• นลินพรรณ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-07-01
  • จำนวนเรื่อง : 17
  • จำนวนผู้ชม : 15607
  • ส่ง msg :
  • โหวต 58 คน
นลินพรรณ
วันจันทร์ ที่ 13 ธันวาคม 2553
Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 576 , 10:58:37 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน

ตั้งแต่ฉันจำความได้ คนในละแวกบ้านของฉันมักพูดกันว่า ที่ฉันต้องเป็นอยู่เช่นนี้ก็เพราะชาติก่อนๆ ฉันเคยไปทำเวรทำกรรมกับใครเขาไว้ พอได้มามีชีวิตในชาตินี้ ฉันจึงเหมือนเกิดมาใช้กรรม( ในใจฉัน คงจะไม่นึกโต้งแย้งเลยสักนิด หากผู้ที่กล่าวนั้นเป็นพระอริยบุคคลขึ้นไปแต่นี่ก็คงไม่ใช่หรอก ศีลห้าก็ไม่น่าจะรักษาได้ครบด้วยซ้ำ )ในตอนที่ยังเด็กอยู่จริงๆ เราก็คิดอะไรไม่ได้หรอก แค่ฟังๆไปอย่างนั้นเองแต่เมื่อโตพอจะคิดอะไรเป็....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 12 ธันวาคม 2553
Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 488 , 15:32:20 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

เมื่อไม่นานนัก มีพยาบาลวิชาชีพจากโรงพยาบาลในอำเภอ มาเยี่ยมฉันที่บ้าน ( ก็แหงล่ะ ไปที่อื่นแล้วจะเจอฉันได้ไงเนอะ ) เธอเคยมาเยี่ยมหลายครั้งแล้ว อาจเป็นการมาเยี่ยมโดยหน้าที่งานก็จริง แต่เหมือนกับว่า มิตรภาพและดวงใจแห่งพี่น้องได้สานสายสัมพันธ์ใกล้ชิดเสมือนญาติ ( ในที่นี่ ฉันหมายถึงญาติที่ดีด้วย )...เธอนวดไหล่ นวดแขนให้ฉัน เธอตัดเล็บให้ฉัน สัมผัสนวดที่เท้าของฉันโดยปราศจากท่าทีถึงความรู้สึกว่ารังเกียจ เธอบอ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 11 ธันวาคม 2553
Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 541 , 19:00:01 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หลายคืนก่อน ฉันเห็นเจ้าพระยาเจิดจำรัสงามตาด้วยแสงสว่างของขบวนเรือในวาระแห่งการเฉลิมฉลองครั้งสำคัญของคนทั้งชาติคืนนั้น เจ้าพระยาช่างดูงดงามยิ่งนักฉันมองเห็นเจ้าพระยาด้วยตาตัวเองจริงๆ ก็ตั้งแต่ครั้งยังเด็กครั้งนั้น แม่อุ้มขึ้นเรือข้ามฟากจากฝั่งพระนคร ไปยังฝั่งธน เพื่อไปพบหมอที่โรงพยาบาลศิริราช และตั้งแต่ครั้งนั้น ฉันก็ไม่เคยได้เห็นเจ้าพระยาด้วยตาตัวเองอีกเลย แม่พาฉันนั่งรถทัวร์จากบ้าน ข้ามผ่านภูเขามามา....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 447 , 11:02:19 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน

ฉันชอบมองดูแม่อยู่นานๆ ในขณะที่แม่นอนหลับฉันมองเห็นเส้นผมของแม่ที่เคยดำสนิท แต่บัดนี้..มีสีขาวแซมอยู่มีฝ้ากระบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของแม่มือที่ป้อนข้าวให้ฉันวางนิ่งสงบความเหนื่อยล้าจากภาระงานในบ้านทำให้แม่นอนหลับได้โดยง่ายบางที เมื่อแม่ตาย แม่คงนอนสงบนิ่งแบบนี้... ฉันเพียงแต่เริ่มการอบรมจิตใจให้คุ้น ให้ครุ่นคิด..ถึงความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงฉันกับแม่เข้าใจกันดี เรารู้ว่า การคิดถึงเรื่องนี้ เป็นมรณานุสติ....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 491 , 07:09:00 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน

ในชีวิตของฉัน มีโอกาสได้เดินทางไม่บ่อยนักไปโรงพยาบาล ไปเรียน ไปสอบ ไปรับปริญญา ไปงานเชิดชูเกียรติที่เกี่ยวกับแม่ในวันแม่ และไปทำบุญที่วัดในต่างจังหวัดบ้างแต่ก็น่าประหลาดใจอยู่ไม่น้อยที่ในใจส่วนลึก ฉันกลับรู้สึกว่า ฉันมีที่ไกลแสนไกล...ที่ฉันได้เดินทางจากมาแม้ว่าวันทั้งวัน มีอิริยาบถแค่นั่งและนอนแต่บางครั้ง ฉันรู้สึกเหนื่อย...อาจจะเหมือนเหนื่อยหน่ายอ่อนล้าและฉันก็อยากหยุดพักเสียที....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 398 , 07:02:41 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

ครั้งหนึ่ง หมอนัดให้ตรวจร่างกายเพื่อรอรับการผ่าตัดแต่เจ้าของรถติดภาระงานในวันจันทร์เย็นวันอาทิตย์ เขาจึงอาสาพาฉันกับแม่ ไปส่งไว้ที่บ้านญาติ ซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจากโรงพยาบาลสิ่งที่สะเทือนใจมาก คือ เมื่อไปถึง เจ้าของบ้าน กับ เจ้าของรถ ก็แทบจะทะเลาะกันด้วยเรื่องที่ว่าใครจะส่งต่อฉันกับแม่ไปโรงพยาบาลในวันรุ่งขึ้นจนรุ่งเช้า ญาติก็พาฉันกับแม่ไปโรงพยาบาล...ด้วยความทุลักทุเลเหลือประมาณเมื่อไปถึงโรงพยาบาลแล้ว แม่....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 10 ธันวาคม 2553
Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 780 , 18:59:52 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

นานหลายวันมาแล้ว ที่แม่ของฉันปวดขาปวดเข่าเนื่องจากการอักเสบอย่างรุนแรงและเรื้อรังมานาน แม่จึงได้แต่เพียงเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายให้ฉันแทนการอาบน้ำ..แม่จะใช้ถังน้ำตักน้ำแล้วก็จะมีผ้าขนหนูขนาดพอเหมาะ และมีสบู่กลิ่นหอมๆติดมาด้วยทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อแม่เช็ดตัวให้ฉัน ก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ก็เป็นอันเรียบร้อย..แต่ในวันนี้ แม่อาบน้ำให้ฉันได้แล้ว และเกือบที่จะลื่นหกล้มไปด้วยกันเฮ้อ...การ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 17 มิถุนายน 2553
Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 551 , 12:38:42 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

รองเท้าคู่น้อยนั้น อยู่กับฉันเพียงระยะเวลาสั้นๆแต่ความทรงจำของฉันเกี่ยวกับสิ่งนี้ยังมีมานานตราบจนวันนี้ครั้งที่ฉันเรียนอยู่อนุบาลแม่พาฉันนั่งรถสามล้อไปโรงเรียนแม่สวมรองเท้าให้ฉันทุกวันถอดรองเท้าให้ฉันทุกวันและเป็นอยู่อย่างนี้หนึ่งปีจนเมื่อฉันย้ายโรงเรียนเพื่อมาเข้า ป.1แม่ก็อุ้มฉันนั่งบนเบาะเล็กๆด้านหน้าจักรยานเพื่อพาไปโรงเรียนเลิกเรียน แม่ก็ขี่จักรยานไปรับบางวันโรงเรียนเลิกก่อนเวลา คุณลุงภารโรงก็จะพา....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 16 มิถุนายน 2553
Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 432 , 17:21:04 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

เสียงเอี๊ยดๆของรองเท้าเด็กน้อยซึ่งแม่ของเธอพาเดินเล่นมาที่บ้านของฉันนำพาความคิดของฉันให้ล่องลอยสู่วัยเยาว์แม่หัดให้ฉันเดินแม่สวมรองเท้าให้ฉันแม่พาไปส่งเข้าโรงเรียนฉันรู้..ไม่ใช่ว่า..แม่ห่วงเท้าของฉันจะเปื้อนดินแต่แม่ห่วง..ว่าฉันจะไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ต่างหากเสียงเอี๊ยดๆของรองเท้าเด็กน้อยเดินจากไปแล้วแต่ความทรงจำวัยเยาว์ของฉัน...ยังคงย่ำเดินอยู่วันนี้ฉันไม่ได้มีรองเท้าเหมือนดังวันนั้นแล้ว.......

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 373 , 10:36:41 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

เมื่อคืนวัน ผันเปลี่ยนหมุนเวียนไปมีสักใบ ไม่วิ่นแหว่งด้วยแรงกาล ?แม่สอนให้เรียนรู้ความเป็นจริงในสิ่งรอบข้างเห็นผลไม้ เห็นต้นไม้ใบไม้..แม่ก็สอนให้คิดนึกศึกษาเข้าหาชีวิตเมื่อฉันเห็นต้นไม้ใบไม้ที่ไม่สมบูรณ์สวยงามนั้นก็มักทำให้ฉันคิดเข้าหาชีวิตของตัวเองบ่อยๆแม้นว่า ในบางใบจะวิ่นแหว่งไปแค่ไหนไม่ว่าอย่างไร ใบทุกใบ ล้วนมีส่วนในการเติบโตของต้นไม้ทั้งสุขและทุกข์ ล้วนมีส่วนในการเติบโต..ของชีวิตเรา....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 351 , 10:27:37 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

ตั้งแต่ฉันยังเล็กฉันมักจะเห็นแม่เปิดโทรทัศน์เพื่อดูรายการธรรมะอยู่เสมอและพลอยให้ฉันค่อยๆซึมซับรับคำสอนที่ดีงามเรื่อยมาโดยวิธีนี้ จึงเป็นการสอนให้ฉันรู้จักฟังธรรมมาตั้งแต่เล็กและฉันประจักษ์ว่า สิ่งนี้เอง ได้ส่งผลดีมากมายต่อการรักษาใจของฉันให้อยู่ดีได้ ท่ามกลางความทุกข์แห่งกายอันมากมายรายล้อมอยู่หากวัยต้นของชีวิตฉัน..มิถูกหล่อหลอมมาเช่นนี้ ก็ยากจะรู้ว่า...ชีวิตทั้งจิตใจของฉันในวันนี้..จะซัดส่ายไปเช่นไร....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 15 มิถุนายน 2553
Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 509 , 18:22:49 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

ทุกวันนี้สุขภาพของฉันอ่อนแอลงมากมือของฉันตักข้าวทานเองไม่ได้แล้ว ฉันเขียนบันทึก (พิมพ์ด้วยคอมพิวเตอร์) ได้ด้วยความยากลำบาก..จนแม่เคยพูดกับฉัน คล้ายด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่ยอมฝากฉัน..แต่เมื่อครั้งที่ฉันยังเล็ก..ไว้ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งเพื่อรับการทำกายภาพบำบัด..ซึ่งด้วยเพราะฉันกอดแม่ไว้แน่น..ในครั้งนั้น..แม่จึงตัดใจฝากฉันไว้ที่นั่นไม่ได้...แม่บอกน้ำตาของแม่ค่อยค่อยไหล..เมื่อวันหนึ่งที่แม่พูดทวนความหลังใน....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 395 , 18:13:31 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

แม่เคยเล่าว่า..ในระหว่างเส้นทางที่ยาวไกลของการเดินทางเพื่อพาฉันไปหาหมอในเมืองใหญ่นั้นฉันร้องเพลงไปเกือบสุดทางและทำเอาคนขับรถโดยสารพลอยชื่นบานไปด้วยขณะที่ภายในใจของแม่จะแบกความทุกข์กังวลเอาไว้มากเพียงใดคงไม่มีใครรู้แม่ไม่ได้เล่าว่า..ตอนขากลับจากโรงพยาบาล ฉันยังร้องเพลงรึไม่แต่ฉันรู้อยู่อย่างหนึ่งโดยที่แม่ไม่ต้องเล่าคือฉันรู้ว่า แม่ร้อง..ในใจของแม่..ร้องไห้....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 378 , 18:09:32 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

แม่เล่าว่า... ทุกครั้งที่ฉันเป็นไข้ฉันจะมีอาการชักเกร็งร่วมด้วยเป็นเช่นนั้นหลายครั้งและกล้ามเนื้อแขนขาก็ค่อยๆอ่อนแรงตามมาโดยลำดับแน่นอนว่า พ่อแม่ไม่ได้ปล่อยให้เป็นไปโดยนิ่งเฉยเพียงแต่เมื่อถึงที่สุดแล้วการยอมรับความจริงและฝึกฝนให้ลูกสามารถอยู่อย่างแจ่มใสในกรอบแห่งชีวิตนี้ย่อมเป็นการสมควรกว่าเมื่อเด็กคนหนึ่งเป็นไข้นี่ไม่ใช่เรื่องนอกเหนือการคาดคิดใครบ้างจะไม่เจ็บไข้เพียงแต่ฉันต้องรับผลกระทบจากความเจ็บไข....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 511 , 17:49:07 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

เช่นเดียวกับพี่ๆของฉันที่ช่วงสองสามขวบปีแรกในชีวิต ฉันเองก็ไม่สบายบ่อยและที่ยังเป็นเช่นนั้นสืบมาถึงฉันได้ นั่นอาจเป็นเพราะสภาพทางสังคม สภาพสิ่งแวดล้อมที่ขาดสุขลักษณะรวมถึงโอกาสในการเข้าถึงบริการด้านสาธารณสุขจากรัฐ ยังคงไม่ทั่วถึงซึ่งแน่นอน เหล่านี้มิใช่ความผิดของผู้ใดเป็นการเฉพาะเลย พอฉันเริ่มเข้าชั้นอนุบาล พี่ๆของฉันต่างก็เรียนอยู่ชั้นมัธยมกันแล้วในชนบทซึ่งห่างไกลจากเมืองแม้โอกาสของคนที่แข็งแรงจะได้....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 379 , 17:45:04 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

ร้านชำของเรารับจักรยานจากร้านขายส่งในจังหวัดใกล้เคียงมาจำหน่ายด้วย ซึ่งรถจักรยาน ถือเป็นสิ่งจำเป็นของผู้คนในคราวนั้นครั้งที่ถนนหนทาง จะมีรถยนต์ผ่านมาสักคันก็น้อยเต็มทีต่อมา พ่อก็หันไปซื้อชิ้นส่วนของรถจักรยานเพื่อนำมาประกอบเอง และรับซ่อมด้วยโดยพ่อกับพี่ชายช่วยกันประกอบชิ้นส่วนและซ่อมรถจักรยาน ส่วนแม่กับพี่สาวก็ขายของชำต่างๆและดูแลงานในบ้านในหมู่พี่น้องเรามีอายุห่างกันตั้งแต่สองจนถึงสิบสองปีจึงเพียงในว....

อ่านต่อ

Posted by นลินพรรณ , ผู้อ่าน : 465 , 17:39:18 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

ในหมู่บ้านที่ห่างไกลจากเมืองหลวงที่ร้านขายของชำเล็กๆร้านหนึ่งและเป็นร้านชำในจำนวนไม่กี่ร้านที่มีอยู่ในหมู่บ้านฉัน..เกิดอยู่ที่นั่นบ้าน..ที่มีพ่อแม่ และมีพี่ๆมาอยู่ก่อนหน้าฉันแล้วสามคนบ้านของเราเป็นห้องแถวไม้สองชั้นสองคูหา ชั้นบนใช้นอน ชั้นล่างใช้ขายของแต่ฉันก็ไม่เคยรู้สึกว่าคับแคบที่จริง ฉันคงจะรู้สึกว่า “ว่างเปล่า” หากว่าบ้านของฉัน จะเป็นเหมือนบ้านของคนอื่นๆที่อยู่ใกล้เคียง..ขอบคุณในความเป็นร้านชำเล....

อ่านต่อ


/1
<< มิถุนายน 2019 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            



[ Add to my favorite ] [ X ]