• อรอายอุษาสาง
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : orneye@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-12-22
  • จำนวนเรื่อง : 52
  • จำนวนผู้ชม : 77222
  • ส่ง msg :
  • โหวต 47 คน
อรอาย
บทกวีแดนดินกำสรวลร่วนคำมาบอกรัก
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/orneye
วันอาทิตย์ ที่ 20 มิถุนายน 2553
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1053 , 12:22:40 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 1 คน

ปีกที่ต้องบินของนามนกเถื่อน.ยังสายฝนชะชุ่มข่าวสารจากกระแสลมตะวันออกเฉียงเหนือเหมือนเรื่องราวธรรมดาจากฤดูกาลนกหลงทางบินทักทาย"ฉลามหลงและโลมาบาดเจ็บ"ข้าไม่ใช่กะลาสีหากคือคนจร....มีปีกที่ต้องบินของนามนกเถื่อนรักครั้งแรกหรือครั้งหลังต่างโบยบินหนีจากเรือของเจ้า...และและฝ่าเท้าปุเปื่อยของข้าฯล้วนไร้ร้างแม้กระทั่งเมืองท่าสำหรับพักกายดุจเดียวกับกระแสลมบาดผิวกายซบอยู่ในทะเลเหงื่อของโรงงานอุตสาหกรรม.เจ้าซบกายย....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 6 มีนาคม 2553
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 831 , 01:17:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในความร้างฉันยังเปี่ยมรัก.ผละผืนแผ่นดินแห่งเธอฝังรอยเท้าบนแนวโขดหินของการไขว่คว้าเงาทาบทับในสนธยาคลื่นทะเลทุกข์รุกกระหน่ำด้วยการคืนสู่ฝั่งร้างหาดทรายหากฉันกลับโบยบินในว่างเปล่า.หาดร้างจากทะเลสนคลอนแคลนระหว่างแนวความจีรังยั่งยืนเหมือนรักนั้นถอนรากในพายุกระหน่ำค่ำนี้ยังเจ็บปวดบึงกว้าง ภูผา และแนวสวนร่ำอาดูรในห้วงคำนึง.ในความร้างฉันยังเปี่ยมรักอาจเพียงฝังกายเป็นเศษเปลือกหอยในผืนทรายนับจากนี้--บทเพลงพเนจ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 8 พฤศจิกายน 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1083 , 23:49:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

๖  พฤศจิกายน  ๒๕๕๒,คณะศิลปะศาสตร์,มหาวิทยาลัยขอนแก่นเธออยู่ที่ไหน... ..(๑.) ออนซอนเด...เสียงแกว่งกระดิ่งแก้ว กวักขวัญเข้ามูนมังอีสานโฮมตุ้มกาลเวลาฮ้อยซาติ บ่ให้เหลิงลืมส้นในแซวแซวเอิ้นนั่นย้อนภูมิปัญญาของพื้นถิ่นแปลกหน้า แปลกเสียง ภาษาค้อยจิตวิญญาณ เทิงใจนี้ หากอุ่นเย็น .(๒.)...เช่นเดียวกับรูปรอยบนพรมผิวน้ำฉันเฝ้าค้นหาร่างเงาของเธอสะบั้นเครื่องเคราของพรมแดนภาษา  ศาสนา  ประวัติศาสตร์ กระทั่งมายาภาพคติ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 31 ตุลาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 932 , 01:26:17 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

จดหมาย งานเขียน และตาดวงที่สิบ--ทัสนัย  โคตรทม*...ค้างงานเขียนเค้ารอย และทางผ่านปะเศษเสี่ยงโศกเศร้าเป็นรูปร่างดวงตาสีดำแห่งราตรีกี่วันเดือนปีกัน  ที่เธอสะบัดเถ้าตะกอนคำนึงขึ้นแกว่งไกวฉัน...  กราดกระหน่ำฉัน...บนทิวแถวถนนหนังสือและดวงตานับสิบ ร้อย พัน บนขอบทางช้างเผือก.ชีวิตหนึ่ง  เรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง  บทกวีชิ้นหนึ่ง  ถูกอ่านซ้ำด้วยคลื่นเสียงลั่นคำรามในหัวใจลึกลับเกินเฝ้าติดตามค้นหาบางเบาเกินความเบาหว....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 25 ตุลาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 856 , 22:54:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ปานดวงใจจักลอยลิ่ว..ปานดวงใจจักลอยลิ่วปลิวคว้างสู่ทางช้างเผือกของสายน้ำตาคืนและคืนบนขบวนคำนึงโอบล้อมดวงวิญญาณคนที่รักด้วยวงแขนงดงามแห่งพรากจาก.ความตายมีริ้วคลื่นผืนลมหนาวละอองหมอกยามเช้าคลุ้งอ้อยสร้อยมวลใบไม้แสงตะวันเยือน--เหมือนยังสัญญาณเศร้าลับลาโดยปราศจากถ้อยคำฝากฝังทั้งใจ.ความตายมีรอยแต้มรอยช้ำไหม้บนผิวบางเนียนแก้วกาลเวลารวดร้าวราวผืนแผ่นดินนี้ป่นสลายเจียนคลุ้มคลั่ง.ความตายปลุกรอยรักทั้งถ้วนความส....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 4 ตุลาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 824 , 14:24:29 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ตุลย์-ลา.ตื่น-ลับ มารับรู้ด้วยเช้ารุ่งร่างเงาคนคุ้นเคย-คำนึงงามผลิอุดมดอกไม้คติชนตุลย์-ลา ไม่ว่า หนึ่งหก หนึ่งเก้า ยาวเรื่อยจวบพฤษภาบาดแผลกลับเวียนด้วยรูปรอย และปรากฏการณ์นักกินเมืองรายใหญ่เขมือบที่ดินค่อนประเทศหวนกลับมา--ในนามความลืมเลือนหรือการให้อภัยทรราชก้าวขึ้นสังเวียนแห่งงหิ้งชั้นเชิดชู--ในนามความลืมเลือนหรือการให้อภัยโอกาส  ตุลย์-ลา.ตุลย์-ลามิตรสหาย คนรัก พรากจากนานเกินใจล่วงร้อยรอยเท้าเกินล....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 27 กันยายน 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 802 , 21:59:30 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ขอบเรียวของดวงตากลีบดอกไม้.บนรอยหยักสลับซับซ้อนของกลีบดอกใจดวงเดียวที่ฉันมีอยู่เรียวและบอบบางเกินกว่าห้วงคำนึงการเดินทางต่างหยุดนิ่งเธอ-ฉันพบพานบนพื้นผิวของความต่าง.ดอกไม้--เธอเก็บด้วยเรียวนิ้วของใจแห่งความเปลี่ยวเปล่าสะกิดบางอ่อนหวานผลิบานด้วยโอนเอนและหวาดหวั่นราวจุมพิตอีกครั้งของการปลงใจในรัก.ถาม--นับครั้งที่สังคมเวียนสลับระหว่างความอ่อนบาง และรุนแรงเธอชิงชังความฉ้อฉลฉันลุ่มหลงมายาภาพหากเราต่างรู้ส....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 1 กันยายน 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 832 , 20:27:03 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในเสียงของป่า ฝ่าเท้าและลำแข้ง.ฉันยังมีลมหายใจ-เธอยังมีชีวิตอยู่ในผืนป่า ฝ่าเท้าและลำแข้งกลืนไพรไหวเคลื่อนพรางกายปีนป่ายเสาะค้นต้นธารอุดมคติเรืองรองของพฤกษ์ไพรไพศาลสร้างแนวร่วมผืนใจด้วยชีพสลาย-ชื่อยังสืบ  นาคะเสถียร.ฉันยังมีลมหายใจ-เธอยังมีชีวิตอยู่ลำพังเสียงแผ่วล้าในโตรกธารแห้งขอดของความหวังยุคสมัยหวนเข้าสู่หลุมลึกสำนึกอยู่เยี่ยงไร?...ระแวงไพรแปรเปลี่ยนเป็นระวังคน.ฉันยังมีลมหายใจ-เธอยังมีชีวิตอยู่อย....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 24 สิงหาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 876 , 20:02:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เมื่อดวงตะวันร้องไห้.ที่ที่ดวงตะวันร้องไห้--โลกปิดเปลือกตาลงปล่อยให้สายฝนของหยาดน้ำตาเริงเล่นบนแผ่นผิวร้อนผ่าวผายในขอบฟ้าของหัวใจเลือนสลัวสำนึกรับรู้พร่าไหวและสั่นคลอนฉันพลัดหลงในหนแห่งของอาดูร.ที่ที่ดวงตะวันร้องไห้--หวั่นเกรงกับผลิตผลที่ยังรอคอยการเดินทางของชีวิตเนื่องสัมพันธ์บนผืนไร่ข้าวโพดอ่อนเขียวใบจักแห้งกรอบลงเป็นเศษซากหักพังความรักยังหลงเหลืออยู่อีกไหม...ขอบฟ้าวันใหม่ยังต้องผ่านข้ามค่ำคืนยาวนา....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 21 สิงหาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1025 , 02:34:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ก้านกิ่งของความเหงา....มาพร้อมกระถางดินเผาเคลือบรอยร้าวภาพแตกลายงาของรอยนิ้วมือเธอค่อยเคลื่อนขยายแผลบแผลปริลึกอย่างเงียบเชียบบนภาพลวงตาของการผลิใบอ่อนหวานราก ลำต้น และมวลดอกย้อนวันยาวไกลเพียงไหนกัน... กับการฝังรากลงดินโดยอิสระและระเบียงแดดของการเดินทางอันอบอุ่นจวบรักนั้นบาน.กระทั่ง--ความลืมเลือนฉาบแต้มในดวงตาแห่งการหลงลืมกระถางร้าวกลับซุกตัวที่มุมทางเดินความเหงาแผ่ขยายโศกเศร้าหลงวนอยู่กับการปลิดโปรยข....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 16 สิงหาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 831 , 23:32:35 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในปรารถนา..ห้วงวันกล่าวลาด้วยจุมพิตบางเบาของหยาดน้ำตาในความเงียบคลับคล้ายการสูญเสียโปรยเม็ดทรายละเอียดผ่านคอคอดนาฬิกาทรายหัวใจของฉันทวีคูณด้วยการลดลงของปรารถนา.ลูกของฉันตัดสินใจไม่ลืมตาตื่นมองโลกที่เธอเชื่อว่ายังมีความงามซ่อนอยู่เพศที่ไม่ได้เลือก  อวัยวะที่ยังไม่เต็มสมบูรณ์พรากหายในกระแสลมดึกดำบรรพ์แห่งการกำเนิด.คนรักของฉันพังทลายความเชื่อมั่นระหว่างกันและกันต้นไม้ชราหลังบ้านล้มครืนเพราะทานน้ำหนักจาก....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 13 สิงหาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1115 , 19:57:39 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลูกเอย....เพราะรัก--จิตวิญญาณนี้จึงปรารถนาเห็นเจ้าปรากฏในโลกรากและใบอ่อน-เรือนกายเปล่าเปลือยเปลือยพ่อผู้กำเนิด.เข็นเคี่ยวด้วยเข้าใจการเคลื่อนไหวรูปร่างและมวลถ้วนนามธรรมเห็นในดวงตาแรกเริ่มลมหายใจ-ครรภ์ที่ผ่อนบรรเทาด้วยการผ่านพ้นกาล.ลูกเอย...เลือดเนื้อเชื้อไขหน่อเนื้อของแผ่นดิน.....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 24 กรกฎาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 903 , 21:40:33 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เหมือนดังใบไม้ไหวในร่างของนก..บนฟูกหมอนและเตียงแห่งมวลใบไม้ผึ้งแมลงเยือนสวน...เธอกระซิบสวรรค์โยนตัวเองอยู่ในหลุมขวากของปรารถนากี่ครั้งกัน?...เธอถามความรักปลิดปลิวอารมณ์สู่มวลธาตุอันเหมาะสมแห่งการก่อเกิดดินร่วนและเนียนนุ่ม.ใต้รากต้นข้าวเพิ่งจุ่มลงในปลักแปลงพร้อมพร้อมกับความเจ็บปวดกลิ่นลมหายใจหอมเหมือนไอแดดหลังฝนพรำนิ้วมือและมวลดินอัดเสียดเข้าในเล็บเหี้ยนเกรียนคิดถึงความหลัง...เธอรำพึงความสุขเคยเกี่ยวเ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 23 เมษายน 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 847 , 12:34:10 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ร้อนรุ่มเสียอย่างนี้.....ร้อนอะไรเยี่ยงนี้...ทะเลภายใน-ทุ่งหญ้าภายนอกสร้างตื่นตระการตากับมายาภาพของฉากผ่านเยี่ยงเดียวกับรสหวานที่ครั้งหนึ่งเคยตรึงตราฝังจำแล้งในทุ่งรัก... ยังรักในร้างรัก.ที่นาของฉันลอยคว้างบนผิวทะเลและฟองคลื่นขึ้นลงของใจเธอดัชนีหุ้นและการพลิกเปลี่ยนเวียนไหวของค่าเงินตีราคาย่อยยับรอยย่ำเท้าบรรพบุรุษของฉันด้วยโปรแกรมประมาณราคาเธอเรียกมันว่า--เครื่องกำหนดอนาคตเชิงเศรษฐศาสตร์ด้วยเม็ดดินม....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 16 มีนาคม 2552
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1182 , 20:08:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

พญาอินทรี.ผงาดแสกเสียดเมฆด้วยปลายปีกโอบกว้างท่องเวหาแห่งกาลเยี่ยงพญาอินทรีย์โฉบแสงตะวันมาแต้มขอบเมฆที่นั่น...ที่นี่ให้หยาดฝนแห่งมวลอักษราปกโปรยผืนดินชุ่ม....และสรวงสวรรค์เหยียดดึงปลายนิ้วแห่งลมหายใจมาพราก...มาพากายทะลุริ้วเมฆหวนคืนอ้อมกอดหากเหนือราวฟ้านั่น...ฉันกลับเห็นปีกพญาอินทรีสะบัดปัดเป่าเศษฝุ่นธุลีดวงวิญญาณอิสรเสรีตั้งตระหง่านเยี่ยงขุนเขาสูง.ผงาดแสกเสียดเมฆด้วยปลายปีกโอบกว้างสังขารเพียงมอดไหม้ห....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 21 ธันวาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1000 , 19:16:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันหลงรักดวงตาซึ่งขยับตื่นจากราตรีอันยาวนาน.ราวกับห้วงรักโอบล้อมยามเช้าละลายฉันในชุ่มฉ่ำของหยาดน้ำค้างบนแปลงนาเมล็ดพันธุ์พืชงอกจากเปลือกหุ้มสีน้ำตาลเป็นการพ้นผ่านราตรี...เผชิญหน้ากับขวบปีที่รอยเท้าเคยจมหายใต้คลั่กโคลนปลุกแววตาอ่อนโยนของเธอในระนาบแสงทองอาบไล้ระบายด้วยสายใยของผืนแผ่นดินร่วนซุยกลางฤดูหนาวและในดวงใจของฉัน.ราวกับห้วงรักโอบล้อมยามเช้าครู่ขณะของการค้นขุดดุลยภาพบนแปลงผักหยาดเหงื่อของฉัน---รอ....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 7 ตุลาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 874 , 19:03:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เช้าอะไรเช่นนี้!...เช้าอะไรเช่นนี้!..ดวงอาทิตย์ยังมิทันดื่มกรุ่นกาแฟจากถ้วยพิราบคุดคู้ในซอกตึกต้องกระพือปีกแตกตื่นแก๊สน้ำตาท่วมกลืนเสียงประทุจากเหล่านรชนคลุมเครื่องแบบเลื่อนลั่น...คำราม.เช้าอะไรเช่นนี้!..เผ่าพันธุ์จรเข้ขยับหางเหมือนจิ้งจกบนผนังสะบัดแนวรั้วระเนระนาดพร้อมสะเก็ดระเบิดเนื้อที่ฉีกขาด!.. แผ่นดินปริรอยร้าวอีกหนมวลชนในชาติของผู้นำอิ่มคราบเงาปีศาจล้มซบพื้นถนนยามเช้า.เช้าอะไรเช่นนี้!..มวลเลือด....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 28 กันยายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1284 , 17:22:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

โศลกอำลา ๑.อีกโศกเศร้าจะพรากเราให้ห่างกัน.ฝนชะเม็ดทรายบนท้องถนนกลิ่นอายวันเก่าไหลลงท่อระบายน้ำราวฉันถูกม้วนขย้ำด้วยขนดเกลียวกาลเวลามาเยือนอีกแล้ว... เงาพร่างจากพรายเม็ดฝนและแสงไฟริมถนนเหมือนพริบหนึ่งของปลาบปลื้มยินดีถึงค่ำเคลื่อนมาเยือนวาดไว้อย่างโปร่งเบา.เหมือนตัวตายตัวแทนอันเจ็บแปลบทุบทะลุกล้ำกลืนฝืดเฝื่อนระหว่างกันฝังริ้วรอยรานร้าวขึ้นมาใหม่(เหมือนภาพอิ่มเอียนที่เธอพูดถึงเมื่อเหลือบมองบรรดารายชื่อ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 13 กันยายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1120 , 14:51:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อีกมินานประชาชนต้องกำชัย*..(๑)ประชาชนคนใหม่ได้รู้แล้วเสียงที่แว่วกังวานหว่านไปทั่วชนชั้นนำนักปกครองผยองตัวคือคนชั่วรับใช้ใต้ตีนทุน!(๒)ประชาชนจะชิงชัยไม่สุดสิ้นเพื่อพลิกฟื้นแผ่นดินให้หอมกรุ่นเพื่อรากหญ้า ได้ผลิหญ้าอ่อนละมุนเพื่อทอดรุ่นรับวัยให้งอกเงย(๓)ประชาชนรุ่นเยาว์ได้เล่าต่อเราอย่าท้อ สู้ต่อไปมิชาเฉยจิตวิญญาณสร้างสรรค์ มิละเลยพี่น้องเอ๋ย เริงรำฟ้อนรักต่อไป(๑)ต่อให้ติดตามกันกระชั้นชิดทั้งชีวิตและชี....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 8 กันยายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1410 , 22:45:21 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ไม่อยากบอกรักใครในความเศร้า.ไม่อยากบอกรักใครในความเศร้ากลัวริ้วรอยและคราบหม่นมัวของห้วงวันจักเปื้อนแก้มหมองหวั่นดวงตะวันในใจเธอพร่าเลือนด้วยริมฝีปากผลิยิ้มยากเย็นของหยาดน้ำตาบนแผ่นแก้มซูบซียว.ไม่อยากบอกรักใครในความเหงาแม้รับรู้ถึงการชิดใกล้ในอ้อมกอดราตรีราวห้องหับทึบทึมและเดียวดายกระซิบเสียงเพรียกหาให้พรุ่งวันเจิดจ้าและมีพลังด้วยจินตภาพเปี่ยมสีสันบนรอยยิ้มของเธอ.ไม่อยากบอกรักใครในความยากกลัวดวงใจกวัด....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 30 สิงหาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 886 , 11:45:00 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ครู่คราว  ครู่คราวนำรักมาและพรากจากราวการมาเยือนของพรมจูบจากกระแสลมครู่คราวมีชื่นและขื่นขมเป็นอาภรณ์พลิ้วในกระแสกาล ครู่คราวมาพบและล่ำลายาวนานและยั่งยืนเหนือเวลานาทีหรือแท้แล้ว--ให้เพียงรอยไหม้ในหัวใจ.....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 17 สิงหาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 858 , 23:33:21 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันจะหยุดแสงเดือนไว้ให้นักรบรบรากันเถิดในคืนเดือนฉายเมื่อเพิงพักภายในโลดเร่าด้วยปรารถนาจักห้ำหั่นดาบปลายปืนอาบเลือด...กิ่งไม้โกร๋นเกรอะด้วยเศษชิ้นเนื้อดาวหยาดลงจากฟากฟ้าหม่นเศร้าด้วยนาฎกรรมที่แม้แต่เงาดาวในทะเลสาบยังต้องตื่นผวา.รบรากันเถิดในคืนเดือนฉายสมรภูมิที่มีหัวใจไว้เดิมพันเมื่อเลือดฉีดเร้า หัวใจโหยหาการฟาดฟันทุกปลาบแสงจึงมีค่าราวห้วงเวลาสำคัญเยี่ยงเดียวกับพลุระเบิดในคืนเดือนมืด..แต่สำหรับคืนนี้....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 29 กรกฎาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 866 , 19:01:54 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ความปวดเจ็บประจำวัน.ดวงตะวันแตกร้าวในกายฉันเป็นเศษเสี่ยงเกลื่อนกระจัดจายด้วยนาทีการเคลื่อนไหวงุ่นง่านและไม่ระมัดระวังของใจดวงหนึ่งพกพาแผลบแผลหวนกลับซอกมุมเดียวดายทุกวัน.ดวงอาทิตย์หล่นตัวลงในหุบผาเย็นเยือกในใจฉันความโดดเดี่ยว...ขีดลากเส้นเงาเชื่องช้ารายรอบเต็มด้วยกระแสลมไร้วันหยุดนิ่งฉันพบความฝันและร่างเงารางเลือนของเธอเวียนวนมาย้ำซ้ำทุกวัน.ความปวดเจ็บประจำวัน...เชือนชา--หากฉันยังพบชีวิตเคลื่อนไหวเล่น....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 6 กรกฎาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 854 , 00:59:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

จดหมายที่ไม่ได้ส่ง*.เสียงแผ่วทุ้มไหวสั่นรายรอบผสานเป็นปริแตกอย่างเงียบเชียบของผาหินภายในหัวใจของเธอขับโศลกโศกเศร้าฉันยินเสียงร่ำไห้ขณะจรดปลายปากกาแผ่นกระดาษซีดจางดุจเดียวกับคำนึงพร่าเลือนเธออยู่แห่งหนไหน--เสียงสะท้อนจากก้นบึ้งหัวใจฉันพร่ำ....โลกอาจว่างเปล่าเพียงครู่ขณะความฝันกับความจริงทิ้งตัวลงใต้ฝุ่นคลีของความสัมพันธ์บางเบาเหมือนรอยยิ้มของพรากจากอึ้งหนักราวโลกทรุด ลั่นเลื่อนด้วยฟ้าร้าวแต่ความจริงเ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 30 มิถุนายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 32999 , 22:39:14 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

นอนเด้อหล่า.เอ้อเฮ้อเออเฮ้อเอ้อเฮ้อเออ...นอนเด้อหล่าหลับตาแมสิกล่อมเจ้าบ่นอนบ่ให่กินกล้วยแมไปห่วยหาส่อนปลาซิวเก็บผักติ้วมาใส่แกงเห็ดไปใส่เบ็ดเอาปลาคอใหญ่อย่าฮ้องไห่แมวโพงสิจกตาเจ้านอนซ้าแมวโพงจกหำเจ้านอนค่ำแมวโพงจกก้น.ติ้งลิงติงลิงติ้งลิงติง...ติ๋งลูกแก้วนอนนานำพอติ๋งลูกแก้วกินแล้วจั่งนอนติ้งลิงติงลิงติ้งลิงติง...ลิงตกส่างหางซั้นกิ่งดิ่งตกก้นคุอย่าขี่กลางคืนขี่กลางคืนย่านเสือมาพ้อขี่มื้อเซ้าย่านผีเ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 28 มิถุนายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1024 , 22:26:54 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

จดหมายจากดวงอาทิตย์ยอดรักจ๊ะ หลายวันเหมือนกันนะที่ฉันไม่ได้เขียนถึงเธอ ไม่แม้แต่จะโปสการ์ดสักฉบับไปหา แต่อย่าเคืองเลยนะจ๊ะ กระแสลมของความคิดถึงมักจะลอยล่องไปที่ต่างๆ อยู่เสมอ แต่นั่นไม่แปลว่าฉันเหลวไหลเถลไถลโดยไม่ใส่ใจต่อยอดดวงใจ ฉันไม่ใช่ระเหยระหายไปกับลมเสียเมื่อไหร่เล่าจ๊ะ  ยอดรัก เวลาของเธอกับของฉันดูเหมือนจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ราวกับเราไม่ได้อยู่ในยุคสมัยเดียวกัน ไม่ได้ฟังเรื่องราวซื่อบื้อ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 26 มิถุนายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 833 , 01:19:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

มออีแดง.ปาดเช็ดหยาดน้ำตาพรูของเธอเถิด...รักแนบแน่นดุจแผ่นหินทรายซุกกายหลับในอ้อมกอดเทือกพนมดงเร็กมานับพันปีห้วงวันและยุคสมัยแสนสั้นนำพาริ้วคมของกระแสลมกร่อนเซาะสุขสงบ คุ้ยคุกคามความเรียบนิ่งอย่าให้หยาดน้ำตา--สังเวยการยื้อแย่งอันเปล่าเปลืองอีกต่อไป.ปาดเช็ดหยาดน้ำตาพรูของเธอเถิด...แม้ว่าครั้งหนึ่ง--เสียงหัวเราะของเธอจักเคยเคลื่อนไต่ไปตามหน้าบันวิญญาณของเธอสนทนากับหมู่อัปสราในคืนดื่นดาวเสียงเต้นของหัว....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 21 มิถุนายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 843 , 20:45:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ข้างถนน.ถนนสายประจำจะยากลำเค็ญปานใดยังให้ไออุ่นระหว่างเดินทางใจดวงแน่แน่วสัญจรไปมาเหมือนทุกข์สุขขีดลากเส้นซ้ำบางเบาชะตากรรมให้รสหิว-อิ่ม และเรียบราย-กระเจิดเจิงแต้มประวัติศาสตร์ที่ไม่ควรจดจำและริ้วรอยแห่งกาลฝืนตรึง.ถนนสายประจำภาพชีวิตแตกเรียงราวมวลเมล็ดพืชดีดเปลือกหุ้มหยาบกระด้างชูรากแรกด้วยบทเพลงกราวก้องป่งใบที่นั่น ผลิดอกที่นี่แม้กระทั่งหลังคาโบสถ์วิหารและตึกซีเมนต์เก่าคล่ำ.ถนนสายประจำยินเสียงไถ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 15 มิถุนายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1340 , 02:02:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

มันปลา..ปลิดจากขั้วพวงร่วงหล่นแล้วยามดึกสงัดยังมิทันให้ปลายนิ้วกระแสลมแตะสัมผัสรอยยิ้มห่มในแสงจันทร์สลัวรางรางคลับคล้ายเงาของเธอมาเยือนเยี่ยมมาเป่าลมให้ใจหวิวมาปลุกรักใหใจชื่นทุ่งราตรีจึงหอมนาน.มาอีกแล้วเสียงกระซิบ...แผ่วเบาหากทุ่มสะท้านในกายฉันปรารถนานี้มิเคยเลือนลาร้างโรยก็แต่เพียงวัยวันผ่านว่ารอยจูบนั้นยังเยาว์นัก--รสรักนั้นละมุนละไม.พวงดอกกันเกรา--พรากคำนึงให้หล่นพร้อมละอองฝนพาอ้อมกอดและเสียงหย....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 8 มิถุนายน 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 756 , 12:23:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันจะกลับไปพบเธอ..วันแตกกระจาย-ใจแตกกระเจิงสายหมอกแห่งลมหายใจของฉันหวน... คลุ้งเคลียกระท่อมน้อยริมทุ่ง.--เยาว์เอย.. วัยแผ่นผิวตื่นเต็มรับสัมผัสละอองฝนและกลิ่นหญ้าสดจากรอยไถสลักริ้วกร้านลงในใจฉันเยี่ยงเดียวกับฉากผลัดเวียนเพียงพริบตาอาจเพียงปรารถนาเท่านั้นทำให้ฉันกล้าบอกรักเธอในบ่ายฝนพรำหรือเพียงความสุขมิอาจรึงรั้งนำถ้อยคำของฉันไปกระซิบปริ่มเปรมอันล้นปรี่บนแผ่นน้ำขาวพราว-บนผืนใจขาวสะอาด.เยาว์เอย.. ฉันบ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 31 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 687 , 23:45:24 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ยอดรัก เมื่อยืนอยู่บนผืนดินร้อนระอุ ฉันอยากให้เธอกลับมาฉุดดึงมือฉันออกไป เมื่อพายุกระหน่ำฉันอยากให้เธอโอบกอด เราจะประคับประคองกันและกันผ่านคืนวันเหล่านั้นไปสบตากับแสงอรุณรุ่ง ฉันเชื่อเหลือเกินว่า เธอพร้อมจะห่มรักให้คนอื่นๆ เยี่ยงเดียวกับฉัน นั่นเองนะที่ทำให้ฉันไม่เจ็บป่วย เป็นทุกข์กับการจากและห่างกันเช่นนี้ ตอนนี้เธออาจกำลังหมกมุ่นครุ่นคิดกระมัง ทุ่มพลังของเธอกระมัง ในการคิด ต่อสู้ เรียกร้องเพื่อคนอื....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 24 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 928 , 04:59:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อรุณรุ่งรำพึง....ลมเช้า--รำเพยมาเยี่ยมเช้าชื่นภวังค์ยินเสียงนฤมิตรกรรมจากท่วงทำนองกังวานความเงียบขยับเต้นในอกสงบรำงับผ่านไปมาพร้อมกับลมหายใจเข้า-ออก..ใกล้รุ่ง--จิตฟุ้งปรุงหวนคืนมาสู่เรือนเหย้าใจไต่ดาวดิ่งลงรู้สึกเพียงครู่ขณะไม่ว่าฝันหรือตื่นในใกล้เช้าฉันรอแสงอรุณจากดวงตาของเธอ. ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 22 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 750 , 23:21:21 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ยอดรัก.ฝนกระหน่ำหนักจนฉันต้องขังตัวอยู่แต่ในห้อง บรรยากาศไม่เหงาเท่าไร นึกนั่งยิ้มเมื่อเห็นใครคนหนึ่งที่ป้ายรถเมล์ ฉันนึกว่าเธอเข้าให้น่ะสิ เดินตามไปส่งไม่ทัน เธอหายแว้บเร็วเหลือเกิน แต่ก็เศร้าลึกนะ เมื่อพบว่า ค่ารถเมล์อาจจะขึ้นมาตั้งบนบ่าประชาชนอีก เป็นอีกห่่า..ฝนแล้วมั้ยล่ะรัฐบาลยอดรักของเรายอดรักกำลังใจและแรงหนุนจากพลังชีวิตนี้กระมังที่ทำให้ฉันไม่เหงา ความเหงาเป็นโรคระบาด ความท้อแท้เป็นโรคระบาด....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 20 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 743 , 23:44:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ยอดรัก ฉันนั่งอยู่ริมบึงที่แผ่พื้นผิวรองรับฝอยฝนบางเบา เงาจากแสงไฟตกต้องเหมือนกับกำลังซุกซน ริ้วคลื่นขยักแสงสีบิดเบี้ยวเสียฉันตาพร่า ฉันนั่งตรงนี้นานแล้วเหมือนกันนะ นั่งจนผู้ผ่านไปมาหวาดระแวง ว่าฉันมานั่งทำบื้ออะไรในบรรยากาศเซื่องซึมเช่นนี้ บ้า บ๊อง หรืออะไรก็แล้วแต่จะเรียกนะ เธอก็รู้ ว่าฉันชอบนั่งริมบึง แม่น้ำ ลำห้วยทอดตามองหัวจิตหัวใจตนเองอยู่บ่อยๆ เธอจำไม่ได้หรือ ฉันเขียนถึงเธอ ไม่ได้อยากเล่า....

อ่านต่อ

Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 779 , 22:48:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ข่าวของยาย..เพื่อนของฉันส่งข่าวร้าย--ยายตายแล้วในวันฟ้าฝนคำรามใต้ร่มไม้ใญ่ตัวดำเกรียมราวถูกไฟเผา.เพื่อนของฉันส่งข่าวเศร้าศพของยายถูกเผาอย่างเรียบง่ายบนเชิงตะกอนเพื่อนบ้านบางตาฤดูงานนาหนักเหนื่อย และต้องเร่งรีบหว่านดำทดแทนข้าวเปลือกที่ถูกปล้นฟ้าฝนคำรามราวกับฤดูฝนใหม่.เพื่อนของฉันพูดขณะร่ำไห้เงินในโทรศัพท์จวนหมดแล้วเขาส่งข่าวเศร้าและร้ายถึงหลายคนในกรุงเทพฯ ปทุมธานี ชลบุรี และเมืองโรงงานอื่นอื่น..เผาศพ....

อ่านต่อ

Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 698 , 02:12:55 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หนาวดึก.... จะแปลกอะไรเล่า--หากห้องเช่าเล็กเล็กและเงียบเหงาเคลียคลุ้งด้วยริ้วละอองรำพึงพรุ่งวันยังห่างไกลความฝันยังวนเวียนรายรอบราวกับไอเยียยเย็นยามดึกกวักไกวยอดไม้นอกหน้าต่างโดยอิสระ..จะแปลกอะไรเล่า--หากเงาอันเงียบเหงาแต้มเขม่าคล่ำคร่าลงบนผนังขณะฉันเอนหลังพิงแนบกายราวกับเป็นเค้ารอยอบอุ่นจากวงแขนของเธอหลงเพ้อถึงฤดูหนาวในดินแดนแห่งเรื่องราวระหว่างเรา.....เราจักผ่านข้ามห้วงยามอันเลวร้ายเจ็บปวด สูญเสีย ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 18 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 709 , 09:45:19 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แนวทราย.... เหยียดยาวราวกับผ่อนพักจากการเดินทางไกล ใต้แสงตะวันสีทองและครามขอบฟ้า เสียงอันเงียบสงบและบริสุทธิ์ซึ่งวางตัวตนอยู่ห่างไกลจากการรุกรานของห้วงคำนึงดุจดังการผันผ่าน และเป็นเสมือนการถือกำเนิดขึ้นใหม่ของความเข้าใจ และดวงจิตแห่งการให้อภัย หาดทรายกว้างจึงเป็นประหนึ่งปลายทางของการเดินทางในแต่ละฤดูกาลของขบวนคลื่นเป็นสถานีสุดท้ายที่ความโศกเศร้าเดินทางมาถึงพร้อมกับเรือโดยสาร เป็นบ้านของหยาดน้ำตาอั....

อ่านต่อ

Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 864 , 02:53:26 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

บทเพลงใบไม้.... กราวใบไม้ไล่ระดับเป็นช่วง บทกวีและกระแสลมผสานเป็นหนึ่งท่วงทำนอง ราวชีวิตและการแตกดับรวมตัวเกิดเป็นเอกภาพหนึ่งอันเรียบง่าย เป็นการกวัดไกวและไหวคลอนที่รวมกันเปิดเปลือกตาของฉัน สักกี่ใบไม้บนทิวแถวที่กระแสลมเคลื่อนผ่าน นิ้วมือในหัวใจของฉันคลี่นับอย่างเพลิดเพลิน และไม่ใส่ใจจริงจังกับตัวเลข นับด้วยจังหวะประหนึ่งนับการกำเนิดครั้งแล้วครั้งเล่าของชีวิต นับด้วยสุ้มเสียงดุจเดียวการผล็อยร่วงข....

อ่านต่อ

Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1322 , 01:48:43 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ขลุ่ยผิว....      ยามเย็นย่ำได้สานต่อเพลงบทหนึ่ง  เป็นบทเพลงแผ่วไหว และสั่นเครือราว เสียงสะอื้นอันท่วมท้นหม่นหมอง เป็นบทเพลงเอ่อล้นราวหัวใจแตกสลายดวง หนึ่งเฝ้าวิงวอนต่อความโศกเศร้าให้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง  หัวใจแตกพังยับเยินได้แทรกระบายใน บรรยากาศยามเย็นย่ำปลายเดือนตุลาคม   กระแสลม หนาว  กลิ่นลมที่เคยคลุกเคล้าด้วยกรุ่นระบายเรื่อจางจากกายเธอได้ถูกกระ แสลมของปีก่อนกระชากไปโดยไม่หวนกลับ การมาถึงของละ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 17 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 1912 , 20:55:23 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

งามแสงเดือน.... แสงเดือนงามเหนือราวฟ้า ฉันไม่ถามหรอก...ว่าหัวใจของเธอถูกทาบทาด้วยความสว่างอันละเอียดบอบบางเช่นราตรีกระจ่างนี้หรือเปล่า มวลเถ้าแห่งความโกรธ เกลียด ชังซึ่งฟุ้งกระ-จายเมื่อยามเย็นของการล่ำลา อาจทำให้เธอพลอยชิงชังบรรยากาศอันเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยว และผลักไสความมืดมิดในราตรีด้วยการพาตัวเองเข้าไปนั่งแช่อยู่ตามร้านเหล้า จับเจ่าฟายฟุ้งในร้านเน็ต และเริ่มต้นท่องเที่ยวไปตามที่ต่างต่างในโลกไ....

อ่านต่อ

Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 783 , 17:07:46 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ความรัก ความฝัน ชะตากรรม....เมื่อฉันเอ่ยถึงเธอ--เธอเป็น๑.ดอกกันเกรา--..ผู้ตื่นรับฤดูฤดูใหม่ในอ้อมกอดของแสงตะวันเช้าผลิกลีบอ่อนขาวดุจเดียวกับกรุ่นรักถักทอละอองรับหมาดไอฝนเป็นดอกตูมยังคงรัก และดอกรักยังวัยเยาว์เธอคือดอกกันเกราดอกแต้มฤดูกาล..เมื่อฉันเอ่ยถึงเธอ--เธอเป็น๒.หยดน้ำในแม่มูน--..เป็นมณีแห่งหยาดน้ำเต็มฝันเคลื่อนไหวเงียบเชียบขณะหวนสู่สายธารแก่เก่าบางเบาและเรียบเย็นเธอเป็น..แผ่นฟองป่วนคลั่งฝังร....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 16 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 817 , 00:37:25 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ไต่ฟ้าในช่วงสมัยหนึ่ง...."ฟ้าไกลจะไต่ฟ้า"๑--ฉันจักป่ายปีนจวบรุ่งสางราตรียาวนักดาวริบหร่ีในม่านหมอกฤดูฝนจันทร์เร้นดวงในใจปรารถนา--เพียงเงารางเลือน..โลกเผชิญหน้ามรสุม ผืนแผ่นดินคลอนไหวเพื่อนบ้านหว่ันผวากับอาชญากรรมท้องทุ่งไม่อาจข่มตาหลับลงสักครั้งด้วยโจรกรรมชุมชุกบนภูเขาน้ำแข็ง...อินทรีย์หลายฝููงยื้อยึดพื้นที่ริมทะเล...ชายหาดเกลื่อนกองด้วยด้วยเศษซากลูกเรือหาปลาแต่ขอบฟ้านั่น-- สุกสว่างด้วยสมบูรณภาพอัน....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 15 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 655 , 23:46:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ใกล้....ใกล้เพียงเอื้อมมือคว้าลมหายใจผะผ่าวของฉันจับตัวกันแน่นกลับกลายเป็นเศษเสี้ยวอันเยือกเย็นอย่างเชื่องช้าและหล่นตัวลงกระจัดจายป่นเป็นธุลีของถ้อยคำในรัก..ใกล้เพียงยินเสียงหัวใจเต้นความเงียบซุกตัวในวงรอบซีดจางของชีวิตหวั่นหวาดโดยไร้เหตุผลฉันซอกซอนบนแผ่นพื้นห้องคลุ้งเคลียตามผนังหม่นทึมแขวนตัวอย่างเคว้งคว้างบนฝ้าเพดานเยี่ยงเดียวกับลูกตุ้มนาฬิกาโบราณกวัดไกว และไหวส่ำซากซ้ำนานครั้ง...ขยับโมงยามท่วมท....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 14 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 736 , 22:14:04 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผละร่างไปเที่ยวเล่นในพายุ..เพียงผละร่างไปเยี่ยมพายุฝนกระหน่ำพาดวงวิญญาณลอยล่องฟองน้ำกรากเชี่ยวร่าเริงในทุ่งกว้างที่แลกมาด้วยหยาดน้ำตา..เพียงผละคุกหนามและกลิ่นดินระเบิดวันเวลาเชื่องเกินไปในการเติบใหญ่เด็กเด็กพรากหัวใจร้าวของแม่ล่องลอย..เพียงโบกบินไปไต่เส้นขอบของมรสุมเสียงหัวเราะของเมื่อวานอาจคลี่เปิดผืนแผ่นดิน.....แด่ผู้สูญเสีย และเด็กๆชาวพม่าที่จากไปในพายุ..ขออย่าโศกเศร้าเลย ....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 11 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 718 , 02:19:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ไกล..ตลอดห้วงวันยาวนานฉันเคลื่อนไหวเงียบเชียบในฤดูมรสุมแห่งทรงจำแกะรอยใฝ่ฝันตกค้างอย่างมืดบอดราวมดปลวกขบแทะใบไม้ในป่ากว้างและหลงทางบนภูมิประเทศเยียบเย็นของความโดดเดี่ยว.ในราตรีแสงไฟสลัวฉันขดกายนิ่งนอนในสวนรกร้างของความสัมพันธ์ผู้คนผ่านไปมาเยี่ยงเดียวกับความอบอุ่นยาวนานของภาพฝันวันเยาว์หรือแม้กระทั่งเธอเองมาพร้อมกับกระแสลมตะวันออก และจากไปพร้อมริ้วลมตะวันตกแม้โลกร้อนจักละลายนำ้แข็งจนไหลบ่าแต่สวนของ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 10 พฤษภาคม 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 667 , 17:06:36 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ภาพของเธอ..บางครั้ง...ราวกับว่าเธอทำให้ฉันจ่อมจมกับห้วงวันอันเงียบเชียบงุนงงเบื้องหน้าภาพเขียนเปื่อยยุ่ยของบุคคลสำคัญฉันตวัดพู่กันซ่อมแซมด้วยศรัทธาอันชาด้านไร้หวังเสร็จสมบูรณ์กระนั้น... เธอยังกลับมาเยี่ยมเยียนฉันเฝ้ามอง และลุ้นระทึกสำหรับบทบันทึกประวัติศาสตร์อันเดียวดายของฉัน.บางครั้งราวกับว่าเธอพึงใจกับโศกนาฎกรรมเจ็บปวดเหยียดเย้ยกับเสียงครำ่ครวญอันว่างเปล่าของผู้ถูกรุกรานเคาะนิ้วเล่นบนหมากกระดานข....

อ่านต่อ

Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 640 , 14:13:50 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ดวงไฟของเธอ. ไฟและดวงตาของเธอ รอคอยอย่างปองร้ายบนเทือกเขาที่จิตวิญญาณฉันยืนอยู่ เยี่ยงเดียวกับเปลวสีทองบนคบเพลิงโอลิมปิก และรอยไหม้ดำบนแผ่นผิวสงบของเอเวอร์เรส . ในเสียงรำ่ไห้ของฉันวันวาน ไม่อาจสะท้านแผ่นฟ้า ภูผา กระทั่งความแกร่งกร้านบนผิวกำแพงยาวเหยียด แต่ระหว่างเรา... คลับคล้ายฉันได้กลิ่นเนยระบายตามเส้นผมของเธอ ขณะกระแสลมกรรโชกและบ่วนคลั่งทุกนาที ฉันยินเสี....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 769 , 19:27:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

สายลมปางบรรพ์.จากสายลมออนซอนอ่อนบาง...กระโชกเซาะใจฉันหล่นลงในคำนึงถึงเธอ....ยินเสียงแซวแซวซ้ำพ่อแม่พี่น้องได้ยินบ่รสถวิลเวียนไหวไห่ฮ่ำฮอนคึดฮอดปางตายปางบรรพ์บรรเลงลำตื่นอยู่ในวิญญาณแว่วล้นสะทั่งอยู่ทั้งคืนลมทางพู้นคือสิวอยวอยหนาววาดแส้สะท้านฟาดลงตรงกลางแผ่นหลังเข่าจี่ยามเมื่อเซ้าคือสิหอมฮวยฮวยคึดอยากเด้...  คึดฮอดสาวสิได้เกี้ยวสิได้ปันกันแบ่งเข่ากิน.ฉันพเนจรไกลหนอหลายด้าวเร่ร้างแหล่งถิ่นน้อหลายเมืองฮ....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 16 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 771 , 19:52:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

รักฉันมาช้าไปกัปหนึ่งกว่าจะฝ่าผ่านม่านภพ--เพื่อพบเธอด้วยการป่ายปีนอันไร้ร้างจากขอบคุ้งหม่นมัวของขุมนรกและเวี่ยนว่ายในกรงขังอันเจ็บปวดยาวนานนับกัปกัลป์รักของฉันมาช้าไปกัปหนึ่งผ่านแตกสลายจนไม่อาจนับครั้งและปลิวกระจายอย่างร้างเปล่าในเงื้อมเงาพายุกว่าจะทิ้งตัวลงมา  และหยุดลงเบื้องหน้าเธอรักของฉันมาช้าไปกัปหนึ่งและมาเพื่อกล่าวถ้อยคำเงียบงันดุจเดียวกับเถ้าธุลีที่เพียงปะปนไปกับฝุ่นผงใต้ฝ่าเท้าเธอ.....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 28 ธันวาคม 2550
Posted by อรอายอุษาสาง , ผู้อ่าน : 700 , 21:03:37 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อีกค่ำหนึ่งผ่านไปอีกค่ำหนึ่ง... ค่ำที่ฉันแทบไม่รู้ว่าดวงอาทิตย์ลับขอบโลกไปนานเท่าไรแต่เมื่อประสาทตื่นเต็มอีกครั้งฉันกลับพบตนเองจมอยู่ในความลำพัง--บนบาทวิถี...เสียงเพรียกของปี เดือน อาจเหมือนเช่นผ่านมาดุจเดียวกับเศษชิ้นอันกรอมกรอบของความรักและศรัทธาครั้งหลังพื้นที่โล่ง และแนวเนินภายในไม่ได้เตรียมต้อนรับการคืนกลับของใครอื่นอีกแต่เสี้ยวคำนึงของบรรดาห้วงวันเหล่านั้นก็หวนคืนมาทิ้งตัวลงเชื่องช้าราวกับใบไม้....

อ่านต่อ


/2
<< สิงหาคม 2017 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

[ Add to my favorite ] [ X ]