*/
  • หน่อไม้ไร่
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-01-15
  • จำนวนเรื่อง : 128
  • จำนวนผู้ชม : 438091
  • จำนวนผู้โหวต : 369
  • ส่ง msg :
  • โหวต 369 คน
<< มกราคม 2009 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอาทิตย์ ที่ 25 มกราคม 2552
Posted by หน่อไม้ไร่ , ผู้อ่าน : 219 , 23:21:42 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

            เวลาที่เราเพิ่งจะไปทำงานต่างบ้านต่างเมืองเพียงลำพัง... ใหม่ ๆ ย่อมรู้สึกขัดเขินและโดดเดี่ยว ด้วยความไม่คุ้นภูมิอากาศ วันที่ฝนตก...เราจึงไม่ได้เตรียมแม้แต่ร่มสักคัน จำต้องเดินตากฝน เหน็บหนาวทั้งกายและจิตใจ แต่หากยามนั้น มีร่มคันหนึ่งของชายแปลกหน้ามากางให้เรา เราจะรู้สึกดีแค่ไหน...ฉันเดินหนาว ท่ามกลางฝน ทนเปล่าเปลี่ยวไม่มีร่ม สักคันเดียว พึ่งอาศัยที่หลบฝน สุดปลายทาง ยังอีกไกล ทั้งหนาวกลัว จ....

อ่านต่อ

Posted by หน่อไม้ไร่ , ผู้อ่าน : 238 , 17:57:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บทกวี ความรักกับสายฝนบทที่ 2 ฝนยามบ่าย....สายฝนพรำ เมื่อยามบ่าย อันเงียบเหงาแอบมองเงา ข้างหน้าต่าง ฝนหลั่งไหลนั่งเท้าคาง ดูเงียบๆ คิดเพลินใจหยดน้ำฝน หล่นเรียงราย ใจชุ่มดีวิทยุ คลอเพลงเบา เคล้าฝนหยาดบรรยากาศ ชวนวาดฝัน ถึงวานนี้เธอช่วยสอน ทำการบ้าน ช่างแสนดีอยากรู้เธอ ในตอนนี้ ทำอะไรอยากบอกเธอ ว่าใจนี้ คิดถึงนะเธอล่ะจ๊ะ อยากรู้จัง คิดบ้างไหมอยากให้ถึง วันจันทร์ นั้นเร็วไวเราจะได้ พบหน้ากัน ห้าวันเอย..ข....

อ่านต่อ

Posted by หน่อไม้ไร่ , ผู้อ่าน : 339 , 16:55:54 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บทกวี... ความรักกับสายฝนบทที่ 1 ร้องไห้กลางสายฝน..พายุพัด ฟ้าฝน เทลงมา ดุจน้ำตา ของฟ้าเจ็บ หรือไฉนหรือว่าฟ้า ร้องเป็นเพื่อน เตือนอาลัยแด่ดวงใจ ของฉัน ที่เศร้าตรมย่ำอยู่กลาง ลมฝน บนทางเปลี่ยวเดินคนเดียว ประชดฟ้า ให้สาสมปิดอำพราง บังน้ำตา ที่ไหลซมด้วยน้ำฝน อาบชะโลม กลบกลมกลืนโอ้ที่รัก เธอไม่เคย จะได้รู้ว่าฉันพรู น้ำตาพรั่ง คลั่งสุดฝืนเห็นแต่เพียง ลมฝนฟ้า ซัดมาครืนเสียงสะอื้น ให้ได้ฟัง ยังไม่มีฉันไม่เจ็....

อ่านต่อ

Posted by หน่อไม้ไร่ , ผู้อ่าน : 200 , 15:19:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

กี่ครั้ง แล้วหนา รักลาจากต้องปิดฉาก ฝากรอยแผล แก้ไม่หายนอนหมอนเปียก คนึงครวญ รักข่วนใจทิ้งแผลเป็น ไว้มากมาย ตายจวนเจียนโอ้ใจเอ๋ย ใยเจ้า มิเข็ดหลาบหรือใจนี้ ต้องคำสาป กำหนดเขียนเจ้าจึงครวญ หวนหารัก คอยชักเวียนใฝ่หาเอย มิเคยเปลี่ยน อยู่ชั่วกาลหรือรักนี้ คือปัจจัย ของมนุษย์เหนือที่สุด ดุจสุรา ทิพย์อาหารขาดรสรัก จึงมักวน เพียรค้นควานเสาะหารัก รับประทาน เพื่ออิ่มเอมธรรมดา เมื่อมีรัก ย่อมสะดุดมีอกหัก มีรัก....

อ่านต่อ

Posted by หน่อไม้ไร่ , ผู้อ่าน : 210 , 02:11:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อันชีวี ย่อมมี ดนตรีกาลขับกล่อมขาน กังวานใจ ใฝ่อาสนฟังสำเนียง แล้วเอียงคล้อย คล้ายต้องมนต์ทั่วสากล พลอยผุดผ่อง มองโลกงามดนตรีกล่อม หล่อหลอมใจ ให้ละเอียดล้างความเกลียด ในซอกจิต คิดเหยียดหยามมิใฝ่เพลง อาจหยาบแข็ง แพ่งวู่วามยากหาความ เย็นใจ ใส่ดวงแดเสียงดนตรี ช่วยก่อเกิด ความฝันใฝ่รัญจวนใจ ให้งดงาม ดั่งเพ็ญแขดลให้มอง เรื่องความรัก ว่าน่าแลเปิดประแจ ประตูใจ ให้คนครองโอ้ดนตรี นี้ดลรัก สมัครแฟนเพลงซาบซึ้ง ....

อ่านต่อ


/1