*/
  • ผีเสื้อพเนจร
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : ontheway_vagrant@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-08-19
  • จำนวนเรื่อง : 165
  • จำนวนผู้ชม : 383968
  • จำนวนผู้โหวต : 412
  • ส่ง msg :
  • โหวต 412 คน
วันศุกร์ ที่ 18 ธันวาคม 2558
Posted by ผีเสื้อพเนจร , ผู้อ่าน : 2085 , 19:56:53 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 13 คน ศุภฤกษ์ , wansuk และอีก 11 คนโหวตเรื่องนี้

                  หลายๆเรื่องในชีวิตที่ผ่านมานั้น เรื่องราวต่างๆเมื่อเรานึกย้อนกลับไปมันคือ ความทรงจำ ความทรงจำนั้นมีทั้งด้านดี เลว สุข และทุกข์ ความทรงจำบางครั้งทำให้เรายิ้ม และความทรงจำบางครั้งก็ทำให้เรามีน้ำตา

                กาลเวลาผ่านไปเรื่องราวที่ผ่านกลายเป็นความทรงจำ และบางเรื่องผมเองก็จำได้ไม่สนิทนักทั้งที่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ผมจำเรื่องราวในวั้นนั้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ผมกลับลืมชื่อ ผู้ชายคนหนึ่ง คนที่พาผมเดินเข้าป่าและเล่าเรื่องราวในพงไพรให้ผมฟัง               

                เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้จึงต้องขอภัยจริงๆที่ผมไม่สามารถบอกชื่อชายในพงไพรคนนั้นได้ ผมโทษตัวเองที่ลืมชื่อพี่เขาไป ทั้งที่ไม่ควรจะลืม

                3 ปีก่อน ในราวป่าห้วยขาแข้ง 2 วัน 2 คืนมาแล้วที่ผมได้เข้ามาอาศัยพักนอนอยู่พื้นที่ในเขตที่ทำการของเขตรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ในวันที่ 3 นี้ผมมีโอกาสได้เข้าไปนอนในหน่วยย่อยแห่งหนึ่งภายในเขต ซึ่งเราต้องขับรถเข้าไปอีกร่วม 2 ชั่วโมง ในตอนที่เราไปถึงนั้นก็เป็นเวลาล่วงไปช่วงบ่ายแล้ว เมื่อจัดเตรียมที่พักเสร็จแล้ว เหลือเวลาอีก4-5 ชั่วโมงกว่าจะมืด ผมก็คะยั้นคะยอขออนุญาตพี่ๆเจ้าหน้าที่ที่อยู่ประจำหน่วยนั้น เข้าไปซุ่มรอถ่ายรูปสัตว์ป่าในซุ้มบังไพรที่มีอยู่ไม่ไกลจากที่พวกเราพักเท่าไหร่นัก  

                มีพี่เจ้าหน้าที่ท่านหนึ่งจะพาผมเดินไปส่งที่บังไพรเพื่อเฝ้ารอการถ่ายภาพสัตว์ป่า และพี่คนนี้แหละที่ผมจำชื่อพี่เขาไม่ได้ เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ผมจึงจะขอใช้คำว่า  “พี่เจ้าหน้าที่” แทนชื่อไปด้วยเลยนะครับ

               “เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน มีเสือดาวมานอนเล่นตรงสะพานห้ามห้วยนั้นน่ะครับ” พี่เจ้าหน้าที่พูดพลางชี้มือให้ผมดูสะพานไม้ที่พวกเราผ่านขับรถผ่านมาก่อนถึงเขตที่พักห่างออกไปไม่ถึง 200 เมตรแค่นั้นเอง ผมออกอาการตื่นเต้นจนเห็นได้ชัด ในป่าใหญ่เสือดาวมาอยู่ใกล้ๆเราด้วย แต่ความตื่นเต้นแค่นั้นกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย เมื่อพี่เจ้าหน้าที่ชี้ให้ผมดูรอยตีนของเสือโคร่ง ที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าชานบ้านพักที่พวกเราอยู่กันนั้น เพียง 20 เมตรจากหน้าเต๊นท์ของผมเอง

                 “รอยนี้ไม่นานนี้เองครับ” พี่เจ้าหน้าที่บอก


                พี่เจ้าหน้าที่พาผมเดินเลี้ยวไปตามชายป่าข้ามห้วยและโป่งไประยะหนึ่ง ใช้เวลาไม่นานนักก็ถึงซุ้มบังไพร ที่ผมจะเข้าไปรอถ่ายรูป จากการคำนวนซุ้มบังไพรนี้อยู่ห่างจากที่พักประมาณ 1 กิโลเมตร

                “แสงหมดค่อยมารับผมก็ได้นะครับ” ผมร้องบอกออกไป เพราะจากการคำนวน ช่วงกลางๆปีแบบนี้กว่าแสงจะหมดก็ราวๆ  18.30 น.หรือ  6 โมงครึ่งตอนเย็นน่าจะได้

                “ไม่ได้หรอกครับ 5 โมงเย็นผมมารับแล้วกัน” พี่เจ้าหน้าที่บอก ไม่ว่าผมจะขอสักเท่าไหร่ พี่เขาก็ยืนยันว่าจะมารับตอน 5 โมงเย็นเท่านั้น ผมยอมถอดใจรับปากโดยดี

                เมื่อผมเข้าไปในซุ้มบังไพรเรียบร้อย พี่เจ้าหน้าที่ก็เลยเดินทางกลับ ผมมีเวลาประมาณ 4 ชั่วโมงที่จะอยู่ตรงนี้เพียงคนเดียว ผมเตรียมอุปกรณ์ ปรับกล้องไว้พร้อมมีเพียงเลนส์ที่ยื่นออกไปภายนอกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนตัวผมหลบซ่อนอยู่ในบังไพรแคบๆ  และอยู่นิ่งๆให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

                การได้อยู่เงียบๆสงบและนิ่งทำให้ผมได้ยินเสียงต่างๆชัดเจนขึ้น ถึงแม้จะหลบซ่อนตัวอยู่ในซุ้มบังไพรผมก็พยายามที่จะขยับตัวให้น้อยที่สุดและทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุด ประสบการณ์จากเมื่อวานที่ผมเฝ้ารอถ่ายวัวแดง ผมขยับตัวเพียงนิดเดียว วัวแดงทั้งฝูงก็สังเกตเห็นและได้ยิน นั่นทำให้ผมได้รู้ว่าสัตว์ป่ามีประสาทสัมผัสที่ยอดเยี่ยมเพียงใด

                หลายขั่วโมงผ่านไป มีแต่ความเงียบ โป่งที่ผมอยู่ไม่มีวี่แววว่าจะมีสัตว์ป่าตัวใดเข้ามา ไม่มีแม้กระทั่งนกสักตัว

                เสียงกู่ดังขึ้นมาผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู 17.00 น.ตรงเผง พี่เจ้าหน้าที่มารับผมตามที่บอกไว้เป๊ะเลย

                 “เจออะไรไหมครับ?”

                 “ไม่เลยครับพี่เงียบมากๆ”

                ระหว่างทางขากลับเราเดินกลับทางเดิม ผ่านลำห้วยและโป่งบางส่วน พี่เจ้าหน้าที่ชี้ให้ผมรอยตีนสัตว์ที่มีรอยอยู่นับไม่ถ้วนมีทั้งรอย เก้ง กวาง วัวแดง หมูป่า และช้าง ผมมองด้วยความเสียดาย เวลาตอนนั้นแสงตะวันยังมีอยู่มาก ผมน่าจะมีเวลาอีกร่วม 2 ชั่วโมง ถ้ามีเวลาอยู่นานกว่านี้ผมอาจจะเจอเจ้าของรอยตีนนี้ก็เป็นได้ แต่กฏก็ต้องเป็นกฏ การเข้ามาในพื้นที่คำแนะนำของพี่เจ้าหน้าที่เป็นสิ่งที่ผมรับฟังและปฎิบัติตามอยู่เสมอ ผมรู้ดีว่าถ้าผมอยู่ต่อแล้วเกิดมีปัญหาขึ้นมา คนที่จะต้องรับผิดชอบจะต้องเป็นพี่ๆเจ้าหน้าที่หลายคน


                ตะวันตกดินเราจัดการกับอาหารเย็นได้ไม่นานนัก พี่เจ้าหน้าที่คนเดิม เข้ามาคุยด้วยตอนประมาณ 2 ทุ่ม เราพูดคุยกันหลายเรื่อง พอได้จังหวะผมถามว่า ทำไมให้ผมกลับตั้งแต่ 5 โมงเย็นทั้งๆที่ผมน่าจะมีเวลาอยู่ตรงนั้นได้อีกนานกว่าแสงจะหมด และผมเดินกลับมาที่พักเองก็ได้ พี่เจ้าหน้าที่หันมาบอกผมว่า

                “ผมรู้ว่าคุณอยู่ได้ และกลับมาเองได้ แต่ที่ผมกลัว ไม่ได้กลัวว่าคุณจะไปเจอกับสัตว์ป่าหรอก แต่กลัวสิ่งที่มองไม่เห็นมากกว่า” พี่เจ้าหน้าที่พูดมาแค่นี้ ผมก็อึ้งๆและยิ้ม รู้ถึงเหตุผลแล้ว

                “เคยมีคนดื้อจะอยู่ต่อเหมือนคุณนี่แหละ ตรงที่เดียวกันกับคุณไปอยู่นั่นแหละ ผมห้ามแล้วเขามายอมจะอยู่ทั้งคืน ไม่เกิน 2 ทุ่มเท่านั้นแหละคุณวิ่งร้องตะโกนกลับมาที่พักเลย” ผมรับฟังและพอเข้าใจ สิ่งที่มองไม่เห็นบางทีดูน่ากลัวกว่าสิ่งที่เห็นเสียอีก

                เราพูดคุยกันต่อ ส่วนมากเป็นเรื่องการทำงานของพี่เจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่ต้องออกลาดตะเวนและอาศัยอยู่ในป่า

                “มีอีกเรื่องที่ผมสงสัยครับพี่ ผมเคยได้ยินมาจริงๆไหม ? ที่เวลาที่พวกพี่ไปลาดตะเวนแล้วไปเจอซากสัตว์ โดยเฉพาะเสือหรือกระทิงที่ไม่มีหัว พวกพี่ร้องไห้กัน” ผมถามคำถามนั้น อาจจะเป็นคำถามที่ละลาบละล้วงและการจู่โจมไปสักหน่อย พี่เจ้าหน้าที่เงียบไปพักนึงแล้วตอบมาว่า

                “ใช่ครับ พวกเราห้องไห้กันจริงๆ มันสะเทือนใจเหมือนกันนะ”  คำพูดน้ำเสียงเบาลง ในวงสนทนาเรามีเพียงแสงสว่างจากเทียนไม่กี่ต้น พี่เจ้าหน้าที่คนนั้นเหม่อมองไปยังเปลวเทียน จากแววตาผมเห็นมีหยาดน้ำในๆเอ่อล้นอยู่ ผมพอจะเข้าใจ ความรู้สึกของพี่ๆเจ้าหน้าที่ การเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลป่า หน้าที่หลักก็คือการปกป้องรักษาผืนป่าและสัตว์ป่าการทำงานของพี่ๆทุกคนทำด้วยใจมากกว่าเงินเดือนอันน้อยนิด

                 การได้ไปเห็นซากของสัตว์ป่าที่ถูกล่า โดยเฉพาะกระทิง ที่เหลือเพียงแค่ตัว   แต่หัวและเขาของกระทิงถูกตัดออกไป มันเป็นภาพที่สะเทือนใจ การล่าแบบนี้ไม่ได้เป็นการล่าเพื่อเป็นอาหาร แต่เป็นการล่าจากใบสั่ง เพียงเพื่อต้องการหัวและเขากระทิงไปเป็นเครื่องประดับตามผนังบ้านเท่านั้น

                ไม่มีใครทนได้หรอก เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ความทุ่มเทของลูกผู้ชายกลุ่มหนึ่งในผืนป่า ที่ยืนหยัดจะปกป้องทรัพยากรที่มีค่านี้ไว้ กลับถูกแทนที่ด้วยซากสัตว์ป่าที่พวกเขาพยายามปกป้อง

                น้ำตาลูกผู้ชาย บางครั้งก็เอ่อไหล มันดูคล้ายความอ่อนแอ แต่ก็เถอะ ไม่นานมันก็เปลี่ยนเป็นความเข้มแข็ง

จากแววตาที่ผมเห็นมันมีน้ำตาที่เอ่อล้นก็จริง แต่ในแววตานั้นก็ยังมีความมุ่งมั่นอยู่เช่นเดิม ความมุ่งมั่นที่จะรักษาผืนป่า และสัตว์ป่าเหล่านี้ไว้ให้คงอยู่สืบไป

 

       ...ด้วยความเคารพพี่ๆเจ้าหน้าที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง และพี่เจ้าหน้าที่ป่าไม้ทุกท่านทั่วประเทศครับ ...


..................................................................

 
 


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
wansuk วันที่ : 06/01/2016 เวลา : 09.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wansuk

เมื่อคืนเห็นรัลย์ (ไม่ไมีโอกาสได้ทักทาย) เลยนึกขึ้นได้ว่า ยังไม่ได้อ่านเรื่องนี้

เวลาไปตามอุทยานแล้วเห็นเจ้าหน้าที่ กำลังจะออกไปหรือกลับจากปฏิบัติงานในป่า น้ำตามันพาลจะไหลทุกทีค่ะ ... ขอบคุณในการทุ่มเทแรงกายแรงใจ และความเสียสละของพวกเขาค่ะ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 22/12/2015 เวลา : 14.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

Chaoying -- พี่ๆเข้าเหนื่อยกันมากจริงๆครับ แถมต้องระวังตัวกันมากๆด้วย ปล.เรื่องเล่า เอาไว้เจอกันจะเล่านิทานรอบกองไฟให้ฟังครับพี่

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 21/12/2015 เวลา : 17.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

ย่าดา -- ใช่ครับพี่ น้ำตาลูกผู้ชายคงไม่ไหลง่ายๆ ถ้าไม่สุดๆจริงๆ ผมยังจำภาพนั้นได้อยุ่เลยครับ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 20/12/2015 เวลา : 18.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

Torko -- ใช่ครับทุกชีวิตทีค่า

ความคิดเห็นที่ 13 ผีเสื้อพเนจร ถูกใจสิ่งนี้ (1)
สำรวจฟ้า วันที่ : 20/12/2015 เวลา : 16.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PeeThong

เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าทำงานหนักงานแต่รายได้น้อยนิด

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 20/12/2015 เวลา : 07.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

ป้ารุ -- เดี๋ยวเจอกันเล่าให้ฟังครับป้ารุ เล่าให้พี่ชาลีฟังยังขนลุกเลย พี่ชาลีก็เจอเรื่อง เล่าที่เดียวกับผมนี่แหละครับ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 20/12/2015 เวลา : 07.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

นายสิบหมื่น -- สวัสดีครับพี่ ความรู้สึกนี้เราๆรู้ดีครับ

ความคิดเห็นที่ 10 ผีเสื้อพเนจร ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Chaoying วันที่ : 20/12/2015 เวลา : 03.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chaoying

อยากฟังเรื่องหลังหกโมงเย็นง่ะ กลับไปอยู่ใหม่อีกทีได้ป่ะ ผีเสื้อ รัลย์..

ความคิดเห็นที่ 9 ผีเสื้อพเนจร ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Chaoying วันที่ : 20/12/2015 เวลา : 03.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chaoying

ขอเป็นกำลังใจให้เจ้าหน้าที่พิทักษ์ผืนป่าทุกแห่ง ทั่วประเทศ เพราะรู้ดีว่า..ท่านเหนื่อยยากเพื่อรักษาชีวิตสัตว์และป่าไม้ เพื่อให้รอดพ้นจากเงื้อมมือมนุษย์ด้วยกันนั่นเอง แม้ค่าเบี้ยเลี้ยงค่ารักษาอันน้อยนิด แลกกับชีวิตบางครั้ง เราอยากให้ท่านปลอดภัยและมีความเป็นอยู่ที่ดีและอบอุ่น เราอยากเป็นกำลังใจให้ท่านนะคะ
เราก็เสียใจที่ได้ข่าวสัตว์ถูกฆ่า

ความคิดเห็นที่ 8 ผีเสื้อพเนจร ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ย่าดา วันที่ : 19/12/2015 เวลา : 17.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dada
วิญญานอิสระโบยบิ http://www.oknation.net/blog/freesoultofly

น้ำตาลูกผู้ชายไม่ใช่จะไหลง่ายๆ แสดงว่าสุดๆจริงๆ ขอคารวะเจ้าหน้าที่ผู้รักษาป่าทุกท่านค่ะ

ความคิดเห็นที่ 7 ผีเสื้อพเนจร ถูกใจสิ่งนี้ (1)
Torko วันที่ : 19/12/2015 เวลา : 15.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Climate

ชีวิตทุกชีวิตย่อมมีค่า
การตายของสิงห์สาราสัตว์คงไม่ต่างจาการตายของมนุษย์อย่างเราๆ
ขอบคุณค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 ผีเสื้อพเนจร ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ป้ารุ วันที่ : 19/12/2015 เวลา : 10.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/paaru

สุดยอดเลยค่ะรัลย์ ถ่ายทอดความรู้สึกของผู้พิทักษ์ป่าได้ดีมาก ๆ แต่ป้ารุยังอยากฟังเรื่องลึกลับด้วยนะคะ

ความคิดเห็นที่ 5 ผีเสื้อพเนจร ถูกใจสิ่งนี้ (1)
นายสิบหมื่น วันที่ : 19/12/2015 เวลา : 08.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namsean
หากแม้นไม่ตายเสียก่อน...ฉันจะคืนสู่รากเหง้าลูกชาวนา

สวัสดีครับรัลย์
....
เข้าใจในความรู้สึกของพี่ๆผู้พิทักษ์พงไพรครับ

ความคิดเห็นที่ 4 นายสิบหมื่น , BlueHill ถูกใจสิ่งนี้ (2)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 18/12/2015 เวลา : 22.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

BlueHill -- ตรงนี้เป็นสถานที่ที่ผมเคยเล่าให้พี่ฟังครับ ส่วนเรื่องน่าขนลุกไม่เล่าดีกว่า ฮ่าๆ

ความคิดเห็นที่ 3 แม่หมี , นายสิบหมื่น ถูกใจสิ่งนี้ (2)
ผีเสื้อพเนจร วันที่ : 18/12/2015 เวลา : 22.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ontheway
บอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพถ่าย http://www.oknation.net/blog/vagrant

แม่หมี -- ใช่ครับ ขนาดผมเองไม่ได้เป็นพิทักษ์ป่า แต่พอเห็นภาพน้ำตายังซึมเลยครับ

ความคิดเห็นที่ 2 ผีเสื้อพเนจร ถูกใจสิ่งนี้ (1)
BlueHill วันที่ : 18/12/2015 เวลา : 21.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

ว่ากันว่า บริเวณนี้สัตว์ป่าจำนวนมากต้องมาสังเวยเหยื่อกระสุนนายพราน

เพื่อนเคยเล่าให้ฟังว่า ใครเดินผ่านตาน้ำผุดแล้วมันวังเวงเหลือหลาย เหมือนมีตาใครอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองดูอยู่

ความคิดเห็นที่ 1 ผีเสื้อพเนจร , นายสิบหมื่น ถูกใจสิ่งนี้ (2)
แม่หมี วันที่ : 18/12/2015 เวลา : 20.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

อ่านแล้วเข้าใจ น้ำตาลูกผู้ชาย (เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า) เพราะหน้าที่ เพราะความรัก ความผูกพัน เมื่อเห็นสัตว์ทีต้องเสียชีวิตจากการถูกล่า คงสะเทือนใจไม่ใช่น้อย

ขนาดเราดูภาพข่าว เห็นสัตว์ถูกล่า ถุกทำร้ายเรายังสะเทือนใจเลย

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน