• ดุจดังฯคนจร
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-07
  • จำนวนเรื่อง : 7
  • จำนวนผู้ชม : 19347
  • ส่ง msg :
  • โหวต 17 คน
เพียงผู้พลัดหลง...
ซึ่งเฝ้าเพียรแสวงหาหนทางแห่งตน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/nomadicman
วันอังคาร ที่ 11 กันยายน 2550
Posted by ดุจดังฯคนจร , ผู้อ่าน : 1715 , 23:56:42 น.  
หมวด : ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฤา ที่พักพิงแห่งวิญญาณพลัดหลง

บทนำ

“ทางแยกแห่งชีวิตไม่สามารถย้อนกลับ แต่ต้องตัดสินใจเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

ละเลยเพียงน้อยนิด เส้นทางที่ทอดยาวต่างกันสิ้นเชิง…

น่าแปลก… ที่เส้นทางแสนวกวนแห่งเส้นด้ายของชีวิตกลับพบว่า

อยู่ระหว่างจุดเพียงสองจุดเท่านั้น... กำเนิดและตายดับ…

หากโลกแห่งวิญญาณมีจริงตามความเชื่อของหลายๆคนแล้ว…

โลกใบนี้ ฤา แค่ที่พักพิงแห่งวิญญาณพลัดหลง

เพียงแค่นั้นเองหรือ…”

หนึ่งร้อยปีแห่งความเหงา

บทต้น เลียบเลาะทิวเขาเพชรบูรณ์

ปลายเดือนกรกฎาคม

บ่ายวันที่ 2 ของการเดินทาง...

หลังได้ยินคำตอบจากป้าขายก๋วยเตี๋ยว ผมกับเขาเหลียวมองกันด้วยสีหน้ายากจะบรรยาย มันเป็นคำตอบจากคำถามที่ว่า เหลือชาวบ้านอยู่ในหมู่บ้านดินเท่าไร ?

“4 หรือ 5 ครอบครัว, ป้าเองก็ไม่แน่ใจนัก” นี่คือคำตอบที่เราไม่คาดคิดเพราะมาคราวก่อนยังมีชาวบ้านอาศัยอยู่ราว 20 ครอบครัว...

เกิดอะไรขึ้น ? คงไม่อาจหาคำตอบได้จากที่ไหนนอกจากเข้าไปถามไถ่กับผู้ที่ยังคงเหลืออยู่ หลังท้องอิ่มด้วยก๋วยเตี๋ยว เราก็บ่ายหน้าสู่หมู่บ้านดินในทันที...

เช้าวันแรกของการเดินทาง...

ผมออกเดินทางไปรับเพื่อนคนหนึ่งที่อำเภอหล่มเก่า จุดหมายของการเดินทางครั้งนี้คือหมู่บ้านดินแห่งบ้านเทพนา อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ หลังจากไม่ได้กลับเข้าไปอีกเลยนับตั้งแต่เหตุการณ์ในครั้งนั้น วันหยุดหลายวันติดกันอย่างนี้ผมจึงถือโอกาสชวนเขากลับไปเยือนอีกหนหนึ่ง

ผมขับมอเตอร์ไซด์ด้วยความคุ้นชินผ่านทางสายนี้นับครั้งไม่ถ้วน (เป็นถนนคดเคี้ยวไปมาบนส่วนหนึ่งของทิวเขาเพชรบูรณ์) หลายปีที่ใช้เส้นทางนี้จึงทำให้ผมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ทั้งๆที่บริเวณนี้เรียกได้ว่าเป็นผืนป่าต้นน้ำแห่งหนึ่งของประเทศ แต่ทำไมปริมาณป่าไม้กลับลดลงอย่างต่อเนื่องจากการหักร้างถางพงเพื่อเป็นที่ทำกินของชาวบ้าน ผมไม่ได้กล่าวโทษชาวบ้านหรือส่วนราชการใดๆ

เพียงแต่ว่า เราแน่ใจแล้วใช่ไหมกับสิ่งที่เกิดขึ้นและยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆว่า เป็นหนทางที่ถูกต้อง หนทางที่เราเลือก เลือกให้พื้นที่ป่าต้นน้ำถูกทำลาย...

ผมมาถึงบ้านเขาในตอนสายๆ ทักทายกับพ่อและแม่อย่างคนคุ้นเคย แต่เมื่อแม่รู้ว่าผมจะมาพรากตัวลูกชายเขาไปในช่วงวันหยุดยาวหลายวันอย่างนี้ สิ่งหนึ่งที่ผมเห็นคือสีหน้าแสดงความผิดหวังของแม่

“ทำไมไม่ไปเข้าวัดกันเสียบ้าง ไปเที่ยวกันทำไม” แม่ถามอย่างวิงวอนให้เราเปลี่ยนใจ

ผมไม่มีคำตอบให้กับแม่...

ทั้งที่รู้สึกผิดแต่ผมก็โล่งใจขึ้นเมื่อเราออกเดินทาง

“แม่กูก็เป็นอย่างนี้แหละ มึงอย่าใส่ใจ”

เขาซึ่งรับหน้าที่เป็นพลขับในผลัดแรกหันมาบอกผม

“แม่คนไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น ยากจะทำใจเมื่อวันหยุดหลายวันอย่างนี้แทนที่จะได้อยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมกับกับลูกกับหลาน แต่ต้องมองตามด้วยความเป็นห่วงเมื่อสายเลือดออกเดินทางไกล” ผมคิด

การเดินทางครั้งนี้เปรียบเหมือนเลาะเลียบทิวเขาเพชรบูรณ์จากเหนือลงใต้ โดยเริ่มจากอำเภอหล่มเก่ามุ่งหน้าสู่อำเภอลำสนธิเพื่อวกกลับขึ้นเหนืออีกครั้งมุ่งสู่ อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม ไม่ต้องแปลกใจเพราะหมู่บ้านดินอันเป็นจุดหมายของเราอยู่ใกล้ๆกับอุทยานนั่นเอง

ระหว่างทางที่ผ่าน เราแวะชมศาลหลักเมืองนครบาลเพชรบูรณ์ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเมืองหลวงแห่งใหม่ในแผนการอย่างลับๆของจอมพล ป. พิบูลสงคราม สมัยที่เป็นนายกรัฐมนตรีระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เนื่องด้วยเห็นว่า เขตจังหวัดเพชรบูรณ์น่าจะมีความปลอดภัยกว่ากรุงเทพมหานครหากฝ่ายตรงข้ามมุ่งโจมตี การเตรียมการสร้างนครบาลเป็นไปอย่างลับๆและดำเนินการจนใกล้เสร็จสมบูรณ์อยู่แล้ว จอมพล ป. จึงนำเรื่องเสนอเข้าสู่สภาเพื่อขอถามความเห็น แต่ปรากฏว่าฝ่ายรัฐบาลแพ้เสียงในการนำเสนอและยังถูกลงมติไม่ไว้วางใจรัฐบาลจากความหมดเปลืองโดยเปล่าประโยชน์ รัฐบาลในสมัยนั้นจึงต้องลาออก เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติ ได้เหลือแค่เพียงร่องรอยหลักฐานทางประวัติศาสตร์ไว้ว่า ครั้งหนึ่ง บริเวณแห่งนี้เกือบจะได้เป็นจุดศูนย์รวมของประเทศ 

เราจากมาด้วยคำถามที่ว่า ทำไมสังคมให้ความสำคัญกับประวัติศาสตร์กันน้อยเหลือเกิน หรือเราเรียนรู้จากอดีตไม่ได้เลยหรือ เราจะมุ่งไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวได้เช่นไรหากไม่นำบทเรียนจากประวัติศาสตร์มาช่วยในการตัดสินใจ

หากปราศจากรากแก้วคอยค้ำจุน...เพียงแค่รากแขนงจะช่วยอะไรได้เมื่อต้นไม้ใหญ่ต้องเผชิญกับพายุ

เราแวะพักกินข้าวราวบ่ายแก่ๆของวันในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง โดยยังเดินทางได้ไม่ถึงครึ่งค่อนเสียด้วยซ้ำ ผมชักหวั่นใจเสียแล้วว่า คงต้องได้ขับรถตอนกลางคืนเป็นแน่เพราะตลอดผ่านมาของผม ไม่ว่าจะขับรถเที่ยวไกลแค่ไหน ผมก็ไม่เคยขับตอนกลางคืน เหตุผลง่ายๆคือ ผมไม่ชอบ...

ดูเหมือนว่าครั้งนี้คงจะหลีกเลี่ยงยากยิ่ง

ผลัดสองมีผมทำหน้าที่เป็นพลขับ อย่างเอื่อยๆในช่วงแรก ผ่านหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า ทั้งๆที่ห่างจากตัวอำเภอเมืองเพชรบูรณ์ไม่ไกล(สังเกตจากหลักกิโลเมตร) แต่ความแร้งแค้นกลับมีให้เห็นตลอดรายทาง หากสิ่งที่มีสภาพคล้ายเพิงสังกะสีเก่าๆพอจะเรียกว่าเป็นบ้านได้ ก็อย่าได้ถือข้อความข้างต้นที่ผมกล่าวไว้เป็นความจริง

นี่คือสภาพความเป็นอยู่ของประชาชนในประเทศที่มักจะมีอะไรเป็นที่สุดออกมาอวดสายตาชาวโลกอยู่เสมอๆ...

ระหว่างทาง, ไร่มะขามหวานถูกปล่อยร้างเนื่องจากหมดยุคเฟื่องฟูเพราะราคาตกต่ำ ผลผลิตที่ได้ไม่คุ้มทุน นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหม่อะไร แต่ดูเหมือนเรากำลังชาชินกับมันอย่างน่าตกใจ พอผลผลิตทางการเกษตรอย่างหนึ่งราคาตก เราก็ส่งเสริมพืชตัวใหม่ขึ้นมาเหมือนภาพฝันชวนเชื่อเพื่อชีวิตที่ดีกว่า นี่เราต้องเห็นภาพเช่นการโค่นไร่มะขามออกเพื่อเผาเป็นถ่านแล้วปลูกกล้ายางทดแทนเพื่อที่จะได้โค่นต้นยางลงอีก อย่างนั้นหรือ...

นี่เรากำลังทำอะไรกันแน่...?

พืชเศรษฐกิจตัวใหม่ที่เข้ามาแถบนี้คือข้าวโพด ทุ่งข้าวโพดกว้างสุดลูกหูลูกตาโดยมีทิวเขาเพชรบูรณ์เป็นฉากหลัง ดูสวยงามแต่ผม(แน่นอนคาดว่าเขาคงรู้สึกเช่นกัน)กลับไม่รู้สึกอิ่มเอมไปกับทิวทัศน์ที่เห็นแม้แต่น้อย หากคุณรู้ความจริงที่แฝงอยู่ในนั้น... มันจะเปลี่ยนความคิดคุณไปตลอดกาล

เมื่อตอนรู้จักกันใหม่ๆ ในการเดินทางครั้งหนึ่ง เขาเล่าให้ผมฟังเกี่ยวกับเรื่องราว “รัฐกล้วย” หมายถึงประเทศที่ถูกกำหนดให้ปลูกกล้วยเป็นปริมาณมหาศาลเพื่อป้อนเป็นวัตถุดิบเทานั้น ฟังดูอาจตลกแต่ขำไม่ออก... หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กลุ่มผู้มีอำนาจบางกลุ่มคิดว่า ไม่มีสิ่งใดอีกแล้วในโลกนี้ที่จะหยุดยั้งความต้องการของพวกเขาได้ จึงทำข้อตกลงวางแผนระยะยาว แบ่งสันปันส่วนโลกออกเป็นชิ้นๆ พื้นที่นี้เพื่อความขัดแย้ง พื้นที่นี้เพื่อผลิตวัตถุดิบป้อนความต้องการ เป็นต้น

พอจะมองภาพออกไหม...?

นั่นหมายถึง โลกที่เราอยู่กันทุกวันนี้ ถูกครอบงำให้ดำเนินไปตามความต้องการของคนบางกลุ่ม...

ฟังดูยิ่งกว่าภาพยนตร์เสียอีก... (ข้อความข้างต้นโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)

เงินจำนวนมหาศาลที่มาในรูปความช่วยเหลือสู่ประเทศโลกที่สามหรือประเทศกำลังพัฒนาแฝงด้วยข้อตกลงอย่างเช่น พวกคุณต้องรับพืชเศรษฐกิจเข้าไปปลูกและส่งผลผลิตกลับมาให้ข้าเพียงผู้เดียว

เราเริ่มรู้จักการปลูกพืชไร่เช่น ข้าวโพด, อ้อยและมันสำปะหลัง จากการส่งเสริมของใคร การปฏิวัติเขียวที่เกิดขึ้นพร้อมกับการค่อยๆล่มสลายของวิถีชุมชนแบบดั้งเดิมที่เคยอยู่อย่างพอเพียง...

 มันเกิดขึ้นเพื่อใคร ?

ไม่ปฏิเสธว่าความศิวิไลซ์นำพาความดีงามหลายสิ่งหลายอย่างเข้ามา

แต่แน่ใจแล้วหรือว่าเรามากันถูกทาง...

เป็นเวลาพลบค่ำและฝนโปรย เราตัดสินใจว่าจะพักค้างคืนที่อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ  แต่ต้องหลงทางกันอยู่นานกับความไม่ชัดเจนในตำแหน่งของแผนที่ แต่ในที่สุดหลังใช้ความพยายามอยู่นานเราก็พบทางเข้า ระหว่างนั้นผมมีเรื่องให้สังหรณ์ใจบางอย่างซึ่งอาจจะไม่ค่อยดีนักคือ หากที่นี่เป็นเช่นอุทยานประวัติศาสตร์อื่นๆ ค่ำอย่างนี้น่าจะปิดทำการแล้ว อีกเรื่องคือ ระหว่างทางในเขตอำเภอวิเชียรบุรี ผมพบอะไรบางอย่าง มันเป็นสิ่งปลูกสร้างที่ผมเคยเห็นแต่ในสารคดี ไม่คิดว่าจะมาพบเจอในประเทศเรา อาจเพราะม่านมัวแห่งพลบค่ำจึงทำให้ผมมองผิดไปก็เป็นได้ คิดไว้เพียงว่า ในตอนกลับจะชะลอรถดูอีกครั้ง

อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพปิดทำการและเปลี่ยวเปล่ากลางทุ่งนา เราจึงต้องมุ่งสู่อุทยานแห่งชาติป่าหินงามตามเดิม ผมได้ขับรถในตอนกลางคืนอย่างไม่อาจเลี่ยง ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเริ่มเข้ามาเยือนพร้อมกับม่านรัตติกาล

เราไปถึงที่ทำการอุทยานเกือบเที่ยงคืน เดินหาที่กางเต๊นท์อยู่พักใหญ่เพราะนักท่องเที่ยวที่เต็มแน่นอันเนื่องมาจากวันหยุดยาวติดกัน เมื่อกางเต๊นท์เสร็จ เรามุดเข้าซุกหัวนอนและหลับแทบทันทีด้วยความเมื่อยเพลียจากการเดินทาง...

เช้าวันที่ 2 ของการเดินทาง...

เราเที่ยวชมทุ่งดอกกระเจียวและป่าหินงามเสมือนอยากปล่อยเวลาให้ผ่านพ้นไป แววตาเขาบ่งบอกว่า ไม่เห็นจะมีประโยชน์ตรงไหนกับการมาเดินเที่ยวอย่างนี้  ผมอ่านได้อย่างนั้น ไม่แปลกที่อดีตนักกิจกรรมระดับแนวหน้าอย่างเขาจะรู้สึกว่า การเดินทางแต่ละครั้งของเขาจะต้องมีความหมายทั้งสิ้น เพื่อปวงชนและเพื่อสังคมที่ดีกว่าเท่านั้น การเดินทางเพื่อพักผ่อนเหมือนหาประโยชน์ไม่ได้  สู้ไม่เดินทางเสียยังดีกว่า

ผมไม่เคยเอ่ยถามเรื่องนี้กับเขาตรงๆ สันดานส่วนตัวของเราต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่เราก็เรียนรู้ที่จะเคารพการตัดสินใจของอีกฝ่ายอย่าง แสวงจุดร่วม สงวนจุดต่าง ประมาณนั้น

สีหน้าของเขาดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเมื่อเราเริ่มเดินทางสู่หมู่บ้านดิน พอเรามาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านซึ่งจากจุดนี้ไปจะเป็นเส้นทางที่ยากลำบากพอสมควร ผมให้แปลกใจเมื่อเห็นบ้านดินหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ปากทางเข้า แถมยังเปิดเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเสียด้วย เราตัดสินใจแวะหาอาหารใส่ท้องกันที่นั่น 

“ป้าเจ้าของร้านจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับคนในหมู่บ้าน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง” ผมคิด

“ลูกเขยของป้าเป็นคนที่เคยอยู่ในหมู่บ้านดินน่ะ” ป้าตอบเมื่อเขาถามในความสงสัยเดียวกันกับผม

ระหว่างรอ… “เหลือชาวบ้านอยู่ในหมู่บ้านดินเท่าไรครับ ?” ผมเอ่ยถาม

“4 หรือ 5 ครอบครัว, ป้าเองก็ไม่แน่ใจนัก”

 นี่คือคำตอบที่เราไม่คาดคิด

เพราะมาคราวก่อนยังมีชาวบ้านอาศัยอยู่ราว 20 ครอบครัว

เมื่อเรามาถึงเนินที่มองเห็นหมู่บ้านซึ่งตั้งอยู่บนเนินเบื้องหน้า เขาก็หยุดรถ...

ที่ตรงนี้เมื่อคราวนั้น ที่ตรงนี้เอง ที่ตรงนี้ท่ามกลางความมืดมิดและสายฝนโปรย ในตอนนั้นผมไม่เคยคาดคิดว่า เหตุการณ์ในคราวนั้นจะเป็นเสมือนแยกสู่ทางสายใหม่ที่ทำให้ผมไม่อาจมองโลกด้วยมุมมองเก่าๆได้อีกต่อไป...

ผมคงต้องเล่าให้ฟังถึงเรื่องราวโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในครั้งนั้น ...

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
ก้อนหินรำพัน วันที่ : 13/10/2007 เวลา : 11.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/LOSTGEO

เดินทางพร้อมตั้งคำถาม...

ชอบครับ...คิดคล้ายกัน

ขอแอ็ดบลอค และโหวต

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ตุ้มจิ๋ว วันที่ : 28/09/2007 เวลา : 17.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namtan
simply9

นึกว่ามาเที่ยวบ้านนี้จะได้อ่านเรื่องอะไรใหม่ๆ เจ้าของบ้านไปไหนคะ เกลือขึ้นบล๊อกแล้วค่ะ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
cozy วันที่ : 25/09/2007 เวลา : 14.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kakalot
I agreed that what really matters is what you like, not what you are like... Books, records, films -- these things matter. Call me shallow but it's the fuckin' truth - High Fidelity

รออ่านตอนต่อไป

ขอบคุณที่แนะนำและตักเตือนผมอีกครั้งครับ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
กู่ วันที่ : 17/09/2007 เวลา : 22.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

ก๊อก ๆ ๆ ๆ อัพได้แล้ว

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
เสือจุ่น วันที่ : 14/09/2007 เวลา : 18.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tigerjun
สู่ฝัน กรุงเทพฯ เมืองจักรยาน ติดตามข่าวได้ที่ Bangkok Bicycle Campaign

คิดถึงว่า
ถ้ามี แผนเศรษฐกิจพอเพียง
และความสุขมวลรวมประชาชาติ ตั้งแต่ พศ. 2501

เราก็คงไม่ต้องมีแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ อย่างปัจจุบันนี้

และถ้าสมัยจอมพล. ป. ท่านไม่มีการแข่งขันแม่ลูกดก
ทรัพยากรไทยคงยังมีเหลืออีกเยอะ

ป่าไม้เหลือแค่ 15 เปอร์เซนต์ (ในกระดาษ) เท่านั้นนะตอนนี้


จะตามไปต่อครับ รีบสาวเท้าก้าวเดินครับ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
littlewizard วันที่ : 14/09/2007 เวลา : 16.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/littlewizard


เล่าเรื่องได้น่าสนใจ
และรูปสวยครับ

เรามักไม่เรียนรู้จากประวัติศาสตร์
จึงผิดซ้ำๆ
น่าเสียดาย

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
มนนิตา วันที่ : 14/09/2007 เวลา : 13.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/monnita

อ่านแล้วเห็นภาพความเป็นเพชรบูรณ์ การแก่งแย่งเรื่องทรัพยากร การเรียกร้องให้คนจากชนบทไปสู่เมือง และอื่นๆอีกมากมาย ไม่ได้ไปเพชรบูรณ์นานมากแล้ว ขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ตุ้มจิ๋ว วันที่ : 13/09/2007 เวลา : 21.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namtan
simply9

มาอ่านเรื่องเล่าจากเพชรบูรณ์ และคิดว่าอีกหลายตอนมั๊งคะ จะติดตามค่ะ แต่ที่เสียดายคือโค่นมะขาม ปลูกยางแทน ไม่ทราบว่าจะได้อีกนานมั๊ย

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
สายลมลอย วันที่ : 13/09/2007 เวลา : 08.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suankikran

มีมากกว่า "ทาง" และมีมากกว่า "เรื่อง" ในถ้อยคำ



ความคิดเห็นที่ 2 (0)
SOMBOONTIEW วันที่ : 12/09/2007 เวลา : 21.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/somboontiew
เราจักทำเวบหลวงปู่ทิม วัดพระขาว ด้วยใจต้องการบูชาพระคุณ หลวงปู่ www.luangputim.com

ขอไปแพ๊คกระเป๋าเตรียมออกเดินทางกันเลยดีกว่า

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
กู่ วันที่ : 12/09/2007 เวลา : 20.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

เที่ยวไปบ่นไป...วิจารณ์สหายร่วมทางอีกต่างหาก
แสดงว่ายังมีต่อ...
ทริปนี้มรลุ้น

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน