*/
  • ปิรันญ่า
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : lovethailand@live.com
  • วันที่สร้าง : 2007-01-31
  • จำนวนเรื่อง : 738
  • จำนวนผู้ชม : 1231578
  • จำนวนผู้โหวต : 1260
  • ส่ง msg :
  • โหวต 1260 คน
พระกรณียกิจ รัชกาลที่ ๕ - ความสัมพันธ์ฝรั่งเศส

พระกรณียกิจ รัชกาลที่ ๕ - ความสัมพันธ์ฝรั่งเศส เสด็จประพาสยุโรป ร.ศ. ๑๑๖

View All
<< สิงหาคม 2007 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพุธ ที่ 15 สิงหาคม 2550
Posted by ปิรันญ่า , ผู้อ่าน : 2065 , 02:07:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

          ฉากที่สามของเรื่อง "สิ้นเวร"ค่อนข้างจะยาวสักหน่อยนะคะ แต่มีข้อความสำคัญอยู่ อยากให้ได้อ่านค่ะ

          ส่วนฉากที่หนึ่งและสองได้มีการนำเสนอไปในโพสก่อนหน้านี้ หากท่านเปิดมาที่ตอนนี้ก่อน เชิญคลิกอ่านตอนแรกค่ะเพื่อความมีอรรถรส อย่างต่อเนื่อง

...... ชวนคนไทยปรองดองกันเพื่อชาติ - จะได้ 'สิ้นเวร' กันเสียที [1]

...... เชิญคนไทยปรองดองกันเพื่อชาติ - จะได้ 'สิ้นเวร' กันเสียที [2]

          บทละครสั้นเรื่อง "สิ้นเวร" มีทั้งหมด 4 ฉาก ความยาวรวม 32 หน้ากระดาษ A4 หากท่านผู้ใดสนใจติดตาม ก็โปรดกรุณาอ่านไปอย่างใจเย็น มีเวลาเมื่อใดก็เปิดอ่านได้ ไม่ควรกังวลว่าเรื่องยาวแล้วไม่มีเวลาอ่าน เพราะจะต้องไปอ่านเรื่องในบล็อกอื่นๆอีกมากมาย

          ขอรับรองว่าคุณค่าที่ท่านจะได้รับนั้นคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม คติ อุทาหรณ์สอนใจในเรื่องความสามัคคีนี้ คงจะนำมาปรับใช้เป็นแนวคิดในปัจจุบันได้บ้างไม่มากก็น้อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว เรื่องในที่ทำงาน เรื่องในสังคมที่เราอยู่ รวมทั้งในโลกไซเบอร์แห่งนี้ หรือเรื่องการเมืองก็ตาม  หากท่านใดอ่านไปจนจบ (จะเมื่อใดก็ตาม) ก็ให้ท่านจงประสบโชคดีในชีวิต มีจิตใจเป็นธรรม แม้แต่กับผู้ที่เคยคิดร้ายหมายทำลายท่าน ก็โปรดจงให้อภัยต่อพวกเขา ตัวท่านจะได้กุศลและเกิดความสบายใจอย่างมาก 

บทละครเรื่อง "สิ้นเวร"

ฉากสอง

           (เปิดฉาก เป็นภายในห้องของพ่อเฒ่าพงษ์ ตัวละครมีสาวพิณทองกับลุงมั่นกำลังนั่งสนทนากันอยู่)

พิณทอง     วันนี้เป็นวันอะไรไปนะคะลุง พวกผู้ชายจึงหายหน้าไปกันหมด ข้าไปบ้านป้าพลอยกลับมา เดินผ่านบ้านไหนก็ไม่เห็นมีใครอยู่ พี่พันธ์ เจ้ามิ่ง เจ้าชม ก็หายไป เห็นเหลือแต่พ่อข้ากับลุงเท่านั้น

ลุงมั่น     อ้าว เอ็งไม่รู้ดอกหรือ กรมการอำเภอเขาประกาศส่งคำสั่งหมายเกณฑ์มาให้พ่อเจ้า ซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน นำชายฉกรรจ์ไปประชุมที่ลานวัดกลาง ก่อนเวลาเพล แล้วรายงานตัวต่อท่านแม่กอง ถ้าไม่ปฏิบัติตามก็จะถือว่ามีความผิดฐานขัดขืน

พิณทอง     เกิดอะไรขึ้นนะคะลุง มีศึกเอเหนือใต้กันหรือ

ลุงมั่น     ยังดอกหลาน แต่บ้านเมืองต้องเตรียมตัวไว้ พระเจ้าอยู่หัวท่านทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แม่กองออกไปตามหัวเมืองน้อยใหญ่ เพื่อเกณฑ์ชายฉกรรจ์เข้าไปฝึกเพลงอาวุธ และอบรมสั่งสอนให้มีความชำนาญในการต่อสู้ศัตรู ตั้งเป็นหมวดหมู่ กรมกอง จัดตั้งทัพหน้า ทัพหลวง เพื่อเตรียมไว้รับศึกสงครามภายนอก พระราชทานดาบอาญาสิทธิ์ให้แม่กองมีอำนาจลงโทษผู้ฝ่าฝืนไม่ทำตามคำสั่ง แม่กองมีสิทธิ์ที่จะสั่งพิจารณาโทษถึงประหารได้

พิณทอง     แต่ลุงกับพ่อทำไมไม่ไปล่ะคะ

ลุงมั่น     ลุงน่ะแก่แล้ว เขายกเว้นให้ เพราะไปก็ไปไม่ไหว แต่พ่อเจ้านั่นแหละต้องไป เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน มีหน้าที่รับผิดชอบจะต้องไป ลุงวิตกอยู่ว่าจะเกิดเป็นความผิดขึ้นได้

พิณทอง     ทำไมล่ะคะลุง ทำไมพ่อข้าจึงไม่ไป

ลุงมั่น     เรื่องมันสลับซับซ้อน หลานเอ๋ย เป็นเรื่องอาฆาตจองเวรกันมาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย เอ็งก็รู้อยู่แล้ว พ่อเจ้าจะไม่ยอมเคารพนบไหว้ท่าแม่กอง เพราะท่านแม่กองคือ ออกญาพิชัยราชภักดี

พิณทอง     (ตกใจ) ออกญาพิชัยราชภักดี

ลุงมั่น     ใช่แล้ว ออกญาพิชัยราชภักดี

พิณทอง     ออกญาพิชัยราชภักดีก็คือ ลูกชายพ่อเฒ่าช่วง บ้านทุ่งส้มป่อยไม่ใช่หรอคะลุง

ลุงมั่น     เอ็งรู้จักเขาหรือ

พิณทอง     จะเรียกว่ารู้จักก็ไม่ได้ แต่ข้าเคยเห็นเมือ่สิบปีก่อนโน้น ก่อนที่เขาจะเดินทางเข้ากรุง

ลุงมั่น     ถูกแล้ว เมื่อสิบปีก่อนโน้น เจ้าชัยลูกเฒ่าช่วงบ้านทุ่งส้มป่อย เดินทางเข้ากรุงไปฝึกฝนวิชาเพลงอาวุธ ศึกษาตำราพิชัยสงครามกับอาจารย์คง เจ้าชัยเป็นเด็กปัญญาดี มีความเฉลียวฉลาดและขยันเล่าเรียนวิชา มีความเพียร ดังนั้นก็เล่าเรียนวิชาสำเร็จ ทั้งดาบสองมือและอาวุธอื่นๆ รอบรู้สิ้นทั้งตำรับตำราพิชัยสงคราม ทั้งยังมีความกตัญญู เป็นที่เอ็นดูรักใคร่ของอาจารย์คง อาจารย์คงจึงนำเข้าถวายตัว ต่อพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็ทรงชุบเลี้ยง แต่งตั้งให้เป็นมหาดเล็กใกล้ชิดพระองค์ เจ้าชัยก็ปฏิบัติราชการด้วยความขยันขันแข็ง มีความอดทน ซื่อสัตย์ สุจริต ทั้งมีความจงรักภักดี จนเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยและโปรดปรานมากจนถึงต้อปีนี้ โปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์ ให้เป็นออกญาพิชัยราชภักดี ทั้งๆที่ยังมีอายุน้อย

พิณทอง     ข้าก็ได้ทราบมาอย่างนั้น และทราบว่าออกญาพิชัยราชภักดีเป็นคนมีใจเป็นธรรม แต่ข้าก็อดนึกเป็นห่วงพ่อไม่ได้ ออกญาพิชัยราชภักดีได้รับพระราชทานดาบอาญาสิทธิ์ พ่อข้าจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้

         (พ่อเฒ่าพงษ์ เดินออกมา มีนางแสงภรรยาตามออกมาด้วยท่าทา งเป็นทุกข์มาก ต่อว่าสามีอย่างรุนแรง)

นางแสง      ข้าว่าแกมันดื้อทิฐิมานะเกินตัว ชาวบ้านใครๆเขาก็ลงความเห็นว่าแกควรจะต้องไป แต่แกก็ไม่ยอมไป เอาแต่อารมณ์ เอาแต่ความโกรธพยาบาทอาฆาตจองเวรอย่างไม่ลืมหูลืมตา ไม่รู้จะอาฆาตกันไปถึงไหน หาทุกข์ใส่ตัวแท้ๆ ขืนเอาแต่อารมณือย่างนี้ คอจะอยู่ไม่ติดบ่า เพียงแต่ไปยกมือไหว้เคารพในฐานะเป็นแม่กองขุนนางผู้ใหญ่ มันจะเสียเกียรติอะไรนัก

ลุงมั่น     แม่แสงว่าถูกแล้ว พ่อพงษ์เขื่อเมียเถิด

เฒ่าพงษ์     พี่มั่นก็เป็นไปด้วยอีกคนหนึ่ง แกไม่รู้หรือว่าข้าเป็นคนซื่อ ปากกับใจตรงกัน ใจข้าคิดอย่างไรกิริยาของข้าก็เป็นอย่างนั้น ข้าฝืนความรู้สึกของข้าไม่ได้ แล้วข้าก็พูดไว้แล้วว่า จะไม่ยอมไหว้ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ใจข้าไม่ยอม มือข้าก็ยกขึ้นไหว้ไม่ได้ ข้าแกล้งทำไม่ได้ จริงๆ

นางแสง     เพราะแกทำไม่ได้น่ะซี เวลานี้เงาหัวแกไม่มีแล้ว เขามีอำนาจสิทธิ์ขาด เขาอาจจะตัดหัวแกได้รู้ไหม

พิณทอง     โธ่ แม่ขา อย่าไปขู่เข็ญพ่อแกนักเลย ไหนๆพ่อก็ทำผิดไปแล้ว ค่อยๆคิดอ่านแก้ไขดีกว่า เชื่อลูกเถิด ลูกคิดว่า ท่านออกญาพิชัยราชภักดีคงไม่มีจิตใจโหดร้ายหรอก ข่าวเขาลือกันว่า ท่านเป็นคนดีมีศีลธรรม มีใจเที่ยงตรงและพวกทุ่งส้มป่อยเขาก็ไม่ได้คิดว่า เราเป็นศัตรูกับพวกเขา เราต่างหากที่มีความอาฆาตพยาบาท คิดว่า เขาเป็นศัตรูกับเราตลอดมา ไม่เคยคิดในทางดีเลย

เฒ่าพงษ์     เอ็งรู้ได้อย่างไรวะอีหนู ว่าเขาไม่ได้คิดเป็นศัตรูกับเรา ข้าว่าสัญชาติศัตรูแล้ว มันไม่มีดีกันได้ตลอดชาติ

พิณทอง    รู้ซิจ๊ะพ่อ ใครๆเขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละ

นางแสง     จริงวะ อีหนู พ่อเอ็งเป็นคนขวางโลก ไม่ยอมฟังเสียงใคร งมงายหลงเอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่ มองคนอื่นในแง่ร้ายเสมอ คิดแล้วน่าเจ็บใจจริงๆ

          (เฒ่าพงษ์นิ่งฟังภรรยาเทศนาแล้ว ก็ค่อยรู้สึกตัว)

พิณทอง     อย่าว่าพ่อข้านักเลย พ่อคงรู้สึกตัวแล้ว เมื่อคืนนี้ ข้าฝันเห็นพ่อถูกเขาจองจำใส่โซ่ตรวนขื่อคาแล้วเขาพาตัวเที่ยวตระเวณ ในฝันนั้นข้าได้ยินเขาว่าจะเอาพ่อไปฆ่าข้าตกใจวิ่งเข้าไปกอดขาพ่อไว้ แต่พ่อข้าก้มหน้านิ่งไม่ยอมพูดกับข้า พวกผู้คุมเขาไล่ให้ข้าออกไปห่างจากพ่อ ข้าไม่ยอม ร้องไห้ใหญ่ (นางแสงทำตาแดงๆ)

นางแสง     แล้วเขาทำอย่างไรอีกล่ะลูก เขาเอาพ่อเอ็งไปฆ่าไหม พอฟังเอ็งเล่าความฝันแล้วข้าก็ไม่สบายใจ

พิณทอง     ลูกกอดขาพ่อไว้แน่นไม่ยอมให้เขาฉุดข้าออกจากพ่อ ข้าบอกกับผู้คุมว่า ขอให้ข้าไปตายกับพ่อด้วย ข้ายอมตาย ขณะที่พวกผู้คุมกำลังฉุดกระชากข้าให้ออกห่างจากพ่ออยู่นั้น ก็มีเทวดาแต่งตัวสวยงามลงมาห้ามให้พวกผู้คุมหยุด ให้ปล่อยพ่อ พวกนั้นเกรงกลัวมาก รีบช่วยกันถอดขื่อคาโซ่ตรวนออกจากตัวพ่อ เทวดาบอกกับพ่อข้าว่าต่อไปนี้พ้นผิดแล้ว ข้ากับพ่อดีใจก้มลงกราบเทวดา

นางแสง เออ พ้นเคราะห์ไปที อีหนู เพียงแต่เอ็งฝันแม่ก็ใจไท่ดีอยู่แล้ว เห็นจะต้นร้ายปลายดี เพราะว่ามีเทวดามาช่วย และเทวดาท่านก็ไม่ช่วยคนง่ายๆเสียด้วย

เฒ่าพงษ์     อีหนู ที่เอ็งเล่ามานั้นก็ทำให้พ่อไม่สบายใจ เพราะเอ็งมันฝันเหมาะกับเวลาเสียด้วย พ่อรู้ว่าโซ่ตรวนขื่อคามันมีจริงๆ แล้วความผิดของพ่อก็มีด้วย แต่เทวดาที่เอ็งพูดนั้นไม่มีจริง เอ็งจะไปหาเทวดาที่ไหนในเมืองมนุษย์นี้

พิณทอง     เทวดาไม่มีจริงๆ ก็คงมีคนมาช่วยพ่อในเวลาอับจน ข้าคิดว่าคนที่ดีมีศีลธรรมก็เหมือนเทวดา

นางแสง     ขอให้เป็นเช่นนั้นจริงๆเถิดเจ้าประคุณ แต่พ่อเอ็งเขาดื้อออกอย่างนี้ แม่ก็มองไม่เห็นว่า เทวดาที่ไหน ท่านจะมาช่วย

          (ทันใดนั้นเจ้ามิ่งก็เข้ามาอย่างรีบร้อน เมื่อทุกคนเห็นกิริยาท่าทางของเจ้ามิ่งก็ตกใจว่าคงมีเหตุร้ายเกิดขึ้น)

มิ่ง     พ่อพันธ์บอกให้ข้ารีบมาส่งข่าวให้นายท่านทราบโดยด่วนว่า บัดนี้ท่านออกญาพิชัยราชภักดีกำลังจะมาที่คุ้งพยอมนี้ ขอให้นายท่านเตรียมตัวไว้ให้ทันการ

เฒ่าพงษ์     (แสดงอาการตกใจ) อ้ายมิ่งอ็งรู้หรือเปล่าว่าท่านแม่กองจะมาบ้านเราทำไม

มิ่ง     โธ่ ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาให้มาส่งข่าว ข้าก็รีบมาโดยด่วน รู้แต่ว่าท่านจะมาที่คุ้งพยอม

เฒ่าพงษ์     ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงจะมาลากตัวข้าไปลงโทษแน่ เจ้าพันธ์ลูกข้าจึงได้ให้มาบอกข่าวด่วนเช่นนี้

นางแสง      โธ่ พ่ออ้ายหนู แกอย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้เลยน่า ท่านออกญาอาจมาดีก็ได้

เฒ่าพงษ์    ข้าว่ามันมาร้ายแน่  ต้องมาจับตัวข้าไปลงโทษ ศัตรูที่ไหนมันจะมาดี เมื่อมันมีอำนาจก็คงรีบฉวยโอกาสแก้แค้นเราแน่

มิ่ง     ข้าก็จนใจจริงๆ ที่ไม่รู้ว่าท่านจะมาดีมาร้ายอย่างไร แต่ข้าคิดว่า เราควรจะจัดสถานที่ไว้ต้อนรับดีกว่า

เฒ่าพงษ์     ข้าฟังดูพวกเอ็งนี่ ทุกคนพูดยกย่องออกญาอย่างเลิศลอยเหมือนเทวดา พวกเอ็งนึกหรือว่า เข้าจะดีกับพวกเรา เมื่อเขามีโอกาสอันดีที่พอหาเรื่องแก้แค้นเราได้ เขาก็คงจะไม่ละโอกาส จะไปคิดเอาความกรุณาปราณีจากพวกศัตรูนั้นไม่มีหวังแน่ เขาจะต้องเอาข้าไปเป็นนักโทษแน่ ข้าไม่จัดการต้อนรับอะไรทั้งนั้น

นางแสง     โธ่ แกไม่ฟังเสียงใครเลย เอาแต่ทิฐิมานะดื้อดึง ถือใจตัวเองเป็นใหญ่ ขืนทำอย่างนี้คงจะทำให้พวกลูกเมียบ่าวไพร่เดือดร้อนไปตามๆกัน เมื่อแกไม่จัดการ เอ้า เจ้ามิ่งไปหาผ้ามาปู อีหนูไปจัดขันน้ำพานรอง เชี่ยนหมาก กระโถน หมอนขวาน มาตั้งบนแท่น

          (ทุกคนรีบไปจัดแจงตามที่ยางแสงสั่ง)

พิณทอง     เพียงเท่านี้ ก็เห็นพอแก้หน้าไปได้นะจ๊ะแม่ เพราะมันกระทันหัน

นางแสง     แค่นี้ก็ยังดีกว่าไปม่จัดอะไรเสียเลย

เฒ่าพงษ์     ข้ารู้สึกหมดอาลัยตายอยากในชีวิตเสียแล้ว เกิดมากับเขาชาติหนึ่งก็มีแต่ความอัปยศอดสู จะอยู่ไปทำไม ให้ได้รับความอับอายชาวบ้านชาวเมืองที่อ้ายเฒ่าพงษ์ต้องไปก้มหัวนบนอบ อ้ายเด็กเมือ่วานซืน

          (ทันใดนั้น เจ้าชมก็รีบเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลยว่า ออกญากำลังเดินทางมุ่งตรงมายังหมู่บ้านคุ้งพยอมแล้ว)

ชม     พ่อพันธ์ให้รีบมาบอก ให้นายสั่งคนเตรียมรับรองท่านออกญา ถ้าช้าคงไม่ทันการ

เฒ่าพงษ์     ข้ากำลังจะตกเป็นนักโทษอยู่แล้ว ข้าไม่รู้จะทำอะไรดี ข้าทำไม่ถูก พวกเอ็งจัดการกันเถิด ข้าไม่ยุ่งด้วย

นางแสง     เราจะทำอย่างไรดีล่ะ พี่มั่น เมื่อพ่ออีหนูยังคงดื้อดึงเหมือนคนบ้าอยู่เช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นแก่หมู่บ้านเรา ข้าคิดว่าเตรียมผู้คนไปคอยรับที่ปากทางจะเข้าหมู่บ้านก่อนจะดีกว่า

ลุงมั่น     จ้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน หากท่านแม่กองมาพบสภาพของพ่อพงษ์เป็นเช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นแก่หยู่บ้านเรา ข้าคิดว่าเตรียมผู้คนไปคอยรับที่ปากทางจะเข้าหมู่บ้านก่อนจะดีกว่า

นางแสง     จริง ข้าเห็นด้วย รีบสั่งเข้าเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันการ

ลุงมั่น     เจ้ามิ่ง ข้านั้นจะไปก็ไปไม่ไหว เอ็งไปเกณฑ์พวกเราในหมู่บ้านให้รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วไปคอยต้อนรับท่านแม่กองที่ปากทางจะเข้าหมู่บ้าน เร็วๆเข้า

นางแสง     พ่ออ้ายหนู รีบแต่งตัวไว้ต้อนรับท่านแม่กองเถิด เราไม่มีทางเลือกแล้ว จะผิดจะถูกอย่างไร ค่อยคิดกันทีหลัง

เฒ่าพงษ์     ข้าบอกแล้วว่า ข้าไม่ต้อนรับ

พันธ์     ข้ารีบล่วงหน้ามาก่อน เวลานี้ท่านแม่กองออกเดินทางมาเกือบจะเข้าเขตหมู่บ้านเราแล้ว ถามว่าพิณทองน้องข้าอยู่หรือเปล่า

เฒ่าพงษ์     อะไรวะ ถามถึงลูกสาวข้าทำไม จะมาลากตัวข้าไปเปนนักโทษยังไม่พอ ยังจะมาลากตัวลูกสาวข้าไปทำอนาจารอีก ข้าไม่อยากอยู่เป็นผู้เป็นคนอีกต่อไปแล้ว  (พูดแล้วพ่อเฒ่าพงษ์ก็คว้าดาบขึ้นมาจะแทงตัวเองให้ตาย พอดีสาวพิณทองหันมาเห็นเข้าจึงร้องเอะอะขึ้น พร้อมกับวิ่งถลาเข้าฉุดมือไว้ ทุกคนต่างวิ่งเข้ามาช่วยกันแย่งดาบออกจากมือเฒ่าพงษ์ เฒ่าพงษ์แสดงกิริยาฮึดฮัด)

พิณทอง     ทำไมพ่อข้าถึงได้คิดสั้นอย่างนี้ล่ะ โธ่ พ่อไม่น่าเลย จงเห็นแก่ลูก เห็นแก่แม่ และพวกชาวบ้านเถิด

เฒ่าพงษ์    พ่อคิดว่าตายเสียดีกว่าที่จะอยู่อย่างอัปยศอดสู ดูหน้าคนทั้งหลายเขาไม่สนิท เขาจะพากันดูหมิ่น  พ่อตายเสียดีกว่าที่จะต้องขายหน้า

นางแสง    โธ่ อย่าคิดสั้นเลย ข้าคิดว่าเรื่องคงไม่หนักหนาอะไรหรอกน่า แกจะทิ้งข้าและลูกๆไปได้ลงคอเชียวหรือ ไม่สงสารบ้างเลยหรือ มิเสียแรงอยู่กันมาจนแก่จนเฒ่า ข้าเองก็ไม่เคยขอร้องอะไรแกเลย คราวนี้ข้าขอร้อง อย่าให้แกคิดสั้น

เฒ่าพงษ์     เออ ยายแสง ข้าไม่คิดสั้นอีกแล้วเพื่อเห็นแก่ลูกและเมีย พวกลูกบ้านของข้า ข้ากำลังคิดจะมอบตัว

          (ขณะนั้นพอดีเจ้ามิ่งเข้ามาบอกว่าชาวบ้านเตรียมตัวพร้อมแล้ว กำลังอยอยู่ข้างนอก)

พันธ์     เออ ข้าเป็นห่วงที่พ่อคิดสั้น ช่วยกันดูแลพ่อให้ดีๆนะ ข้าจะพาผู้คนออกไปต้อนรับทางเข้าหมู่บ้าน (พูดแล้วก็เดินออกไปอย่างรีบร้อน)

เฒ่าพงษ์     กูตกลงใจแล้วว่า จะเข้าไปรับผิดกับท่านแม่กอง อ้ายมิ่ง อ้ายชม แต่ข้าจะไม่ยอมกราบไหว้ มาพวกเอ็งไปเอาเชือกมามัดมือไขว้หลังไป เข้าไปมัดกันในบ้านก่อนที่ออกญาจะมาถึง

นางแสง     เออ แปลก ทำไมนะ จะเข้ามอบตัวเฉยๆ ไม่ต้องมัดมือไม่ได้หรือ

เฒ่าพงษ์     ไม่ได้ ถ้าไม่มัดมือก็ไม่ใช่นักโทษ แล้วข้าก็อยากให้มัดมือทั้งสองข้าง ข้จะได้ไม่ต้องยกมือไหว้

         (พูดแล้วต่างก็ชวนกันเข้าโรงไปทั้งหมด เหลือแต่นางแสงและพิณทอง)

นางแสง     อีหนู เอ็งแอบมีเรื่องรักใคร่กับออกญาพิชัยราชภักดี ตั้งแต่ครั้งยังเป็นเจ้าชัยเมื่อสิบปีก่อนโน้นหรือ เขาจึงถามเจ้าพันธ์ว่า เอ็งอยู่หรือเปล่า

พิณทอง เปล่าจ้ะแม่ ข้าไม่เคยรักใคร่กับใครเลย

           (พูดแล้วทั้งแม่ทั้งลูกก็ตามคนอื่นไปพอดีผู้เฒ่าผู้แก่หลายคนออกมา เพื่อคอยต้อนรับออกญา ขณะนั้นพันธ์ได้เดินนำหน้าออกญาเข้ามา มีทหารเดินตามมาข้างหลัง ผู้คนที่คอยต้อนรับพากันนั่งลงกับพื้น ยกมือไหว้ พันธ์เชิญออกญาขึ้นไปนั่งบนแท่น)

ออกญา     พี่น้องชาวคุ้งพยอมทั้งหลาย ขอให้เราเป็นกันเอง คิดว่าตัวของข้าพเจ้าเวลานี้ คือเจ้าชัยเด็กลูกบ้านส้มป่อยมาเยี่ยมเยียนเพื่อแสดงความเคารพพวกท่านผู้ใหญ่ และพ่อลุงพงษ์หัวหน้าบ้านคุ้งพยอม มิได้มาในนามของออกญาพิชัยราชภักดี ตำแหน่งแม่กองซึ่งเป็นตำแหน่งในหน้าที่ราชการ ขอให้พี่น้องทั้งหลาย อย่าได้เดือดร้อนถือขนบธรรมเนียม อย่าได้ต้อนรับให้มากเกินไป ขอให้ลุกนั่งตามสบาย ทุกคนเสมอกัน

พันธ์     ข้าพเจ้าในนามของชาวบ้านคุ้งพยอมได้รับเกียรติอันสูง ที่ท่านแม่กองออกญาพิชัยราชภักดีสละเวลามาเยี่ยมพวกเรา นับว่าเป็นบุญของชาวบ้านคุ้งพยอมที่ได้มีขุนนางผู้ใหญ่ผู้มีชื่อเสียงในทางที่ดี เป็นที่ยกย่องสรรเสริญของชาวเมืองทั่วๆไป พวกเรามีความปิติยินดีขอต้อนรับแม่กองด้วยความจริงใจ หากมีอะไรขาดตกบกพร่องไม่สมเกียรติ ขออภัยด้วย หากมีความประสงค์สิ่งใด เราชาวบ้านคุ้งพยอมจะรับใช้ท่านด้วยความซื่อสัตย์สุจริตทุกประการ

ออกญา    ขอบใจ พ่อแม่ พี่น้อง ชาวบ้านคุ้งพยอมมากที่มีจิตใจยินดีที่เรามาเยี่ยมครั้งนี้  บัดนี้เรามีความประสงค์จะมาเยี่ยมทำความเคารพพ่อลุงพงษ์ ในฐานะที่ข้าพเจ้าเป็นเด็กมาเคารพผู้ใหญ่ ขอให้ท่านได้กรุณาพาข้าพเจ้าไปพบด้วยเถิด

          (ออกญาพูดจบ ก็มีเสียงซุบซิบพึมพำดังขึ้น ทันใดนั้นเฒ่าพงษ์ก็เดินนำหน้าออกมาโดยถูกมัดมือไพล่หลัง มีเจ้ามิ่งเจ้าชมเดินตามมาข้างหลัง พอออกญามองเห็นก็ตกตะลึง และแสดงอาการตกใจ เมื่อเฒ่าพงษ์ออกมานั่งก้มหน้า แล้วเจ้าชม เจ้ามิ่ง ก็นั่งลงไหว้ท่านออกญา แล้วชี้แจงให้ทราบ)

มิ่ง     บัดนี้พ่อเฒ่าพงษ์นายข้า ขอมอบตัวเป็นนักโทษของท่านแม่กอง สุดแต่ท่านจะพิจารณาตามความผิด

ออกญา     นี่เรื่องอะไรกัน ถ้าจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว พ่อลุงของข้าไม่มีโทษอะไร ที่จะต้องมอบตัว

          (ว่าแล้วออกญาก็ลุกขึ้นมา พยุงเฒ่าพงษ์ขึ้นไปนั่งแท่น แล้วกล่าวต่อไป)  ข้าอ้ายชัยนี้ตั้งใจจะมาเคารพพ่อลุงฐานะเด็กเคารพผู้ใหญ่ มิได้นึกว่าจะเกิดความเข้าใจผิดกันเช่นนี้เลย ทั้งนี้เป็นความผิดของข้าคนเดียว ฉะนั้น ข้าจึงกราบขออภัยพ่อลุงลงโทษให้ข้าด้วย

          (พูดพลางออกญาก็ก้มลงกราบพ่อเฒ่าพงษ์ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง)

เฒ่าพงษ์     อย่าอย่ากราบข้าผู้เป็นนักโทษของท่านแม่กอง ข้ามีศักดิ์ต่ำต้อย ไม่สมควรที่ท่านจะกรุณา ข้ามากมายถึงเพียงนี้

ออกญา     พ่อลุงไม่ได้มีผิดอะไร (ทหารคนสนิทของออกญาสองคนจะขึ้นไปแก้เชือกที่มัดมือพ่อเฒ่าพงษ์ออก แต่ออกญาห้ามไว้) อย่า ขอให้ตัวเรานี้ได้แก้เชือกที่ผูกมัดมือของพ่อลุงด้วยมือของเราเอง เพื่อจะขอให้อโหสิให้หลุดพ้นจากการจองเวรจองกรรมกันต่อไป

          (แล้วออกญาก็ตรงเข้าแก้เชือกที่มัดข้อมือออก เฒ่าพงษ์รีบจัดแจงยกมือไหว้ แล้วยังทำท่าจะก้มลงกราบ)

เฒ่าพงษ์     ข้าเฒ่าพงษ์ นายบ้านคุ้งพยอม ขอกราบบูชาคุณความดีของท่านออกญาแม่กองด้วยความตื้นตันใจจนน่ำตาไหล ที่ท่านมีความกรุณาต่อข้า ทำให้ข้ามองเห็นชีวิตใหม่ (พูดแล้วก็ทำท่าจะกราบออกญาทำท่าตกใจรีบลุกขึ้นมาพยุงไว้)

ออกญา    พ่อลุง อย่ากราบข้าเลย เวลานี้ขอให้นึกว่า ข้าเป็นเพียงเจ้าชัยลูกหลานของพ่อลุงก็แล้วกัน

เฒ่าพงษ์     ไม่ได้หรอก ท่านเป็นถึงออกญา และมีตำแหน่งใหญ่โตได้เป็นถึงแม่กอง ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา ท่านกรุณาถ่อมตัวมาเยี่ยมเยียนและทั้งไม่เอาโทษเอาทัณฑ์ก็เป็นพระคุณยิ่งแล้ว เฒ่าพงษ์ไม่สามารถตีตัวเสมอได้

ออกญา     พ่อลุงอย่านึกว่าข้าเป็นออกญาแม่กองเลย ขอให้นึกว่าข้าเป็นหลานชายจริงๆ ข้าจะดีใจมาก

เฒ่าพงษ์     ถ้าท่านต้องการอย่างนั้นลุงก็ขอบใจ แล้วนี่พ่อหลานชายไม่เอาโทษลุงจริงๆหรือ ที่จริงหลานชายมีโอกาสที่จะลงโทษความผิดของลุงได้ แล้วก็ยังมีความผิดเมื่อคราวเจ้าพันธ์ลูกชายของลุงและเจ้ามิ่งเจ้าชมได้ไปคอยดักทำร้ายตอนที่พ่อหลานชายจะเข้ากรุง พ่อหลานชายไม่นึกโกรธบ้างเลยหรือ

ออกญา     หลานลืมมันหมดแล้ว อย่าไปนึกถึงมันอีกเลย พระท่านสอนว่า “การไม่มีความอาฆาตพยาบาทจองเวร ทำให้เป็นสุข” หากผู้ใดมีความอาฆาตพยาบาทมาดร้ายอยู่ในจิตใจของผู้นั้น ผู้นั้นมีความทุกข์

เฒ่าพงษ์     ลุงไม่เคยคิดเลยว่า พ่อหลานชายจะดีอย่างนี้ ลุงคิดว่าหลานจะมาลากตัวลุงไปลงโทษที่ได้รับพระราชทานอำนาจอาญาสิทธิ์จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เพราะลุงหลบหลีกไม่ได้พาลูกไปประชุมที่บานวัดกลางแล้วก็จะเลยมาลากตัวอีหนูลูกสาวของลุงไป

ออกญา     จริงซี แม่พิณทองลูกสาวของพ่อลุงอยู่ที่นี่หรือเปล่า ข้านึกอยู่ในใจสิบปีมาแล้วว่า มีโอกาสมาบ้านคุ้งพยอมเมื่อใด ข้าจะต้องตามหาแม่พิณทองผู้ที่เคยมีบุญคุณแก่ข้า ข้าไม่เคยลืมบุญคุณของใครเลย

เฒ่าพงษ์     อีหนูลูกของลุงมีบุญคุณแก่พ่อหลานชายอย่างไร ลุงไม่เข้าใจ นึกว่าจะลากตัวเอาไปทำลวนลามเสียอีก

ออกญา     ตรงกันข้าม พ่อลุงคงจะไม่ทราบว่า  แม่พิณทองมีบุญคุณแก่ข้าเมื่อสิบปีก่อนโน้น วันที่ข้าจะเดินทางเข้ากรุง แม่สาวพิณทองใช้ให้ไอ้จุกวิ่งไปดักคอยบอกข้าว่าจะมีคนลอบทำร้ายข้าจึงระวังตัว ลำพังคนสองสามคนสู้กับข้าต่อหน้าข้าไม่กลัวเลย แต่ถ้าลอบทำร้ายกันข้างหลัง ข้าคงตายเป็นผีเฝ้าป่าไปเสียนานแล้วแม่สาวพิณทองช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจึงนึกถึงบุญคุณเมื่อข้ามาถึงบ้านคุ้งพยอม ข้าจึงอยากจะมาขอบใจ และบอกว่า ถ้าแม่สาวพิณทองประสงค์สิ่งใดถ้าข้าจัดให้ได้ ก็จะจัดให้ทั้งสิ้นเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ได้มีต่อข้า พ่อลุงก็เหมือนกัน ถ้าต้องการสิ่งใดก็ขอให้บอกข้าเถิด

เฒ่าพงษ์     ลุงเพิ่งประจักษ์ความจริงวันนี้เองว่า เหตุใดจึงมีผู้ยกย่องสรรเสริญว่าท่านออกญาเป็นผู้มี่มีศีล มีใจเที่ยงตรง สมกับสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงไว้วางพระราชหฤทัย ลุงปลื้มใจเหลือเกิน มันเหมือนนอนหลับฝันร้ายแล้วตื่นขึ้นมากลายเป็นดี ลุงหลงผิดมานานแล้ว ต่อนี้ไป จะเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของลุง

ออกญา     ขอบใจพ่อลุงมากที่มีความรู้สึกในทางที่ดี ทุกอย่างไม่มีอะไรแน่นอน ย่อมจะเปลี่ยนแปลงไปได้ แต่ขอให้เปลี่ยนไปในทางที่ดี

เฒ่าพงษ์     ต่อนี้ไปหลานมีอะไรที่จะใช้ลุง ได้โปรดสั่งมา ลุงจะยอมทำตามที่สั่งทุกอย่างไม่ว่ายากหรือง่าย พวกเราชาวบ้านคุ้งพยอมพร้อมอยู่แล้วที่จะปฏิบัติตามคำสั่ง (พูดแล้วก็หันไปทางพวกชาวบ้านที่นั่งอยู่ในที่นั้น) จริงไหมพวกเรา

(พวกชาวบ้านหลายคน)     จริงแล้วท่านนายบ้าน มีอะไรสั่งมาพวกเราจะทำตามทุกอย่าง

ออกญา     ขอบใจทุกๆคนในที่นี้ และอยากจะขอพูดว่า ตัวข้าพเจ้านี้ได้เป็นข้าแผ่นดิน ได้ถือน้ำพิพัฒน์สัตยา ว่าจะซื่อตรงจงรักต่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ จะขอใช้ชีวิตและร่างกายเพื่อทำนุบำรุงให้แผ่นดินให้เจริญรุ่งเรือง เพื่อพี่น้องชาวไทยจะได้อยู่ด้วยความสงบสุข ฉะนั้นเมื่อเห็นว่าสิ่งใดจะนำความเสื่อมเสียมาสู่ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ แล้วก็จะขอป้องกัน แก้ไขให้สิ่งร้ายกลายเป็นดี แม้จะเสียสละเลือดเนื้อและชีวิตก็ยอม

เฒ่าพงษ์     พวกเราชาวคุ้งพยอมขอร่วมสละเลือดเนื้อและชีวิต เพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และเพื่อความสุขของชาวไทยทุกคน

ออกญา    ในนามของตัวเราซึ่งเป็นข้าแผ่นดินไทย ขอขอบใจพ่อลุงและพี่น้องชาวบ้านคุ้งพยอม สิ่งที่เราจะแก้ไขในเวลานี้ ก็ได้แก่ ความรักใคร่ สามัคคีกลมเกลียวกัน

          ขอย่าให้พวกเราแตกแยกกันเพราะมีความอิจฉาริษยา มีความอาฆาตพยาบาทอยู่ในอารมณ์ เห็นใครดีก็กลัวว่าจักดีเกินหน้าเกินตาไป คอยแต่จ้องทำลายทั้งทางตรงและทางอ้อม เพื่อให้ย่อยยับไป อยากเห็นความพินาศฉิบหายของคนอื่นเป็นความพอใจของตัว นี่เป็นควมวิปริตทางจิตใจ

          ไม่เคยนึกหรือรู้เลยว่าคนชาติเดียวกันนั้นก็เปรียบเหมือนอวัยวะที่รวมอยู่ในร่างกายคนๆเดียวกัน หยิกเล็บก็ต้องเจ็บเนื้อ หาก มือ เท้า ปาก หู ตา เกิดริษยาชิงดีชิงเด่นกัน ร่างกายของคนนั้น ก็ไม่สามารถดำรงอยู่อย่างเป็นสุขได้

          เหมือนคนในชาติเดียวกัน ถ้ามัวแตกแยกเป็นพวกเขาพวกเรา ชาติบ้านเมืองก็อ่อนแอ ถ้ามีศัตรูจู่โจมเข้ารุกราน คนในชาติขาดความสามัคคืก็ต้องพ่ายแพ้ทางกำลังใจ อย่างไม่ต้องสงสัย มีตัวอย่างมาแล้วแต่อดีตว่า ชาติไยถูกทำลายอย่างย่อยยับ ก็เพราะชาติเราขาดความสามัคคี ไม่ได้รวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน คนในชาติเดือดร้อน ไม่มีใครอยู่ได้อย่างสุขสบาย

เฒ่าพงษ์     จริงๆอย่างหลานว่าต่อไปนี้ลุงสัญญาว่าจะร่วมสามัคคี รักใคร่กลมเกลียวกันเหมือนพี่เหมือนน้อง จะมมีความอิฉาริษยาคอยจองเวรจองกรรมกันอีกต่อไป ลุงเป็รหนี้ชีวิตพ่อหลานชาย หลานทำให้ลุงหู ตา สว่างขึ้น นึกถึงคำพระที่สอนไว้ว่า “เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร” ลุงเห็นจริงแล้ว ต่อไปนี้เราชาวคุ้งพยอมจะขอกอดคอกับพวกขาวบ้านคุ้งส้มป่อย ขอเป็นเพื่อนร่วมตายกัน (เฒ่าพงษ์หันไปทางชาวบ้านอย่างขอความเห็น) พวกเราพี่น้องทั้งหลายจะเห็นเป็นอย่างไร ที่ข้ากับท่านออกญาได้พูดกันมานี้

          (เสียงชาวบ้านอึงด้วยความดีอกดีใจ เมื่อได้รับทราบข่าวว่าชาวบ้านทั้งสองพวกจะมารวมเป็นมิตรสนิทร่วมตายกัน ต่างก็มีความสุขสบายใจ)

ชาวบ้าน     พวกข้าทั้งหลายมีความยินดีและเห็นชอบด้วยกันทุกคน ต่อไปนี้เราก็จะอยู่กันด้วยความสงบสุข ไม่มีหนามยอกอกอีกแล้ว (จากนั้นต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีเป็นการฉลองกัน จนเต็มลานบ้าน ในหมู่คนที่มานั้น แลเห็นพิณทองแอบมาอยู่ด้วยท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสและสบายใจ)

จบฉากสาม

          ในฉากสุดท้าย จะมีบทสัมภาษณ์ออกญาพิชัยราชภักดี แบบ Exclusive ถึงเบื้องหลังกลวิธีผูกมัดใจคนและเสริมสรางความสามัคคีแก่คนในสังคมด้วยนะคะ จะเป็นอย่างไร ใครเป็นผู้สัมภาษณ์ จะได้ทราบกันเร็วๆนี้ค่ะ



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
กว่าจะได้เป็นอภิชาติบุตร วันที่ : 15/08/2007 เวลา : 17.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/berm
ทุกคนเป็นนักข่าวได้แต่เป็น ช่องกะลาเนชั่น [kalanation]

ลุงมะอึก แฟนพันธุ์แท้ ป้าปิรันย่า

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
มะอึก วันที่ : 15/08/2007 เวลา : 12.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

ให้อภัยไม่อาฆาตมาดร้าย
อ่านจบตอนที่สาม

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน