• นักษรา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : vongkae@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2013-10-13
  • จำนวนเรื่อง : 767
  • จำนวนผู้ชม : 181114
  • ส่ง msg :
  • โหวต 12 คน
นักษรา
การเขียนได้และได้เขียนยังต้องการอีกสิ่งหนึ่งที่นักเขียนทุกคนกระหาย..นั่นคือการได้ปรากฎตัวของผลงานเกรงว่าถ้าไม่สามารถสักวันไฟที่ลุกโพลงอยู่ในความคิดจะมอดลง..ซึ่งเป็นหายนะของชีวิตนักเขียน
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/nuksara
วันพฤหัสบดี ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561
Posted by นักษรา , ผู้อ่าน : 743 , 12:33:01 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๒.๒   

นิโลบลกับเธอก็ดูจะเหมือนๆกัน ต่างคนต่างไม่ได้มีเพื่อนสนิท แล้วแขกเยอะแยะนี่มาจากไหน...เพื่อนของเพื่อนของเพื่อนหรือไง...ไม่ใช่แขกมาเกินหรอกนะ งานก็เตรียมไว้ใหญ่รองรับแขกจำนวนมาก ไม่อย่างนั้นเจ้าภาพคงต้องมีปัญหากับทางโรงแรมแน่

เธอคิดนั่นคิดนี่ ไม่ได้ตั้งใจแต่เพราะความเหนื่อย พอได้หยุดพักในบรรยากาศสบายๆก็เลยเผลอหลับไปจริงๆ เพราะวรงค์ขับรถได้นุ่มนวล เธอรู้ตั้งแต่แรก แม้ขณะที่เขาใช้ความเร็วที่เธอไม่สบายใจ มารู้ตัวเมื่อเขาเอื้อมมือมาแตะหลังมือเธอเบาๆ

“คะ?...” เธอลืมตาทำหน้างงๆ ขณะชายหนุ่มมองอย่างเอ็นดู

“ผมจะแวะปั๊มน้ำมัน เผื่อคุณอยากจะเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น อีกสักชั่วโมงก็คงจะถึงบ้านแล้ว เมื่อกี้ยชโทรมา ผมบอกเขาว่า ขอแวะปั๊มเดี๋ยว เขาบอกว่าอาอรทำข้าวต้มไก่ไว้เลี้ยง...พอเขาพูด ผมก็หิวติดหมัดขึ้นมาเลย”

“ดิฉันหลับไปจริงๆตั้งหลายชั่วโมง”

“ก็ดีแล้วละ คุณหลับสนิท...ท่าทางคงจะเหนื่อยมากเลย”

“คุณขับรถเก่งน่ะค่ะ”

เมื่อขยับตัวเอนเบาะขึ้น เธอเพิ่งรู้ว่า บนตัวมีผ้าพันคอผู้ชาย...เป็นผ้าขนสัตว์เทียมทอเครื่องชนิดบาง แต่มีความกว้างและค่อนข้างยาว พับทบตามความยาววางทาบอยู่บนตัวเธอ หญิงสาวหยิบมาพับจนเรียบร้อยก่อนส่งคืนให้เขา

“ขอบคุณนะคะ คงอุ่นสบายด้วย เลยหลับไม่รู้เรื่องเลย”

เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดเติมน้ำมัน แต่เปิดให้เธอลงไปทำธุระส่วนตัวก่อน บอกว่าเดี๋ยวเสร็จแล้วจะไปจอดรอที่หน้าร้านกาแฟสดในปั๊ม

อรุณรัมภาเห็นเขาเดินเตร่อยู่ใกล้ๆรถเมื่อเธอเสร็จธุระของเธอแล้ว เมื่อเดินเข้าไปหาเขาก็ส่งแก้วกาแฟเย็นให้

“กินกาแฟสักนิดให้ตาสว่าง”

“คุณล่ะคะ...”

“เรียบร้อยแล้วจะได้ไม่เสียเวลา คุณไปนั่งกินในรถก็ได้...ผมว่าจะซื้อของว่างให้ก็กลัวว่าเดี๋ยวอิ่ม ไปถึงบ้านแล้วจะทานข้าวต้มไม่ลง...เสียดายแย่ ผมกะจะกินสักสองชาม...”

หญิงสาวอดหัวเราะกับท่าทีหมายมั่นปั้นมือของเขาไม่ได้...ทำท่าเป็นเด็กๆทั้งที่ตัวก็ออกจะโต แต่ความรู้สึกคุ้นเคยเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเธอสามารถนั่งดูดกาแฟเย็น แล้วยังเปิดฝาถ้วยกาแฟหยิบน้ำแข็งก้อนเล็กๆออกมาอมเล่นอย่างสบายใจ ในขณะที่เขาขับรถด้วยความเร็วปกติ

“ทำเป็นเล่น...นี่เกือบเช้าแล้วเหมือนกันนะ...”

“คุณง่วงมั้ยคะ”

“ถ้ายังอยู่หลังพวงมาลัยก็ไม่ง่วงหรอก แต่พอถึงบ้านแล้วนี่ไม่แน่ ทานข้าวเสร็จอาจจะม่อยกระรอกไปเลยก็ได้..”

“ถึงบ้านแล้วไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ จะนอนพักที่บ้านก่อน หรืออยากกลับบ้านเลย ยชกับพ่อคงจะไปส่งได้..”

“ทำแบบนั้นน่ะ เสียเหลี่ยมหมดเลยนะ”

“อย่ามีเหลี่ยมให้มากนักซิคะ จะได้ไม่ต้องเสีย”

“คุณนี่!...อย่านึกว่าใครจะสภาพดีกว่าผม ที่บ้านคุณก็คงไม่ได้นอนกันทั้งคืนเหมือนกัน”

“คงไม่ได้นอนหลับกันตามปกติ แต่ก็คงจะผลัดกันงีบๆได้ จะมานั่งตาค้างกันทั้งคืนทำไม...”

“คุณพูดเหมือนไม่รู้จักคนในครอบครัวสักเท่าไหร่”

“รู้จักซิคะ...เขาจะไม่หลับพร้อมกันหรอก แต่ก็คงไม่ได้ตื่นอยู่พร้อมๆกันเหมือนกัน เขาอาจจะเป็นห่วงดิฉันซึ่งมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็เชื่อมือคุณด้วย ไม่มีอะไรซีเรียสหรอกค่ะ ปกติแม่ก็ตื่นเช้ามาก มาทำอาหารเช้าให้พวกเราอยู่แล้ว นี่อาจจะตื่นเช้าขึ้นอีกนิด...”

“ไม่มีใครนอนหรอก...เชื่อผม!..”

เธอคร้านที่จะโต้คารมกับเขาจึงนิ่งเสีย ตีสามกว่าๆเมื่อรถแล่นผ่านประตูรั้วที่เปิดกว้างไว้รอรับเข้าไปจอดอยู่หน้าบันไดหินขัดหน้าบ้าน บนบ้านก็เปิดไฟสว่าง พ่อกับพี่ชายก้าวออกจากประตูมายืนรออยู่ที่เทอร์เรซ

วรงค์หันมายักคิ้วให้เธอ ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงไปทำท่าบิดกายไปมาอย่างเมื่อยขบ หญิงสาวซอยเท้าถี่ๆขึ้นไปหาบิดาที่กางแขนโอบกอดไว้ ราวกับลูกรักจากไปไหนนาน อนันยชยื่นมือมาขยี้ผมเธอแรงๆ แม้เธอจะยังอยู่ในอ้อมแขนของบิดา

“เป็นไงยัยขี้เซา...รงค์บอกว่าหลับอุตุเลยหรือ”

“ก็คนมันเหนื่อย...ยืนขาแข็งมาเป็นวันๆ”

“แค่เป็นเพื่อนเจ้าสาวทำบ่น...ตัวเจ้าสาวเองเขาต้องหนักกว่าหลายเท่า”

“ใช่ค่ะ...ไม่รู้งานเลิกจะได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า จบจากงานเลี้ยงก็ต้องเตรียมตัวไปเข้าหอ ฟังโอวาทจนหูแฉะอีกรอบ”

“วันแต่งงาน ไม่มีใครเขาห่วงเรื่องกินกันหรอก”

“ไม่ห่วง แต่มันหิว”

“เออ...แล้วหิวกันมั้ยล่ะ แม่ทำข้าวต้มไก่หอมฉุย ยชยังหิวแล้วเลย รงค์...เมื่อยแย่เลยซิ ขับรถคนเดียวครึ่งค่อนคืน ธรรมดาเวลาขับรถไปกรุงเทพเราผลัดกันขับกับพ่อ”

“ชิวๆ...น้องภาซิ คุยๆกันอยู่ดีๆ บทจะง่วงเธอก็เล่นหลับเงียบไปดื้อๆ...”

“คนนี้ปกติเขาไม่ได้นอนดึก เพราะต้องตื่นไปสอนที่โรงเรียนตั้งแต่เช้า ไป...ล้างหน้าล้างตาหาอะไรกิน เดี๋ยวจะได้นอนพักสักชั่วโมงสองชั่วโมง ไม่ได้นอนทั้งคืนมันจะง่วงต่อเนื่องไปเป็นวันๆเลย...”

“เมื่อกี้แวะปั๊ม คุณวรงค์เขาอุตส่าห์ไม่ยอมทานอะไร กะจะมากินข้าวต้มไก่ของแม่สองชาม” เธอจีบปากฟ้อง

“ดีๆ...ไปเลยลูก อาเขาคงดีใจ มีคนตั้งใจจะมากินข้าวต้มของเขา”

พ่อโอบตัวลูกสาว ส่วนพี่ชายก็โอบไหล่เพื่อน พากันเดินเข้าไปในบ้าน ที่พอเหยียบย่างผ่านประตูด้านใน ก็ได้กลิ่นกระเทียมเจียวหอมฉุยลอยมาเตะจมูก

โต๊ะอาหารไม้ขัดมันที่ปูผ้ารองไว้เป็นที่ๆ ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวขนาดย่อม มีลายดอกไม้เล็กๆประปรายวางอยู่บนจานรองชุดเดียวกัน ครบตามจำนวนคน ทุกถ้วยตักข้าวต้มไก่ใส่ไว้แล้ว เครื่องปรุงอยู่ในชามแก้วที่วางเรียงไว้ในถาดอยู่กลางโต๊ะ หม้อข้าวต้มเป็นหม้อสแตนเลสขนาดกลางวางอยู่บนจานรองเซรามิคที่หัวโต๊ะ  ซึ่งยังมีชุดกาแฟพร้อมอุปกรณ์ และถ้วยกาแฟวางไว้พร้อมสรรพด้วย

ทั้งหมดเข้าประจำที่ราวกับเป็นเวลารับประทานอาหาร นอกจากคนเป็นแขกที่พนมมือทำความเคารพเจ้าของบ้านสตรี แล้วก็ลงมือรับประทานอาหารในถ้วยตรงหน้าอย่างคุ้นเคย

อรุณรัมภาแค่ยื่นหน้าไปจูบแก้มผู้เป็นแม่ก่อนจะนั่งลงข้างๆ คุณอรดีลูบผมบุตรีเบาๆอย่างอ่อนโยน

“เป็นยังไงบ้างลูก...งานของเพื่อน”

“หรูหรา แต่ก็น่าแปลกค่ะแม่” เธอสรุปสั้นๆ ดูเหมือนมารดาจะรู้ว่าลูกคงจะมีเรื่องเล่า

“อือม์...ทานข้าวเสียก่อน ยังไม่ต้องเล่าตอนนี้หรอกลูก เดี๋ยวจะติดคอ”

“ข้าวต้มของแม่หรือคะจะติดคอ...ข้าวบานสวยขนาดนี้ ไก่ก็นุ้ม...นุ่ม อร่อยสุดๆ”

“ใช่ครับอาอร...ผมบอกน้องภาแล้วว่าจะเบิ้ล”

“ตามสบายเลย อาทำไว้เยอะแยะ รู้ว่าต้องหิวกันแน่ๆ พ่อลูกคู่นี้ก็ไม่ยอมกินก่อน บอกว่าจะรอกินพร้อมๆกัน ไม่รู้มีเรื่องอะไรคุยกันนักหนา ตั้งแต่หัวค่ำจนจวนจะเช้านี่...”

วรงค์มองสบตาอรุณรัมภาที่นั่งอยู่ตรงข้ามเหมือนจะบอกว่า...เห็นมั้ย ผิดปากว่าเสียที่ไหน...แต่หญิงสาวทำไม่รู้ไม่ชี้ ตักนั่นตักนี่ปรุงไปชิมไปอย่างสำราญใจ ปรุงยังไม่ทันเสร็จ คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าก็ยื่นถ้วยเปล่าข้ามโต๊ะมาให้ พลางทำหน้ายิ้มกวนทีเดียว...เธอมองถ้วยที่ไม่มีอะไรเหลืออย่างพิศวงพลางร้องอุทาน

“อุ๊ย!...เคี้ยวบ้างหรือเปล่าคะเนี่ย”

มารดาทำท่าจะลุกไปเติมข้าวให้ แต่ลูกสาวแตะมือไว้เสียก่อน เธอรับชามจากมือเขาลุกขึ้นไปที่หัวโต๊ะ ปากก็บ่นงึมงำ

“นี่ทานทั้งๆที่ไม่ปรุงอะไรเลย...แล้วยังเร็วทำเวลาอีก...”

“ยายหนู...อย่าบ่นนั่นบ่นนี่ลูก เดี๋ยวพี่เขาเกิดเขินไม่ยอมทานต่อขึ้นมา แม่มีเคืองนะ ทำไว้ตั้งเต็มหม้อ”

“ไม่เขินครับอาอร ผมตั้งใจมาแล้ว”

“ผู้ชายเขาไม่ประดิดประดอยกระร่อยกระหริบเหมือนเราหรอกยัยรัมภา ตักให้รงค์เร็วๆ แล้วมาตักให้ยชด้วย จะหมดแล้วเหมือนกัน”

ผู้ชายสองคนเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย อรุณรัมภาแอบยิ้ม...เธออยากให้พี่ปลอดโปร่งใจมีความสุข ดูเหมือนพ่อกับแม่ก็จะรู้สึกแบบนั้น วรงค์เป็นเพื่อนของลูกที่ทั้งสองรักสนิทเหมือนลูกหลานจริงๆ

เธอตักข้าวต้มเติมให้คนเป็นแขกอย่างตั้งใจจะตักให้เต็มถ้วย แทบจะกระฉอกออกมานอกชาม แล้วก็ประคองวางให้ตรงหน้าเขาพลางยิ้มหวาน ด้วยดวงตาที่มีแววเจ้าเล่ห์ แต่ชายหนุ่มกลับถูมืออย่างหมายมั่น ทำท่าเหมือนไม่เข้าใจการประชดประชัน และลงมือกินต่อได้ในทันที

เธอหันไปรับถ้วยจากมือพี่ชายที่ทำตาขวางใส่

“ไม่ต้องตักให้ล้นแบบนั้นนะ...ทำอะไรเป็นเด็กๆ โตจนเป็นครูบาอาจารย์แล้วยังไม่เลิก...”

“อยากได้แค่ไหนก็มาตักเอาเองซิ จะได้ถูกใจ ใช้น้องแล้วยังมาว่าท่านั้นท่านี้...”

“มีน้องแล้วไม่ใช้ จะมีไว้ทำไม”

“เอาอีกแล้วลูก...สองคนนี่เป็นอะไรนะ พูดกันเกินสามคำเป็นต้องมีเรื่อง”

“ก็แม่ดู!...”

ทั้งสองพูดประโยคเดียวกัน ซ้ำยังพูดพร้อมกัน พอรู้ตัว...ต่างคนต่างหยุด แล้วทุกคนในโต๊ะก็หัวเราะประสานเสียงกันอย่างครื้นเครง

 




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
นักษรา วันที่ : 11/02/2018 เวลา : 15.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nuksara

สวัสดีค่ะอาคิ..
ป้าคิดถึงหนูทุกวันเหมือนกัน แต่ก็นึกรู้ว่าหนูคงมีกิจกรรมที่จะต้องทำเยอะแยะขึ้น รู้สึกดีที่อย่างน้อยทุกเรื่องนั้นเป็นสิ่งที่หนูชอบและทำอย่างมีความสุข นับเป็นโชคดีอย่างหนึ่งที่เราได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำ เวลาจะถูกใช้ไปอยางคุ้มค่า ไม่น่าเบื่อ และจะผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเราแทบจะไม่รู้ตัวเลยทีเดียว
ป้าก็สุขสบายตามอัตภาพของคนที่ไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ แต่ก็มีคนคอยดูแลประคับประคองอยู่ไม่น้อย จนบางทีก็ออกจะเกรงใจ เพราะชอบทำอะไรด้วยตัวเองและมีความรักสันโดษมาก แต่ต้องพยายามระมัดระวังคำพูด ไม่ให้ไปกระทบใจใครๆ และยอมตามใจให้เขาทำอะไรให้ด้วยความหวังดีบ้าง ถึงเราจะรู้สึกว่า เราทำเองได้...แต่ก็..โอเค ใครอยากทำอะไรให้ก็ขอบคุณ
ป้าว่ามีอีกหลายคนที่คิดถึงหนูเหมือนป้า อย่าหายไปครั้งละนานๆ แวะมาจ๊ะจ๋ากันบ้างนิดๆหน่อยๆก็ยังดี...รักนะ เด็กดี อิๆๆๆๆ

ความคิดเห็นที่ 1 นักษรา ถูกใจสิ่งนี้ (1)
rkii วันที่ : 11/02/2018 เวลา : 12.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rkii

คุณป้า หนูสบายดีคิดถึงคุณป้าทุกวันด้วย คุณป้าสบายดีเปล่าคะ หนูมีแยะอย่างที่ต้องทำให้เสร็จตามที่หนูต้องการ ก็ทำให้หนูมาที่โอเคน้อยไปแยะ เวลาพักของหนูก็หดสั้นลงเหลือแค่ตอนกินกลางวันด้วย แต่หนูยังสนุกกับทุกอย่างที่หนูทำ และก็มีแยะขึ้นทุกวันด้วยคุณป้า หนูเองอาคิ ฮึ่ฮี่

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน