• ดุจดังฯคนจร
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-09-07
  • จำนวนเรื่อง : 7
  • จำนวนผู้ชม : 19348
  • ส่ง msg :
  • โหวต 17 คน
เพียงผู้พลัดหลง...
ซึ่งเฝ้าเพียรแสวงหาหนทางแห่งตน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/nomadicman
วันศุกร์ ที่ 26 กันยายน 2551
Posted by ดุจดังฯคนจร , ผู้อ่าน : 1010 , 19:29:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

 

เป็นอีกคืนหนึ่งที่เหน็บหนาวพอจะทำให้ดวงจันทร์ต้องหลบไปแอบอิงไออุ่นจากแสงตะวันที่ปลายฟ้า แล้วปล่อยให้เหล่าดวงดาวพราวแสงคลายหนาวแก่กันตามลำพัง อวลกลิ่นรัญจวนจากดอกพญาสัตบรรณลอยอ้อยอิ่งมากับม่านหมอกแห่งรัตติกาล เพียงช่วงเวลาหนึ่งในค่ำคืนแห่งฤดูหนาวเท่านั้นที่จะส่งกลิ่นรัญจวน...
นานแต่น่าคุ้มค่าสำหรับผู้ที่เฝ้าคอย หากแต่ด้อยความหมายแก่คนผ่านทาง

เป็นอีกคืนหนึ่งในเดือนสุดท้ายแห่งปีที่คุณต้องทำงานล่วงเวลา... อืม ยังเหมือนเดิม... งานล่วงเวลาคืองานที่เราต้องสละเวลาส่วนตัวเพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งค่าจ้างล่วงเวลาที่เสียไป
"
ชีวิตมักเป็นเช่นนั้นเสมอ จะได้บางอย่างมาก็จำต้องยอมเสียบางอย่างไป" น้อยคนนักที่จะปฏิเสธได้...

ดาวยังพราวแสงอย่างมิรู้เหน็ดเหนื่อย และคุณยังเดินเอื่อยๆอย่างน่าเบื่อหน่าย เพื่อกลับที่พักหลังเสร็จสิ้นการงาน

เมื่อคุณเดินกลับมาถึงบริเวณที่พัก เด็กๆแถวนั้นยังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน คุณหยุดทักทายพอเป็นพิธีกับผู้ปกครองของเด็กเหล่านั้น อ๋อ ทานเรียบร้อยแล้วครับ พักนี้งานยุ่งทีเดียวครับ ไม่ครับ ยังครับ หาได้เท่าไหร่ก็ไม่รู้หายไปไหนหมดเหมือนกันครับ...

“ปล่อยน้าเขาไปซิ น้าเขาต้องไปพักแล้ว เอ๊ นังหนูนี่พูดไม่รู้เรื่องรึไงห๊า...” เสียงผู้ปกครองของเด็กคนที่วิ่งเข้ามากอดก่ายขาคุณไว้กล่าวออกมาเชิงรำคาญ

แล้วคุณก็หลุดจากการกอดก่ายของเด็กๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าที่พัก ยิ้มของเด็กน้อยเหล่านั้นเป็นยิ้มอย่างที่เราพบเห็นได้ทั่วไปในเด็กทุกคน ถึงตอนนี้คุณกลับจำไม่ได้เสียแล้วว่า ยิ้มอย่างนั้นเคยปรากฏอยู่บนใบหน้าคุณครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน ช่างมันเถอะ ตอนนี้คุณรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะคิดถึงเรื่องอย่างนี้... "เรื่องอย่างนี้" คุณหัวเราะด้วยความรู้สึกแปลกๆที่คุณเรียกมันว่าเรื่องอย่างนี้ แต่ก็ไม่นานเกินกว่าหลายสิบก้าวสำหรับ "เรื่องอย่างนี้"

ปฏิทินแบบฉีกที่ยังหลงเหลืออยู่บนผนังห้องของคุณบอกว่าเป็นวันที่ 26 ธันวาคม... อีกไม่กี่วันก็จะย่างเข้าสู่เทศกาลปีใหม่ที่ใครๆต่างรอคอย  ไม่ว่าปฏิทินจะเป็นแบบไหน แต่ก็ยังปฏิบัติหน้าที่เหมือนๆกัน คือ บอกวันเวลา...

“แล้วความใฝ่ฝันที่มากมายล่ะ มิใช่มีไว้เพื่อให้ไขว่คว้ารึ...?”- จู่ๆ คุณก็นึกถึงคำพูดของเพื่อนคนหนึ่งที่กล่าวไว้เมื่อนานมาแล้ว- แต่ในขณะเดียวกันนั้น ความหลายหลากของปฏิทินยังสามารถทำให้มันเป็นอย่างอื่นได้... อาทิเช่น กระดาษวาดเขียนของเด็ก งานประดิษฐ์ส่งครูของเด็กๆ(อีกเช่นกัน) ที่เตือนความจำสำหรับหลายๆคนก็เป็นได้ แหล่งลาภลอยสำหรับนักเล่นอักษรแปรตัวเลขทั้งหลายด้วย เป็นต้น อ้อ เกือบลืมไป เป็นกระสุนสำหรับประลองความแม่นว่าจะขว้างขยะลงถังได้แม่นแค่ไหน...(เป็นข้อดีอีกอย่างสำหรับปฏิทินแบบฉีกที่มีกระสุนสำรองให้ทั้งปี)

    
ว่ากันว่า ผู้คนในสมัยก่อนมักจะใช้เวลาที่ดวงจันทร์โคจรรอบโลกในการกำหนดทำปฏิทิน ถึงแม้โลกของเราจะมีดวงจันทร์ดวงเดียว แต่เนื่องด้วยอารยะธรรมโบราณที่มากมายแตกต่างกัน ทำให้ผู้คนในแต่ละอารยะธรรมต่างก็มีปฏิทินของตัวเองใช้ ไม่น้อยหน้ากันเลยล่ะ...

คุณมองปฏิทินที่เหลืออยู่...
ราวกับว่าปฏิทินที่ถูกฉีกทิ้งไปแต่ละใบ เป็นไรขนบนปีกแห่งฝันที่ถูกเด็ดดึงทึ้งทิ้งให้หลุดลอย
ปฏิทินที่ล่วงเลยถูกละทิ้ง ความฝันที่เคยมีล่ะ...พลัดหลงหล่นหายอยู่แห่งไหน
ยิ่งใช้ชีวิตผันผ่านเพียงใด ความฝันที่เคยใฝ่ยิ่งดูเลือนราง เพียงเพราะปีกฝันเบาบางมิอาจนำพาโบยบิน
น่าเศร้าที่เมื่อหลายปีก่อนคุณเคยคิดว่าอีกไม่กี่ปีหรอก คุณจะโบยบินสู่ฝันด้วยปีกแห่งฝันอันสวยงามของคุณ น่าเศร้ายิ่งกว่าที่ตอนนี้คุณกลับหวนหาห้วงเวลากาลก่อนที่คุณยังไร้พันธะจากโซ่แห่งพันธนาการที่เรียกขานกันว่า"การงาน"
อิ่มบ้างหิวบ้างแต่ยังสามารถโบยบินอย่างเสรี...
อิ่มท้องในทุกๆวันแต่ปีกฝันกลับไร้แรงโบยบิน...
"
เราต้องสูญเสียซึ่งบางอย่าง เพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งอีกอย่าง จริงรึ...?

คุณได้คิดถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่คุณเคยอ่านโดยเพื่อนสนิทคนหนึ่งของคุณเคยให้ไว้ หนังสือมีชื่อว่า

"The Alchemist" ผู้คนในเรื่องนั้นแต่ละคนล้วนแต่มีวิธีจัดการกับความฝันของตัวเองต่างกันไป
เจ้าของร้านขายเครื่องแก้วเลือกที่จะไม่ไขว่คว้าความฝันทั้งที่สามารถทำได้ เพียงเพราะกลัวว่าจะสูญเสียความฝันอันหนึ่งเดียวที่มีอยู่
โจรอีกคนกลับเลือกที่จะทอดทิ้งมันไปตลอดกาล เพียงเพราะเห็นว่ามันช่างไร้สาระเหลือเกิน
ในขณะที่ชายหนุ่มซานติเอโก้กลับเลือกที่จะออกไล่ตามมันทั้งๆที่ดูเลือนรางยิ่ง เพียงเพราะ... อืม... เพียงเพราะอะไรกัน...?
"
หากเราไม่ทอดทิ้งความฝัน ความฝันก็จะไม่มีวันทอดทิ้งเราเช่นกัน" เขาเคยบอกกับคุณ

"
สิ่งที่หวังในวันนี้อาจไม่มีความหมายในวันพรุ่ง"
คุณได้แต่คิดปลอบใจตัวเอง ก่อนที่จะฉีกปฏิทินแล้วขยำมัน ขว้างลงถังขยะพร้อมกับเสี้ยวหนึ่งของความคิด...

 

************************************************

เป็นงานเก่าเมื่อนานมากแล้วในนามปากกาอื่น

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
วรดา วันที่ : 19/12/2009 เวลา : 01.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/worada
ใต้ตะวันเดียวเดิม กลางความทุกข์ยาก เธอล่ะอยากเต้นรำกับฉันไหม

กิ๊ว กิ๊ว

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
แพรจารุ วันที่ : 20/01/2009 เวลา : 18.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/parjaru
มาช่วยกันไล่เซฟรอนออกจากทะเล

งานของวัยเยาว์มากับความสด

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ก้อนหินรำพัน วันที่ : 26/10/2008 เวลา : 14.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/LOSTGEO

หวัดดีวันหยุดนะครับ...

เรื่องราวนี้ปรากฏมาหนึ่งเดือนเต็มแล้ว และผมคงเสียดายไม่น้อยถ้าไม่ได้เข้ามาอ่าน

"หากเราไม่ทอดทิ้งความฝัน ความฝันก็จะไม่มีวันทอดทิ้งเราเช่นกัน" เชื่อเช่นนั้น แต่ในห้วงยามที่ยังสับสนกับอะไรหลายอย่าง...ก็เคยถามตัวเองว่า

"เราหลงลืมอะไรบ้างมั้ยที่สำคัญในชีวิต" หรือแท้จริงแล้วชีวิตก็เป็นเพียงการดำรงอยู่เพื่อต่อฝันในวันพรุ่ง

วันวานจะพลัดหลงกับสิ่งใดบ้าง ก็ปล่อยให้มันลอยหายไปตามวิถีเถิด

ยังอยากอ่านงานดีดีแบบนี้อยู่เสมอนะครับ

ด้วยมิตรภาพ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
กู่ วันที่ : 08/10/2008 เวลา : 10.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

งดงาม

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
พราย วันที่ : 27/09/2008 เวลา : 21.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/praay

นึกถึงเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง "ผมแค่จะออกไปเดินเล่น"
..........
ดีใจที่ได้อ่านงานอีกครั้งครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
idin วันที่ : 26/09/2008 เวลา : 19.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phupha
นอนจะนาน  จะนานเพราะนอนยาว

งานที่ทำบางทีก็ไม่ตรงกับใจเราทุกอย่าง
แต่เวลาที่เหลือจากการทำงาน ผมเรียกว่าเวลาเขย่าฝัน
เขย่ามันทุกวัน วันละเล็กละน้อย ไม่อยากให้ฝันมันหลับนะครับ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สิงหา_สัตยนนท์ วันที่ : 26/09/2008 เวลา : 19.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pinitsatayanon
จุ๊ๆ ข้าพเจ้ากำลังร่ายบทกวี

ปฎิทินที่ฉีกขาดและขยำทิ้งคือปฎิทินเมืองไทย

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน