ส่วนตากล้องทั่วๆ ไป ที่มีครบ 32 ...ผมแนะนำว่า ควรขึ้นมาซักครั้งหนึ่งในชีวิตนะครับ เพราะว่า..."ข้างบนนี้ สวย" ^^
มีหน้าต่างให้เลือกถ่ายรูปลงมาหลายบาน และหลายชั้นเลยครับ เลือกเอาได้เลยตามสบาย มุมใครมุมมัน สวยใครสวยมัน ^0^
ผมบรรจงกดชัตเตอร์เบาๆ ด้วย Wide 7-14mm เช่นเคยครับ

ผมเปลี่ยนเป็น Tele 100-300mm ซูมลงไปหาพี่กวี ผมโบกมือให้แก แต่แกหยิ่งครับ ไม่ยอมโบกมือตอบผม >"< !!!

พอเสร็จจากการถ่ายรูปที่วัดถ้ำเสือ พวกเราก็ออกไปหาอะไรทานกันครับ พวกเราแวะร้านก๋วยเตี๋ยว ^^
เราได้เจอน้องกล้าที่นี่ครับ น้องกล้าที่เคยพาผมตระเวนถ่ายทางช้างเผือกจนสว่างคาตาในทริปที่แล้ว
วันนี้น้องกล้าบอกว่าจะเป็นวันสุดท้ายที่จะอาศัยอยู่ในกาญจนบุรี และจะลาออกจากงานประจำ
ออกไปเป็น "ช่างภาพมืออาชีพ" ตระเวณถ่ายรูปทั่วไทย เพราะมีคนติดต่อมาจ้างเรียบร้อยยาวๆ
มีกล้องชุดละสามแสน ให้ใช้เล่นสี่ห้าชุด ... ยินดีด้วยมากๆ ครับ
นึกถึงตอนที่เจอกันวันแรกแล้วบอกว่าเพิ่งหัดถ่ายรูป เพิ่งซื้อกล้องมาใหม่ สนุกมากๆ ขอให้โชคดีครับ
ทริปฝึกถ่ายรูป : เมื่อมือใหม่กล้าออกล่า ทางช้างเผือก

ส่วนพี่กวี...
พี่กวีจะมี "ช้อนส่วนตัว" ที่ถูกทำขึ้นเป็นพิเศษ เอามาต่อกับแขนที่เหลืออยู่ ใช้ทานอาหารได้อย่างคล่องแคล่ว
พวกเราได้แต่นั่งมองตาปริบๆ -_- ... ทานไวก่าพวกเราอีกแฮะ นึกถึงพวกยอดมนุษย์ X-men Avenger

ก็คุยๆ แลกเปลี่ยนความเห็นกันไปต่างๆ นาๆ ทำความรู้จักกันไปเรื่อยๆ ปรับมุมมอง ทัศนคติที่มีต่อกัน
เพราะพวกเราที่ไปกัน 4 คน ต่างก็...เป็น "คนแปลกหน้า" ล้วนๆ 

ใช่ครับ ในความเป็นจริงแล้วพวกเราไม่รู้จักกันเลย เรามาคบกัน ออกทริปกันเพราะโลก Online 5555+ >"<
และก็เพราะว่าเรา..."รักการถ่ายภาพ" เหมือนๆ กัน

พี่กวีบอกว่า อย่าว่าแต่คนพิการเลย...แม้แต่คนธรรมดา ทุกคนมีสิทธิ์ "เลือก"
บางคน "เลือก" ที่จะจมอยู่กับอดีตและความผิดหวัง...
แต่พี่กวี "เลือก" ที่จะลุกขึ้นหยัดยืน และต่อสู่กับโชคชะตาของตัวเอง...

เลือกที่จะไม่ใช้เวลามาเศร้าโศก เสียใจฟูมฟาย หันมาทำในสิ่งที่ตัวเองทำแล้ว "มีความสุข"
พี่กวีเลือก "การถ่ายภาพ" พี่กวีบอกว่า ทำในสิ่งที่ทำได้ ทำแล้วมีความสุข...

ณ ต้นจามจุรียักษ์ แลนด์มาร์กแห่งใหม่ ของ จ.กาญจนบุรี พี่กวีบอกกับพวกเราว่า...
เมื่อก่อนผมเป็นนักฟุตบอล ชอบเตะบอลมาก รูปร่างดี ยังมีรูปถ่ายสมัยก่อนเก็บเอาไว้อยู่เลย
แต่แล้วจู่ๆ วันนั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็ทำให้ "ชีวิตวัยรุ่น" ของพี่กวีหายไป...

เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเมื่อตอนอายุ 17 ปี...หากชีวิตนี้เป็นบทกวี... กวีบทนี้...เขียนด้วยชีวิต จริงๆ


เล่าให้พวกเราฟังถึงแค่นั้น...เราก็รับรู้แค่นั้นครับ
เอาไว้อยากบอก อยากระบายต่อ พวกเราก็รอรับฟัง เราแยกย้ายกันฝึกถ่ายรูปต่อไป ^^

เวลาล่วงเลยมาเข้าช่วงบ่ายแก่ๆ ผมเกิดไอเดีย...เลยถามพี่กวี ว่าอยากไปถ่ายรูปที่ "สะพานข้ามแม่น้ำแคว" ไหม
พี่กวีบอกอยากไป ผมก็คำนวนในใจทันที...
รางรถไฟที่เป็นรูๆ จะเดินยังไง รถไฟมาตอนไหน แสงเป็นยังไง คนเยอะไหม จะหลบรถไฟทันไหม 555+ ฯลฯ
แล้วก็ตกลงตัดสินใจ หมุนล้อออกจาก กองการสัตว์และเกษตรกรรมที่ 1 (กองผสมสัตว์กรมการสัตว์ทหารบก
มุ่งหน้าไปยัง "The Bridge of the River Kwai"

และก็เป็นอย่างเช่นเคยครับ ไม่ว่าพี่กวีจะไปที่ไหน ก็จะถูกมองอย่างกับดารา มองด้วยความงุนงง และทึ่งในความสามารถ

พวกเราหาที่นั่งพักเหนื่อยกันบนสะพานข้ามแม่น้ำแคว ซึ่งเป็นสะพานข้ามแม่น้ำของรถไฟ
หาทิศทางของแสงเอาไว้ล่วงหน้า ว่าถ้าหากรถไฟโผล่มาแล้ว จะถ่ายแบบไหน แสงแดดเป็นยังไง
ส่วนพี่กวีนั้น ไม่ได้แค่ เดินได้ ทานข้าวได้ ถ่ายรูปได้... แต่ยังสามารถใช้โทรศัพท์ Smart Phone ได้อย่างคล่องแคล่ว
ด้วยแขนที่เหลืออยู่ สามารถเล่นเฟส แชตไลน์ ถ่ายรูปด้วยมือถือ แต่งรูปด้วยมือถือ
และยังสามารถ แต่งรูปด้วย PhotoShop ในคอมพิวเตอร์ได้อีกด้วยครับ ... X-men Avenger Iron Manจริงๆ - -"

และเมื่อถึงเวลา 16:21 น. สิ่งที่พวกเราไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!!!
พี่เจ ที่มั่นใจว่ารถไฟจะมาตอนไหน และทางด้านไหน ได้ให้ข้อมูลกับเรา จนทำให้เราเลือกมุมรอ กะว่าจะถ่ายรถไฟที่มาจากสถานี
แต่จู่ๆ เสียงหวูดรถไฟก็ดังมาจากด้านหลังพวกเรา พร้อมด้วยเสียงนกหวีดของเจ้าหน้าที่ ปรี๊ดดด!!! พี่เจ..."จำผิด!!!" 55555555+
ผิดทั้งเวลาที่รถไฟจะมา และทิศทางที่รถไฟจะมา พี่เจบอกว่าฟังผิดง่ะ 555555555+

พวกเราแตกวง กระจายกำลังกันทันที ผมรีบวิ่งไปหามุมมองใหม่ หันกลับมาเห็นพี่เจคอยตามประกบพี่กวี เพราะ...
เดาเอาไว้ไม่ผิด "หัวใจแบบพี่กวี" ไม่มีทางปล่อยนาทีทองนี้ให้ผ่านไปอย่างแน่นอน..

พี่กวียืนประจันหน้ากับรถไฟ ส่วนผมวิ่งไปยืนข้างๆ เจ้าหน้าที่ พร้อมทั้งอธิบายให้เจ้าหน้าที่ฟัง
เจ้าหน้าที่ยิ้ม บอกว่าไม่ต้องห่วงหรอกครับ รถไฟวิ่งช้ามากๆ ^^

ผมมองพี่กวีแล้วนึกถึงเพลงๆ หนึ่ง ที่เคยฟังเมื่อตอนเป็นเด็ก...

"อย่างงี้ต้องดูตัวอย่างบางคน ที่มีใจทานทนยิ่งกว่ารถไฟ"
"ก็รถทั้งคันวิ่งฝ่าลมแรง ไม่แสดงอาการที่หวั่นไหว..."
เพลง ม้าเหล็ก - หนุ่ย อำพล

พอรถไฟเข้ามาในระยะ พวกเราก็หลบเข้าจุดพัก สำหรับหลบรถไฟ มองเห็นพี่เจ้าหน้าที่คนขับยิ้มแป้นให้เราถ่ายรูป ^_^
เป็นอันว่าพวกเรารอด... 555+

พอเสร็จจากรางรถไฟ พวกเราก็เตรียมเดินทางกลับ
อีกนิสัยหนึ่งที่ผมเห็นพี่กวีทำเป็นประจำก็คือ...การให้เงินคนที่ลำบากกว่าพี่กวี ^^"...
พี่กวีบอกว่า แกเคยลำบากแค่ไหน แกเข้าใจดีที่สุดกว่าใครๆ ในโลก

สถานที่แห่งสุดท้ายที่พวกเราเลือกที่จะไป..."ผ่อนคลาย" หลังเหน็ดเหนื่อยจากการตระเวนถ่ายรูปกันมาทั้งวัน
ก็คือ "จุดชมวิวเขากระชายเทศบาลตำบลปากแพรก ถนนบายพาส-เลี่ยงเมือง

พวกเรานัดกับพี่ต๋อมเอาไว้ที่นี่ พอไปถึงก็ได้เจอกันบนยอดเขาพอดี ^^
พี่ต๋อม หรือพ่อเลี้ยงต๋อมฤทัยหัทถโกวิทอิสรางกูร ณ กาญนะจ๊ะบุรีรมย์ ในทริปที่แล้ว ออกมาต้อนรับพวกเรา
พวกเราวิ่งไปกอดกันแน่นด้วยความดีใจ ทั้งๆ ที่...อ่า...พวกเราไม่ได้รู้จักกันซักหน่อยครับ
รู้จักกันแค่ใน facebook 55555555555555+ เนียนมากกกก
ทริปฝึกถ่ายรูป : เราพากันมาถึงจุดนี้...ที่กาญจนบุรี

เราคุยกันไปเรื่อยๆ บรรยากาศเย็นสบาย ลมพัดเย็นๆ และเราก็เฝ้ารอแสง...เย็น แสงที่ตากล้องทั่วๆ ไปเฝ้ารอคอย ^^


ขึ้นมาอยู่บนนี้ แล้วสามารถเห็นวิวได้ทั่วทั้งตัวเมืองกาญจนบุรีเลยครับ ^^ Panorama มากๆ
ผมใช้ f22 ลองทำพระอาทิตย์แฉกๆ ดู... สนุกดีครับ ถ่ายแล้วเอามาเปิด Shadow ใน Lightroom

อาจจะเป็นเพราะบรรยากาศ หรืออาจะเป็นเพราะ..."มิตรภาพ" พวกเราคุยกันไปคุยกันมา
และแล้วพี่กวีก็ยอมเล่าให้ฟังถึง "สาเหตุ" ที่ทำให้พี่กวีต้องเป็นแบบนี้เมื่อตอนอายุ 17 ปี...
ผมถามพี่กวีว่า ผมเอาไปเขียนเล่าต่อได้ไหม? พี่กวีบอกว่า แกไม่เคยปิดเป็นความลับ
มันก็แค่...ไม่มีใครกล้าถาม ก็เลยเป็นเพียงแค่ไม่มีใครรู้...และก็เลยบังเอิญกลายเป็นความลับ ทั้งๆ ที่ใครถามก็จะบอก

บังเอิญแค่..."ไม่มีใครกล้าถาม" 555+ (ผมนี่พิมพ์เอง งง เองเบยครัช) @_@" !?

ก็สรุปสั้นๆ ว่า เมื่อก่อนบ้านอยู่ ตจว. แล้วก็หอบความฝันเข้ามา กทม. เหมือนเด็กคนอื่นๆ ทั่วๆ ไป
หวังจะมีชีวิตที่ดีขึ้นเหมือนใครๆ แต่โดยส่วนตัวก็ค่อนข้าง...เรียนไม่ค่อยเก่ง ไม่ค่อยมีอนาคตอะไร
ก็เลยมาทำงานรับจ้าง และเรียนเรื่อยๆ ไป ตั้งแต่วัยรุ่น...

แต่แล้วจู่ๆ วันนั้น วันที่เปลี่ยนชีวิตไปทั้งชีวิตก็คือ พี่กวีถูกสั่งให้ไป ซ่อมอะไรบางอย่างที่มี "ไฟฟ้า"
ด้วยความที่ไม่เคยทำ และทำไม่เป็น แต่...ถูกสั่งให้ต้องทำ

ตูม...!!!

ในทางทฤษฎีก็คือ ตายไปแล้วนั่นเองครับ อาการสาหัสมาก
สรุปสั้นๆ อีกนิดนึงก็คือ ต้องทุกข์ทรมาน ทั้งกายและใจ เมื่อต้องถูกตัดอวัยวะสำคัญทิ้งออกไปเรื่อยๆ
เพื่อที่จะรักษา "ชีวิต" เอาไว้
เมืองหลวง กทม. ที่เคยวาดฝันเอาไว้ กลับกลายเป็น นรก สำหรับพี่กวี...

ต้องกลับไปรักษาตัว อย่างยาวนานที่ ตจว. ต้องกายภาพบำบัด
ต้องเริ่มนับหนึ่งจาก 0 ใหม่อีกครั้ง กินเองไม่ได้ เดินเองไม่ได้ อาบน้ำเองไม่ได้

แต่ด้วยความที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา พี่กวีก็สามารถพลิกตัวเองจากซากคนพิการ
ให้กลับกลายมาเป็นคนพิการที่ยอดเยี่ยม กินเองได้ อาบน้ำเองได้ เดินเองได้

เมืองที่แสนจะเกลียดก็คือ กทม. นั้น พี่กวีจำต้องกลับเข้ามาอีกครั้ง ในสภาพที่ต่างออกไป
พี่กวีกลายเป็น Avenger !!!

และ...ก็เริ่มพัฒนาตัวเองกลับมาจนสูสีกับคนปกติทั่วไป โดยการ เรียนต่อ ใช้คอมพิวเตอร์ได้
จนกระทั่ง..."ทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้" จนกลายร่างเป็น X-men จนถึงปัจจุบัน เหนือกว่ามนุษย์อย่างเราๆ ไปเรียบร้อย

ผมถามพี่กวีว่า...พี่กวีเอาพลังใจจากที่ไหน ถึงได้สู้ขนาดนี้ คนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางทำได้
พี่กวีตอบได้แปลกมาก...แต่ก็จริง

คือพี่กวีบอกว่า ปกติก็เป็นคนที่ไม่ค่อยมีอนาคต ไม่ค่อยมีต้นทุนอะไรอยู่แล้ว ไม่ค่อยมีคนรู้จัก ไม่ค่อยมีใครคบ
พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ทุกอย่างก็...เท่าเดิม เหมือนไม่ได้สูญเสียอะไรไปมากเท่าไหร่ ก็เลยสู้ไหว
แต่เห็นเพื่อนๆ คนอื่นอีกมากมาย ที่ประสบเหตุการณ์แย่ๆ เหมือนๆ กัน เขามีต้นทุนเยอะ มีหวังเยอะ แล้วพอเสียอวัยวะ
เขาเหล่านั้น "รับไม่ได้" เห็นหลายคนมีอาการทางจิตไปเลย...น่าสงสารมาก

บนความโชคร้ายนี้ พี่กวีโชคดีที่ไม่ได้คาดหวังอะไรกับตัวเองมากมาย ก็เลยแค่ลุกขึ้นมาต่อสู้ต่อไปเรื่อยๆ
ต่อไปเรื่อยๆ วันต่อวัน...

จนถึงตอนนี้ ก็อาศัยอยู่อพาร์ตเม้นท์ "คนเดียว" ทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับชีวิตตัวเอง "คนเดียว"
โดยไม่ต้องเป็นภาระของใครๆ อีกแล้ว...

และถ้าหากร่างกายไม่ได้เป็นแบบนี้ พี่กวีก็คงไม่มีวันคิดที่จะหันมาฝึกถ่ายรูป...
และอีกที และก็คงไม่ได้มาเจอกับ ชมรมมือใหม่หัดถ่ายรูป..."ให้ดูสวย" 
และสุดท้ายอีกที และก็คงจะไม่ได้มารู้จักกับพวกเรา บรรดาเหล่าขบวนการแอดมินของชมรมฯ

จนทำให้พวกเราเป็น "มิตร" ต่อกัน ...และเมื่อมิตรได้มา "ถ่ายภาพ" ร่วมกัน
จึงก่อเกิดเรื่องราวเหล่านี้ เรื่องราวของ "มิตรภาพ"
ความสุขอยู่ที่ตอนขณะถ่ายภาพ ส่วนภาพถ่ายที่ได้ คือกำไร...

ก่อนตะวันจะลาลับขอบฟ้า ที่จังหวัดกาญจนบุรี...
เพลงที่แสนจะคุ้นเคย ลอยแว่วดังขึ้นมาในใจของผม...

หากตะวันยังเคียงคู่ฟ้า จะมัวมาสิ้นหวังทำไม?
เมื่อยังมี "พรุ่งนี้" ให้เดิน "เริมใหม่"...
มั่นคงไว้ดังเช่น..."ตะวัน"

กวีบทนี้...เขียนด้วยชีวิต

เป็นหนึ่งบท กลอนกวี แห่งชีวิต
ถูกลิขิต โชคชะตา ฟ้าสังหาร
บดขยี้ ยีย่ำ จนแหลกราญ
ผีซาตาน เพลิงพิฆาต บาดท่วมกาย...

แต่ไม่ท้อ ต่อวัน ด้วยวันใหม่
ไม่เสียใจ ต่อมือ ที่ขาดหาย
ไม่ยอมล้ม ใช้ขาเดียว เกี่ยวยันกาย
แม้เดียวดาย ต่อฝันใหม่ ..."ด้วยใจตน"

ขอคารวะพี่กวี "ด้วยหัวใจ"



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
pooklookclub วันที่ : 02/11/2016 เวลา : 08.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pooklookclub

จากที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก ไม่ค่อยมีคนคบ ตอนนี้พี่กวีเป็นเซเลปไปแล้วนะคะ
ขอบคุณที่เป็นแรงบันดาลใจให้ใครๆ อีกหลายคนมีกำลังใจที่จะลุกขึ้นมาสู้ใหม่อีกครั้งค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
sunami วันที่ : 02/03/2016 เวลา : 15.04 น.

สุดยอดครับ ไม่ง่ายเลยที่จะต่อสู้ได้โดยลำพัง

ความคิดเห็นที่ 10 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
เหล่าซือสุวรรณา วันที่ : 02/03/2016 เวลา : 13.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chineseclub
泰汉语与文化比较  张碧云博客

ชื่นชมคุณกวีมากค่ะ ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาเป็นอย่างนี้่ จะต้องมีจิตใจที่เข้มแข็งสุดยอด
เป็นแบบอย่างและกำลังใจให้กับผู้ที่มีความบกพร่องทางร่างกายค่ะ
เราคนมือไม้ดีๆ ยังสู้ไม่ได้เลย

ขอบคุณคุณอภิรักษ์ที่นำเรื่องดีๆ แบบนี้มาถ่ายทอดนะคะ ภาพถ่ายสวยมาก

ความคิดเห็นที่ 9 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ppgt วันที่ : 02/03/2016 เวลา : 13.36 น.

"หากชีวิตคือการเดินทาง
ที่บางครั้งต้องสัมผัสกับไอแดดฝุ่นผง
และบางครั้งต้องสัมผัสกับไฟฝันที่ลดลง
เราต้องสะพายหัวใจที่มั่นคงออกเดินทาง

บนเส้นทางที่เดินไป
ยังอีกไกลกว่าจะถึงซึ่งจุดหมาย
เก็บน้ำตาระหว่างทางที่เรียงราย
ให้กลับกลายเป็นบทเรียนนักเดินทาง
เก็บรอยซ้ำที่ขูดข่วนล้วนด้วยหนาม
ที่คอยตำสองฟากคอยถากถาง
บรรจงเช็ดรอยเลือดให้เหือดจาง
ชะโลมล้างด้วยรักจากคนไกล
หากวันนี้เหนื่อยนักจงพักก่อน
ล้มตัวนอนเก็บฝันอันสดใส
วันพรุ่งนี้จะเข้มแข็งด้วยแรงใจ
ก้าวต่อไปให้ถึงซึ่งปลายทาง" หลวงเอง
เยี่ยมทั้งภาพแลเ้รื่องราวที่ร้อยเรียง
ขอคารวะ..คุณกวี 'Kawee Su' ด้วยเช่นกันครับ

ความคิดเห็นที่ 8 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
นายยั้งคิด วันที่ : 02/03/2016 เวลา : 10.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/political79

ความพิการทางกาย ไม่เป็นอุปสรรคทางจิตที่มุ่งมั่นของคุณกวี
เลยนะครับ

ความคิดเห็นที่ 7 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
น้องจ๋า วันที่ : 02/03/2016 เวลา : 06.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nongjar
อย่าแวะทักนะ....เดี๋ยวจะหลงรัก..น้องจ๋า

อ่านเพลินเลย
พี่กวี สุดยอด คนเขียน ยอดเยี่ยม อิอิอิ
ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ni_gul วันที่ : 02/03/2016 เวลา : 03.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mettapc
"ทุกคนก็มีจิตใจที่จะรักกัน ทุกคนมีจิตใจที่จะช่วยกันทำอะไรต่างๆ โดยที่เป็นสิ่งที่เป็นมงคล ไม่ทะเลาะกัน. แค่นี้ก็พอ ขอแค่นี้" พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช (๔ ธ.ค. ๒๕๓๗) สาธุ! คนไทยทำได้แล้วค่ะ - สมานมหัศจรรย์ | ๐สมาน มือไทยเทศทั้ง_โลกา, สมาน มิตรใส่ใจพา_ช่วยได้, สมาน แผลใส่ยาทา_ยังชั่ว, สมาน ชาติเสียสละไซร้_เพื่อเกื้อมหัศจรรย์ http://oknation.nationtv.tv/blog/mettapc/2018/07/17/entry-2 

เห็นในเฟสบุค ชมรมฯ นึกว่ารู้จักบอสมาก่อน

เล่าได้ดี เรียงร้อยได้เร้าใจ
ภาพบอกอารมณ์ รู้สึกในมิตรภาพที่บินว่อนอยู่

คนไทยเกรงใจ เห็นใครลำบาก
แม้อยากเป็นเพื่อน แต่ก็ไม่กล้าถาม...
....ช่ายเลย...

...พี่กวี ...
ทั้งอเวนเจอร์ ทั้งม้าเหล็ก
"มั่นคงไว้ดังเช่นตะวัน" จับใจ

ขออย่ายอมแพ้ อย่าอ่อนแอแม้จะแพ้พ่าย
จงลุกขึ้นสู้ไป จุดหมายไม่ไกลเกินจริง

มิตรภาพเต็มบ้าน เบิกบานหัวใจ
สุดยอดเรื่องเล่าที่บันดาลใจให้กล้าแกร่ง

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
Mr.Apirak วันที่ : 01/03/2016 เวลา : 23.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hutandoh
I'm not a photographer ติดตาม trip ฝึกถ่ายรูปทางนี้เลยครับ http://www.oknation.net/blog/mrapirak

ขอบพระคุณมากครับแม่หมี ไม่ได้เข้ามาเขียนนาน เขิลมากครับ

ความคิดเห็นที่ 4 Mr.Apirak , rattiya ถูกใจสิ่งนี้ (2)
แม่หมี วันที่ : 01/03/2016 เวลา : 22.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

ประทับใจทั้งเรื่องและภาพ
เป็นตัวอย่างของคนอื่นๆไม่ให้ท้อถอย
ยอดเยี่ยมมากค่ะ คุณกวี
มั่นคงไว้ดังเช่น...ตะวัน

ความคิดเห็นที่ 3 ฅนสยาม ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Mr.Apirak วันที่ : 01/03/2016 เวลา : 20.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hutandoh
I'm not a photographer ติดตาม trip ฝึกถ่ายรูปทางนี้เลยครับ http://www.oknation.net/blog/mrapirak

ขอบพระคุณมากครับอาต๋อย ที่ติดตามผลงานตลอดมาหลายร้อยปี
5555+ จุ๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

ความคิดเห็นที่ 2 rattiya , Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (2)
ฅนสยาม วันที่ : 01/03/2016 เวลา : 20.18 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khonsiam

เยี่ยมทั้งเรื่องและภาพ..ครับ..บอส

ขอคารวะ..คุณกวี 'Kawee Su' ด้วยเช่นกันครับ

และขอบคุณ ทุกๆคนในทริปนี้ด้วยครับ..ที่ทำให้เกิดentryงามๆนี้ขึ้นมา

ความคิดเห็นที่ 1 Mr.Apirak ถูกใจสิ่งนี้ (1)
สุรพงศ์ วันที่ : 01/03/2016 เวลา : 19.39 น.
http://www.chaichana.net


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน