• พู่กันชมพู
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : lungpoo@live.com
  • วันที่สร้าง : 2009-12-25
  • จำนวนเรื่อง : 45
  • จำนวนผู้ชม : 37386
  • ส่ง msg :
  • โหวต 26 คน
พู่กันไหวเอน
ราตรี ณ สว่าง สนตะพายดอกไม้ ฆ่าฉันเมื่อค่อนคืน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/napoo
วันพฤหัสบดี ที่ 14 มกราคม 2559
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 532 , 09:03:13 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

นามฉันลงท้ายว่าพาราท่านพระยานำมาจากแดนไกลบ่มเพาะจนแตกกิ่งก้านใบแล้วแจกจ่ายฉันไปทั่วภูมีเพราะฉันหลั่งน้ำข้นขาวเป็นราวดั่งอัญมณีผู้คนทั่วผืนปฐพีต่างยินดีมีฉันไว้ประคองเคยมีนาพวกเขาก็ถมนามีผืนป่าเขาถางป่าพาฉันครองบนภูผาจรดจดห้วยหนองพืชพันธ์ใดน่าใฝ่ปองเท่าผองฉุันทั่วแดนใต้ล้นสิ้นไร้ดินเหลือนำฉันบุกแดนเหนือเพื่อบากบั่นทั้งนายทุนหุ้นส่วนเอนกอนันต์จนเผ่าฉันล้นโลกาชะล่าใจ ฉันนำพาความเป็นอยู่ให้ฟูเฟื่องพอลือ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 8 ตุลาคม 2556
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 2431 , 08:30:27 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 7 คน

จากไดอารี่ส่วนตัว 22 กันยายน .... เป็นเรื่องของความผิดพลั้งโดยไม่ตั้งใจของผู้ที่เก็บมาขายที่มองไม่ออกหรือไม่ได้ศึกษารู้จักถึงพืชสองชนิด หรืออาจเป็นความตั้งใจตัดมันมาปนเพื่อให้ได้มาซึ่งปริมาณที่พอขาย......ค่ำคืนที่ผ่านมาข้าพเจ้าหลับใหลเบื้องหน้าจอแทปเลต ซึ่งบังคับให้มันแปรสภาพเป็นจอภาพยนต์ขนาดเล็กและดูเหมือนมันจะเป็นผู้ทัศนาวิถีการนอนหลับของข้าพเจ้าเสียมากกว่ที่าข้าพเจ้าจะเป็นคนดูมัน ก่อนหน้านั้นหลั....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 20 กรกฎาคม 2556
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 1877 , 12:57:00 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน

         ไข่ มาม่า ปลากระป๋อง ดูเหมือนจะเป็นอาหารยอดฮิตแห่งผู้คนชนชั้นติดดิน ยามเมื่อความหิวโหยมาเยือนหยอกเย้ากระเพาะอาหารอันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย แน่นอนมนุษย์ทุกคนต้องกิน บางครั้งการยึดติดความเรียบง่ายอาจสร้างภาพทั่วไปเป็นความอัตคัด แท้ที่จริงแล้วเหตุผลของการเลือก ไข่ มาม่า หรือปลากระป๋องเป็นสิ่งประทังชีวิตอาจไม่ใช่เหตุผลจูงใจจากความอัตคัดขัดสนเสมอไป แต่เหตุผลใหญ่นั้นอยู่ที่ความเรียบง่ายมากกว่า....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 5 ตุลาคม 2555
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 520 , 07:58:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

วิหกเจ้าเอยเจ้าจะรับรู้บ้างใหมว่าสิ่งที่เจ้าเป็นคือคมมีดที่กรีดเนื้อกรีดใจคนที่หวังดีกับเจ้ามาตลอดการเดินทางเจ้าจะดั้นด้นไปถึงดวงดาวใดเล่าสุดท้ายแล้วดวงอาทิตย์ก็มีจุดหมายสิ้นสุดเพียงขอบฟ้าเพื่อเปลี่ยนผ่านสู่การเริ่มต้นแห่งรุ่งอรุณ หากแต่ระหว่างราตรีอันกีดกั้นถ้าเจ้ายังดั้นด้นไม่ยอมหลับไหลเจ้าก็สร้างแต่ความเจ็บร้าวให้ตนเองเมื่อเช้ามาถึง เจ้าควรจะเป็นอย่างที่โลกใบนี้มอบให้เจ้าเป็น จงเปิดม่านอันแปกเปื....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 5 กันยายน 2555
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 528 , 15:56:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

.......อย่าเลยอย่าหวาดระแวงในความเป็นฉัน ณ ภายใต้พุ่มใบแห่งเหล่ากอนี้ ฉันเพียงล่องผ่านตามวิถีแห่งการเดินทางของชีวิต ด้วยการหมุนไปแห่งโลกใบใหญ่ได้มอบภาระตามการล่องไหลแห่งสายธาร ภาระของการเป็นลำเรือ หากวิถีจะต้องลิขิตให้จุนเจือ ฉันก็เป็นเพียงลำเรือที่ไม่อาจหวังสิ่งใดเพื่อสร้างตัวตนให้ยิ่งใหญ่ เพราะฉันเป็นได้เพียงเรือไม้ ที่คราวอรุณแห่งตะวันต่อแต่งไว้ มิได้แต่งแต้มให้มีหัวใจเพื่อมุ่งหมายอ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 26 มีนาคม 2555
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 682 , 11:26:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 เกลียวคลื่นแห่งวันเวลา ชัดพาความรักมาเย้าหยอก หากแต่เมื่อซัดพาพาเกาะกุมในด้าวแดนของหัวใจก็แสนยากนักที่จะเหือดหาย กระนั้น....วิถีของคลื่นก็ย่อมม้วนวนสู่ทะเล ทิ้งริ้วรอยแห่งรักให้เกาะกุมระยิบระยับอยู่กับผืนทรายที่เรียงรายในห้วงลึกของหัวใจ ที่รัก...เกลียวคลื่นที่พัดเธอมา คงพาเธอค้นหาสู่วิถีที่มุ่งมั่นอย่างที่เธอปราถนา แม้จะทิ้งร่องรอยให้ฝังลึกอยู่กับฉันมากมายเช่นไร แต่สุดท้ายฉันก็ไม่อาจอ้อนวอนให้เธอค....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 6 มีนาคม 2555
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 400 , 04:23:26 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

จุ่มน้ำตาแทนหมึกละลายสี วาดกวีเปื้อนรักในเงาจันทร์ริ้วรอยรักปักยืนบดกลืนฝัน ดั่งจะห้ำหั่นเฉือนใจให้แหลกเหลวบีบน้ำตาพร่าหยดบดธุลี ฝื่นราตรีล่อลวงให้ร่วงเหวหลอนสำนึกลืมตัวว่าชั่วเลว โอ้เปลวรักปักใจหนักในเกินย่ำถนนที่หม่นแสงเรียวแรงล้า ม่านน้ำตาพร่าหม่นบนทางเดินเงาอดีตเย้าย่างทางดำเนิน จวบเผชิญแสงเช้ามาเย้าเยือน ....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 471 , 11:09:44 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เบิกอรุณ...รับตะวัน...มองผ่าน...กาลเวลา...เพราะอ่อนไหว...เพราะอ่อนใจ...นำพา...ด้าวน้ำตา...จึ่งพร่างพลู...เพราะอ่อนใจ...ร้างไร้...จึงวางวาย...บนทางสู้...เพราะบางห้วง...ลวงรู้...เพราะคงอยู่...ไม่แน่นหนัก...เพราะวิถี...ไม่มีพอ...จึ่งถูกล้อ...ถูกเล่น...ลนลาน...เพราะปล่อยใจ...ตามกาล...เพราะไร้การ...หยัดยืน...เพราะตื่น...ในห้วงเหน็บ...จึงบาดเจ็บ...บนทางเถื่อน...เพราะการนี้...จึงเล้าโลม...จึงหนักโหม...แรงพา....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555
Posted by พู่กันชมพู , ผู้อ่าน : 546 , 15:18:57 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

http://youtu.be/Bu527r-13vIหมดแล้วที่ฉันทุ่มเท ละลายลงทะเลน้ำตา สุดท้ายแล้ววันเวลาก็ไร้ค่าเป็นดั่งที่เป็น อยากรู้เธอจะเข้าใจใหม ใจคนอ่อนไหวที่ผ่านมา ที่เธอจับเจ่าว่าเห็นค่า แล้ววันเวลาก็เปลี่ยนไป ทุกสิ่งที่ฉันทำด้วยมั่นคง มันจมลงในห้วงห่วงหา ร่องรอยของรักที่ผ่านมา อย่างไรก็มีค่าสำหรับฉัน เธอทำเหมือนเธอจะเข้าใจ แต่สุดท้ายหวั่นไหวพ่ายแพ้ จะไม่เสียใจหากเธอจะเปลี่ยนแปร หากว่าเธอต้องแคด้วยเหตุผล หากแต่ส....

อ่านต่อ


/5