• วารี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : ns26_room@yahoo.com
  • วันที่สร้าง : 2008-02-15
  • จำนวนเรื่อง : 423
  • จำนวนผู้ชม : 217322
  • ส่ง msg :
  • โหวต 107 คน
เรื่องเล่ารอบตัว
เรียนรู้จาก "เรื่องเล่ารอบตัว" นำเสนอเป็นข้อคิดเล็กๆ มาเล่าสู่กันฟังเพื่อแลกเปลี่ยน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/nsdiary
วันอาทิตย์ ที่ 13 สิงหาคม 2560
Posted by วารี , ผู้อ่าน : 418 , 14:49:16 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน ชบาตานี , february26 และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

เรื่องเล่าสีขาว  สุขได้ถ้าใจพอเพียง

 

                คือคำพ่อสอน  ถ่ายทอดเป็นบทกวี                     ผ่านเสียงดนตรี บรรเลงเพลงนี้ให้กึกก้องไกล

                อยู่อย่างพอดี มีกิน มีเก็บ มีใช้                           ความสุขเกิดได้  ถ้าใจรู้จักพอเพียง

เพลง บทกวีความพอเพียง

 

                ที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์วันนี้ อืม ... คงเพราะละครเอ๊ยโขนเพิ่งจบมั้ง  คนเยอะเชียว   เสียงพูดคุยดังอยู่ทั่วไป  ตรงริมกำแพงมีชายคนหนึงนั่งอยู่ที่พื้น  ตรงหน้าเขามีกล่องสีเงิน  มีพระวางอยู่ในกล่องนั่น  ได้ยินเสียงชายคนทื่ยืนอยู่ใกล้ป้ายรถเมล์ส่งเสียงร้องทักไป

                “หน้าตายิ้มแย้มเชียว  สบายแล้วละสิวันนี้”

                “ฮื่ม ... เขาพูดพลางชี้มือไปที่ห่อข้าวข้างตัว  ขวดน้ำอีกขวด  “อาหารวันนี้งัย”

 ………………………………….

                ฉันเจอคนไข้รายนี้ที่คลินิก  เขามาบนเปลนอน อืม...  รูปร่างผอม  ใบหน้าเขาเมื่อเทียบกับลำตัว อืม.. ดูมันไม่สมสัดส่วนยังไงไม่รู้สิ  คุณนึกออกมั้ยคะ เหมือนใบหน้าจะยาวไป  อาจเป็นได้ว่า ก่อนหน้านี้เขาน่าจะดูสมบูรณ์กว่านี้  แล้วตอนนี้ผอมลง  วัยของเขาก็ 60 เศษ  ญาติๆ ที่มาด้วยกันกับเขาก็ล้วนแต่เป็นหญิง  คงจะเป็นพี่ๆ น้องๆ ละมัง

                เขาเป็นก้อนมะเร็งลำคอ  มีการกระจายของโรคไปที่ปอดบางส่วน กระดูก  เพราะด้วยอายุ ด้วยสภาพร่างกายของเขา ณ เวลานี้ และลักษณะ ความรุนแรงของโรคที่เขาเป็น  แผนการรักษาของเขาคือ การรักษาแบบประคับประคอง  ด้วยการฉายแสงเพื่อลดขนาดของโรคที่เขาเป็นไม่ให้รบกวนต่อการใช้ชีวิต     เพราะเขามีกันเพียงพี่ๆ น้องๆ ซึ่งต่างก็สูงวัยกันแล้วทั้งนั้น  เหมือนว่าเขาจะเป็นพี่คนโต  มีน้องๆ ที่ต่างก็เป็นหญิง   และเขาต้องนอนติดเตียงมาได้ระยะหนึ่ง  การไปมาค่อนข้างลำบาก  อาจารย์และพวกเราทีมงานต่างก็พยายามรวบรัดการนัด การตรวจต่างๆ ให้จบโดยเร็วเพื่อให้เขาไม่ต้องไปมาหลายครั้ง   เขาถูกรับเข้าไว้รักษาตัวในโรงพยาบาลในวันจันทร์ถัดมา  

                ฉันตามไปเยี่ยมดูแลเขาที่ตึก  ซึ่งก็เป็นกิจวัตรปกติ คือ ถ้าคนไข้ของคลินิกรับเข้าไว้รักษาตัวในโรงพยาบาล ถ้าไม่ติดภารกิจอะไร  ฉันก็จะพยายามแวะไปเยี่ยมให้ได้ละ   แผนการรักษาเริ่มขึ้นแทบจะทันที เขาได้รับการฉายแสงบรรเทาอาการ ตามแผนที่วางไว้คือ 10 วัน    จากสีหน้าของเขาดูว่าเขาไม่ทุกข์ร้อนอะไร  ยังคงมีสีหน้ายิ้มแย้มเป็นปกติ   ญาติๆ ของเขาที่ฉันพบเจอล้วนแต่เป็นน้องสาวของเขา  ซึ่งต่างก็เป็นโสดและอยู่ดูแลกัน  ต่างก็มีสีหน้ายิ้มแย้ม ดีใจที่ได้เริ่มรับการรักษา     เราพูดคุยกันถึงคำแนะนำที่เขาได้รับจากแผนกรังสี  ซึ่งฉันก็แค่ให้คำอธิบายเพิ่มเติมและเน้นย้ำให้ทำตาม  

หลังจากผ่านไปได้ 7 วันฉันก็แวะไปเยี่ยมอีกครั้ง  เท่าที่รับฟังจากญาติก็ทราบว่า เขากินอาหารได้น้อยลง  ทว่าสีหน้าของเขาก็ยังดูยิ้มแย้ม  ไม่ทุกข์ร้อนอะไร  จะมีก็เพียงแววตาที่ดูว่าอิดโรยบ้าง  แต่ก็ยังคงดูสดใส   เมื่อฉันพูดให้กำลังใจ เน้นย้ำให้พยายามรับประทานอาหารทีละน้อย หมั่นจิบน้อย  เขาก็ยังคงยิ้มแย้ม และพูดเพียงว่า

                “ก็แค่อยู่เป็นเพื่อนน้องๆ เขาครับ”  นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของเขา

                ฉันมาทราบอีกครั้งตอนที่ตรวจทานแฟ้มคนไข้ในความดูแลเพื่อติดตามเยี่ยม  สรุปผลการรักษา  และพบว่า เขา... เสียชีวิต  ฉันโทรศัพท์ติดต่อญาติเขาแทบจะทันทีที่รู้  น้ำเสียงของญาติ น้องสาวของเขาดูมีวี่แววของความเข้าใจ  ไม่ทุกข์ร้อนมากอย่างที่ฉันเกรง

                “เขาหลับไปอย่างสงบค่ะ  ค่อยๆ หลับไปเอง”

                “เราก็ได้ดูแลกันและกันอย่างเต็มที่และดีที่สุดแล้วนะคะ  คุณลุงก็ได้พยายามทำอย่างเต็มที่และดีที่สุดแล้ว  คุณป้าเองก็เช่นกัน   ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ  ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ยังคงติดต่อมาได้นะคะ”

                “ค่ะ  แค่เราได้ทำเต็มที่  พี่เขาได้หลับไปอย่างสบาย  ไม่ต้องเจ็บปวด ไม่ทรมาน ก็นับว่าดีที่สุดแล้วค่ะ  ขอบคุณนะคะ”  นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายจากญาติของเขา

 

บันทึกแนบท้าย

                เกิด แก่ เจ็บ ตาย  เป็นสัจธรรม  เป็นความจริงที่พวกเราทุกคนต้องเผชิญ  ขอแค่เราได้ดูแลตัวเราอย่างดีที่สุดแล้ว  ได้พยายามทำหน้าที่ในส่วนของเราอย่างเต็มที่และดีที่สุดแล้ว  แม้สุดท้ายเราต้องจากกัน เราก็คงจากกันด้วยความสุข

คงเป็นไปไม่ได้ที่เราจะยอมรับเพียง   ... การเกิด  ไม่ยอมที่จะแก่ เจ็บ และตาย

                เพื่อนถามฉันว่า นึกยังไงถึงกลับมาทำงานที่นี่  ที่คลินิกวางแผนการรักษาคนไข้มะเร็ง อีกครั้ง

                มีน้อง.. น้องที่เป็นหมอ อยู่ห้องฉุกเฉิน ถามฉันว่า พี่ไม่รู้สึกแย่บ้างหรือครับ

                คำตอบคือ รู้สึกค่ะ  บางครั้งก็แย่ไปเหมือนกัน

                แต่... ฉันก็ยินดี พร้อมที่จะทำ  ฉันแค่อยากดูแลให้คนไข้ ญาติ ได้มีความสุขให้มากที่สุดในเวลาที่มี  ไม่ว่าเขาจะเลือกการรักษาด้วยวิธีไหน  อาจจะยินดีรับการรักษาที่ทางทีมแพทย์วางแผนให้  อาจจะไม่ต้องการรับการรักษาอะไร แค่อยากดูแลรักษาตัวเองตามอาการ 

                ขอแค่นั่นเป็นสิ่งที่เขาและญาติเลือกแล้วด้วยความยินยอมพร้อมใจ  ฉันก็ยินดีที่จะยอมรับการตัดสินใจของเขา และยินดีที่จะเป็นเพื่อน เป็นที่ปรึกษาให้เขา  ถ้า.. เขาต้องการ 

                ฉันไม่ได้ทำอะไรที่พิเศษไปกว่าคนอื่น  แค่ฉันทำในสิ่งที่ฉันทำได้ในกรอบของฉัน   พวกหัตถการพยาบาลทั้งหลายนั่น ฉันได้ละทิ้งมันมานานนนมาก  จนทำได้ไม่คล่อง  และด้วยลักษณะของคลินิกที่เป็นลักษณะของการวางแผนการรักษา  โอกาสที่จะทำน้อย  และก็ไม่สะดวกที่จะทำเท่าไร  หลายๆ ครั้งฉันต้องรบกวน ขอความช่วยเหลือจากน้องๆ ในแผนกอื่นๆ บ้าง    แต่ถ้าเป็นการดูแลคนไข้ การเตรียมคนไข้เพื่อให้พร้อมทั้งกายและใจในการที่จะรับทราบแผนการรักษา  เตรียมพร้อมในการดูแลกายและใจในระหว่างการรักษา  ช่วยแนะนำดูแลกรณีมีปัญหาทั้งด้านร่างกายและจิตใจ นั้นเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ มีเวลามากพอที่จะทำ  และยินดีเต็มใจที่จะทำ

                เราแค่ทำในส่วนที่เราต่างก็ถนัด  เพื่อมาเติมเต็มกันและกัน  เพื่อให้คนไข้ได้รับการดูแลที่ดีที่สุด  เท่านั้นเอง

                ขอบคุณในน้ำใจไมตรีของพี่ๆ น้องๆ ทุกๆ แผนก ทั้งในสายการพยาบาล และสายบริการทุกคนที่เกี่ยวข้อง  ที่ให้ความช่วยเหลือด้วยความเต็มใจในยามที่ฉันร้องขอเสมอ  ขอบคุณค่ะ

 

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ชบาตานี วันที่ : 14/08/2017 เวลา : 12.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chabatani

นางฟ้าแสนงามที่น่าชื่นชม

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
อดุลย์ วันที่ : 13/08/2017 เวลา : 17.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/adulmr

ได้อ่านเรื่องเล่าจากคุณวารี
หลายครั้งรู้สึกเศร้า
แต่ก็แฝงด้วยความสุขใจบางอย่าง
ที่โลกใบนี้ยังคงมีคนที่จิตใจอ่อนโยนและเปี่ยมเมตตา
ขอบคุณครับ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน