• นักษรา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : vongkae@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2013-10-13
  • จำนวนเรื่อง : 704
  • จำนวนผู้ชม : 131017
  • ส่ง msg :
  • โหวต 12 คน
นักษรา
การเขียนได้และได้เขียนยังต้องการอีกสิ่งหนึ่งที่นักเขียนทุกคนกระหาย..นั่นคือการได้ปรากฎตัวของผลงานเกรงว่าถ้าไม่สามารถสักวันไฟที่ลุกโพลงอยู่ในความคิดจะมอดลง..ซึ่งเป็นหายนะของชีวิตนักเขียน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/nuksara
วันอังคาร ที่ 19 กันยายน 2560
Posted by นักษรา , ผู้อ่าน : 316 , 15:16:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑๘.๑            “แม่ขา...หนูอยากอยู่กับแม่บ้าง อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ แทบจะไม่ได้คุยกับแม่ แล้วหนูก็เหนื่อยมากเลย ไม่สบายด้วย...” “โถลูก...ลูกน้อยของแม่...” เสียงนุ่มนวลของมารดาเหมือนปลอบโยนลูกตัวเล็กๆ หญิงสาวเลื่อนตัวขึ้นไปนอนหนุนตักแม่ไว้ ดึงมือแม่มา กอดไว้กับอก “แม่บอกพ่อหน่อยซิคะ ว่าวันนี้ให้หนูหยุดอยู่กับแม่สักวัน” รัญชนายังไม่ทันได....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 17 กันยายน 2560
Posted by นักษรา , ผู้อ่าน : 443 , 15:22:59 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑๗.๒          “ถ้าเขาสนใจ เขาจะยอมให้พัทธ์ใช้นามสกุลพันธวัชวงศ์แทนใช้นามสกุลของเขาหรือ” “คุณวีร์บอกว่า แม่กับคุณตาขอร้อง เพราะไม่มีผู้สืบสกุล...” “นั่นมันข้ออ้างของเขา ถ้าพัทธ์เป็นพ่อคน...พัทธ์จะยอมให้ลูกใช้นามสกุลของแม่ ทั้งๆที่ตัวเองยังเป็นปกติดีอยู่หรือเปล่าล่ะ” “แล้วจริงๆแม่อยากให้ผมใช้นามสกุลของพ่อมั้ยล่ะฮะ” “ไม่!....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 15 กันยายน 2560
Posted by นักษรา , ผู้อ่าน : 482 , 15:20:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑๗.๑            นิติธรสตาร์ทรถขับลงจากที่จอดรถด้วยความเร็วอย่างชำนาญทาง พอออกถนนหน้าบริษัท เขาก็ชำเลืองมองคนที่นั่งคอแข็งอยู่ข้างๆ “พ่อเห็นทุกอย่าง ทั้งที่เราอยากให้เห็น และไม่อยาก บางอย่างมันก็ทำให้ชุ่มชื่นใจ เป็นแรงส่งให้ดำเนินชีวิตต่อไปได้ บางอย่างก็ทำให้เจ็บปวดบั่นทอน เรายังเด็กไม่รู้อะไรเท่าที่พ่อรู้หรอก แต่เพราะคิดว่าตัวเองฉลาด แต่พ่อมันโง่ ไม่รู้เท่าทัน....&rdqu....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 12 กันยายน 2560
Posted by นักษรา , ผู้อ่าน : 370 , 15:13:06 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑๖.๒         “พรุ่งนี้ดิฉันจะส่งแพลนงานให้พ่อเช็คดูความถูกต้องอีกครั้ง คงไม่ช้าเกินไปนะคะคุณอรรถวิทย์..” “เร็วมากทีเดียวครับ ผมดีใจที่เราจะได้ร่วมงานกันจริงๆเสียที” “ถ้าอย่างนั้น ดิฉันขอตัวกลับไปทำงานก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่เสร็จจะโดนท่านประธานเล่นงาน...” เธอยิ้มหวานให้ลูกค้า และรอยยิ้มนั้นก็เลยไปถึงบิดาเมื่อเธอหยิบแฟ้มตรงหน้าแล้วลุกขึ้นยื....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 10 กันยายน 2560
Posted by นักษรา , ผู้อ่าน : 471 , 15:21:51 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๑๖.๑            ณิชมนออกมาหาเพื่อนในก๊วนตามนัด ทุกคนยังทำท่าสนุกสนาน รื่นเริง ชิงกันเล่าวีรกรรมของเพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่ของตัวเองกันระเบ็งเซ็งแซ่ตามปกติ จนรับประทานอาหารเสร็จ และแต่ละคนเริ่มเหลือบมองนาฬิกา เพราะจวนเวลาจะต้องกลับไปทำงานแล้ว วริษาจึงยื่นหน้าเข้ามาทำเสียงกระซิบกระซาบกับเพื่อนสาวทั้งที่ไม่จำเป็น “มน...พวกเราเจอคุณพ่อเธอด้วยละ....” “ก็โลกมันกลม ....

อ่านต่อ


/141