*/
  • Thelittlepharmacist
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : am457@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-26
  • จำนวนเรื่อง : 63
  • จำนวนผู้ชม : 76472
  • จำนวนผู้โหวต : 280
  • ส่ง msg :
  • โหวต 280 คน
<< กุมภาพันธ์ 2008 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29  

[ Add to my favorite ] [ X ]


คุณคิดว่าประเทศไทยควรมีนายกแบบไหน?
พูดจาตรงไปตรงมา ปากจัดใช้ได้เลยทีเดียว..อิอิ
4 คน
หล่อลากดิน ฉลาดหลักแหลม
21 คน
ไหวพริบดี ชอบการต่อรองเป็นที่สุด
3 คน

  โหวต 28 คน
วันอังคาร ที่ 5 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by Thelittlepharmacist , ผู้อ่าน : 2519 , 16:54:52 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตอนนี้ฉันเดินมาถึงทางแยกที่ฉันจำเป็นต้องเลือกที่จะเดินต่อไป...

ทางแยกทางแรก  ที่แต่เดิมฉันตัดสินใจเลือกไปแล้ว  ก็คือ  การเดินทางไปทำงานเป็นเภสัชกรที่อเมริกา

ทางแยกทางที่สอง  ที่ฉันเคยใฝ่ฝันมานาน  และตอนนี้ฉันบังเอิญพบหนทางที่จะไป  ก็คือ  การไปเรียน
แพทย์ที่ฟิลิปปินส์

ทางแยกทั้งสองทางที่ฉันกำลังตัดสินใจจะเลือกนี้  สุดท้ายก็คือ  เพื่อทำตามฝันของฉันนั่นเอง
ถ้าใครหลายคนได้รับรู้ถึงความฝันของฉัน  คนส่วนใหญ่ก็คงจะคิดว่าฉันเพ้อเจ้อ  หรืออาจจะว่าฉันว่า
บ้าอุดมการณ์....เจ้าแม่โปรเจกต์...แต่ฉันไม่สนใจ...นี่คือความฝันของฉัน

แต่ก่อนความฝันของฉันไม่ใช่แบบนี้...ฉันเคยฝันว่าจะเป็นเจ้าของกิจการรีสอร์ทเล็ก ๆ และใช้ชีวิตอยู่ใน
รีสอร์ทของฉันเองอย่างสงบ....และเป็นเพราะความฝันนี้เองที่ทำให้ฉันตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโทบริหารธุรกิจ
และเพราะการตัดสินใจนี้เองที่ทำให้จิตใจของฉันเปลี่ยนแปลงไป.....

หลังจากที่ฉันได้เริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจมากขึ้น  ไม่ว่าจะเป็นด้านการเงิน  การตลาด  การจัดการ  การบริหารบุคคล
ไม่ว่าจะด้านไหนที่ต้องใช้ในการดำเนินธุรกิจก็ตาม...ยิ่งเรียนไป....ความคิดของฉันก็ยิ่งเปลี่ยนไป....
ที่บอกว่าเปลี่ยนไปนี้  มันเป็นการเปลี่ยนไปในด้านตรงข้ามกับความเป็นธุรกิจโดยสิ้นเชิง
ยิ่งเรียน  ฉันยิ่งรู้สึกว่าการทำธุรกิจ  มันต้องใช้กลยุทธ์ต่าง ๆ มากมายขนาดนี้เลยเหรอ  เพียงเพื่อนำมาซึ่ง
ผลประกอบการอันมหาศาล....ยิ่งเรียน...ความคิดของฉันก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงมากขึ้นเรื่อย ๆ ...

ถึงตอนนี้  ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งที่แม้จะเป็นส่วนเล็ก ๆ ก็ตาม  แต่ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งที่ต้องการช่วยเหลือสังคม
ไม่ว่าจะด้านใดก็ตามที่ฉันพอจะทำได้....

อุดมการณ์ของฉันเริ่มหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ  และตอนนี้ฉันก็จบปริญญาโทบริหารธุรกิจมาแล้ว  เมื่อไม่นานมานี้เอง
ฉันจบปริญญานี้มา  พร้อมกับวิทยานิพนธ์เรื่อง "กลยุทธ์การบริจาคเพื่อการกุศลที่ส่งผลต่อความภักดีและการรับรู้ของลูกค้า"  ฉันทำเรื่องนี้เพียงเพราะต้องการเป็นส่วนหนึ่งในการกระตุ้นให้องค์กรต่าง ๆ ที่ดำเนินธุรกิจเพื่อผลกำไร  หันมาให้ความสำคัญกับการกุศลมากขึ้น  รู้จักทำประโยชน์คืนกลับสู่สังคมมากขึ้นก็เท่านั้นเอง....ฉันจำได้ว่าฉันจบการนำเสนอวิทยานิพนธ์เรื่องนี้ด้วยประโยคส่งท้ายว่า

"Give back to social  more than you recieve" 

ฉันอยากจะบอกอย่างนั้นจริง ๆ (ฉันดีใจมาก  ที่อาจารย์ที่ปรึกษาของฉันเขียนคำว่า "ดีมาก"  เอาไว้ที่หน้าปกวิทยานิพนธ์ของฉัน  แต่เรื่องของฉันไม่ได้ปกแดง  เพราะมีอาจารย์ท่านหนึ่งบอกว่า  ยังไม่ได้ขออนุญาตบริษัทนี้  แล้วจะเอาลงตีพิมพ์ได้อย่างไร...แต่ไม่เป็นไร  แค่นี้ฉันก็ดีใจแล้วที่อาจารย์ที่ปรึกษาฉันก็ชอบเหมือนกัน)

ตอนนี้ฉันกำลังจะตัดสินใจเลือกเดินเพื่อทำตามฝันของฉัน...

ทางแยกแรก...ฉันอยากทำเพียงเพื่อเก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ  และกลับมาไทยเพื่อมาทำงานเพื่อสังคมตามฝันของฉัน
ที่ฉันต้องไปเก็บเงินถึงอเมริกา  ก็เพราะมันรวดเร็ว  ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ...
บางคนอาจจะคิดว่า  ถ้าอยากช่วยเหลือสังคม  ก็ทำได้เลย  ไม่เห็นต้องไปเก็บเงินก่อน
แต่ความจริงมันไม่เหมือนกับความคิด....ฉันรู้ว่าแม่ฉันเป็นห่วงฉันมาก....
การที่ฉันจะทำงานเพื่อสังคมแบบเต็มตัวได้  ฉันต้องทำให้แม่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันก่อน
ต้องทำให้ท่านเห็นว่า  เราทำแบบนี้  แล้วเราไม่ลำบากนะ....นี่คือสิ่งที่ฉันคิด

ทางแยกที่สอง....พอฉันรู้ว่าฉันมีหนทางที่จะไปเรียนแพทย์ฟิลิปปินส์  ซึ่งมันก็เป็นฝันของฉันอีกอย่างหนึ่งเหมือนกัน
ฉันคิดว่า  ถ้าจบแพทย์  ฉันสามารถทำงานเพื่อสังคมได้อย่างเต็มตัว  ด้วยความสามารถของฉันเอง...
ฉันไม่กลัวที่จะเรียนแพทย์  ฉันคิดว่าฉันทำได้....
ฉันไม่กลัวที่คนจะไม่ยอมรับแพทย์ที่จบจากฟิลิปปินส์...เพราะเท่าที่ฉันรู้มาอาจารย์หมอที่สอนนักศึกษาแพทย์ที่ไทย
ก็จบจากฟิลิปปินส์หลายสิบคนเช่นกัน...และปัจจุบันนี้  หลังจากเรียนจบ  ก็ต้องกลับมาสอบใบประกอบโรคศิลป์ที่ไทยอยู่ดี  ถ้าฉันไม่มีความสามารถตามมาตรฐาน  ฉันก็คงจะสอบไม่ผ่าน....แต่ถ้าผ่าน  ก็คือ มาตรฐานเดียวกันกับแพทย์ที่จบจากไทยไม่ใช่หรือ....แล้วฉันจะกลัวทำไม...ในเมื่อนี่คือความฝันของฉัน

ถ้าฉันได้เป็นแพทย์จริง  ความฝันของฉันที่คิดไว้คือ  ฉันคงทำงานในโรงพยาบาล  รักษาคนไข้  เลิกงาน
ฉันก็มาเปิดคลินิกหมอห้าบาทของฉัน...ที่รักษาโดยคิดค่ารักษาเพียงแค่ห้าบาท....ช่วยเหลือคนยากจน...
(ฉันประทับใจกับอาจารย์หมอท่านหนึ่งที่ปัจจุบันนี้ท่านก็ทำแบบนี้อยู่  คือ  ตอนเช้าสอนนักศึกษาแพทย์  ตกเย็นก็มาเปิดคลินิกหมอห้าบาท...ฉันอยากจะเป็นแบบนี้)....

เมื่อถึงทางแยกที่ฉันต้องเลือกเดิน  ถึงตอนนี้ฉันยังไม่แน่ใจว่าจะเลือกทางไหน (แต่มีแนวโน้มที่จะเลือกทางแยกที่สองมากกว่า)....แต่สิ่งที่ฉันรับรู้ได้และประทับใจมาก ๆ ก็คือ  กำลังใจ  และการสนับสนุนจากครอบครัวของฉันเอง....
พ่อกับแม่สนับสนุนฉัน  และไม่เคยคิดว่าฉันเพ้อเจ้อ....วันนี้พ่อก็พูดกับฉันแบบนี้เช่นกัน....

พ่อบอกว่า  "ถ้าลูกตั้งใจจะทำแบบนี้  พ่อสนับสนุนเต็มที่  พ่อชอบกับความคิดของฉันมาก"
ส่วนแม่และพี่ชายฉันก็สนับสนุนฉันเหมือนกัน....แล้วฉันจะกลัวอะไร....

คงถึงเวลาที่ฉันต้องเลือกทางที่ฉันจะตามฝันของฉันสักที....


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
เป็ดยากุซ่า วันที่ : 11/02/2008 เวลา : 19.21 น.

ถ้าเป็นผม ผมเลือกทางเลือกที่สองครับ เหตุผลถ้าเราไปสะสมเงินมากๆแล้วกลับมาช่วยสังคม ซักวันเงินก็หมดได้ หรือช่วยก็ไม่ได้มาก แต่ถ้าเราไปสะสมความรู้ ความสามารถ เราจะสามารถช่วยสังคมได้ตลอดจนวันตาย และยิ่งในสังคมปัจจุบันคนจนไม่สามารถเข้าถึงยาดีๆ สถานพยาบาลที่ดีๆได้ จะต้องไปนอนรอคิวในโรงพยาบาลของรัฐ ด้วยความเจ็บปวดทรมาน กว่าจะได้รับการรักษา ถ้าผมเป็นหมอรักษาได้ผมทำไปแล้ว แต่ผมเป็นแค่วิศวกรตัวอวบๆเลยช่วยเป็นกำลังใจได้อย่างเดียว ถ้ามีโอกาศจะทำเพื่อสังคม เพื่อผู้อื่นเช่นกัน ถ้ามีโครงการอีกอย่าลืมบอกนะครับ
เป็ดยากุซ่า

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
Thelittlepharmacist วันที่ : 07/02/2008 เวลา : 14.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/onmyway

คุณปู๋ครับ ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้กันมาตลอดนะคะ

คุณเวียงตาล ยอมรับว่าตอนนี้มันเป็นช่วงเวลาที่เลือกยากมากจริง ๆ ค่ะ แต่สุดท้ายเราก็ต้องเลือกอยู่ดี ถึงที่สุดแล้ว ไม่ว่าเราจะเลือกอะไร เราก็ควรยอมรับผลในสิ่งที่เราเลือกจริงมั้ยคะ

คุณ insomnia อยากให้เพื่อนไปด้วยเหมือนกัน แต่สงสัยเพื่อนจะติดภาระกิจซะแล้ว เพราะแอบไปมีครอบครัวแล้วนี่เนอะ...อิอิ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
insomnia วันที่ : 06/02/2008 เวลา : 15.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/insomnia

ไม่ว่าทางไหน ก็เป็นกำลังใจให้เพื่อนเสมอ (อยากไปด้วยจัง ทำไงดีหว่า)

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
เวียงตาล วันที่ : 06/02/2008 เวลา : 15.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/knui

มันน่าคิดครับ แต่เราต้องแน่ใจก่อนว่าเราจะเลือกทางไหนที่ดีสำหรับเรา แม้มันจะเลือกยากมากก็ตาม แต่ผมคิดว่าคุณจะเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับคุณ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
zarkorn วันที่ : 05/02/2008 เวลา : 19.32 น.
pooh+krub

ทางเลือกทั้งสองทางเป็นทางที่ดีทั้งคู่
.....เหลือแต่เปลี่ยนความฝัน
......ให้เป็นความจริง
โดยนำกำลังใจทั้งหมดของทุกๆคน
มาเป็นแรงผลักดัน
เพื่อทำความฝัน..ให้เป็นจริง
เอาใจช่วยครับ.......สู้ๆ..

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
Thelittlepharmacist วันที่ : 05/02/2008 เวลา : 18.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/onmyway

ขอบคุณนะคะ คุณsupawan และคุณยาใจ
บางทีถ้าตัดสินใจไม่ออก อาจใช้วิธีโยนเหรียญแทน อิอิ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ญาใจ วันที่ : 05/02/2008 เวลา : 18.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yahyy


ขอให้ประสพความสำเร็จ กับการตัดสิ้นใจนะค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกยินดีกับทั้งสองทางค่ะ
แต่คนเราเลือกได้แค่ทางเดียว

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
Supawan วันที่ : 05/02/2008 เวลา : 18.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

ทางแยกในชีวิตคนเรามีมากมาย... สิ่งที่ต้องทำคือ .. ตัดสินใจ แล้วก้าวต่อไป..

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน