• ปราณชลี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : nara_chumsak@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2007-09-19
  • จำนวนเรื่อง : 201
  • จำนวนผู้ชม : 407034
  • ส่ง msg :
  • โหวต 359 คน
นัยน์ตามีตีน
ร่วมเปิดดวงตาเสาะแสวงหาแก่นแท้ชีวิตประดับใจ
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/narapong-sak
วันอาทิตย์ ที่ 14 เมษายน 2556
Posted by ปราณชลี , ผู้อ่าน : 2407 , 14:02:44 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 5 คน chalee , BlueHill และอีก 3 คนโหวตเรื่องนี้

 

 

เพลงพลุบรรเลงเปล่งแสงเอิบอิ่มเต็มฟ้ากว้าง ผู้ชมตลอดสองฟากฝั่งริมแม่น้ำบางนราที่มาร่วมงาน ‘ของดีเมืองนรา ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๓’ ส่งเสียงฮือฮาเป็นระยะๆ ตามจังหวะการแตกตัวของพลุแต่ละชุด ขณะหนึ่งนั้นมือของเรายังคงจับกับมั่นในอารมณ์ลุ้นระทึกแทบทุกลมหายใจเข้าออก ตราบกระทั่งวินาทีสุดท้ายของการแสดง

ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทั้งที่ก่อนหน้ามีเหตุชวนให้อกสั่นขวัญหายที่อาจทำให้จุดสำคัญของการแสดงโดยวงดนตรีคันนายาว รวมถึงการอ่านบทกวีของ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ กวีซีไรต์และศิลปินแห่งชาติ ต้องล่ม ขณะทีวียังคงทำการถ่ายทอดสดการแสดง แสง สี เสียง หน้าพระที่นั่ง ชุด “มหานทีแห่งปวงมหาศรัทธา รวมใจชาวนราเป็นหนึ่งเดียว” ดำเนินการโดยจังหวัดนราธิวาส ร่วมกับ พงศ์ นราฯ เมื่อเสียงวิทยุสื่อสาร จากทีมงานที่ปฏิบัติงานอยู่รายงานว่าระบบเสียงบนเวทีกลางน้ำซึ่งจะเป็นการแสดงชุดสุดท้าย ขาดหายไป นั่นเพราะหางเสือของเรือลำหนึ่งในขบวนเรือบุปผชาติตัดเอาสายไฟฟ้าที่จมอยู่ใต้น้ำเสียหาย

“สายไฟขาดๆ ระบบไฟบนเวทีกลางน้ำใช้ไม่ได้แล้ว” เสียงรายงานจากวิทยุสื่อสารของทีมงานดังก้องอยู่บริเวณคอนโทรลระบบเสียง-ไฟทั้งหมด

จังหวะนั้นเองที่ข้าพเจ้าเหลือบไปเห็นน้องทีมงานคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่หน้าแป้นควบคุม คุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ลุกขึ้นมาถอดหูฟังโยนทิ้งเหมือนคำประกาศยอมแพ้ มือข้างหนึ่งทุบแผงคอนโทรลด้านหน้าด้วยอารมณ์โกรธและหมดหวัง พร้อมสบถถ้อยคำรุนแรงออกมา แต่สำหรับผู้ควบคุมและสั่งการระดับ ‘แม่ทัพ’ ที่ต้องดูแลทีมงานนับร้อยเพื่อบัญชาการให้การแสดงทั้งหมดลุล่วงตามเป้าหมาย ย่อมมิอาจแสดงอาการไหวหวั่น ท้อถอย หรือเสียขวัญ

เขายังคงสั่งการทางวิทยุสื่อสารเครื่องจิ๋ว ค่อยๆ ใช้สติแก้ไขปัญหาไปทีละเปลาะ ในอารมณ์สงบนิ่งสะท้อนผ่านใบหน้าที่ประดับไปด้วยหนวดเคราดำแซมขาว ดวงตาฉายแววกร้าวแกร่งวาววับเป็นประกาย

จ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นี้ ข้าพเจ้าเชื่อมันอย่างยิ่งสำหรับความเป็นยอดนักสู้ชีวิตนาม ‘รัฐภูมิ อยู่พร้อม’ หรือ ‘พี่โต้ง’ ของน้องๆ แกนหลักบริหารจัดการหน้างานซึ่งผ่านพบประสบการณ์ชีวิตมามากมาย อย่างที่เรียกได้ว่า หัวใจแทบจะแหลกสลายเป็นผุยผงกับสิ่งที่ได้พานพบ แต่ก็สามารถลุกขึ้นมาต่อสู้ฝ่าฟันมวลอุปสรรคปัญหาได้ด้วยตัวเอง

 

๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๓

หอประชุมใหญ่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

“สวัสดีครับ ทีแรกก็หนาวนะครับ เลยใส่สูท ตอนนี้คงต้องขออนุญาตถอด ไม่งั้นคงพูดไม่ออกแน่ๆ เลย”

พี่โต้ง-รัฐภูมิ อยู่พร้อม ภายใต้ชุดกางเกงชาวเลแบบสบายๆ ค่อยๆ ถอดเสื้อสูท จนเหลือเพียงเสื้อยืดสีขาว เด่นด้วยตราสัญลักษณ์ ‘มูลนิธิ 1500 ไมล์’ พูดเกริ่นบนเวทีที่ ‘เครือข่ายพลังบวก ปลุกพลังบวก เปลี่ยนประเทศไทย’ เชิญเขาไปพูดบอกเล่าประสบการณ์ชีวิต

“ชีวิตของผมนั้นคงจะเล่าไม่ยากนัก เพราะว่าเป็นเรื่องที่เจอด้วยตัวเองมาตลอด นั่นคือการต่อสู้ ความจริงแล้วต้องบอกว่าชีวิตของผมมีแค่เพียงตั้งแต่เด็กกระทั่งถึงแค่นี้เท่านั้น ตั้งแต่นี้ไปชีวิตผมไม่มีอีกแล้ว สาเหตุที่ไม่มีนั้นมันเป็นเรื่องราวซึ่งยากที่จะเล่า แต่หลายๆ คนก็ขอให้ผมเล่า นั่นก็คือแม่ผมถูกฆาตกรรมโดยเพื่อนของผมเอง ตั้งแต่นั้นมาชีวิตของผมดับสนิท ไม่ว่าจะเป็นด้านธุรกิจ หรือทางด้านครอบครัว ต้องหาทางออกให้ได้ วันหนึ่งผมตัดสินใจลากเรือคายัคลงน้ำ พายไปตามโปสการ์ดที่เคยส่งให้แม่ ๕๐ กว่าใบ และลูกชายที่แย่คนนี้แหล่ะผิดสัญญา ผมยังไม่ทันพาแม่ไปเที่ยวทะเลทั้งอันดามันและอ่าวไทย ผมต้องใช้เวลา ๑ ปี ๖ เดือน ๕ วัน กับการเดินทางไปรอบทะเลไทย วันสุดท้ายที่สำเร็จ ผมดีใจสุดขีด ผมได้ทำในสิ่งที่อยากจะทำ ได้ตอบในสิ่งที่ได้คิด แต่ทะเลนั้นผมเป็นหนี้มากเกินไป สึนามิถาโถมเข้าทะเลอันดามัน แล้วทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง ทำลายความฝันของชาวประมง ทำลายความฝันของผม ที่จะย้อนกลับไป ผมเดินจุดไฟไปทีละกองเพื่อที่จะเผาคนนามสกุลหาญทะเล กล้าทะเล คนเหล่านี้เคยให้ข้าว ให้น้ำ ให้ที่อยู่ และให้ชีวิตผม ตั้งแต่นั้นมาชีวิตของผมก็จบสิ้น เหลือแค่เพียง One By One เท่านั้น แต่ร่องรอยของผมนั้นล้วนแล้วแต่มหัศจรรย์ เพราะผมมีแค่วันเดียว นั่นคือวันเพื่อผู้อื่นเท่านั้น ทำไมต้องทำขนาดนั้น ทำเพราะว่าแม่ผมสอนเสมอว่า ข้าวสักเม็ดหนึ่งเราก็ต้องตอบแทน อะไรหลายๆ อย่างตอกย้ำให้ผมได้ออกเดินทางอีกครั้งหนึ่ง เป็นไมล์ที่ ๑๕๐๑ ๑๕๐๒ ๑๕๐๓... วันหนึ่งผมไปยืนอยู่ที่ประเทศเฮติ แล้วถามตัวเองว่า เรามาทำไม เรามาเพื่อเรียนรู้ พิบัติภัยทำให้ผมเจ็บปวด ผมจึงเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง เยียวยาไม่แต่คนไทยอย่างเดียว แต่พยายามเรียนรู้ยาวิเศษที่จะเยียวยาคนที่ต่างประเทศให้ได้ ในที่สุดผมก็รู้วิธีการเยียวยาผู้คน นั่นคือการโอบกอด ชาวเฮตินั้นผมโอบกอดเป็นพันคน ผมกลับเมืองไทยพร้อมกับกระโจนอย่างเต็มที่ เข้าสู่วิถีหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำมาก่อน นั่นคือความคิดที่ว่าผมไม่มีเวลาเหลืออีกแล้ว คุณไม่มีเวลาเหลืออีกแล้ว ผมเพิ่งกลับจากทะเลอันดามัน เกาะลูกนี้สูญหายไป หลังจากที่สึนามิซัดเข้าตูมเดียว ภาพที่เห็นอยู่นี้อาจจะต้องใช้เวลาอีก ๑๐ อีก ๑๐๐ หรืออีกกี่ปี ผมไม่ทราบว่ามันจะกลับมาเป็นอย่างนี้อีก เพราะ ๖ ปีให้หลังผมเห็นซากของเกาะผ้าเป็นอย่างนี้ มันค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา เหมือนกับชาวประมง เหมือนกับชาวทะเลอันดามัน ค่อยๆ ก่อร่างสร้างครอบครัวขึ้นมาใหม่ ไม่นาน เกาะที่เคยหายไปก็ค่อยๆ เผยโฉมขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง กลายเป็นเกาะผ้า ซึ่งมองอีกทีหนึ่งคือการกำเนิดชีวิตใหม่ นั่นคือสเปอร์มนั่นเอง นี่คือเรื่องราวอันมหัศจรรย์ที่ผมได้เดินแทบทุกวัน เก็บเกี่ยวเป็นประสบการณ์ตัวเอง ผมปักธงของคนอาสาบ้าๆ ลงบนเกาะผ้า แล้วบอกกับตัวเองว่า ผมจะนำเอาทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนมาที่เกาะนี้เพื่อเผชิญความฝัน และแน่นอน ความฝันนั่นแหละที่ทำให้เรามีจินตนาการ และทำให้เราทำเรื่องยิ่งใหญ่ได้มหาศาล ผมบินด้วยร่มบินพาราเพลนรอบแล้วรอบเล่า ด้วยความฝันที่ว่าทำอย่างไรถึงจะให้วันที่ ๒๖ ธันวาคมของสักปีหนึ่ง สึนามิถาโถมเข้าเกาะผ้าอีกครั้งหนึ่ง ด้วยคลื่นของเรือหางยาว ๕๐๐-๑,๐๐๐ ลำ วิ่งเข้าเป็นฟองขาวเข้าที่นี่ เพื่อยืนยันว่าที่นี่แหล่ะคืออนุสรณ์สถานแห่งสึนามิอย่างแท้จริง แน่นอนครับ ผมเป็นคนตัวเล็กๆ ของโลกเท่านั้น ผมแค่เป็นคนของประเทศไทย ของแผ่นดินไทย และแน่นอน ผมคือลูกชายของแม่ ๑๕๐๐ ไมล์ ลูกชายของแม่ ขอบคุณมากและสวัสดีครับ”

เสียงปรบมือดังกราวเกรียวส่งเสียงทอดยาว บางคนถึงกับลุกขึ้นจากที่นั่งปรบมือให้กำลังใจ เขาค่อยๆ เดินลงจากเวที ขณะคำๆ หนึ่งเหมือนจะยังคงก้องกังวานไปแสนไกล

“แม่ผมถูกฆาตกรรมโดยเพื่อนของผมเอง ตั้งแต่นั้นมาชีวิตของผมก็ดับสนิท...”

 

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 7 ปราณชลี ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ศณีรา วันที่ : 15/04/2013 เวลา : 17.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/localbetong
  สิ่งเดียวที่จะทำให้คนชั่วชนะก็คือ " การที่คนดีนิ่งดูดาย "     

น่าสนใจมากครับ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ปราณชลี วันที่ : 15/04/2013 เวลา : 07.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/narapong-sak
  นัยน์ตา...มีตีน   ในตีน...มีแก่นชีวิต   

ขอบคุณมากครับคุณชบาตานี ติดตามข่าวสารเรื่องราวดีๆ ซึ่งกันและกันเสมอ แม้นจะหายหน้าไปนาน แต่หัวใจผมหล่นอยู่แถวๆ นี้แหล่ะ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ปราณชลี วันที่ : 15/04/2013 เวลา : 07.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/narapong-sak
  นัยน์ตา...มีตีน   ในตีน...มีแก่นชีวิต   

ครับพี่ลูกเสือฯ ก่อนหน้านี้ผมเคยพยายามเข้ามาอัพบล็อก แต่ไม่รู้เป็นไง อัพไม่ได้ ก็เลยทิ้งช่วงไว้นาน ทั้งที่แสนจะคิดถึงพี่ๆ น้องๆ ในพื้นที่แห่งนี้

ความคิดเห็นที่ 4 ปราณชลี ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ชบาตานี วันที่ : 14/04/2013 เวลา : 18.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chabatani

สวัสดีค่ะคุณปราณชลีขา
หายหน้าหายตาไปนานเลยน่ะค่ะ
กลับมาอีกครั้ง พร้อมเรื่องราวที่มีคุณภาพอีกครั้ง

ความคิดเห็นที่ 3 ปราณชลี ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 14/04/2013 เวลา : 16.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

หายไปนาน....

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ปราณชลี วันที่ : 14/04/2013 เวลา : 14.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/narapong-sak
  นัยน์ตา...มีตีน   ในตีน...มีแก่นชีวิต   

คือปฏิกิริยาเคมีที่เรียกกันว่าความ 'คิดถึง'

ความคิดเห็นที่ 1 ปราณชลี ถูกใจสิ่งนี้ (1)
น้ำทะเล วันที่ : 14/04/2013 เวลา : 14.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/soda
เ พ ร า ะ พี่ เ ป็ น พี่ ... ที่ ... ว่ า ง เ ป ล่ า 

นึกอย่างไร อัพบล็อกพร้อมกันเนี๊ยยยยยยยย

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

เหมือนสายลม

บทเพลงประกอบหนังสือจิตวิญญาณระหว่างขุนเขา บูโด-สันกาลาคีรี โดยชุมศักดิ์ นรารัตน์วงศ์

View All
<< เมษายน 2013 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        



[ Add to my favorite ] [ X ]