*/
  • นายครก
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : torcmu@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-07-21
  • จำนวนเรื่อง : 74
  • จำนวนผู้ชม : 119827
  • จำนวนผู้โหวต : 211
  • ส่ง msg :
  • โหวต 211 คน
<< สิงหาคม 2018 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

[ Add to my favorite ] [ X ]


:: คุณคิดว่าคนไทยฮิตเล่น Pokemon Go เพราะอะไร ::
เป็นเกมที่สนุก เพลิดเพลิน ท้าทาย กราฟฟิกสวยงาม
0 คน
ก็เล่นๆ ตามเขาไป ใครๆ ก็เล่นกันทั้งนั้น ถ้าเราไม่เล่นก็เชยแย่สิ
0 คน
ไม่รู้สิ เราไม่เล่น และไม่คิดจะเล่นด้วยซ้ำ
1 คน

  โหวต 1 คน
วันจันทร์ ที่ 13 สิงหาคม 2561
Posted by นายครก , ผู้อ่าน : 353 , 14:54:29 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน แม่หมี โหวตเรื่องนี้



"...เวลาที่ฉันหย่อนจดหมายลงกล่องไปรษณีย์สีแดง ฉันจะมีความสุขทุกครั้ง

ฉันจะนับวันและนับคืน และคิดว่า เอาล่ะ... จดหมายของฉันจะเดินทางไกลถึง ๑,๕๐๐ กิโลเมตร

จากเกาะพงันไปถึงเชียงใหม่..."



ข้อความบางตอนจากหนังสือเรื่อง "กล่องไปรษณีย์สีแดง" ที่เขียนโดย อภิชาติ เพชรลีลา เป็นหนังสือโปรดอีกหนึ่ง

เล่มที่ผมมักจะหยิบมาอ่านในเวลาที่มีอารมณ์มุ้งมิ้ง อยากอยู่นิ่งๆ กับวันเวลาเก่าๆ และความทรงจำสีจางๆ ที่เกิดขึ้น

ณ ที่นั้น มหาวิทยาลัยเชิงดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่...



อ่านไปก็มีแอบยิ้มบ้างอย่างมีความสุข อาจเป็นเพราะเค้าโครง และเรื่องราวหลายช่วงหลายตอน มันคือเหตุการณ์จริง

ของชีวิตผมในช่วงนั้น ภายใต้วันเวลา สถานที่ และความรู้สึกแบบเดียวกับตัวละคร จนหลายๆ ครั้งอดคิดไม่ได้ว่า ผม

กำลังอ่านเรื่องราวของตัวเองอยู่...



เรื่องต่างๆ ระหว่างผม กับ "เพื่อนสนิท" สาววิจิตรศิลป์คนนั้น ดำเนินไปไม่ต่างจากตัวอักษรที่อยู่ในหนังสือแม้แต่น้อย

แต่ด้วยในสถานะความเป็น "เพื่อนสนิท" ของเราทั้งสองคน จึงทำให้เรื่องราวและความสัมพันธ์จำต้องเป็นไปตาม

ครรลองของมันตลอดมา โดยไม่อาจก้าวล่วงเขตแดนของอีกหนึ่งความรู้สึกที่ผมมีให้กับเธอ จวบกระทั่งถึงวันสุดท้าย

ก่อนที่เราต้องลาจากกัน เป็นการจากลาที่ประโยคสุดท้ายหลังงานเลี้ยงฉลองรับปริญญาของเธอในคืนนั้น

ยังคงก้องอยู่ในหัวของผมตลอดมา...




 

จากวันนั้น จดหมายหลายฉบับที่ส่งกลับไปกลับมาระหว่างผมกับ "เพื่อนสนิท" คนนั้น เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำได้

สำหรับการติดต่อสื่อสาร รับรู้เรื่องราวของกันและกัน ในยามที่ต่างก็ต้องออกไปดำเนินชีวิตตามเส้นทางของตน

กับความห่างไกลกันหลายร้อยกิโลเมตร...




ด้วยความที่เป็นคนชอบขีดๆ เขียนๆ เหมือนกัน จากความคิดถึง ห่วงหา ก็ถูกหยิบมาแปรเปลี่ยนให้เป็นเรื่องสนุก

และมีความสุขที่ได้บอกเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ของเราสองคน ทั้งเรื่องงาน เรื่องคน ทั้งเรื่องสุข และเรื่องเศร้า

การให้กำลังใจซึ่งกันและกัน โดยที่ผมไม่ลืมที่จะสอดแทรกความรู้สึกบางอย่างที่แอบมีให้กับ "เพื่อนสนิท" คนนั้น

ลงไปในเนื้อความของจดหมายทุกฉบับ ด้วยความหวังเพียงเล็กน้อยว่าเธอจะรับรู้มันได้ และถึงแม้ว่าเธอคนนั้น

จะไม่ได้คิดกับผมมากกว่าการเป็น "เพื่อนสนิท" ของเธอ ผมก็ดีใจและมีความสุขแล้วที่ได้ส่งมอบความรู้สึกดีๆ 

ให้กับคนพิเศษที่สุดในช่วงเวลานั้น



 


มันเป็นความรู้สึกที่อยากบอกให้เธอรู้มาโดยตลอด แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีโอกาส ทั้งด้วยเหตุผลของเธอ และของ

ตัวผมเอง ครั้นพอถึงเวลาที่สามารถบอกได้ มันก็สายเกินไป


ความรู้สึกที่ว่า มันก็เป็นความรู้สึกเดียวกับที่ "ไข่ย้อย" มีให้กับ "ดากานดา" มาโดยตลอดนั่นเอง...




 

ชื่อ "ดากานดา" แปลว่า "หญิงสาวอันเป็นที่รัก" 

ส่วนชื่อของ "เพื่อนสนิท" คนนั้นของผม มีความหมายว่า "หญิงสาวที่งดงาม"

.
.


"ถ้ามีใครทำแบบนี้ให้เรานะ เรารักตายเลย" ประโยคนี้ มีคนๆ นึงเคยพูดกับผม เมื่อ 14 ปีที่แล้ว

.
.

ภาพดากานดาเมาเหล้า กอดเอวนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์กับไข่ย้อยข้ามสะพานนวรัฐ ที่ใครหลายคนประทับใจ 


และจำได้ติดตาจากภาพยนตร์เรื่อง "เพื่อนสนิท" นั้น ก็เป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริงๆ เมื่อ 15 ปีก่อนหน้า

.
.

ใครจะรู้ว่าประโยคที่ติดตรึงใจผู้อ่านทุกคน ที่ว่า "แกมาบอกอะไรตอนนี้" ก็ถูกหยิบยกมาจากบทสนทนาของผมกับเธอ


ในค่ำคืนของการลาจากเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2537



"ทำไมเธอเพิ่งจะมาบอกเรา"  คือประโยคสุดท้ายที่เธอพูดกับผม ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับ

และเดินจากผมไปในคืนนั้น และปล่อยให้เสียงของเธอยังดังอยู่ใน ความทรงจำของผม ตลอดมา

 




 

เรามักจะคิดถึงวันที่สวยงาม เมื่อเวลาผ่านไป และมีความสุขทุกครั้ง ที่ได้ย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

คงไม่แปลก ที่เราจะปล่อยใจให้ตัวเองหลุดเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของบทประพันธ์ที่เราชื่นชอบ

คงไม่แปลก ที่เราจะมีความสุขกับเรื่องราวดีๆ ที่เคยเกิดขึ้น

คงไม่แปลก ที่เราจะหล่อเลี้ยงความเป็นจริงด้วยความฝัน

และคงไม่แปลก ที่เราจะหล่อเลี้ยงความฝันด้วยความจริง...

 

เพราะฉะนั้น ก็คงไม่แปลกใช่มั้ย ที่ผมอยากจะบอกกับ "เพื่อนสนิท" สาววิจิตรศิลป์คนนั้นว่า

 

"ฉันยังรักและคิดถึงเธอนะ ดากานดา ของฉัน"

 

 

*******************************

 

เพลง  :  น่ารัก

OST  :  ตุ๊กแกรักแป้งมาก

 



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
นายครก วันที่ : 14/08/2018 เวลา : 12.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/naykrok
เมื่อมั่งมีมากมายมิตรหมายมอง  เมื่อมัวหมองมิตรมองเหมือนหมูหมา  เมื่อไม่มีมิตรเมินไม่มองมา  เมื่อมอดม้วยแม้หมูหมาไม่มามอง

คห. ที่ 1 : แม่หมี

เราย้อนเวลากลับไปเพื่อแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ แต่เราสามารถที่จะมีความสุขกับเรื่องราวเหล่านั้นได้เสมอครับแม่หมี

ก็เหมือนที่มีคนพูดให้เราได้ยินบ่อยๆ ว่า

"ความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอ"

ขอบคุณแม่หมีนะครับ ที่เข้ามารำลึกอดีตและมีความสุขกับเรื่องราวดีๆ ด้วยกัน...

ความคิดเห็นที่ 1 นายครก ถูกใจสิ่งนี้ (1)
แม่หมี from mobile วันที่ : 13/08/2018 เวลา : 17.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

อ่านแล้วประทับใจมากๆค่ะหนุ่มมช. กับสาวคนนั้น มันเป็นความทรงจำดีๆนะเมื่อเราเปิดกล่องความทรงจำ ความสุขมันจะย้อนคืนมาอีกครั้ง

เหมือนแม่หมี เปิดกล่องความทรงจำคราเมื่ออยู่ ม. ศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ นครปฐม ก็มีความสุขทุกครั้ง

สาวทับแก้วกับความหลังกับเพื่อน กับคนสนิท

มีความสุขทุกครา

อ่านเอ็นทรีนี้ จะมีใครนะที่นึกถึงดากานดาคนนี้บ้างน้อ....

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน