*/
  • ณัฐรดา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : nadrda@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2008-10-24
  • จำนวนเรื่อง : 382
  • จำนวนผู้ชม : 551665
  • จำนวนผู้โหวต : 371
  • ส่ง msg :
  • โหวต 371 คน
<< กันยายน 2014 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพุธ ที่ 10 กันยายน 2557
Posted by ณัฐรดา , ผู้อ่าน : 2033 , 19:00:43 น.  
หมวด : ศาสนา

พิมพ์หน้านี้
โหวต 12 คน ni_gul , แม่หมี และอีก 10 คนโหวตเรื่องนี้

เมื่อได้ยินคำตรัสที่ว่า “ เมตตาธรรมเป็นเครื่องค้ำจุนโลก ” เราอาจคิดไปว่าโลกในที่นี้หมายถึงโลกที่เราอาศัยอยู่

อันที่จริง โลก ในที่นี้ก็คือตนเองนี้เองค่ะ

เมื่อมีเมตตา ทุกชีวิตจึงเป็นอยู่อย่างสงบ เป็นปกติ  เมื่อวิถีชีวิตเป็นปกติ จึงเรียกว่ามีศีล เพราะเมตตาเป็นฐานของศีลนั่นเองค่ะ อีกทั้งเพราะมีเมตตาจึงทำให้มีธรรมสำคัญคือขันติตามมาอันทำให้มีการแสดงออกทางกาย วาจา ที่เหมาะสม รวมไปถึงธรรมอื่นๆเช่น มีการให้ มีการขวนขวายช่วยเหลือ มีการปฏิบัติให้ตนเจริญในสิ่งที่ควรเจริญยิ่งๆขึ้นไปและเป็นปัจจัยแวดล้อมที่ดีแก่คนสังคมในเวลาเดียวกัน เป็นต้น

อย่างไรก็ดี มีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเมตตาอยู่บ้างค่ะ

เช่น

๑ ความเข้าใจผิดของชาวต่างชาติที่ไม่เข้าใจพุทธศาสนาจนถึงกับเคยมีการค่อนว่า ชาวพุทธไทยมีเมตตาแบบเอาแต่นั่งแผ่อยู่แต่ในมุ้ง และเพราะไม่มีการกระทำที่เป็นรูปธรรมเมตตาจึงไม่ก่อให้เกิดประโยชน์แต่อย่างไร

อันที่จริง การอบรมเมตตานั้น เราควรอยู่ในทุกขณะจิตที่ระลึกได้ เพราะเมตตาไม่สามารถเกิดขึ้นได้เอง แต่เกิดเพราะการอบรม สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน) ทรงแสดงไว้ว่า เมตตาเกิดจาก การคิดที่ดี การคิดที่ถูกต้อง คิดจนตระหนักแก่จิต จึงจะเกิดเมตตาขึ้นมาได้

ในยามที่จิตเป็นสมาธิก็เป็นอีกขณะที่สามารถอบรมเมตตาได้ดีค่ะ เพราะจิตกำลังตั้งมั่น ไม่แส่ส่ายฟุ้งซ่าน จิตมีกำลังมาก  จึงเป็นการปลูกกุศลธรรมแก่จิตในเวลาที่เหมาะสม โดยการเจริญเมตตาอาจเป็นการระลึกถึงสรรพสัตว์ด้วยเมตตาจนจิตเป็นสมาธิ หรือ เมื่อเจริญสมถกรรมฐานจนจิตเป็นสมาธิแล้ว ก็ค่อยแผ่เมตตาจากจิตก็ได้

แต่อย่างไรก็ดี เมื่ออบรมตนด้วยเมตตาแล้ว ในยามปกติ ต้องมีการขวนขวายในทางต่างๆตามมา เช่น มีการให้, ขวนขวายช่วยเหลือ, ขวนขวายดับความขัดเคืองในใจตน, ขวนขวายดับข้อพิพาท, ขวนขวายควบคุมวาจา กาย ให้เรียบร้อยเพื่อให้เป็นสภาพแวดล้อมที่ดีแก่ผู้อื่น เป็นต้น เพราะหากไม่มีการกระทำใดๆตามมา นั่นไม่ใช่เมตตาอย่างแท้จริงค่ะ เป็นเพียงความคิดว่าน่าเมตตาเท่านั้น และการอบรมเมตตาก็จะเป็นอย่างที่ถูกค่อนว่า คือนั่งแผ่อยู่แต่ในมุ้งจริงๆ

๒ การดับความโกรธด้วยความคิดที่ว่า “เราขอแผ่เมตตาให้ อย่าได้มีเวรต่อกันและกันเลย” แก่คนที่กระทบกระทั่งเรา แต่กลับนำเรื่องที่เกิดขึ้นมาคิด มาขยายความต่อจนโกรธได้ทุกครั้งที่ยกขึ้นมาคิดหรือที่พูดถึง

อย่างนี้ไม่เรียกว่าจิตมีเมตตาอย่างแท้จริงค่ะ การแผ่เมตตาเป็นเพียงคำพูดสวยๆที่เรากล่าวกับผู้อื่นในเวลาที่ยกเรื่องขึ้นมาเล่าให้เขาฟังเท่านั้น เพราะหากเมตตาจริง ต้องปรารถนาให้เขามีความสุข เพราะหากเขารู้ว่ามีคนกำลังพูดถึงลับหลังในแง่ไม่ดี เขาคงไม่มีความสุขอยู่ได้ หรือหากปัญหาอันเป็นเหตุให้เกิดการกระทบกระทั่งไม่ได้รับการแก้ไขให้ลุล่วงจริงๆ ทุกฝ่าย ยังผูกโกรธต่อกัน ก็คงไม่มีใครมีความสุขอยู่ได้แม้แต่ตัวเราเอง

เพราะผลของการการอบรมเมตตาให้เกิดขึ้นนั้น ตนเองจะได้รับผลคือความชุ่มเย็นที่เกิดจากเมตตาก่อนคนอื่นๆเสมอ เช่น เมื่อขวนขวายดับความขัดเคืองในใจตน เมื่อความขัดเคืองดับลงได้ ตนก็ชุ่มเย็นเองเป็นอันดับแรก เมื่อตนปราศจากความขัดเคือง การแสดงออกต่อผู้ที่สร้างความขัดเคืองให้ก็เป็นไปอย่างปกติ ผู้นั้นจึงจะได้รับความชุ่มเย็นตามมา

สมเด็จพระสังฆราชได้ทรงยกตัวอย่างอุบายในการเจริญความคิดที่ทำให้เกิดเมตตาไว้อย่างน่าสนใจ จึงได้รวบรวมไว้และขอแบ่งให้เข้ากับสถานการณ์อย่างนี้ค่ะ

อุบายคิดอบรมเมตตาในยามปกติ

๑ การตามระลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้าจนซาบซึ้งในพระเมตตาพระกรุณา เช่น ตามระลึกถึงความยากลำบากของพระองค์ที่ทรงสละความสุขสบายในราชวังมานอนกลางดินกินกลางทราย  เมื่อครั้งที่เสด็จออกจากวังใหม่ๆ ยังทรงติดในความสุขสบาย ความประณีต ความเลิศรสของอาหารอยู่ เมื่อเสด็จกลับจากการบิณฑบาตในช่วงแรกๆ ในคราวที่ทรงเปิดฝาบาตรเพื่อจะเสวยนั้น ถึงกับเสวยไม่ลงเพราะความไม่ประณีตของอาหารเลยทีเดียว หรือ การที่ทรงรับภัตอันเป็นพิษของนายจุนทะก่อนจะเสด็จปรินิพพาน ก็ยังทรงระลึกถึงด้วยพระเมตตาว่านายจุนทะจะเสียใจ และใครๆอาจกล่าวโทษเขาได้  จึงถึงกับโปรดให้พระอานนท์ไปปลอบนายจุนทะว่า อาหารที่ถวายในคราวก่อนตรัสรู้ที่นางสุชาดาถวาย และในคราวก่อนปรินิพพานที่นายจุนทะนั้น มีอานิสงส์เสมอกัน เป็นต้น

การตามระลึกถึงคุณธรรมของพระองค์นี้เป็นคุณต่อผู้ตามระลึกอย่างประมาณมิได้ ผู้ที่ซาบซึ้งในพระมหากรุณาของพระพุทธเจ้าย่อมได้รับความรู้สึกอันเป็นคุณนั้นด้วยตนเอง จิตย่อมถูกย้อมด้วยความระลึกถึงความเมตตากรุณา จิตอบอุ่น ชุ่มชื่นด้วยสำนึกในพระกรุณา อันทำให้จิตค่อยๆอ่อนละมุนขึ้นตามลำดับ

๒ เตือนตนและเปรียบตนกับผู้อื่นอย่างจริงจังอยู่เสมอ ว่าทุกชีวิตรักชีวิตตน รักทรัพย์สินตน รักความปลอดภัยของตน เมื่อตนรักตนอย่างไร ไม่อยากให้ใครเบียดเบียนตนอย่างไร ก็ควรเอาตนเข้าเปรียบกับผู้อื่น และไม่เบียดเบียนผู้อื่นอย่างนั้น  เมตตากับศีลจึงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเสมอ ยากจะแยกจากกันเพราะเหตุนี้

แต่การเปรียบตนกับผู้อื่นในกรณีนี้ต้องไม่หลงว่าเป็นมานะ คือ ความสำคัญตนว่าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วนำตนไปเปรียบกับผู้อื่น ว่าเสมอเขาบ้าง ต่ำกว่าเขาบ้าง สูงกว่าเขาบ้างนะคะ เพราะมานะเป็นอุปกิเลสที่ยิ่งเพิ่มความเห็นว่าเป็นตน แต่การเปรียบตนกับผู้อื่นเพื่อที่จะเมตตานี้ เราเปรียบเนื่องจากเรายังคลายความเห็นว่าเป็นตนไม่ได้ เมื่อยังมีความเห็นว่าเป็นตนอยู่ ก็ทำตนให้เป็นตนอันตนรักษาดีแล้ว ดังนั้นจึงเป็นการเปรียบที่ให้ผลไปในทางตรงข้ามกัน

๓ เหตุร้ายสามารถเกิดกับเราได้ในทุกขณะ เพราะความไม่เที่ยง ความที่เราไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้ เราจึงควรเมตตากันไว้ในทุกเวลาน่าจะเป็นการดีกว่าที่จะปล่อยเวลาผ่านไปโดยไม่มีการอบรมธรรมอันเป็นพื้นฐานของกุศลธรรมนานัปการนี้

๔ ผู้มีเมตตาย่อมมีผู้คบหามาก เพราะเมื่อเมตตาก็จะมีกรุณา มีการควบคุมกาย วาจา ตามมา ผู้ที่อยู่ใกล้จึงคบหาได้อย่างสนิทใจ ยินดี อบอุ่นที่จะสนทนาวิสาสะ

๕ พึงช่วยเหลือผู้ที่กำลังต้องการความช่วยเหลือเพื่อนำความชุ่มชื่นมาสู่ใจ ในยามที่เราเดือดร้อน ตกอยู่ในสภาวะคับขัน เราต้องการความช่วยเหลือจากบุคคลอื่นอย่างไร บุคคลอื่นก็ต้องการอย่างนั้น เมื่อได้รับความช่วยเหลือ เราชุ่มชื่นใจอย่างไร ผู้อื่นก็ได้รับความชุ่มชื่นใจอย่างนั้น  เมื่อระลึกถึงความชุ่มชื่นอย่างนี้ จึงควรมีเมตตาต่อกัน

๖ แม้ผู้ที่ดูปกติสุข เราก็ควรคิดในทางเมตตาเขา คนบางคนอาจมีความอดทนสูงมาก แม้ภายนอกอาจดู เหมือนไม่มีเรื่องทุกข์ร้อน แต่ก็อาจซ่อนความทุกข์ไว้ในใจ ดังนั้นเราจึงควรคิดว่าเขาอาจมีเรื่องร้อนใจ หากช่วยได้ ก็จะทำเท่าที่ทำได้

เมื่อคิดอย่างนี้อยู่เสมอๆ เมตตาจึงจะเกิดขึ้น และซาบซึ้ง จนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับใจตามลำดับ

อุบายคิดให้เกิดเมตตาในยามที่เราถูกกระทบกระทั่ง

๑ ผู้มีใจอย่างไร ก็ก่อเรื่องอย่างนั้น เรื่องเลวร้ายอย่างไร ก็มาจากใจที่เลวร้ายอย่างนั้น ใจที่เป็นเหตุให้เกิดคำพูดหรือการกระทำนั้นๆก็ย่อมนำความทุกข์ร้อนมาให้เจ้าของ ทำให้หาความสงบไม่ได้

ใจเช่นนั้นควรได้รับการเมตตา สงสารมากกว่าที่จะซ้ำเติม

และควรหาโอกาสช่วยเหลือให้เขา ให้ธรรมเป็นทาน ให้เขาได้มีโอกาสพบความสงบทางใจและการพัฒนาไปสู่ทางที่ดีขึ้นบ้าง

แต่อย่างไรก็ดี การช่วยเหลือนี้ ต้องแยกออกจากจากการลงโทษเพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่าง เพราะหากปราศจากการลงโทษตามสมควรแล้ว การกระทำผิดนั้นอาจเป็นแบบอย่างแก่คนในสังคมที่รู้ไม่ถึงทั่ว จนเกิดความเดือดร้อนในสังคมตามมาได้

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต) ได้อธิบายเรื่องของการกระทำผิดและการรับผลทางสังคมและทางธรรมไว้อย่างน่าใส่ใจ ดังนี้ค่ะ

“เป็นอันว่า มีหลักที่เป็นระบบใหญ่ ๒ อย่าง คือ ธรรม กับ วินัย ในเรื่องของสังคม ถ้าผิด วินัยจัดการทันที หมายความว่า วินัยมีวิธีการจัดตั้งสมมติและดำเนินการตามสมมติเพื่อให้ธรรมสำเร็จเป็นผลในสังคม มิฉะนั้น ในที่สุด ถ้าเราไม่เอาใจใส่ การปฏิบัติตามธรรมก็จะคลาดเคลื่อนไป และสังคมก็จะคลาดจากธรรม

คนทำกรรมชั่ว ฝ่ายธรรมว่ามีกฎธรรมชาติเป็นกฎแห่งกรรม เขาจะได้รับผลตามกรรมของเขา แต่วินัยไม่รอ วินัยเป็นกฎมนุษย์ จึงตั้งกรรมสมมติขึ้น และนำผู้กระทำผิดเข้ามาในกลางที่ประชุมและลงโทษ วินัยไม่รอธรรม จึงไม่รอกรรมตามธรรมชาติ วินัยจัดการทันทีด้วยกรรมสมมติโดยใช้กฎมนุษย์”

ดังนั้นจึงต้องแยกสภาวธรรมออกจากกัน ไม่นำมาปะปนกันจนเสียความเป็นธรรม

๒ การโกรธหรือโกรธตอบใครหมายถึงสภาวะของเมตตาที่ไม่มีกำลัง หากมีใครทำให้เรารู้สึกว่าเขาเป็นเหตุให้ได้ยินเสียงที่ไม่น่าฟัง เห็นภาพที่ไม่น่าดู แล้วโกรธหรือโกรธตอบ ให้เตือนตนอยู่ว่า เราเมตตาไม่พอ เราเมตตาไม่พอ

เพราะเมตตาเขาไม่พอ เพราะไม่เกรงว่าจะกระทบใจเขาจึงทำให้โกรธตอบเขาได้ จนทำให้ขาดการข่มกลั้นไม่ให้แสดงอาการที่ไม่น่าดูทางกายหรือไม่แสดงคำที่ไม่น่าฟังทางวาจา

เมตตานั้นเป็นธรรมที่ดับพยาบาทโดยตรง

เพราะเมตตาตนไม่พอ จึง

- ปล่อยใจตนให้ไหลไปตามความเห็นว่าเป็นตนแล้วเห็นว่าตนถูกกระทบกระทั่ง

- ปล่อยโทสะที่ให้ครอบงำจิตจนสามารถโกรธตอบเขาได้ ผูกโกรธเขาได้ พยาบาทเขาได้

- การไม่เมตตาตนอย่างนั้นเป็นการยอมรับอุปกิเลสที่จรมาสู่ใจว่าเป็นสิ่งถูกต้อง ยอมให้อุปกิเลสนั้นทรงอยู่ในใจ ยอมให้กองกิเลสขยายใหญ่โตออกไปโดยไม่คิดจะลดทอน ยอมให้ใจไหลลงสู่ที่ต่ำ การยอมแพ้แก่อกุศลธรรมอย่างนั้น คงบอกไม่ได้ว่าเรามีเมตตาต่อตนเอง  

ในครั้งที่พระพุทธเจ้าตรัสเรื่องการปฏิบัติตนของฆราวาสที่ยังยินดีในทรัพย์ บุตร ภรรยา ผู้มั่นคงในพระรัตนตรัยและมีศีล ๕ อันเป็นศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ววว่าพึงน้อมสิ่งต่างๆลงสู่ความว่าง การน้อมลงเช่นนี้จึงช่วยให้การอบรมเมตตาประสบความสำเร็จได้ง่ายขึ้น  เพราะเมื่อเป็นสภาพว่าง ก็ย่อมไม่มีตัวบุคคล ผู้ถูกกระทบ ผู้โกรธ ผู้โกรธตอบ  

เหล่านี้เป็นอุบายที่จะเพิ่มพูนเมตตาที่เราต้องอบรมกันอย่างจริงๆจังๆ แม้ว่าจะทำได้ยาก แต่ก็ต้องฝึกทำค่ะ และมีข้อควรระวังคือ ไม่แผ่เมตตาให้ผู้ที่มีความแค้นเคืองกันเป็นอันมากเป็นอันดับแรก แต่ควรแผ่เมตตาให้ตน ให้คนที่รัก ให้คนที่ค่อยๆมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นลงเรื่อยๆเป็นอันดับต่อๆไป เพื่อให้จิตใจค่อยๆแช่มชื่นด้วยเมตตาก่อน จากนั้นจึงแผ่เมตตาให้คนที่มีความโกรธเคืองกันเป็นอันดับสุดท้าย ทั้งนี้เพื่อกันพยาบาทที่อาจแทรกเข้ามาจนทำให้แผ่เมตตาไม่สำเร็จ

และ หากจะแผ่เมตตาให้เพศตรงข้ามเป็นรายบุคคลไป ก็พึงระวังเสน่หาที่อาจแทรกเข้ามาได้เพราะเสน่หาเป็นเหตุใกล้ของเมตตาจนจะเรียกว่าเสี้ยนในเมตตาก็ว่าได้ ดังนั้นหากแผ่เมตตาไปโดยไม่เป็นประมาณ ไม่เจาะจงผู้ใด ดูจะปลอดภัยกว่า  

คำว่าเมตตาดูเหมือนจะเป็นคำง่ายๆ ดูราวจะเข้าใจได้ง่ายๆนะคะ

แต่บางที เราอาจต้องถามตัวเองดู

ว่าเราเข้าใจ “สภาวะ” ของเมตตา ธรรมอันเป็นพื้นฐานของพุทธศาสนาจริงๆหรือเปล่าค่ะ

……..

อ้างอิง

สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน) ทุกชีวิตมีเวลาอันจำกัด

สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน) รสแห่งความเมตตาชุ่มเย็นยิ่งนัก

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต) พุทธธรรมฉบับปรับขยาย (หน้า ๓๐๙)

.......

หมายเหตุ

เรื่องของเมตตา เคยโพสต์ไว้แล้วหลายเอนทรี่ค่ะ
เมตตา : (๑) เสน่หา เสี้ยนในเมตตา http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/04/entry-1
เมตตา : (๒) พยาบาท เหตุไกลของเมตตา http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/05/entry-1
เมตตา : (๓) การแก้ไขอกุศลวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา – สิ่งที่มาก่อนและเกิดตาม
http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/06/entry-1
เมตตา : (๔) การแก้ไขอกุศลวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา - ขั้นที่ ๑ เปลี่ยนนิมิต
http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/09/entry-1
เมตตา : (๕) การแก้ไขอกุศลวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา - ขั้นที่ ๒ พิจารณาโทษ http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/11/entry-1
เมตตา : (๖) การแก้ไขอกุศลวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา - ขั้นที่ ๓ ไม่ใส่ใจ http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/12/entry-1
เมตตา:(๗)การละวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา-ขั้นที่ ๔ พิจารณาสัณฐานของสังขารของวิตก
http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/16/entry-1
เมตตา:(๘)สัณฐานของสังขารของวิตก – เห็นขันธ์เป็นตน, เห็นตนเป็นขันธ์, เห็น ฯ . http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/20/entry-1
เมตตา : (๙) การละอกุศลวิตกขั้นพิจารณาสัณฐานของสังขารของวิตก (ต่อ) http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/24/entry-1
เมตตา : (๑๐) การละอกุศลวิตก ขั้นที่ ๔ กัดฟัน ดุนเพดานด้วยลิ้น ข่มจิตด้วยจิต http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/10/02/entry-1



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ณัฐรดา วันที่ : 15/09/2014 เวลา : 18.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nadrda
ถ้า "เรา" ไม่พึงมี  "ของเรา" จักมีมาแต่ไหน

คุณแม่หมีคะ

"แต่กับคนบางคนอยากเมตตา..แต่ก็เหมือนฝืนใจ"

คุณแม่หมีรู้ใจตนเองว่าควรทำอย่างไร อยากทำอย่างที่คิดว่าควรทำให้ได้ อาจกำลังหาหนทางทำตามที่ใจอยากทำให้ได้อยู่

เชื่อว่าแม้จะทำได้ยากเพียงไร คุณแม่หมีก็ต้องทำได้ ขออนุโมทนาด้วยนะคะ

ความคิดเห็นที่ 9 ณัฐรดา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
แม่หมี วันที่ : 15/09/2014 เวลา : 16.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

ขอบคุณค่ะสำหรับเรื่องราวดีๆ

คำว่า"เมตตา" ไม่น่าจะเป็นเรื่องยาก
แต่พอมาอ่านเรื่องนี้ อุ๊ย...ทำไมยากจัง

กับคนบางคนเราพบเห็นพูดคุยด้วยเราก็มีเมตตา

แต่กับคนบางคนอยากเมตตา..แต่ก็เหมือนฝืนใจ

แย่จังค่ะ

ความคิดเห็นที่ 8 bepran ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ณัฐรดา วันที่ : 15/09/2014 เวลา : 15.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nadrda
ถ้า "เรา" ไม่พึงมี  "ของเรา" จักมีมาแต่ไหน

คุณ bepran คะ

ใช่ค่ะ

ในสัมมาสังกัปปะ อันประกอบด้วย ๓ ความดำริ คือ ดำริที่จะออกจากกาม (เนกขัมมสังกัปปะ) ดำริในอันที่จะไม่พยาบาท (อัพยาปาทสังกัปปะ) และ ดำริในอันที่จะไม่เบียดเบียน (อวิหิงสาสังกัปปะ) ล้วนมีเหตุเริ่มมาจากเมตตา โดยเป็นการเมตตาทั้งตนและผู้อื่น

เมื่อไม่เบียดเบียน ไม่พยาบาทผู้อื่น ด้วยเมตตาเขา จิตตนก็ปลอดโปร่ง เป็นอิสระจากอกุศลวิตก การพิจารณาเพื่อให้คลายจากพยาบาทวิตกบ้าง วิหิงสาวิตกบ้าง ล้วนเป็นการพัฒนาปัญญาค่ะ แล้วก็เป็นการพลอยเมตตาตนตามไปด้วยนอกจากนี้ เมื่อจิตปลอดโปร่งจากอกุศลวิตก ยังเป็นปัจจัยเอื้อให้ได้ใช้จิตที่ไม่ฟุ้งซ่านไปในการพิจารณาธรรม อันทำให้ปัญญางอกงามอีกเช่นกัน

เมื่อดำริออกจากกาม ก็เมตตาตน ทำให้ลดปัจจัยที่เป็นเหตุให้ต้องวนเวียนอยู่ในวัฏฏะ เมื่อเมตตาตน ก็พลอยเมตตาผู้อื่นไปด้วย เช่น เมื่อไม่ไหลหลงในวัตถุที่ให้ความรื่นรมย์ทางตา หู เป็นต้น ก็ไม่สะสมจนเกินควร ก็ลดการเบียดเบียนผู้อื่น

มหาตมะ คานธี เคยกล่าวไว้ว่า ทรัพยากรในโลก ผู้ใดถือครองมากเกินไป เกินกว่าจะใช้สอยได้สำหรับตนและครอบครัวตามจำเป็น ถือว่าเป็นการโกง เพราะเมื่อตนมีมาก คนอื่นก็ขาดเพราะความที่ทรัพยากรในโลกมีจำกัดนี่เองค่ะ

ขอบพระคุณสำหรับการแลกเปลี่ยนความเห็นนะคะ

ความคิดเห็นที่ 7 ณัฐรดา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
bepran from mobile วันที่ : 15/09/2014 เวลา : 01.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/bepran

เมตตาคือปล่อยตนให้พ้นพยาปาทอวิชชา ให้ความปกติ ให้จิตอิสระ และมีกำลังปัญญาเพื่อพัฒนา อย่างนั้นไหมครับ

ความคิดเห็นที่ 6 ดงละดอน ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ณัฐรดา วันที่ : 12/09/2014 เวลา : 09.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nadrda
ถ้า "เรา" ไม่พึงมี  "ของเรา" จักมีมาแต่ไหน

ขอบพระคุณทุกท่านที่มาเยี่ยมกันมากค่ะ

ความคิดเห็นที่ 5 ณัฐรดา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ปวิภา วันที่ : 11/09/2014 เวลา : 13.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pavipa
ปวิภา วัฒนวราสิน...@ บูชาคนดี...ไว้เชิดชู...แผ่นดินไทย @ 

...ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 4 ณัฐรดา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
พันธุ์สังหยด วันที่ : 11/09/2014 เวลา : 13.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawnoyzi

สาธุ

ความคิดเห็นที่ 3 ณัฐรดา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
สมชัย วันที่ : 11/09/2014 เวลา : 08.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/political1

"เมตตาค้ำจุนโลก" โลกคือตัวเรา ยามที่เราเมตตาตนเอง ไม่เบียดเบียนจิตใจตนเองให้เศร้าหมอง อันเนื่องมาจาก พยาบาท ที่เป็นกิเลส กองโทสะ
กองโทสะนี้เนื่องมาจาก วิภวตัณหา ความไม่อยากได้อยากเป็น อยากผลักไส อยากทำลาย เพราะความไม่พอใจในสิ่งที่อยากได้ อยากเป็นที่เป็นภวตัณหา โดยสรุปก็มาจาก กิเลส กองราคะหรือโลภะ ที่อยากได้ แล้วไม่ได้ กลายเป็นกองโทสะ เพราะมีความโมหะรู้ไม่ทั่วเป็นมูลฐาน
ดังนั้นเราจึงไม่เมตตาตนเอง การกระทำทางกาย วาจา จึงกระทบกระทั่งผู้อื่น คือไม่เมตตาผู้อื่นตามมา
การปลูกจิตเมตตาในตนเองก่อนจึงเป็นเหตุนำไปสู่ การเมตตาออกไปสู่ผู้อื่น ซึ่งก็ต้องประกอบกับ หลักธรรมชุดปฏิบัติต่อสังคม ที่ชื่อว่า สังคหวัตถุ4 อันประกอบด้วย ทาน ปิยวาจา อัตถจริยา และสมานัตตตา เหล่านี้จึงเป็นเมตตาทั้งตน ทั้งผู้อื่น และตลอดคนทุกคนในสังคม ที่ชาวตะวันตกเข้าใจหลักการของศาสนาพุทธผิดๆ เพราะไม่ดูตลอดสาย

ความคิดเห็นที่ 2 ณัฐรดา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ดงละดอน วันที่ : 10/09/2014 เวลา : 19.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yaya2508

ขอบคุณครับ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ณัฐรดา วันที่ : 10/09/2014 เวลา : 19.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nadrda
ถ้า "เรา" ไม่พึงมี  "ของเรา" จักมีมาแต่ไหน

เรื่องของเมตตา เคยโพสต์ไว้แล้วหลายเอนทรี่ค่ะ
เมตตา : (๑) เสน่หา เสี้ยนในเมตตา http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/04/entry-1
เมตตา : (๒) พยาบาท เหตุไกลของเมตตา http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/05/entry-1
เมตตา : (๓) การแก้ไขอกุศลวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา – สิ่งที่มาก่อนและเกิดตาม
http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/06/entry-1
เมตตา : (๔) การแก้ไขอกุศลวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา - ขั้นที่ ๑ เปลี่ยนนิมิต
http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/09/entry-1
เมตตา : (๕) การแก้ไขอกุศลวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา - ขั้นที่ ๒ พิจารณาโทษ http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/11/entry-1
เมตตา : (๖) การแก้ไขอกุศลวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา - ขั้นที่ ๓ ไม่ใส่ใจ http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/12/entry-1
เมตตา:(๗)การละวิตกจากเหตุไกลใกล้ของเมตตา-ขั้นที่ ๔ พิจารณาสัณฐานของสังขารของวิตก
http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/16/entry-1
เมตตา:(๘)สัณฐานของสังขารของวิตก – เห็นขันธ์เป็นตน, เห็นตนเป็นขันธ์, เห็น ฯ . http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/20/entry-1
เมตตา : (๙) การละอกุศลวิตกขั้นพิจารณาสัณฐานของสังขารของวิตก (ต่อ) http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/09/24/entry-1
เมตตา : (๑๐) การละอกุศลวิตก ขั้นที่ ๔ กัดฟัน ดุนเพดานด้วยลิ้น ข่มจิตด้วยจิต http://www.oknation.net/blog/nadrda2/2013/10/02/entry-1

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน